చీకటి నుంచి వెలుగువైపు
- Dr. Krishna Kumar Vepakomma
- 2 days ago
- 5 min read
సానుకూల ఆలోచనలు, విద్యార్థుల మానసిక ఆరోగ్యం, సోషల్ మీడియా ఒత్తిడి, తెలుగు సామాజిక కథ, motivational Telugu story
Chikati Nunchi Veluguvaipu - Telugu Inspirational Story | Dr. Krishna Kumar Vepepakomma
చీకటి నుంచి వెలుగువైపు - తెలుగు ప్రేరణాత్మక కథ | డా. కృష్ణ కుమార్ వేపకొమ్మ
Published in manatelugukathalu.com on 24/05/2026
హైదరాబాద్ నడిబొడ్డున ఉన్న
“శాంతినగర్” అనే చిన్న కాలనీ…
ఉదయం చాయ్ దుకాణాల సందడి, స్కూల్ బస్సుల హారన్లు, పనుల కోసం తొందరగా పరుగులు తీసే మనుషులతో ఆ కాలనీ ఎప్పుడూ హడావుడిగానే కనిపించేది. సాయంత్రం అయ్యేసరికి పిల్లల ఆటల కేరింతలు, అపార్ట్మెంట్ బాల్కనీల్లో కబుర్లు చెప్పుకునే పెద్దలతో అక్కడి వాతావరణం మరోలా మారిపోతుంది. బయటకు చూస్తే ప్రతి ఇల్లు ఆనందంతో నిండిపోయినట్టే అనిపించేది. కానీ ఇళ్ల లోపల మాత్రం ఎవరికీ కనిపించని ఆందోళనలు, ఒత్తిడులు, ఇతరులతో పోల్చుకునే అలవాట్లు నెమ్మదిగా మనుషుల మనసులను మార్చేస్తున్నాయి.
నగరం అభివృద్ధి చెందుతోంది… సాంకేతికత పెరుగుతోంది… మనుషుల చేతుల్లో ప్రపంచమే కనిపిస్తోంది. కానీ అదే సమయంలో, వారి మనసుల్లో ప్రశాంతత మాత్రం తగ్గిపోతోంది.
ఆ కాలనీలో పదో తరగతి చదువుతున్న అఖిల్ అనే విద్యార్థి ఉండేవాడు. చదువులో తెలివైనవాడే. ఉపాధ్యాయులకు ఇష్టమైన విద్యార్థి. ఒకప్పుడు స్నేహితులతో నవ్వుతూ తిరిగే అఖిల్, ఇటీవల పూర్తిగా మారిపోయాడు. ఫోన్లో సోషల్ మీడియా చూస్తూ గంటల తరబడి గడిపేవాడు. ఫోన్లో కనిపించే ఇతరుల విజయాలు, మార్కులు, సంతోషంగా కనిపించే జీవితాలు చూస్తూ… తన జీవితంలో ఏదో లోటు ఉన్నట్టుగా అఖిల్ భావించడం ప్రారంభించాడు.
“అందరూ నాకంటే చదువులో చాలా ముందున్నారు…నేను ఎంత కష్టపడినా వాళ్ల స్థాయికి చేరుకోలేకపోతున్నాననే భావన అఖిల్ మనసులో నెమ్మదిగా పెరుగుతోంది…”
అలాంటి ఆలోచనలు అఖిల్ ఆత్మవిశ్వాసాన్ని నెమ్మదిగా క్షీణింపజేస్తూ, అతని మనసును బలహీనంగా మారుస్తున్నాయి. ఒకప్పుడు ఉత్సాహంగా, ఆత్మవిశ్వాసంతో కనిపించే అఖిల్… ఇప్పుడు చిన్న చిన్న విషయాలకే అతను నిరాశకు లోనవుతున్నాడు.
