జానకి జాకెట్టు ముక్క
- Jamunarani B
- 2 hours ago
- 7 min read
జానకి జాకెట్టు ముక్క, తెలుగు కథ, కుటుంబ కథ, మహిళల కథ, చీర కథ, జాకెట్టు కథ, బుటిక్ కథ, తెలుగు సాహిత్యం, భావోద్వేగ కథ, జీవిత పాఠం, చేనేత చీర, పెళ్లి కథ, మహిళల భావాలు, తెలుగు షార్ట్ స్టోరీ, inspirational Telugu story
Janaki jakettu Mukka - Telugu Inspirational Story | Sritha
జానకి జాకెట్టు ముక్క - తెలుగు ప్రేరణాత్మ కథ | శ్రిత
Published in manatelugukathalu.com on 27/06/2026
అపార్థాలు చాలాసార్లు నిజాల కంటే పెద్దవిగా అనిపిస్తాయి.
పూర్తి విషయం తెలుసుకోకుండా నిర్ణయాలకు రావద్దు.
చిన్న మార్పులు జీవితాన్ని మరింత అందంగా మార్చగలవు.
సంప్రదాయం మరియు ఆధునికత కలిసి నడవవచ్చు.
భయాన్ని వాస్తవంగా భావించకుండా నిజాన్ని తెలుసుకోవాలి.
1
జానకి సాంప్రదాయానికి పెట్టింది పేరు. ఆమెకు చీరలంటే అమితమైన ఇష్టం. ఎక్కడైనా మంచి చీర కనిపిస్తే దాని నేసిన తీరు, రంగుల కలయిక, అంచుల అందం అన్నీ ఆసక్తిగా పరిశీలించేది. చీరను చక్కగా కట్టుకుని, సంప్రదాయ ఆభరణాలతో అలంకరించుకుని కనిపిస్తే ఆమెను చూసినవారు మరోసారి తిరిగి చూసేంత అందంగా ఉండేది.
ఒకసారి జానకి మాధవరం, కాంచీపురం ప్రాంతాలకు వెళ్లింది. అక్కడి ప్రసిద్ధ చేనేత దుకాణాలను చూసుకుంటూ తిరుగుతుండగా, ఒక దుకాణంలో ఆమె కళ్లను కట్టిపడేసే చీర కనిపించింది.
అది గులాబీ రంగులో మెరిసిపోతూ, అంతటా సున్నితమైన మంగళగిరి నేత నమూనాలతో అలరారుతోంది. చీర అంచు మాత్రం కేసరి రంగులో పట్టుతో నేసి ఎంతో ఘనంగా కనిపిస్తోంది. కొంగు భాగమంతా అందమైన పుష్పాల డిజైన్లతో అలంకరించబడి ఉంది. ఆ చీరను చూసిన క్షణమే జానకి మనసు దానిపైనే నిలిచిపోయింది.
"ఇదే కావాలి!" అని ఆనందంగా కొనుగోలు చేసింది.
ఆ చీరతో పాటు ఒక జాకెట్టు ముక్క కూడా వచ్చింది. సాధారణంగా చీర కొన్నప్పుడు వచ్చే జాకెట్టు ముక్కలాగే అది కనిపించినా, దానికి తెలియని ఒక ప్రత్యేక కథ ఉంది. ఆ కథే ఈ కథకు మూలం.
ఆ జాకెట్టు ముక్క ప్రయాణం ఎక్కడ ప్రారంభమైంది? అది జానకి జీవితంలో ఎలాంటి మార్పు తీసుకొచ్చింది? ఆ చిన్న వస్త్రపు ముక్క వెనుక దాగి ఉన్న జ్ఞాపకాలు ఏమిటి?
అదే మనం ఇప్పుడు తెలుసుకోబోతున్నాం... ✨
జానకి తన చీర, జాకెట్టు ముక్కను జాగ్రత్తగా ఒక కవర్లో పెట్టుకుని ప్రసిద్ధమైన "బుటిక్" వైపు బయలుదేరింది.
బుటిక్లో అడుగుపెట్టగానే ఆమె కళ్లు చెదిరిపోయాయి. ఎటు చూసినా రంగురంగుల జాకెట్లు, అద్భుతమైన డిజైన్లు, మెరిసే అద్దాల పని, ముత్యాల అలంకరణలు కనిపించాయి.
