అమ్మకు ఒక రోజు సెలవు
Ammaku Oka Roju Selavu - Telugu Family Story | Ch. Pratap
అమ్మకు ఒక రోజు సెలవు - తెలుగు కుటుంబ కథ | Ch. ప్రతాప్
Published in manatelugukathalu.com on 21/10/2026
‘అమ్మకు ఒక రోజు సెలవు!’ సి.హెచ్. ప్రతాప్ రాసిన హృదయాన్ని తాకే తెలుగు కుటుంబ కథ. కుటుంబం కోసం తన కలలను మరచిపోయిన తల్లికి, కూతురు సిరి తన అభిరుచులను తిరిగి గుర్తుచేస్తూ ఇచ్చిన ప్రేమపూర్వక బహుమతి ఈ కథలోని ప్రత్యేకత.
‘‘అమ్మా! ప్రపంచంలో అందరికీ ఆదివారం సెలవుంటుంది కదా! మరి నీకు మాత్రం ఎందుకు ఉండదు?’’
పదకొండేళ్ల సిరి అడిగిన ప్రశ్నకు వంటగదిలో పనిచేస్తున్న మాధవి ఒక్కసారిగా ఆగిపోయింది. పొయ్యిమీద కూర ఉడుకుతోంది.
మరోవైపు వాషింగ్‌ మెషిన్‌ మోగుతోంది. భోజనాల బల్లపై ఆఫీసుకు తీసుకెళ్లాల్సిన ఫైళ్లు చెల్లాచెదురుగా పడి ఉన్నాయి.
ఉదయం ఆరు గంటల నుంచీ ఒక్క నిమిషం తీరిక లేకుండా పనిచేస్తున్న ఆమె, కూతురివైపు చూసి చిరునవ్వు నవ్వింది.
‘‘అమ్మలకు సెలవెందుకమ్మా? ఇంట్లో పనులన్నీ ఎవరు చేస్తారు?’’
‘‘అయితే అమ్మలు అలసిపోరా?’’
ఆ ప్రశ్నకు మాధవి దగ్గర సమాధానం లేదు.
విజయవాడలోని ఒక అపార్ట్‌మెంట్‌లో మాధవి తన భర్త రఘు, కుమార్తె సిరి, అత్తగారు సావిత్రమ్మతో కలిసి నివసిస్తోంది.
మాధవి ఒక ప్రైవేటు బ్యాంకులో అసిస్టెంట్‌ మేనేజర్‌గా పనిచేస్తోంది. రఘు సాఫ్ట్‌వేర్‌ ఇంజినీరు.
ఇద్దరూ ఉద్యోగాలు చేస్తున్నప్పటికీ ఇంటి బాధ్యతల్లో అధికభాగం మాధవే నిర్వహిస్తోంది.
ఉదయాన్నే అందరికీ అల్పాహారం సిద్ధం చేయడం, కూతురిని పాఠశాలకు పంపించడం, అత్తగారి మందులు అందించడం, సాయంత్రం ఇంటికి వచ్చాక మళ్లీ వంటగదిలోకి వెళ్లడం ఆమె దినచర్యగా మారిపోయింది.
రఘు భార్యను ప్రేమించేవాడు. కానీ ఇంటిపనులను ఆమె బాధ్యతగానే భావించేవాడు.
మాధవి కూడా కుటుంబ సభ్యులకు అసౌకర్యం కలగకూడదనే ఆలోచనతో తన అలసటను ఎప్పుడూ బయటపెట్టేది కాదు.
సిరి మాత్రం తల్లిని నిశితంగా గమనించేది. పాఠశాలలో ఉపాధ్యాయురాలు ఏదైనా ప్రశ్న అడిగితే వెంటనే సమాధానం చెప్పే ఆ చిన్నారి, ఇంట్లో మాత్రం ఎక్కువగా మాట్లాడేది కాదు.