ఇంటి వాతావరణంలో కూడా నిశ్శబ్దం పెరిగిపోయింది; నవ్వులు తగ్గిపోయాయి. ఫోన్ స్క్రీన్ వెలుగు పెరుగుతున్న కొద్దీ, అతని మనసులోని ఉత్సాహం నెమ్మదిగా క్షీణిస్తూ, లోపల ఒక తెలియని శూన్యతలా మారుతోంది. రాత్రి వేళలు ఆలస్యంగా మేల్కొని గడపడం, ఉదయాన్నే అలసటతో, నిరుత్సాహంతో లేవడం అతని రోజువారీ జీవితంలో భాగమైపోయింది.
ఒకరోజు స్కూల్ నుంచి ఇంటికి వచ్చిన అఖిల్, ఎవరితో మాట్లాడకుండా నేరుగా తన గదిలోకి వెళ్లిపోయాడు. అది గమనించిన అతని తల్లి లక్ష్మి, కొద్దిసేపటి తర్వాత అతని దగ్గరకు వచ్చి,
“ఏమైంది నాన్నా? ఈ మధ్య చాలా మౌనంగా ఉంటున్నావ్…” అని మెల్లగా అడిగింది.
కొద్దిసేపు తలవంచుకుని కూర్చున్న అఖిల్, చివరకు తన మనసులోని బాధను బయటపెట్టాడు.
“అమ్మా… నేను ఎంత ప్రయత్నించినా నా ప్రయత్నాలు తగిన ఫలితాన్ని ఇవ్వడం లేదు. సోషల్ మీడియాలో చూస్తే అందరూ ఎంతో తెలివిగా, సక్సెస్ఫుల్గా కనిపిస్తున్నారు. కానీ నాకు మాత్రం నేను ఏదీ సాధించలేనట్టుగా అనిపిస్తోంది…” అని అతను బాధగా అన్నాడు.
ఆ మాటలు విన్న లక్ష్మి మనసు కదిలిపోయింది. తన కొడుకు బయట ప్రపంచంతో కాదు, తనలోనే పెరిగే ఆలోచనలతో పోరాడుతున్నాడని ఆమెకు అర్థమైంది. శరీరంపై కనిపించే గాయాలకు మందులు ఉంటాయి… కానీ మనసులో నిశ్శబ్దంగా పెరుగుతున్న బాధను గుర్తించడం, అర్థం చేసుకోవడం ఇంకా ఎంతో అవసరమని ఆమె గ్రహించింది.
కొన్ని రోజుల తర్వాత పాఠశాలలో “మన ఆలోచనలు – మన జీవితం” అనే అంశంపై ఒక ప్రత్యేక సమావేశం నిర్వహించారు. విద్యార్థులతో పాటు తల్లిదండ్రులు కూడా పెద్ద సంఖ్యలో హాజరయ్యారు. ఆడిటోరియంలో నిశ్శబ్దం నెలకొనగా, ఇంతలో సైన్స్ టీచర్ ఉదయ్ గారు వేదికపైకి వచ్చి మాట్లాడటం ప్రారంభించాడు.
“మనిషి జీవితాన్ని మార్చేది కేవలం పరిస్థితులు కాదు… అతని ఆలోచనలు కూడా. ఒకే పరిస్థితిని ఎదుర్కొన్న ఇద్దరిలో, ఒకరు ధైర్యంగా ముందుకు సాగుతారు… మరొకరు నిరాశలో కూరుకుపోతారు. ఆ తేడా పరిస్థితుల్లో కాదు, ఆలోచనా విధానంలో ఉంటుంది,” అని ఆయన నెమ్మదిగా చెప్పాడు.
ఆ తర్వాత ఆయన బ్లాక్బోర్డ్పై రెండు చిన్న విత్తనాలను చిత్రించాడు.