ఒక జాకెట్టుపై జర్దోజీ వర్క్ మెరుస్తోంది. మరొకదానిపై ఆరి వర్క్ ఎంతో నాజూకుగా ఉంది. ఇంకొక జాకెట్టుపై చేతితో వేసిన పెయింటింగ్ పూలు ప్రాణం పోసుకున్నట్లుగా కనిపిస్తున్నాయి. మరికొన్నింటిపై మగ్గం వర్క్, కట్వర్క్, సీక్విన్ వర్క్, స్టోన్ వర్క్ ఇలా ఎన్నో రకాల అలంకరణలు ఉన్నాయి.
అన్నీ చూస్తుంటే జానకి మనసు ఉప్పొంగిపోయింది.
"అయ్యో! ఎంత అందంగా ఉన్నాయి ఇవన్నీ! నా జాకెట్టు ముక్కకు కూడా ఇలాంటిదే ఏదైనా మంచి వర్క్ వేయించుకుంటాను. పోతే పోయాయి డబ్బులు. డబ్బులు ఎప్పుడూ సంపాదించుకోవచ్చు. కానీ ఇలాంటి చీరకు ఒకసారి మంచి జాకెట్టు కుట్టించుకుంటే ఆ ఆనందమే వేరు!"
అని తనలో తానే అనుకుంది.
అంతేకాదు, మరో నెల రోజుల్లో తన అక్క కూతురి పెళ్లి ఉంది.
"ఆ పెళ్లిలో ఈ చీర కట్టుకుని వెళ్తే అందరూ చూస్తారు. జాకెట్టు కూడా ప్రత్యేకంగా ఉంటే ఎంత బాగుంటుంది! ఫొటోలలో కూడా చక్కగా కనిపిస్తుంది."
అని ఊహించుకుంటూ చిరునవ్వు నవ్వుకుంది.
అంతలో బుటిక్ యజమానురాలు వచ్చి,
"ఏమండీ మేడమ్, ఏదైనా ప్రత్యేక సందర్భానికా?" అని అడిగింది.
జానకి గర్వంగా తన చీరను బయటకు తీసి చూపించింది.
చీరను విప్పి చూడగానే అక్కడున్న వారందరూ కాసేపు మౌనంగా చూసారు.
"వావ్! ఎంత అందమైన చీర!" అని ఒకరు అన్నారు.
"ఈ చీరకు చాలా జాగ్రత్తగా డిజైన్ ఎంచుకోవాలి. తప్పు డిజైన్ వేస్తే చీర అందమే తగ్గిపోతుంది," అని మరొకరు అన్నారు.
ఆ మాట విన్న జానకి మరింత ఆసక్తిగా,
"అయితే మీరు చెప్పండి. నా జాకెట్టు ముక్కకు ఏ వర్క్ బాగుంటుంది?" అని అడిగింది.
అప్పుడు బుటిక్ యజమానురాలు జాకెట్టు ముక్కను చేతిలోకి తీసుకుని కాసేపు చూసి, ఒక్కసారిగా ఆశ్చర్యంతో,
"అరే... ఈ జాకెట్టు ముక్క...!" అని అంది.
ఆమె ముఖంలో కనిపించిన ఆశ్చర్యం చూసి జానకి గుండె ఒక్కసారిగా గుబేలుమంది...
ఇది సరిపోదు!!
✨2.
అక్కడ నుండి జానకి తన ఇంటి దగ్గర ఉన్న బిందూ బుటిక్కి బయల్దేరింది.
“ఇది ఏమిటబ్బా… ఏమో జాకెట్టు ముక్క సరిపోదంటాడు! నేను మంచి డిజైన్ కావాలి అనుకుంటే ఇలా చేస్తాడా?”
అని మనసులోనే గుసగుసలాడుకుంటూ నడిచింది జానకి.
“వీణ్ని తిట్టాలా, కొట్టాలా… అసలు వీళ్లకు కుట్టడం వచ్చా? అనవసరంగా బుటిక్ అని పెద్ద పేరు పెట్టుకుంటారు!”
లోపలికి అడుగు పెట్టగానే… రంగురంగుల ఫ్యాబ్రిక్స్, మానిక్విన్స్, కొత్త డిజైన్స్ అన్నీ కనిపించాయి.
కానీ జానకి మనసులో మాత్రం ఒకటే ఆలోచన —
“నా జాకెట్టు ఇలా ఎందుకు అయింది?”
