చేతిలోని పక్షి
Chethiloni Pakshi - Telugu Family Story | Manasa Reddy Chichili
చేతిలోని పక్షి - తెలుగు కుటుంబ కథ | మానస రెడ్డి చిచిలీ
Published in manatelugukathalu.com on 10/09/2026
చేతిలోని పక్షి
ఆ ఊరి పేరు వెన్నెలపల్లి.
పేరు చిన్నదే అయినా, ఆ ఊరి ఆకాశం మాత్రం చాలా పెద్దది. ఉదయాన్నే పొలాల మీదుగా పలకరించే చల్లని గాలి, చెరువు మీద నెమ్మదిగా జారే మంచుతెరలు, సాయంత్రం గూటికి తిరిగొచ్చే పక్షుల కిలకిలారావాలు,ఆ ఊరికి ప్రకృతి ఇచ్చిన అందమైన వరాలు.
ఆ ఊరిలో రాఘవయ్య అనే వృద్ధుడు ఉండేవాడు.
అతనికి పెద్దగా ఆస్తి లేదు. చిన్న ఇల్లు, రెండు ఎకరాల పొలం, పాత సైకిల్, ఇంటి ముందు ఒక వేపచెట్టు, అంతే అతని సంపద.
కానీ అతని దగ్గర ఉన్న గొప్ప సంపద ఒకటి.
అది అతని మనసు.
రాఘవయ్యకు ఒకే ఒక్క కుమారుడు అర్జున్.
చిన్నప్పటి నుంచే అర్జున్ చాలా తెలివైనవాడు. ఏ పని అయినా త్వరగా నేర్చుకునేవాడు. పెద్ద కలలు కనేవాడు. చిన్న ఊరిలో జీవించడం అతనికి నచ్చేది కాదు.
“నాన్నా... మనం ఎప్పటికీ ఇలాగే ఉంటామా?” అని తరచూ అడిగేవాడు.
రాఘవయ్య నవ్వుతూ,
“ఇలాగే అంటే?”
“ఈ చిన్న ఇల్లు... ఈ రెండు ఎకరాల పొలం... ఈ ఊరు... నాకు ఇంకా పెద్ద జీవితం కావాలి.”
రాఘవయ్య కొడుకును ప్రేమగా చూసేవాడు.
“పెద్ద జీవితం అంటే పెద్ద ఇల్లు కాదు బాబూ. పెద్ద మనసు.”
అర్జున్ మాత్రం ఆ మాటను పట్టించుకునేవాడు కాదు.
అతని కళ్ల ముందు ఎప్పుడూ నగరాలే కనిపించేవి.
ఎత్తైన భవనాలు.
ఖరీదైన కార్లు.
పెద్ద ఉద్యోగాలు.
ఎక్కువ డబ్బు.
“నేను ఒకరోజు ఈ ఊరిని వదిలి చాలా దూరం వెళ్తాను,” అని తనలో తాను అనుకునేవాడు.
ఒక చిన్న పక్షి
ఒక వేసవి ఉదయం.
అర్జున్ పొలానికి వెళ్తుండగా, వేపచెట్టు కింద ఒక చిన్న పక్షి కనిపించింది.
అది గాయపడింది.
ఒక రెక్కకు చిన్న గాయం కావడంతో ఎగరలేక నేలమీద పడిపోయింది.
అర్జున్ దాన్ని చేతుల్లోకి తీసుకున్నాడు.
“అయ్యో... పాపం!”
ఇంటికి తీసుకెళ్లి చిన్న గిన్నెలో నీళ్లు పెట్టాడు. కొంచెం గింజలు వేశాడు. దాని రెక్కకు మందు రాసాడు.
రోజులు గడిచాయి.
ఆ పక్షి క్రమంగా కోలుకుంది.
రాఘవయ్య ప్రతిరోజూ దాన్ని చూసి నవ్వేవాడు.