“ఈ రెండు విత్తనాలను ఒకే నేలలో నాటినా, ఒకటి పెద్ద చెట్టుగా ఎదుగుతుంది… మరొకటి మొలకెత్తకముందే ఎండిపోతుంది. ఎందుకంటే నేల ఒక్కటే ఉన్నా, లోపల ఉండే జీవశక్తి, బలం, నిలబడే సామర్థ్యం వేర్వేరుగా ఉంటాయి. అలాగే మనిషి జీవితంలో కూడా అతని ఆలోచనలే బలాన్ని, దిశను నిర్ణయిస్తాయి.”
హాల్ మొత్తం నిశ్శబ్దంగా మారిపోయింది. ప్రతి ఒక్కరూ ఆయన మాటలను శ్రద్ధగా వింటున్నారు. కొందరు తల్లిదండ్రులు తమ పిల్లల వైపు చూస్తున్నారు. మరికొందరు విద్యార్థులు తమలో తాము ఆలోచించడం ప్రారంభించారు.
కొద్దిసేపు ఆగి సైన్స్ టీచర్ ఉదయ్ మళ్లీ అన్నారు—
“ఈరోజు చాలా మంది పిల్లలు ఇలానే ఉంటున్నారు. సమస్య చదువులో కాదు… వారు తమను తాము ఎలా చూసుకుంటున్నారన్నదే ముఖ్యమైన విషయం. ఇతరులతో పోల్చుకుంటూ, తమ విలువను తామే తగ్గించుకుంటున్నారు.”
ఉదయ్ సార్ కాసేపు విద్యార్థుల వైపు చూసి మళ్లీ మాట్లాడటం ప్రారంభించాడు.
“ప్రతికూల ఆలోచనలు మనలో భయాన్ని పెంచుతాయి…
‘నేను చేయలేను’ అనే భావనను బలపరుస్తాయి.
కానీ సానుకూల ఆలోచనలు మనసుకు ధైర్యాన్ని ఇస్తాయి.
సృజనాత్మక ఆలోచనలు జీవితంలో కొత్త మార్గాలను చూపిస్తాయి,” అని ఆయన ప్రశాంతంగా చెప్పాడు.
విద్యార్థులు నిశ్శబ్దంగా వింటున్నారు. అఖిల్ కూడా మొదటిసారి తన జీవితాన్ని ఇతరులతో పోల్చుకునే విషయంపై లోతుగా ఆలోచించడం ప్రారంభించాడు.
విద్యార్థుల స్పందనను గమనిస్తూ ఉదయ్ సార్ అన్నారు—
“ఈరోజు చాలా మంది విద్యార్థులు తమ విలువను ఇతరులతో పోల్చుకుని నిర్ణయించుకుంటున్నారు. అదే అసలు సమస్య.”
ఆ తరువాత ఆయన గంభీరంగా మాట్లాడుతూ అన్నారు—
“మన ఆలోచనలు భయాన్ని పెంచగలవు లేదా ధైర్యాన్ని కూడా పెంచగలవు. మనం ఎలా ఆలోచిస్తామో అదే మన ఎదుగుదలని నిర్ణయిస్తుంది.”
ఆ మాటలు వింటూ అఖిల్ మొదటిసారి లోతుగా ఆలోచించడం ప్రారంభించాడు. ఇప్పటివరకు తన సమస్య చదువులో కాదని, తన ఆలోచనల్లోనే ఉందేమో అన్న భావన అతని మనసులో మెదిలింది. తనను తాను తక్కువగా భావించడం వల్లే తనలోని శక్తిని కోల్పోతున్నాడని అతనికి అర్థమవుతోంది.
అప్పుడే వెనుక వరుసలో కూర్చున్న ఒక విద్యార్థి లేచి,
“సార్… మంచి ఆలోచనలు మనకు ఎలా వస్తాయి?” అని ఆసక్తిగా అడిగాడు.