కౌంటర్ దగ్గర బిందూ కనిపించింది.
జానకి ముఖం చూసి వెంటనే నవ్వుతూ అడిగింది,
“ఏమైంది జానకి గారు? చాలా సీరియస్గా ఉన్నారు?”
బిందూకి జానకి తన జాకెట్ ముక్కను చూపిస్తూ,
“ఈ జాకెట్ ముక్కకి నాకు ఏ డిజైన్ బాగా సరిపోతుందో చూపించు” అని అడిగింది.
బిందూ చిరునవ్వుతో తల ఊపి,
“సరే జానకి గారు, చూపిస్తాను” అంది. ఆమె చేతిలో ఉన్న డిజైన్ పుస్తకాన్ని తెరిచి, ఒక్కొక్క నమూనాను చూపించడం మొదలుపెట్టింది.
“ఈ ఫ్లోరల్ డిజైన్ చూడండి… మీ చీరకి బాగా మ్యాచ్ అవుతుంది. లేదంటే ఈ సింపుల్ ఎంబ్రాయిడరీ కూడా క్లాసీగా ఉంటుంది” అంటూ బిందూ ఒక్కో ఆప్షన్ వివరంగా చూపించింది.💐🌷
3.
చివరికి జానకి మనసుకు నచ్చినా, నచ్చకపోయినా ఒక డిజైన్ను ఎంచుకుంది.
"సరేలే, ఈసారి ఇంకెక్కువ ఆలోచించను. వర్క్ చేసేశాం కదా, ఇదే కుట్టించుకుని వేసుకుంటాను."
అని బిందూకు చెప్పి వచ్చింది.
రోజులు గడుస్తున్నాయి.
మూడు రోజులు అయ్యాయి.
మరో మూడు రోజులు కూడా గడిచిపోయాయి.
చూస్తుండగానే ఆరు రోజులు అయిపోయాయి.
ఇంకా కొన్ని రోజుల్లో ఊరికి బయలుదేరాలి. పెళ్లి పనులు మొదలవుతాయి. ఇంట్లో అందరూ సిద్ధమవుతున్నారు.
ఆ రోజు ఉదయం జానకి ఫోన్ తీసుకుని బిందూకి కాల్ చేసింది.
"బిందూ, జాకెట్టు కుట్టేసావా? నాకు టైం అవుతోంది. ఊరికి వెళ్లాలి."
అంది.
బిందూ కాసేపు మౌనంగా ఉండి,
"మేడమ్... మీరు ఒకసారి బుటిక్కి రాగలరా?"
అంది.
జానకి గుండెల్లో మళ్లీ చిన్న అనుమానం మొదలైంది.
"అయ్యో! మళ్లీ ఏమైంది?"
అనుకుంటూ బుటిక్కి వెళ్లింది.
అక్కడ బిందూ, మాస్టర్ గారు ఇద్దరూ ఎదురు చూస్తున్నారు.
"రండి మేడమ్. ముందు మీరు ఒకసారి చూసి చెప్పండి."
అని జాకెట్టును ఆమె చేతిలో పెట్టారు.
జానకి జాకెట్టును విప్పి చూసింది.
మొదట ఏమీ అర్థం కాలేదు.
మరోసారి జాగ్రత్తగా చూసింది.
అప్పుడు అర్థమైంది.
ఆమె ఆశ్చర్యంతో నోరు తెరిచింది.
"అరే...!"
ఆ జాకెట్టుకు ముందు భాగం, వెనుక భాగం ఒకే వస్త్రంతో లేవు!
వెనుక భాగం మాత్రం ఆమె చీరకు వచ్చిన అసలు జాకెట్టు ముక్కతో కుట్టారు.
కానీ చేతులు, లోపలి ప్యానెల్స్, కొన్ని డిజైన్ భాగాలు మాత్రం మరో వస్త్రంతో జత చేశారు.
అది చాలా తెలివిగా, ఎంతో చక్కగా చేశారు. సాధారణంగా చూస్తే ఎవరికీ తేడా కనిపించదు.
కానీ జానకి కంటికి మాత్రం వెంటనే కనిపించింది.
"ఇదేనా ఆ సమస్య?"
అని అడిగింది.
మాస్టర్ గారు నవ్వారు.