“చూడు అర్జున్... దీనికి ఆకాశం మొత్తం కావాలి. కానీ ఈరోజు దీనికి నీ చేతిలో ఉన్న చిన్న గింజ చాలు.”
అర్జున్ నవ్వాడు.
“నాన్నా, పక్షికి ఆకాశమే జీవితం. ఒకరోజు ఇది ఎగిరిపోతుంది.”
“అవును,” అన్నాడు రాఘవయ్య.
“అది ఎగిరిపోతుంది. కానీ అది ఎగరగలిగేంత వరకు దాన్ని కాపాడటం కూడా ఒక గొప్ప పని.”
కొన్ని రోజుల తర్వాత ఆ పక్షి పూర్తిగా కోలుకుంది.
అర్జున్ దాన్ని తన చేతిపై కూర్చోబెట్టాడు.
పక్షి అతని వేళ్లపై కాసేపు నిలబడి, ఒక్కసారిగా ఆకాశంలోకి ఎగిరిపోయింది.
అర్జున్ దాని వైపు చూస్తూ నిలబడ్డాడు.
రాఘవయ్య నెమ్మదిగా అన్నాడు.
“బాబూ... మన చేతిలో ఉన్నదాన్ని గౌరవించినవాడికే, ఆకాశంలో ఎగిరేదాని విలువ తెలుస్తుంది.”
ఆ మాట అర్జున్ మనసులో ఎక్కడో నిలిచిపోయింది.
కానీ జీవితపు పరుగులో ఆ మాటను అతను మరిచిపోయాడు.
నగరం పిలిచింది
కొన్ని సంవత్సరాల తర్వాత అర్జున్కు నగరంలో మంచి ఉద్యోగం వచ్చింది.
వెళ్లే రోజు తండ్రి అతనికి ఒక చిన్న సంచి ఇచ్చాడు.
అందులో కొంత డబ్బు, రెండు జతల బట్టలు, తల్లి ఫోటో.
అతని తల్లి చిన్నప్పుడే చనిపోయింది.
రాఘవయ్య అన్నాడు,
“ఎక్కడికి వెళ్లినా మంచివాడిగా ఉండు.”
అర్జున్ తండ్రిని కౌగిలించుకున్నాడు.
“నాన్నా, త్వరలోనే మిమ్మల్ని పెద్ద ఇంటికి తీసుకెళ్తాను.”
రాఘవయ్య చిరునవ్వు నవ్వాడు.
“నాకు పెద్ద ఇల్లు వద్దురా. నువ్వు సంతోషంగా ఉంటే చాలు.”
అర్జున్ నగరానికి వెళ్లిపోయాడు.
మొదట్లో అతనికి అన్నీ కొత్తగా అనిపించాయి.
పెద్ద ఆఫీసు.
మంచి జీతం.
కొత్త స్నేహితులు.
కొత్త ప్రపంచం.
కొద్దికాలానికే అతని జీతం పెరిగింది.
అతని కలలు కూడా పెరిగాయి.
మొదట చిన్న కారు కావాలనుకున్నాడు.
తర్వాత పెద్ద కారు కావాలనుకున్నాడు.
చిన్న ఫ్లాట్ సరిపోతుందని అనుకున్నాడు.
తర్వాత విలాసవంతమైన ఇల్లు కావాలనుకున్నాడు.
ఒకప్పుడు “మంచి ఉద్యోగం చాలు” అన్న అతను,
“ఇంకా పెద్ద కంపెనీ కావాలి” అనుకున్నాడు.
ఒకప్పుడు “పది లక్షలు సంపాదిస్తే చాలు” అన్నాడు.
తర్వాత కోటి కావాలనుకున్నాడు.
కోటి వచ్చినా మనసు ఆగలేదు.
“ఇంకా... ఇంకా...”
అదే అతని జీవిత మంత్రంగా మారిపోయింది.
చేతిలో ఉన్నది చిన్నదైపోయింది
రాఘవయ్య మాత్రం ఊరిలోనే ఉండిపోయాడు.