ఉదయ్ సార్ చిరునవ్వుతో నెమ్మదిగా చెప్పారు—
“మన మనసు కూడా ఒక తోటలాంటిదే. మనం ఏ ఆలోచనల విత్తనాలు నాటుతామో అవే పెరుగుతాయి. మంచి పుస్తకాలు చదవడం, ప్రకృతిలో కొంత సమయం గడపడం, ధ్యానం చేయడం… ఇవన్నీ మన ఆలోచనలను క్రమంగా మారుస్తాయి. అలాగే, మనల్ని ఇతరులతో పోల్చుకునే అలవాటు నుంచి బయటపడితే మనలో ఉన్న ప్రత్యేకత మరింత స్పష్టమవుతుంది. చివరికి మంచి ఆలోచనలు ఉన్న చోటే మన విద్య కూడా సహజంగా వికసిస్తుంది.”
తర్వాత ఉదయ్ సార్ ఒక ప్రముఖ మనోవిజ్ఞాన శాస్త్రవేత్త చేసిన పరిశోధన గురించి వివరించడం ప్రారంభించాడు.
“ఏ మనిషి ప్రతిభ అయినా పుట్టుకతోనే పూర్తవదు… కష్టం, పట్టుదల, సరైన దృక్పథంతో అది అభివృద్ధి చెందుతుందని ఆ పరిశోధనలు చెబుతున్నాయి,” అని ఆయన చెప్పాడు.
అంతట ఆయన బోర్డ్పై రెండు పదాలు రాశాడు—
ఫిక్స్డ్ దృక్పథం … అభివృద్ధి దృక్పథం
“నేను ఇంతకంటే చేయలేను’ అని భావించే మనస్తత్వాన్ని ఫిక్స్డ్ దృక్పథం అంటారు. ఇలాంటి వారు తమ సామర్థ్యాన్ని స్థిరంగా భావించి, విఫలమైతే దాన్ని తమ పరిమితిగా చూస్తారు.
కానీ ‘ఇప్పుడే రాకపోయినా నేర్చుకోగలను… ప్రయత్నిస్తే మెరుగుపడతాను’ అని నమ్మే దృక్పథాన్ని అభివృద్ధి దృక్పథం అంటారు,” అని ఆయన వివరించాడు.
విద్యార్థులంతా శ్రద్ధగా వింటుండగా, ఉదయ్ సార్ మరింత ఆసక్తికరంగా చెప్పాడు—
“ఆ శాస్త్రవేత్త చేసిన పరిశోధనలో ఒక ముఖ్యమైన అధ్యయనం ఉంది. పిల్లలను రెండు గుంపులుగా విభజించారు. ఒక గుంపు పిల్లలను వారి తెలివికి ప్రశంసించారు. మరొక గుంపు పిల్లలను వారి కృషికి ప్రశంసించారు. తర్వాత వారికి కఠినమైన పనులు ఇచ్చారు. తెలివికి మాత్రమే ప్రశంసలు పొందిన పిల్లలు విఫలమవుతామనే భయంతో సవాళ్లను తప్పించుకున్నారు. కానీ కృషికి ప్రశంసలు పొందిన పిల్లలు కొత్త సవాళ్లను స్వీకరించి మరింతగా ప్రయత్నించారు.
చివరికి ఈ అధ్యయనం ఒక స్పష్టమైన సత్యాన్ని వెల్లడించింది; పిల్లల ప్రతిభను పెంచేది “తెలివి”పై ఇచ్చే ప్రశంస కాదు, వారి “కృషి”ని గుర్తించి ప్రోత్సహించే దృక్పథమే. అలాంటి ప్రోత్సాహం వారి ఆత్మవిశ్వాసాన్ని పెంచి, వైఫల్యాన్ని భయపడకుండా నేర్చుకునే మనస్తత్వాన్ని రూపొందిస్తుంది.”
ఆడిటోరియం మొత్తం నిశ్శబ్దంగా మారిపోయింది.