"అవును మేడమ్. మొదటి నుంచీ చెప్పాలనుకున్నది ఇదే. మీ జాకెట్టు ముక్క సాధారణ బ్లౌజ్కి సరిపోతుంది. కానీ మీరు ఎంచుకున్న డిజైన్లకు మాత్రం సరిపోదు. అందుకే అదనపు క్లాత్ కలపాల్సి వచ్చింది."
అన్నారు.
జానకి ఒక్కసారిగా మౌనంగా అయింది.
ఇన్ని రోజులు తాను బుటిక్ వాళ్లనే తప్పుపట్టింది.
మొదటి మాస్టర్ గారిని కూడా మనసులో ఎంత తిట్టుకుందో గుర్తొచ్చింది.
కానీ ఇప్పుడు అర్థమైంది.
వాళ్లు చెప్పింది తప్పు కాదు.
తాను వినింది సగం మాత్రమే.
బిందూ మెల్లగా అడిగింది.
"నచ్చలేదా మేడమ్?"
జానకి మళ్లీ జాకెట్టును చేతిలోకి తీసుకుంది.
వర్క్ చాలా అందంగా ఉంది.
డిజైన్ కూడా హుందాగా ఉంది.
అదనంగా జత చేసిన వస్త్రం కూడా అంత సహజంగా కలిసిపోయింది, ఎవరికీ గుర్తుపట్టలేనంత బాగా ఉంది.
ఆమె ముఖంపై చిరునవ్వు వచ్చింది.
"నచ్చింది బిందూ. చాలా నచ్చింది."
అంది.
అప్పుడు బిందూ నవ్వుతూ,
"మేడమ్, కొన్నిసార్లు మనం కోరుకున్నది పూర్తిగా దొరకదు. కానీ కొంచెం మార్చుకుంటే అది ఇంకా అందంగా మారుతుంది."
అంది.
ఆ మాట విన్న జానకి కాసేపు ఆలోచించింది.
ఆ మాట జాకెట్టు గురించే కాదు...
జీవితం గురించీ కూడా నిజమే అనిపించింది.
జాకెట్టు జాగ్రత్తగా సంచిలో పెట్టుకుని ఇంటి వైపు బయలుదేరిన జానకి మనసు ఇప్పుడు చాలా ప్రశాంతంగా ఉంది.
కానీ ఆమెకు తెలియదు...
ఆ జాకెట్టు ముక్క వెనుక ఉన్న అసలు కథ ఇంకా పూర్తికాలేదు.
ఆ కథను ఆమె తెలుసుకోబోయేది పెళ్లి రోజు... ✨📖
🌸🧵🩷
4 అలా రోజులు గడిచిపోయాయి. పెళ్లి సమయం కూడా వచ్చేసింది.
ఇంట్లో అందరూ హడావుడిగా సామాన్లు సర్దుకున్నారు. ఎవరికి వారు కొత్త బట్టలు, నగలు, కానుకలు తీసుకుని పెళ్లికి బయలుదేరారు.
జానకి కూడా ఎంతో జాగ్రత్తగా తన గులాబీ రంగు చీరను, కొత్తగా కుట్టించిన జాకెట్టును ప్రత్యేకంగా ఒక సంచిలో పెట్టుకుంది.
ప్రయాణమంతా ఆమె మనసు ఆ చీర చుట్టూనే తిరుగుతోంది.
"పెళ్లికి వచ్చిన వాళ్లంతా కొత్త కొత్త చీరలు కట్టుకుని వస్తారు. కానీ నా చీర మాత్రం ప్రత్యేకంగా ఉంటుంది. ఆ గులాబీ రంగు, ఆ కేసరి అంచు, ఆ అందమైన కొంగు... వాటికి తోడు ఈ కొత్త డిజైన్ జాకెట్టు!"
అని మనసులోనే మురిసిపోయింది.
"ఇప్పటివరకు నన్ను చూసిన వాళ్లు 'జానకి అంటే మామూలు బ్లౌజులే కుట్టించుకుంటుంది' అనుకుంటారు. ఈసారి మాత్రం ఆశ్చర్యపోతారు."
"అరే! జానకినా ఇది? జర్దోజీ వర్క్తో ఇంత అందమైన జాకెట్టు వేసుకుని వచ్చిందా!" అని అనుకుంటారు."
"నేను కూడా కాలానికి తగ్గట్టు కొంచెం అప్డేట్ అయ్యానని తెలుసుకుంటారు."