ప్రతిరోజూ సాయంత్రం ఇంటి ముందు కూర్చుని కొడుకు కోసం ఎదురు చూసేవాడు.
అర్జున్ మొదట వారానికి ఒకసారి ఫోన్ చేసేవాడు.
తర్వాత నెలకు ఒకసారి.
తర్వాత పండుగలప్పుడు మాత్రమే.
ఒక రోజు రాఘవయ్య ఫోన్ చేసి,
“బాబూ... ఈసారి పండుగకు వస్తావా?” అని అడిగాడు.
అర్జున్ కంప్యూటర్ ముందు బిజీగా ఉన్నాడు.
“నాన్నా, ఈసారి చాలా ముఖ్యమైన ప్రాజెక్ట్ ఉంది. రాలేను.”
“సరే బాబూ.”
కొద్దిసేపు మౌనం.
“నాన్నా... మీరు ఒంటరిగా ఉండకండి. నేను త్వరలోనే మంచి ఇంట్లో మిమ్మల్ని ఉంచుతాను.”
“నాకు ఇల్లు ఉంది బాబూ.”
“అది పాత ఇల్లు కదా!”
రాఘవయ్య నవ్వాడు.
“పాతదే. కానీ నీ తల్లి అడుగుల జ్ఞాపకాలు ఇంకా కొత్తగానే ఉన్నాయి.”
అర్జున్కు ఆ మాట వినిపించింది.
కానీ అతను దాని విలువను అర్థం చేసుకోలేదు.
వంద పక్షుల మాయ
ఒకరోజు అర్జున్ పనిచేసే కంపెనీకి ఒక పెద్ద వ్యాపార అవకాశం వచ్చింది.
ఒక విదేశీ కంపెనీతో ఒప్పందం.
అది జరిగితే అర్జున్కు పదింతల జీతం.
పెద్ద పదవి.
విదేశీ ప్రయాణాలు.
అతని కలలన్నీ నిజమయ్యే అవకాశం.
అతను తన దగ్గర ఉన్న ఉద్యోగాన్ని వదిలి, కొత్త అవకాశాన్ని ఎంచుకోవాలని నిర్ణయించుకున్నాడు.
ఒక సహోద్యోగి హెచ్చరించాడు.
“అర్జున్, ఇప్పుడున్న ఉద్యోగం చాలా స్థిరంగా ఉంది. కొత్త కంపెనీ ఇంకా ప్రారంభ దశలో ఉంది. రిస్క్ ఎక్కువ.”
అర్జున్ నవ్వాడు.
“చేతిలో ఉన్నదానితో సంతృప్తి పడితే ఎప్పటికీ ఎదగలేం.”
ఆ మాట నిజమే.
కానీ ఎదగడం వేరు.
మన చేతిలో ఉన్నదంతా వదిలి, ఇంకా దొరకని దాని కోసం పరుగెత్తడం వేరు.
అర్జున్ తన ఉద్యోగాన్ని వదిలేశాడు.
కొత్త కంపెనీలో చేరాడు.
మొదటి నెలలు అద్భుతంగా సాగాయి.
అతనికి భారీ జీతం వచ్చింది.
అతను కొత్త కారు కొన్నాడు.
ఖరీదైన అపార్ట్మెంట్ తీసుకున్నాడు.
స్నేహితులతో పార్టీలకు వెళ్లాడు.
తన పాత జీవితాన్ని చూసి,
“నేను ఎంత దూరం వచ్చాను!” అని గర్వపడ్డాడు.
కానీ...
కొన్ని నెలల తర్వాత ఆ కంపెనీ ఆర్థిక సమస్యల్లో పడింది.
ఒప్పందం రద్దయింది.
కంపెనీ మూతపడింది.
అర్జున్ ఉద్యోగం పోయింది.
అతను నిలబడి ఉన్న నేల ఒక్కసారిగా జారిపోయింది.