ఎవరైనా బాధపడితే వారి ముఖంలోని మార్పును గుర్తించగల సున్నితమైన మనసు ఆమెది.
ఒకరోజు సాయంత్రం మాధవి ఆఫీసు నుంచి వచ్చేసరికి తలనొప్పితో బాధపడుతోంది.
అయినప్పటికీ వంటగదిలోకి వెళ్లి భోజనం సిద్ధం చేయడం ప్రారంభించింది.
‘‘అమ్మా! తలనొప్పిగా ఉందన్నావు కదా. కొద్దిసేపు పడుకోవచ్చు కదా?’’ అని సిరి అడిగింది.
‘‘మీ నాన్న ఆఫీసు నుంచి వస్తారు తల్లీ. నానమ్మకు కూడా మందులు వేసుకునే సమయమైంది. ముందు భోజనం సిద్ధం చేయాలి.’’
‘‘మరి నీకు ఎవరు భోజనం పెడతారు?’’
మాధవి నవ్వుతూ, ‘‘నా చేతులున్నాయిగా బంగారం!’’ అంది.
ఆ మాటలు విన్న సిరికి ఎందుకో నవ్వు రాలేదు.
మరుసటి రోజు పాఠశాలలో మాతృదినోత్సవం సందర్భంగా ఒక వినూత్నమైన కార్యక్రమాన్ని ప్రకటించారు.
తల్లులకు ఖరీదైన బహుమతులు కొనకుండా, వారు తమ జీవితంలో నిజంగా కోరుకుంటున్నది ఏమిటో తెలుసుకుని అందించాలని ఉపాధ్యాయురాలు సూచించింది.
‘‘పిల్లలూ! అమ్మకు ఏది ఇష్టమో తెలుసుకోవడానికి ముందుగా ఆమెతో మాట్లాడండి. ఆమె చెప్పేది శ్రద్ధగా వినండి. మీ బహుమతి ఆమె మనసును తాకాలి’’ అని టీచర్‌ వివరించింది.
ఆ రోజు సిరి ఇంటికి వచ్చి ఒక చిన్న నోటుపుస్తకం తీసుకుంది. మొదటి పేజీలో ‘మా అమ్మకు ఏం కావాలి?’ అని రాసింది.
తరువాతి మూడు రోజులపాటు తల్లిని గమనిస్తూ కొన్ని విషయాలు నమోదు చేసింది.
సోమవారం ఉదయం మాధవి అల్పాహారం తినకుండానే ఆఫీసుకు వెళ్లింది.
మంగళవారం ఇంట్లో అందరూ టెలివిజన్‌ చూస్తుండగా ఆమె బట్టలు మడతపెడుతోంది. బుధవారం రాత్రి కూతురికి పాఠాలు చెప్పిన తరువాత ఆఫీసు పనిని పూర్తి చేసేసరికి పన్నెండు గంటలైంది.
నాలుగో రోజు సిరి నేరుగా తల్లిని అడిగింది.
‘‘అమ్మా! నీకు జీవితంలో అన్నింటికంటే ఎక్కువగా ఏం చేయాలని ఉంటుంది?’’
‘‘నువ్వు బాగా చదువుకుని మంచి స్థాయికి చేరుకోవాలని ఉంటుంది.’’
‘‘అది నా గురించి అమ్మా. నీ గురించి చెప్పు.’’
మాధవి కాసేపు ఆలోచించింది.
‘‘నాకు చిన్నప్పుడు సంగీతం అంటే చాలా ఇష్టం. మీ తాతయ్య నాకు వీణ నేర్పించారు.
పెళ్లయ్యాక, ఉద్యోగం వచ్చాక సాధన చేయడం తగ్గిపోయింది. ఇప్పుడు అసలు సమయమే దొరకడం లేదు.’’
‘‘అయితే నీ వీణ ఎక్కడుంది?’’
‘‘అటకమీద పాత పెట్టెలో ఉందమ్మా.’’
ఆ రాత్రి సిరికి చాలాసేపు నిద్రపట్టలేదు.