అని ఊహించుకుంటూ చిరునవ్వు నవ్వుకుంది.
అప్పుడప్పుడు తన సంచిని తెరిచి చీరను చూసుకుంటోంది.
"చీర బాగుంది... జాకెట్టు బాగుంది... అవి వేసుకుంటే నేను కూడా బాగుంటాను."
అనే ఆలోచనతో ఆమె మనసు ఉత్సాహంగా మారిపోయింది.
ప్రయాణం ఎలా గడిచిపోయిందో కూడా తెలియలేదు.
చూస్తుండగానే ఊరు వచ్చేసింది.
పెళ్లి ఇంటి దగ్గరకు చేరుకున్నారు.
అక్కడ అప్పటికే సందడి మొదలైంది.
ఇంటి ముందు రంగవల్లులు, మామిడి తోరణాలు, వెలుగులు, బంధువుల సందడి, పిల్లల పరుగులు, పెద్దల పలకరింపులు...
ఎటు చూసినా పండుగ వాతావరణమే.
జానకి లోపలికి అడుగు పెట్టగానే బంధువులందరూ పలకరించారు.
"అరే జానకి వచ్చేసిందా!"
"ఎంత రోజులకు కనిపిస్తున్నావమ్మా!"
"ప్రయాణం బాగా జరిగిందా?"
అంటూ చుట్టుముట్టారు.
జానకి అందరితో నవ్వుతూ మాట్లాడుతోంది.
కానీ మనసులో మాత్రం ఒక్కటే ఆలోచన...
"ఎప్పుడు పెళ్లి రోజు వస్తుందా? ఎప్పుడు నా కొత్త చీర కట్టుకుంటానా?"
అని.
చివరికి ఆ రోజు కూడా వచ్చింది.
పెళ్లి రోజు ఉదయం...
సూర్యుడు ఉదయించేలోపే ఇంట్లో అందరూ లేచిపోయారు.
మంగళ వాయిద్యాల శబ్దం వినిపిస్తోంది.
పెళ్లికూతురిని అలంకరిస్తున్నారు.
ఆడపడుచులు అందరూ కొత్త చీరలు కట్టుకుంటున్నారు.
జానకి కూడా తన సంచిని తెరిచి ఎంతో ప్రేమగా ఆ గులాబీ రంగు చీరను బయటకు తీసింది.
జాకెట్టును కూడా తీసుకుని ఒకసారి చూసింది.
అప్పుడు...
ఆ జాకెట్టు లోపల కుట్టిన ఒక చిన్న తెల్లటి కాగితం ఆమె కంటపడింది.
ఇంతవరకు ఎప్పుడూ గమనించని ఆ చిన్న కాగితం మీద ఏదో చేతిరాతలో రాసి ఉంది...
జానకి ఆశ్చర్యంగా దానిని చేతిలోకి తీసుకుంది.
"ఇది ఏమిటి?"
అని నెమ్మదిగా విప్పి చూడసాగింది…
🌺💐 5.
ఆ చిన్న తెల్లటి చీటీని చూసిన క్షణం జానకి గుండె ఒక్కసారిగా దిగిపోయింది.
మొదట అది తన కొలతల చీటీ అనుకుంది.
అయితే జాగ్రత్తగా చూసేసరికి అర్థమైంది.
అవి తన కొలతలు కావు.
అవి ఇంకెవరివో.
అదీ చిన్నపిల్ల కొలతలు.
జానకి చేతులు వణికాయి.
మరొక్కసారి చూసింది.
మళ్లీ చూసింది.
ఎక్కడైనా పొరపాటు అయి ఉంటుందేమో అనుకుంది.
కానీ కాదు.
జాకెట్టు కూడా తన కొలతలకు సరిపడేలా కనిపించడం లేదు.
అప్పటివరకు పెళ్లి సందడిలో తేలియాడుతున్న మనసు ఒక్కసారిగా నేలకూలిపోయింది.
ఇప్పుడు ఏం చేయాలి?
బిందూకి ఫోన్ చేసి తిట్టాలా?
ఏడవాలా?
కోపపడాలా?
లేక ఇంకో చీర కట్టుకోవాలా?
చీరల కొరత ఆడవాళ్లకు ఎప్పుడూ ఉండదు.
ఒకటి కాకపోతే పది ఉంటాయి.