నిశ్శబ్దం
అర్జున్ తన ఖరీదైన అపార్ట్మెంట్లో ఒంటరిగా కూర్చున్నాడు.
చుట్టూ విలాసం ఉంది.
కానీ మనసులో వెలితి.
ఫోన్ తీసుకున్నాడు.
తండ్రికి కాల్ చేశాడు.
ఫోన్ ఎత్తలేదు.
మళ్లీ చేశాడు.
ఎత్తలేదు.
మూడోసారి చేశాడు.
అదే నిశ్శబ్దం.
అతనికి ఆందోళన కలిగింది.
వెంటనే ఊరికి బయలుదేరాడు.
ఇంటికి వెళ్లి చూసేసరికి తలుపు మూసి ఉంది.
పక్కింటి లక్ష్మమ్మ బయటకు వచ్చి,
“అర్జున్... నువ్వా?”
“నాన్న ఎక్కడ?”
ఆమె కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.
“రెండు రోజులుగా ఆసుపత్రిలో ఉన్నారు.”
అర్జున్ గుండె ఒక్కసారిగా బరువైంది.
ఆసుపత్రి
రాఘవయ్య ఆసుపత్రి మంచం మీద బలహీనంగా పడుకున్నాడు.
అర్జున్ను చూసి చిరునవ్వు నవ్వాడు.
“వచ్చావా బాబూ?”
అర్జున్ తండ్రి చేతిని పట్టుకున్నాడు.
“నాన్నా... నన్ను క్షమించండి.”
రాఘవయ్య ఆశ్చర్యంగా చూశాడు.
“దేనికి?”
“మీకు సమయం ఇవ్వలేదు. ఫోన్ చేయలేదు. పండుగకు రాలేదు. మీరు ఒంటరిగా ఉన్నప్పుడు నేను నా కలల వెనుక పరుగెత్తాను.”
రాఘవయ్య అతని చేతిని నెమ్మదిగా నొక్కాడు.
“బాబూ... కలలు కనడం తప్పు కాదు.”
“కానీ...”
“కలల కోసం పరుగెత్తు. తప్పకుండా పరుగెత్తు. కానీ పరుగెడుతూ నీ వెనుక నడుస్తున్న మనుషులను తొక్కుకుంటూ వెళ్లొద్దు.”
అర్జున్ కళ్లలో నీళ్లు చేరాయి.
రాఘవయ్య మెల్లగా నవ్వాడు.
“నీకో విషయం గుర్తుందా?”
“ఏది నాన్నా?”
“మన వేపచెట్టు కింద దొరికిన ఆ పక్షి.”
అర్జున్ ఒక్కసారిగా గతంలోకి వెళ్లిపోయాడు.
చిన్న పక్షి.
గాయపడిన రెక్క.
తన చేతిలో పెట్టుకున్న గింజలు.
తర్వాత ఆకాశంలోకి ఎగిరిపోయిన రోజు.
“గుర్తుంది నాన్నా.”
రాఘవయ్య కళ్లను మూసుకుని అన్నాడు.
“అప్పుడు నేను నీతో ఒక మాట చెప్పాను.”
అర్జున్ మౌనంగా ఉన్నాడు.
“చేతిలో ఉన్న ఒక్క పక్షి, ఆకాశంలో ఎగురుతున్న వంద పక్షులకంటే విలువైనది.”
అర్జున్ తల వంచుకున్నాడు.
“ఇప్పుడు అర్థమైంది నాన్నా.”
రాఘవయ్య చిరునవ్వు నవ్వాడు.
“ఆలస్యంగా అర్థమైనా... అర్థమైంది కదా.”
చివరి కోరిక
కొన్ని రోజులకు రాఘవయ్య ఆరోగ్యం మరింత క్షీణించింది.
ఒక సాయంత్రం అర్జున్ అతని మంచం పక్కన కూర్చున్నాడు.
రాఘవయ్య తన పాత సంచిని తెమ్మన్నాడు.