మరుసటి ఆదివారం మాతృదినోత్సవం. ఉదయాన్నే లేచిన మాధవికి వంటగది నుంచి గిన్నెల శబ్దాలు వినిపించాయి.
ఏమైందోనని వెళ్లి చూసేసరికి రఘు అల్పాహారం సిద్ధం చేస్తున్నాడు. సిరి కూరగాయలు కడుగుతోంది. సావిత్రమ్మ పక్కనే కూర్చుని వారికి సూచనలు ఇస్తోంది.
‘‘ఏమిటండీ! ఈ రోజు వంటగదిలో అందరూ చేరిపోయారు?’’ అని మాధవి ఆశ్చర్యంగా అడిగింది.
‘‘ఈ రోజు నువ్వు వంటగదిలోకి రావడానికి వీల్లేదు. నీకు సెలవు ప్రకటించాం’’ అని రఘు నవ్వుతూ చెప్పాడు.
మాధవి కూతురివైపు చూసింది.
‘‘ఇదంతా నీ పనేనా?’’
‘‘ఇంకా అసలు బహుమతి ఇవ్వలేదు అమ్మా!’’ అంటూ సిరి ఆమె చేయి పట్టుకుని హాలులోకి తీసుకెళ్లింది.
అక్కడ టేబుల్‌పై అందంగా శుభ్రం చేసిన పాత వీణ కనిపించింది.
మాధవి ఒక్కసారిగా ఆగిపోయింది. దాదాపు పదిహేనేళ్లుగా తాకని ఆ వీణను చూడగానే ఆమె ముఖంలో ఆశ్చర్యంతోపాటు మరచిపోయిన జ్ఞాపకాలు ఒక్కసారిగా మెదిలాయి.
‘‘సిరీ! ఇది ఎక్కడ దొరికింది?’’
‘‘అటకమీద నువ్వు చెప్పిన పెట్టెలోనే ఉంది. నాన్న సహాయంతో దించాం. తీగలు సరిగా లేకపోతే సంగీతం టీచర్‌ దగ్గరకు తీసుకెళ్లి బాగుచేయించాం.’’
మాధవి వణుకుతున్న చేతులతో వీణను తాకింది. చిన్నప్పుడు తండ్రి పక్కన కూర్చుని నేర్చుకున్న తొలి స్వరాలు, ఆయన ప్రోత్సాహం, సంగీత పోటీల్లో అందుకున్న బహుమతులు ఒక్కసారిగా గుర్తుకొచ్చాయి.
‘‘అమ్మా! నువ్వు నాకు రోజూ ఏదో ఒకటి నేర్పుతుంటావు కదా. ఈ రోజు నువ్వు నేర్చుకున్నది నాకు వినిపిస్తావా?’’
మాధవి కళ్లలో నీళ్లు మెరిశాయి.
వీణను ఒడిలో పెట్టుకుని తీగలను మృదువుగా మీటింది.
మొదట వేళ్లు కొద్దిగా తడబడినా, క్రమంగా పాత స్వరాలు ఆమె జ్ఞాపకాల నుంచి వెలువడసాగాయి. గదంతా మధురమైన సంగీతంతో నిండిపోయింది.
రఘు ఆశ్చర్యంగా చూస్తూ ఉండిపోయాడు. భార్యకు సంగీతం వచ్చని తెలుసు కానీ, ఆమెలో ఇంత అద్భుతమైన ప్రతిభ ఉందని ఎప్పుడూ గుర్తించలేదు.
పాట ముగిసిన తరువాత సిరి తల్లికి ఒక కవరు అందించింది. అందులో ఆమె స్వయంగా తయారుచేసిన చిన్న కార్డు ఉంది.
‘‘అమ్మా! నువ్వు మమ్మల్ని ఎంతో ప్రేమిస్తున్నావు. కానీ ఆ ప్రేమలో నిన్ను నువ్వు మరచిపోతున్నావు. నాకు ఎప్పుడూ సంతోషంగా ఉండే అమ్మ కావాలి.