కొత్తవి ఉంటాయి.
కట్టినవి ఉంటాయి.
అమ్మ చీరలు ఉంటాయి.
అక్క చీరలు ఉంటాయి.
చెల్లి చీరలు ఉంటాయి.
అవీ కాకపోతే చేతిలో కార్డు ఉంటుంది. షాపుకి వెళ్లి ఇంకో చీర కొనుక్కోవచ్చు.
కానీ...
మనసు పెట్టి కొనుకున్న చీర...
మనసుకు నచ్చిన రోజు కోసం దాచుకున్న చీర...
మనసుకు నచ్చిన వేడుకలో కట్టుకోవాలని కలలు కన్న చీర...
దానికి ప్రత్యామ్నాయం ఉండదు.
అదే బాధ.
అది కోపం కాదు.
అది ఏడుపు కాదు.
అది దుఃఖం కూడా కాదు.
అయినా గుండెను పిండేసే ఒక భావన.
ఆ బాధను నిజంగా అర్థం చేసుకోగలిగేది బహుశా ఆడవాళ్లే.
జానకి మంచం మీద కూర్చుంది.
చుట్టూ అందరూ తయారవుతున్నారు.
నవ్వులు వినిపిస్తున్నాయి.
ఫోటోలు దిగుతున్నారు.
పెళ్లి ఇంటి సందడి పెరుగుతోంది.
కానీ జానకి ప్రపంచం మాత్రం ఆ చిన్న జాకెట్టు దగ్గరే ఆగిపోయింది.
అంతలో పెళ్లికూతురు లోపలికి వచ్చింది.
పెళ్లి అలంకరణలో దేవకన్యలా కనిపిస్తోంది.
జానకిని చూసి నవ్వింది.
"అత్తయ్యా! నీ చీర ఎంత బాగుందో! ఇంకా కట్టుకోలేదే?"
అంది.
జానకి ముఖం చూసి వెంటనే నవ్వు ఆగిపోయింది.
"ఏమైంది అత్తయ్యా?"
అని దగ్గరికి వచ్చింది.
జానకి చేతిలో ఉన్న జాకెట్టును చూపించింది.
"ఇదిగో చూడు తల్లీ... ఈ టైలర్ ఏం చేశాడో!"
అంది.
పెళ్లికూతురు జాకెట్టును తీసుకుని చూసింది.
చీటీని కూడా చూసింది.
కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉంది.
తర్వాత ఒక్కసారిగా నవ్వడం మొదలుపెట్టింది.
జానకి ఆశ్చర్యపోయింది.
"నవ్వుతున్నావేంటి? నా బాధ నీకు నవ్వులాటగా ఉందా?"
అంది.
పెళ్లికూతురు నవ్వుతూనే,
"అత్తయ్యా... ఇది నా కొలతల చీటీ!"
అంది.
జానకి ఒక్కసారిగా స్థంభించింది.
"ఏం అన్నావు?"
"అవును అత్తయ్యా. ఇది నా కొలతల చీటీ. మూడు వారాల క్రితం నేనూ అదే బుటిక్లో బ్లౌజ్ కుట్టించాను. బహుశా చీటీలు మారిపోయి ఉంటాయి."
అంది.
జానకి కాసేపు ఆశ్చర్యంగా చూసింది.
"అంటే... ఈ జాకెట్టు?"
పెళ్లికూతురు మళ్లీ జాగ్రత్తగా పరిశీలించింది.
"అత్తయ్యా... ఇది నీ జాకెట్టే. చీటీ మాత్రమే తప్పుగా లోపల మిగిలిపోయింది. ఒక్కసారి వేసుకుని చూడు."
అంది.
వణుకుతున్న చేతులతో జానకి జాకెట్టును వేసుకుంది.
అద్దం ముందు నిలబడింది.
ఒక్క క్షణం...
రెండు క్షణాలు...
ఆ తర్వాత ఆమె ముఖం మీద చిరునవ్వు విరిసింది.
జాకెట్టు అచ్చం తన కొలతలకే కుట్టినట్టుగా ఉంది!
చీర కట్టుకుని అద్దం ముందు నిలబడగానే అందరూ కాసేపు చూస్తూ ఉండిపోయారు.
పెళ్లికూతురు మురిసిపోతూ,
"చూశావా అత్తయ్యా? ఇంతసేపు ఏడవబోయింది ఒక చీటీ కోసం!"