అందులో ఒక చిన్న పాత నోటుపుస్తకం ఉంది.
“ఇది నీ తల్లి చనిపోయే ముందు నాకు ఇచ్చింది.”
అర్జున్ ఆ నోటుపుస్తకం తెరిచాడు.
అందులో ఒక్క వాక్యం మాత్రమే ఉంది.
“మనకు లేనిదాని కోసం జీవితమంతా ఏడవకండి; మనకు ఉన్నదాన్ని ప్రేమించడానికి కొంత సమయం కేటాయించండి.”
అర్జున్ ఆ వాక్యాన్ని చూస్తూ కన్నీళ్లు పెట్టుకున్నాడు.
“నాన్నా... నేను చాలా కోల్పోయాను.”
రాఘవయ్య నెమ్మదిగా అన్నాడు.
“నువ్వు కోల్పోయింది డబ్బు కాదు బాబూ.
నువ్వు కోల్పోయింది సమయం.
డబ్బు తిరిగి సంపాదించవచ్చు.
పదవి తిరిగి సంపాదించవచ్చు.
ఇల్లు మళ్లీ కట్టుకోవచ్చు.
కానీ...
ఒకసారి వెళ్లిపోయిన సమయాన్ని తిరిగి కొనలేం.”
ఆ మాటల తర్వాత కొద్దిసేపు గదిలో నిశ్శబ్దం.
బయట వర్షం మొదలైంది.
వేపచెట్టు ఆకుల మీద వాన చినుకులు పడుతున్న శబ్దం వినిపించింది.
రాఘవయ్య కిటికీ వైపు చూసాడు.
“అర్జున్...”
“చెప్పండి నాన్నా.”
“ఆ పక్షి మళ్లీ వస్తే... దానికి గింజలు వేయు.”
అర్జున్ కన్నీళ్ల మధ్య నవ్వాడు.
“వస్తుంది నాన్నా.”
“అది రాకపోయినా... నువ్వు గింజలు వేస్తూనే ఉండు.”
అది రాఘవయ్య చివరి మాట.
ఆ రాత్రి అతని చేయి అర్జున్ చేతిలోనే ఉండగా, అతని శ్వాస నెమ్మదిగా ఆగిపోయింది.
ఒంటరిగా పక్షి
తండ్రి అంత్యక్రియలు ముగిసిన తర్వాత అర్జున్ వేపచెట్టు కింద ఒంటరిగా కూర్చున్నాడు.
ఆకాశంలో పక్షులు గుంపులుగా ఎగురుతున్నాయి.
ఒకప్పుడు తనకు అవి స్వేచ్ఛకు ప్రతీకలు.
ఇప్పుడు అవి అతనికి ఒక ప్రశ్నలా కనిపించాయి.
“నీ చేతిలో ఉన్నదాన్ని ఎందుకు కోల్పోయావు?”
అతని కళ్ల నుంచి కన్నీళ్లు జారాయి.
అతను తన చేతిని ముందుకు చాచాడు.
అదే చేతిని.
ఎప్పుడో ఒక చిన్న పక్షి కూర్చున్న చేతిని.
కానీ ఆ పక్షిని కాపాడిన తండ్రి మాత్రం ఇక లేడు.
ఆ రోజు అర్జున్ ఒక నిర్ణయం తీసుకున్నాడు.
తన తండ్రి పొలాన్ని అమ్మలేదు.
ఆ పాత ఇంటిని కూల్చలేదు.
వేపచెట్టును నరికించలేదు.
ఆ ఇంటి పక్కన ఒక చిన్న పక్షుల గూడు కట్టించాడు.
ప్రతిరోజూ ఉదయం గింజలు వేయడం ప్రారంభించాడు.
ఒకరోజు...
ఒక చిన్న పక్షి వచ్చి వేపచెట్టు కొమ్మపై వాలింది.
అర్జున్ దాని వైపు చూశాడు.
అది అతని చేతిపైకి వచ్చి కూర్చుంది.