నీకు నచ్చిన పని చేసుకునే సమయం కావాలి. అందుకే నాన్నతో మాట్లాడి ప్రతి ఆదివారం ఇంటిపనులన్నీ అందరం పంచుకోవాలని నిర్ణయించుకున్నాం.
నువ్వు మళ్లీ సంగీతం నేర్చుకోవాలి. నేను నీ మొదటి శిష్యురాలిని అవుతాను.’’
ఆ ఉత్తరం చదివిన మాధవి కన్నీళ్లను ఆపుకోలేకపోయింది.
‘‘సిరీ! ఇంత చిన్న వయసులో నీకు ఇవన్నీ ఎలా అర్థమయ్యాయమ్మా?’’
‘‘నువ్వు నాకు ప్రతిరోజూ ఒక మాట చెబుతావుగా అమ్మా! మనల్ని మనం ప్రేమించుకోవడం కూడా నేర్చుకోవాలని.
మరి నువ్వు మాత్రం ఆ మాట ఎందుకు పాటించవు?’’
కూతురి ప్రశ్న మాధవి హృదయాన్ని తాకింది. రఘు ఆమె దగ్గరకు వచ్చి భుజంపై చేయి వేశాడు.
‘‘మాధవీ! నువ్వు ఎప్పుడూ ఏమీ అనకపోవడంతో నీకు ఇంత అలసట ఉంటుందని నేను ఆలోచించలేదు. నువ్వు మా అందరి అవసరాలు గుర్తుపెట్టుకున్నావు.
కానీ నీ అభిరుచులను గుర్తించాల్సిన బాధ్యత నాదని మరచిపోయాను. ఇకపై ఇంటి పనులు ఇద్దరం సమానంగా పంచుకుందాం.’’
సావిత్రమ్మ కూడా కోడలిని దగ్గరకు తీసుకుని, ‘‘మా రోజుల్లో ఆడవాళ్లు తమ ఇష్టాలను పక్కనపెట్టడమే కుటుంబం కోసం చేసే త్యాగమనుకునేవాళ్లం.
కానీ త్యాగం పేరుతో మనిషి తన ఆనందాన్ని పూర్తిగా కోల్పోవడం సరైంది కాదని ఈ చిన్నపిల్ల మనకు నేర్పించింది’’ అంది.
ఆ రోజు మాధవి ఎన్నాళ్లకో ప్రశాంతంగా భోజనం చేసింది. మధ్యాహ్నం కూతురితో కలిసి వీణ సాధన ప్రారంభించింది.
సిరి తల్లి పక్కన కూర్చుని స్వరాలు పలకడానికి ప్రయత్నిస్తుంటే ఇంట్లో నవ్వులు విరిశాయి.
సాయంత్రం పాఠశాల కార్యక్రమానికి వెళ్లేందుకు సిద్ధమవుతున్న సిరి, తల్లిని చూసి ఒక చిన్న కోరిక కోరింది.
‘‘అమ్మా! రేపు మా స్కూల్లో నిన్ను వేదికపైకి పిలిస్తే ఒక పాట పాడుతావా?’’
‘‘ఇన్నేళ్ల తరువాత అందరి ముందు పాడగలనో లేదో నాకు భయంగా ఉందమ్మా!’’
సిరి తల్లి చేతిని గట్టిగా పట్టుకుంది.
‘‘నాకు మొదటిసారి స్టేజిపై మాట్లాడాలంటే భయమేసినప్పుడు నువ్వేం చెప్పావో గుర్తుందా? తప్పులు వచ్చినా పరవాలేదు, ప్రయత్నించడమే ముఖ్యమన్నావు. ఇప్పుడు అదే మాట నేను నీకు చెబుతున్నాను.’’
మాధవి కూతురిని హత్తుకుని నవ్వింది.