అంది.
అప్పుడు జానకికి అర్థమైంది.
కొన్నిసార్లు సమస్య నిజంగా ఉండదు.
మన భయం దానిని సమస్యగా మార్చేస్తుంది.
అంతసేపు కోపం తెప్పించిన ఆ జాకెట్టు ముక్క ఇప్పుడు ఆమెకు నవ్వు తెప్పించింది.
ఆ రోజు పెళ్లిలో...
చీర అందంగా ఉంది.
జాకెట్టు అందంగా ఉంది.
కానీ వాటన్నింటికంటే అందంగా కనిపించింది...
జానకి ముఖంలో తిరిగి వచ్చిన ఆ చిరునవ్వు. ✨
"కొన్నిసార్లు సమస్య నిజంగా ఉండదు. మన భయం దానిని సమస్యగా మార్చేస్తుంది."
ఇది కేవలం జాకెట్టు కథ కాదు. ప్రతి ఆడవారి జీవితంలో ఎప్పుడో ఒకసారి జరిగే చిన్న ఆందోళన, ఒక చీర మీద ప్రేమ, ఒక బ్లౌజ్ కోసం ఎదురుచూపు, చివరకు ఊపిరి పీల్చుకునే క్షణం గురించి.
అవును కదా..
ఆ రోజు పెళ్లిలో చాలామంది జానకి చీరను మెచ్చుకున్నారు;
మరికొందరు జాకెట్టు డిజైన్ గురించి అడిగారు.
"ఎక్కడ కుట్టించుకున్నావు?" అని ఆసక్తిగా తెలుసుకున్నారు.
జానకి మాత్రం చిరునవ్వు నవ్వింది.
ఎందుకంటే ఆ రోజు ఆమెకు చీర మీద ఆనందం కన్నా, ఒక అపార్థం తొలగిపోయిన ఆనందం ఎక్కువగా ఉంది.
కొన్నిసార్లు మనం భయపడేది సమస్యను కాదు...
మన ఊహల్లో సృష్టించుకున్న సమస్యను.
ఆ చిన్న కొలతల చీటీ ఆమెకు అదే నేర్పింది.
ఆ రోజు పెళ్లి ఫోటోలలో అందమైన చీర, అందమైన జాకెట్టు మాత్రమే కాదు...
భయం పోయి తిరిగి వచ్చిన ఆత్మవిశ్వాసం కూడా కనిపించింది.
అందుకే జానకి ఇప్పటికీ ఆ చీరను చూసినప్పుడల్లా జాకెట్టు డిజైన్ గుర్తుకు రాదు...
ఆ చిన్న చీటీ గుర్తుకు వచ్చి నవ్వు వస్తుంది.
జీవితంలో కొన్ని జాకెట్టు ముక్కలు వస్త్రం మాత్రమే కావు... ఒక చిన్న పాఠంగా మిగిలిపోతాయి.
– ముగింపు –
మీకు కూడా ఎప్పుడైనా చిన్న అపార్థం పెద్ద సమస్యగా అనిపించి, తర్వాత నిజం తెలిసి నవ్వుకున్న సందర్భం ఉందా? మీ అనుభవాన్ని కామెంట్స్లో పంచుకోండి.
***
శ్రిత గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
మేము నిర్వహించే వివిధ పోటీలలో రచయితలకు బహుమతులు అందించడంలో భాగస్వాములు కావాలనుకునే వారు వివరాల కోసం story@manatelugukathalu.com కి మెయిల్ చెయ్యండి.
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత్రి పరిచయం: శ్రిత
శ్రిత అనే కలం పేరుతో రచనలు చేస్తున్న జమున, సాధారణ జీవితంలోని అనుభూతులు, కుటుంబ బంధాలు, మానవ సంబంధాలు, మహిళల మనోభావాలను కథల రూపంలో ఆవిష్కరించడాన్ని ఇష్టపడతారు.
ఆమె రచనల్లో ఆప్యాయత, మానవత్వం, కుటుంబ విలువలు సహజంగా ప్రతిబింబిస్తాయి. రోజువారీ జీవితంలో కనిపించే చిన్న చిన్న సంఘటనల్లోని గొప్ప భావాలను పాఠకుల హృదయాలకు చేరేలా చెప్పడం ఆమె రచనల ప్రత్యేకత.
Comments