అర్జున్ కళ్లలో కన్నీళ్లు.
“నాన్నా... మీరు తిరిగి వచ్చారా?”
పక్షి కొద్దిసేపు అతని చేతిపై నిలబడి, ఆకాశంలోకి ఎగిరిపోయింది.
అర్జున్ దాని వైపు చూస్తూ చిరునవ్వు నవ్వాడు.
కొత్త జీవితం
కొన్ని సంవత్సరాల తర్వాత అర్జున్ అదే ఊరిలో ఒక చిన్న పాఠశాలను ప్రారంభించాడు.
పేద పిల్లలకు ఉచితంగా చదువు చెప్పించాడు.
వృద్ధులకు సహాయం చేశాడు.
రైతులకు ఆధునిక పద్ధతులు నేర్పించాడు.
తండ్రి పేరు మీద ఒక చిన్న గ్రంథాలయం నిర్మించాడు.
ఆ గ్రంథాలయం గోడ మీద ఒక వాక్యం రాయించాడు.
“ఆకాశంలో ఎగిరే వంద అవకాశాల కోసం,నీ చేతిలో ఉన్న ఒక్క నిజమైన అవకాశాన్ని కోల్పోవద్దు.”
అతను పిల్లలకు తరచూ ఒక కథ చెప్పేవాడు.
ఒక చిన్న పక్షి కథ.
ఒక తండ్రి ప్రేమ కథ.
ఒక కొడుకు ఆలస్యంగా నేర్చుకున్న జీవన పాఠం.
ఒకరోజు ఒక చిన్న బాలుడు అడిగాడు.
“అర్జున్ సార్... మరి పెద్ద కలలు కనకూడదా?”
అర్జున్ చిరునవ్వు నవ్వాడు.
“కనాలి బాబూ. చాలా పెద్ద కలలు కనాలి.”
“అయితే?”
“కానీ ఆ కలల కోసం పరిగెత్తేటప్పుడు, నీ చేతిలో ఉన్న మంచి మనుషులను, నీకు ఉన్న ప్రేమను, నీకు లభించిన అవకాశాలను తక్కువగా చూడకూడదు.”
బాలుడు అడిగాడు.
“ఎందుకు సార్?”
అర్జున్ ఆకాశం వైపు చూశాడు.
అక్కడ వందలాది పక్షులు ఎగురుతున్నాయి.
అతను నెమ్మదిగా అన్నాడు.
“ఎందుకంటే ఆకాశంలో ఎగిరే వంద పక్షులు మనవిగా ఉండకపోవచ్చు.కానీ మన చేతిలో కూర్చున్న ఒక్క పక్షి, మనపై నమ్మకం పెట్టుకుని మన దగ్గరకు వచ్చినది.”
అతను కాసేపు ఆగాడు.
“దాన్ని కోల్పోయిన తర్వాత ఆకాశమంతా మనదైనా... మన హృదయంలో ఖాళీగానే ఉంటుంది.”
సంవత్సరాలు గడిచాయి.
అర్జున్ వృద్ధుడయ్యాడు.
ఒక సాయంత్రం అదే వేపచెట్టు కింద కూర్చున్నాడు.
సూర్యుడు అస్తమిస్తున్నాడు.
ఆకాశం నారింజ రంగులో మెరిసింది.
ఒక చిన్న పక్షి వచ్చి అతని పక్కన కూర్చుంది.
అర్జున్ చిరునవ్వు నవ్వాడు.
“నాన్నా... మీరు చెప్పింది నిజమే.”
అతను చేతిని ముందుకు చాచాడు.
పక్షి అతని చేతిపైకి వచ్చింది.
అర్జున్ దాని రెక్కలను మృదువుగా తాకాడు.
ఆ క్షణంలో అతనికి తన జీవితమంతా ఒక పుస్తకంలా కళ్లముందు తిరిగింది.
పెద్ద కలలు...
పెద్ద నగరాలు...
డబ్బు...