“గుర్తుంచుకోండి,” అని ఉదయ్ సార్ గంభీరంగా అన్నాడు, “విజయం అనేది ‘నేను ఎంత తెలివైనవాడిని?’ అన్నదానిపై కాదు… ‘నేను ఎంత నేర్చుకోవడానికి సిద్ధంగా ఉన్నాను?’ అన్నదానిపై ఆధారపడి ఉంటుంది. మన సామర్థ్యాన్ని నిర్ణయించేది మార్కులు కాదు… మన ఆలోచనా విధానం.”
ఆ మాటలు అఖిల్ మనసులో గాఢంగా ముద్రపడ్డాయి.
రోజులు గడిచాయి…
అఖిల్లో మార్పు స్పష్టంగా కనిపించసాగింది. అతను సోషల్ మీడియా నుంచి దూరంగా ఉండటం మొదలుపెట్టి తన చదువుపై దృష్టి పెట్టాడు. తన వేగాన్ని ఇతరులతో పోల్చుకోవడం మానేసి, తన అభ్యాసంపై దృష్టి పెట్టాడు.
ఒక సాయంత్రం పార్క్లో కొంతమంది విద్యార్థులు పరీక్షల భయంతో ఆందోళన చెందుతూ కనిపించారు. అఖిల్ అక్కడే కూర్చుని తన పుస్తకాలు చదువుకుంటున్నాడు. వారి మాటలు విని అతను కొద్దిసేపు పక్కన కూర్చున్నాడు.
“నాకూ ఇలాంటి టెన్షన్ వస్తుంది,” అని అఖిల్ మామూలుగా అన్నాడు.
“మార్కులు తగ్గితే ఎలా అనిపిస్తుందో నాకు తెలుసు… కానీ నన్ను ఎక్కువగా ఇబ్బంది పెట్టేది మాత్రం మనల్ని మనం పోల్చుకోవడమే.”
అంటూ అఖిల్ మళ్లీ తన పుస్తకాల్లోకి వెళ్లిపోయాడు.
ఆ మాటలు తోటి పిల్లలకు కొంత ధైర్యాన్ని కలిగించాయి.
దూరంగా నిలబడి చూస్తున్న అఖిల్ తల్లి లక్ష్మి కళ్లలో ఆనందం కనిపించింది.
ఒకప్పుడు ఒంటరిగా ఇబ్బంది పడిన తన కుమారుడు… ఇప్పుడు తన అనుభవాన్ని పంచుకుంటూ ఇతరులకు మరింత దగ్గరవుతున్నాడు.
వాతావరణం నిశ్శబ్దంగా ఉంది. అఖిల్ మాత్రం తన చదువులో మునిగిపోయాడు. కొద్దిసేపటి క్రితం జరిగిన మాటలు మాత్రం అక్కడి విద్యార్థుల మనసుల్లో ఇంకా నిలిచిపోయాయి.
“మనిషి జీవితాన్ని మలిచేది అతని ఆలోచనా విధానమే,” అన్నది విదితమైంది.
కాల ప్రవాహంలో…
సీతారాంపురం పాఠశాలలో ప్రతి నెలా “మానసిక ఆరోగ్యం మరియు సానుకూల ఆలోచనలు” అనే అంశంపై అవగాహన కార్యక్రమాలు ప్రారంభమయ్యాయి. సోషల్ మీడియా ఒత్తిడి, ఆత్మవిశ్వాసం, భావోద్వేగాల గురించి విద్యార్థులు ఇక మౌనంగా ఉండటం కాదు… స్వేచ్ఛగా మాట్లాడటం నేర్చుకున్నారు. ఒకప్పుడు లోలోపలే కుంగిపోయిన మనసులు ఇప్పుడు మాటల్లోకి మారుతున్నాయి. కొందరు విద్యార్థులు తమ అనుభవాలను పంచుకుంటూ, మరికొందరు ధైర్యంగా కొత్త దృక్పథాన్ని స్వీకరిస్తూ కనిపించారు.