మరుసటి రోజు పాఠశాలలో జరిగిన మాతృదినోత్సవ కార్యక్రమంలో మాధవి వీణ వాయించింది. సంగీతం ముగియగానే సభామందిరం చప్పట్లతో మార్మోగింది.
వేదికపైకి పరుగెత్తుకొచ్చిన సిరి తల్లిని గట్టిగా కౌగిలించుకుంది.
‘‘అమ్మా! నువ్వు ఎంత బాగా వాయించావో తెలుసా?’’
‘‘నీ వల్లే తల్లీ! నాలో ఎప్పుడో నిద్రపోయిన సంగీతాన్ని మళ్లీ మేల్కొలిపావు.’’
అప్పుడు సిరి తన చిన్న నోటుపుస్తకాన్ని తెరిచి చివరి పేజీలో ఒక వాక్యం రాసింది.
‘‘ఈ రోజు నేను మా అమ్మకు సెలవు ఇవ్వలేదు. తన కోసం తాను జీవించే సమయాన్ని తిరిగి ఇచ్చాను.’’
ఆ వాక్యాన్ని చదివిన మాధవి కూతురిని మరోసారి గుండెలకు హత్తుకుంది.
కొన్ని నెలల తరువాత మాధవి తిరిగి సంగీత తరగతులకు వెళ్లడం ప్రారంభించింది. ఇంట్లో బాధ్యతలు అందరూ పంచుకోవడంతో కుటుంబ సభ్యుల మధ్య అనుబంధం మరింత బలపడింది.
ఆదివారం ఇకపై మాధవికి మాత్రమే సెలవు కాదు; కుటుంబమంతా కలిసి గడిపే ఆనందమైన రోజుగా మారింది.
తల్లి అంటే కుటుంబ అవసరాల కోసం నిరంతరం శ్రమించే వ్యక్తి మాత్రమే కాదు. ఆమెకూ కలలుంటాయి, అభిరుచులుంటాయి, నెరవేరని ఆశలుంటాయి.
పిల్లల కోసం తల్లి తన జీవితాన్ని అంకితం చేస్తుంది. కానీ ఆమె సంతోషాన్ని కాపాడటం కూడా కుటుంబ బాధ్యతే.
ఒక చిన్నారి చూపిన ప్రేమ ఆ ఇంట్లో కేవలం పనుల పంపకాన్ని మార్చలేదు; తమ కోసం జీవించే క్రమంలో తనను తాను మరచిపోయిన ఒక తల్లికి ఆమె వ్యక్తిత్వాన్ని తిరిగి పరిచయం చేసింది.
అమ్మకు ఇచ్చే గొప్ప బహుమతి ఒక్కరోజు విశ్రాంతి కాదు.. ప్రతిరోజూ ఆమె మనసును గౌరవించే ప్రేమ!
(సి.హెచ్. ప్రతాప్)
***
📢 మనతెలుగుకథలు.కామ్ WhatsApp ఛానల్‌ను ఉచితంగా ఫాలో అవ్వండి!
మనతెలుగుకథలు.కామ్‌లో ప్రచురించే కథలు • కవితలు • ప్రత్యేక వ్యాసాలు • సీరియల్ ఎపిసోడ్స్ - వాటి తాజా లింక్స్‌ను మా WhatsApp ఛానల్‌లో పొందవచ్చు.