పదవులు...
విజయాలు...
ఓటములు...
కానీ వాటన్నింటికంటే విలువైనది.
తండ్రి చేతి స్పర్శ.
ఆ పాత ఇల్లు.
ఆ వేపచెట్టు.
ఆ చిన్న పక్షి.
తన కోసం ఎదురుచూసిన ఒక మనిషి ప్రేమ.
అర్జున్ కళ్లలో కన్నీళ్లు నిండాయి.
అతను ఆకాశం వైపు చూసి మెల్లగా అన్నాడు.
“జీవితం నాకు వంద పక్షులను చూపించింది.కానీ నా చేతిలో ఉన్న ఒక్క పక్షి విలువను తెలుసుకోవడానికినా జీవితంలో సగం పట్టింది.”
పక్షి ఒక్కసారిగా రెక్కలు విప్పింది.
ఆకాశంలోకి ఎగిరిపోయింది.
అర్జున్ దాని వైపు చూస్తూనే ఉన్నాడు.
అది దూరమవుతూ చిన్న బిందువుగా మారిపోయింది.
కానీ ఈసారి అతని హృదయంలో బాధ లేదు.
ఎందుకంటే అతనికి ఒక సత్యం తెలుసు.
మనది అని పట్టుకుని ఉంచుకోవడమే ప్రేమ కాదు.మన చేతికి వచ్చినప్పుడు దాన్ని ప్రేమగా కాపాడటం,అది ఎగిరిపోయినప్పుడు కృతజ్ఞతతో వీడ్కోలు చెప్పడం కూడా ప్రేమే.
సూర్యుడు పూర్తిగా అస్తమించాడు.
వేపచెట్టు ఆకులు గాలికి కదిలాయి.
ఆకాశంలో పక్షులు తమ గూళ్లుకు చేరుకున్నాయి.
ఆ రోజు అర్జున్ తన తండ్రిని గుర్తుచేసుకుంటూ చివరిసారిగా నవ్వాడు.
అతని హృదయం చెప్పింది.
“ఆకాశం ఎంత పెద్దదైనా...మన చేతిలో ఉన్న ప్రేమకు మించిన ఆకాశం లేదు.”
అదే జీవితం నేర్పిన గొప్ప సత్యం.
“చేతిలో ఉన్న ఒక్క పక్షి, ఆకాశంలో ఎగురుతున్న వంద పక్షులకంటే విలువైనది.”
***
పాఠకులు ఇప్పుడు మా వాట్సాప్ ఛానల్ ఉచితంగా ఫాలో చెయ్యడం ద్వారా మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో ప్రచురింపబడే అన్ని కథలు, కవితలు, ప్రత్యేక వ్యాసాలు, సీరియల్ ఎపిసోడ్స్ వీటన్నిటికి సంబంధించిన లింక్స్ చూసి, కావలసిన వాటిని క్లిక్ చేసి చదువుకోవచ్చును.
మా whaatsApp ఛానల్ ను ఫాలో చెయ్యండి. మీ సన్నిహితులకు షేర్ చెయ్యండి.
మానస రెడ్డి చిచిలీ గారి కొన్ని ఇతర రచనలు:
మానస రెడ్డి చిచిలీ గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత్రి పరిచయం: https://manatelugukathalu.com/profile/manasa/profile
మానస రెడ్డి చిచిలీ తెలంగాణ రాష్ట్రంలోని హైదరాబాద్కు చెందిన కవయిత్రి. ఆమె రచించిన హైకూ మరియు టాంకా కవితలు Under the Basho, Mainichi Haiku వంటి అనేక పత్రికల్లో ప్రచురించబడ్డాయి. ఆమె హైకూ 2025 సంవత్సరానికి సంబంధించిన Touchstone Award కు నామినేట్ చేయబడింది. అంతేకాకుండా, ఆమె నేరుగా జపనీస్ భాషలో కూడా హైకూ రచనలు చేసారు.
Comments