పాఠశాల గోడపై ఉన్న వాక్యం మాత్రం ఎప్పటిలాగే అందరి చూపును ఆపి ఆలోచింపజేసేది—
“మంచి ఆలోచనలు… మంచి జీవితానికి పునాది.”
ఆ వాక్యాన్ని చూస్తూ చాలా మంది విద్యార్థుల్లో ఒక కొత్త అవగాహన కలిగింది. జీవితాన్ని మార్చేది అదృష్టమో, పరిస్థితులు కాదని… దాని దిశను నిర్ణయించేది మన ఆలోచనలేనని వారు క్రమంగా గ్రహించారు. ఓటమి బయట కాదు, మనసులోనే మొదలవుతుందని తెలుసుకుని, ప్రయత్నంలోనే నిజమైన విజయం ఉందని అర్థం చేసుకున్నారు.
కాలక్రమంలో విద్యార్థుల దృక్పథం మారింది… ప్రతి ఒక్కరూ తమదైన మార్గంలో ముందుకు సాగుతున్నారని అర్థం చేసుకున్నారు.
చివరికి అందరిలో నిలిచిపోయిన సత్యం ఒక్కటే—
మనిషిని తీర్చిదిద్దేది పరిస్థితులు కాదు… అతను ప్రతిరోజూ ఎంచుకునే ఆలోచనలే.
ఆ ఆలోచనలే అతని భవిష్యత్తును నిర్మిస్తాయి… అతని జీవిత దిశను నిర్ణయిస్తాయి… అతనిలోని శక్తిని వెలికితీస్తాయి.
అదే జీవితం ఇచ్చిన గొప్ప పాఠం—
“మనిషి… ఆలోచనల ప్రతిరూపం.”
అది అందరి మనసుల్లో నిలిచిపోయింది.
———————————
డా. కృష్ణకుమార్ వేపకొమ్మ
***
డా. కృష్ణ కుమార్ వేపకొమ్మ గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
మేము నిర్వహించే వివిధ పోటీలలో రచయితలకు బహుమతులు అందించడంలో భాగస్వాములు కావాలనుకునే వారు వివరాల కోసం story@manatelugukathalu.com కి మెయిల్ చెయ్యండి.
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx/docs రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత పరిచయం:
నమస్కారం,
నేను డా. వేపకొమ్మ కృష్ణకుమార్, జువాలజీ లో డాక్టరేట్ పొందిన విశ్రాంతి ప్రొఫెసర్; మాజీ ప్రిన్సిపల్. విద్యారంగంలో 30 సంవత్సరాల పైగా అనుభవం కలిగి, పుస్తక రచయిత, పరిశోధక, విద్యా నిపుణుడిగా సేవలందించాను. ప్రస్తుతం పలు ప్రముఖ పత్రికల్లో కాలమిస్టుగా సామాజిక, విద్యా, సమకాలీన అంశాలపై విశ్లేషణాత్మక వ్యాసాలు రాస్తూ ప్రజల్లో చైతన్యం కలిగిస్తున్నాను.
మీ సంస్థలో నా అనుభవాన్ని ఉపయోగించి గుణాత్మక, ఆసక్తికర వ్యాసాలు అందించగలనని తెలియజేయడం నాకు సంతోషంగా ఉంది.
డాక్టర్ కృష్ణ కుమార్ వేపకొమ్మ
ప్రొఫెసర్ & ప్రిన్సిపాల్ (రిటైర్డ్)
వార్తాపత్రిక కాలమిస్ట్
రాజీవ్ నగర్, హైదరాబాద్
ప్రస్తుత విద్యార్థుల మనస్తత్వానికి అద్దం.పట్టిన కథ. రచయిత విద్యార్థులు తమ లో తాము పడే మదనను, ఈ చదువు ఒత్తిడికి చేసే పోరాటాన్ని చాలా చక్కగా వర్ణించారు.