✅ ఛానల్‌ను Follow చేయండి✅ WhatsAppలో Updates → Channels ద్వారా మా పోస్టులు చూడండి✅ మీకు నచ్చిన కథ లేదా పోస్టు లింక్‌పై క్లిక్ చేసి చదవండి✅ కొత్త పోస్టులు మిస్ కాకుండా Notifications 🔔 ON చేసుకోండి✅ మీ స్నేహితులు, సన్నిహితులతో మా ఛానల్‌ను Share చేయండి
👉 మా WhatsApp ఛానల్: https://whatsapp.com/channel/0029VbE7RFB3mFY84MHHSb3y
మనతెలుగుకథలు.కామ్ — తెలుగు కథలకు మీ సొంత వేదిక
***
Ch. ప్రతాప్ గారి కొన్ని ఇతర రచనలు( కథ పేరు పైన క్లిక్ చేయండి.):
Ch. ప్రతాప్ గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
ఉగాది షడ్రుచుల కథల పోటీల వివరాల కోసం
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత పరిచయం: https://www.manatelugukathalu.com/profile/pratap
నేను వృత్తిరీత్యా ఒక సివిల్ ఇంజనీర్‌ అయినప్పటికీ, నా నిజమైన ఆసక్తి, నా జీవనసారం సాహిత్యానికే అంకితం. తెలుగు పుస్తకాల సువాసన నా జీవితంలో 1984 నుంచే పరిమళించింది. అప్పటి నుంచి పఠనం నా అలవాటుగా కాక, నా జీవనశైలిగా మారింది. పుస్తకాలు నా మనసును తీర్చిదిద్దాయి, ఆ పఠనమే క్రమంగా రచనగా రూపాంతరం చెందింది. ఆలోచనల రూపం, అనుభవాల ప్రతిబింబం, హృదయానికి స్వరం — అదే నా రచన.
ఆధ్యాత్మికత, మానవ సంబంధాల లోతులు, సామాజిక స్పృహ, ప్రజాసేవ పట్ల నాలో ఉన్న మమకారం ప్రతి రచనలోనూ ప్రతిఫలిస్తుంది. నేను రాసే ప్రతి వాక్యం పాఠకునితో చేసే ఒక మౌన సంభాషణ. నా కలం కేవలం అక్షరాలు కాదు; అది జీవనాన్ని గ్రహించే ఒక మార్గం.
ఇప్పటివరకు నేను రచించినవి రెండు వందలకుపైగా కథలు, ఐదు నవలలు, రెండు వేల వ్యాసాలు. ఇవి పలు దిన, వార, మాస పత్రికలలో, అలాగే డిజిటల్ వేదికలలో వెలువడి విభిన్న వయస్సుల పాఠకులను చేరాయి. ప్రతి రచన నా అనుభవాల సారాన్ని పాఠకుని మనసుతో కలిపే ఒక మాధ్యమంగా నిలిచింది.
సాహిత్యం నాకు హాబీ కాదు — అది నా జీవిత యానం. కొత్త ఆలోచనలను అన్వేషించడం, తెలుగు భాషా సౌందర్యాన్ని కొత్త రూపాల్లో వ్యక్తపరచడం, సమాజానికి ఉపయోగపడే మార్గాలను వెతకడం — ఇవే నా సాహిత్య సాధనకు మూలాధారం. రచన ద్వారా మనసులను మేల్కొలపడం, మనసుల్లో విలువల జ్యోతిని వెలిగించడం నా నిశ్చయం.
ఇటీవల నా కృషికి గాను ఒక ప్రముఖ సంస్థ గౌరవ డాక్టరేట్ ప్రదానం చేయడం నా జీవితంలో ఒక విశిష్ట ఘట్టం. అది కేవలం గుర్తింపే కాదు, మరింత బాధ్యతను జోడించిన ప్రేరణ.
మన పురాణాలు, ఉపనిషత్తులు, వేద వాక్యాలలో దాగి ఉన్న ఆధ్యాత్మిక జ్ఞానాన్ని ఆధునిక పాఠకులకు అందించడం, వాటి సారాన్ని సమాజానికి చేరవేయడం నా సాహిత్య లక్ష్యం. ఆ దిశగా ప్రతి రచన ఒక నూతన యత్నం, ఒక అంతర్ముఖ ప్రయాణం.
సాహిత్యం నా కోసం కేవలం అభిరుచి కాదు; అది నా ఆత్మ స్వరూపం. నా కలం నా ఆలోచనలకు శ్వాస, నా రచన నా జీవితయానం.
Comments