మళ్లీ చిగురించిన జీవితం
Malli Chigurinchina Jeevitham - Telugu Family Story | Manasa Reddy Chichili
మళ్లీ చిగురించిన జీవితం - తెలుగు కుటుంబ కథ | మానస రెడ్డి చిచిలీ
Published in manatelugukathalu.com on 15/10/2026
“మళ్లీ చిగురించిన జీవితం” వృద్ధాప్య ఒంటరితనం, కుటుంబ బంధాల విలువ, స్నేహం, మానవత్వం గురించి మనసును కదిలించే తెలుగు కథ. జీవితంలో ఎన్ని కష్టాలు ఎదురైనా, ఆప్యాయతతో కొత్త ఆశను వెతుక్కోవచ్చని ఈ కథ తెలియజేస్తుంది.
ఒంటరితనపు చీకటిలో వెలుగును వెతుక్కున్న ఇద్దరు వృద్ధుల హృదయాల కథ.
కన్నీళ్లు దాచుకున్న గోడలు
“వృద్ధాప్యం అంటే శరీరం అలసిపోవడం మాత్రమే కాదు… ఒకప్పుడు మన ప్రపంచంగా ఉన్న మనుషుల జీవితాల్లో మనమే పరాయివాళ్లమైపోవడం కూడా.”
హైదరాబాద్ నగరానికి కొంచెం దూరంగా, చెట్ల మధ్య నిశ్శబ్దంగా నిలబడి ఉన్న ఒక వృద్ధాశ్రమం అది.
ఆ ఆశ్రమం గేటు మీద పెద్ద అక్షరాలతో “ఆనంద నిలయం” అని రాసి ఉంది. కానీ ఆ గోడల మధ్య నివసించే చాలామంది హృదయాల్లో ఆనందం అనే మాటకు చోటు లేకుండా పోయింది.
ప్రతిరోజూ ఉదయం సూర్యుడు ఉదయించేవాడు. పక్షులు కిలకిలమంటూ పాటలు పాడేవి. పక్కనే ఉన్న గుడిలో గంటలు మోగేవి. ఆశ్రమంలోని వృద్ధులందరూ నిద్రలేచేవారు.
కానీ వారిలో కొందరికి మాత్రం మరో రోజు మొదలైందనే ఆనందం ఉండేది కాదు. ఎందుకంటే వాళ్లకు ప్రతి ఉదయం ఒక కొత్త రోజు కాదు… నిన్నటి ఒంటరితనాన్ని మళ్లీ అనుభవించాల్సిన మరో రోజు మాత్రమే.
ఆ ఆశ్రమంలోకి ఒక వర్షపు సాయంత్రం అరవై ఎనిమిదేళ్ల రామయ్య వచ్చాడు.
ఒకప్పుడు ప్రభుత్వ పాఠశాలలో ఉపాధ్యాయుడిగా పనిచేసిన వ్యక్తి. వందలాది మంది పిల్లలకు అక్షరాలు నేర్పించాడు. జీవితంలో మంచీచెడుల మధ్య తేడా చెప్పాడు. తన విద్యార్థులు మంచి స్థానాలకు చేరుకున్నప్పుడు గర్వంతో పొంగిపోయాడు.
కానీ తన సొంత కొడుకుకు మాత్రం తండ్రి హృదయంలోని బాధను చదవడం నేర్పించలేకపోయాడు.
భార్య చనిపోయిన తరువాత రామయ్య జీవితం పూర్తిగా మారిపోయింది. తన కొడుకు, కోడలితో కలిసి ఉంటే మిగిలిన జీవితం ప్రశాంతంగా గడుస్తుందని అనుకున్నాడు.
మొదట్లో అంతా బాగానే ఉంది. క్రమంగా ఇంట్లో తన మాటకు విలువ తగ్గింది. తాను మాట్లాడితే ఎవరికీ సమయం ఉండేది కాదు.
తన అనారోగ్యం గురించి చెబితే, “నాన్నా, ఇప్పుడు చాలా బిజీగా ఉన్నాం. తర్వాత చూద్దాం” అనే సమాధానమే వచ్చేది.
మనిషికి ఆకలి వేసినప్పుడు అన్నం పెట్టకపోవడం ఒక బాధ. కానీ మనసు మాట్లాడాలనుకున్నప్పుడు వినే మనిషి లేకపోవడం అంతకంటే పెద్ద బాధ.
చివరికి ఒకరోజు కొడుకు అతన్ని వృద్ధాశ్రమంలో చేర్పించాడు.
“నాన్నా, ఇక్కడ మీకు మంచి సౌకర్యాలు ఉంటాయి. మీ వయసువాళ్లతో హాయిగా ఉండొచ్చు” అని చెప్పాడు.
రామయ్య ఏమీ అనలేదు. కొడుకు కారు వెళ్లిపోయే వరకు గేటు దగ్గర నిలబడి చూశాడు.
తరువాత కూడా అతని కళ్లు మాత్రం ఆ దారి వైపే చూస్తూ ఉండిపోయాయి.
ఎందుకంటే తండ్రి హృదయానికి వయసు పెరగదు. కొడుకు తిరిగి వచ్చి, “నాన్నా, పదండి ఇంటికి వెళ్దాం” అని పిలుస్తాడేమో అన్న ఆశ మాత్రం చావదు.
ఆశ్రమంలో అతనికి ఒక చిన్న గది ఇచ్చారు. ఒక మంచం, ఒక కుర్చీ, ఒక కిటికీ. అతని జీవితంలో మిగిలింది కూడా అంతే అనిపించింది.
పరిచయం లేని ఇద్దరి మధ్య పుట్టిన స్నేహం
అదే గదికి ఎదురుగా మరో గదిలో నారాయణ అనే డెబ్బై రెండేళ్ల వృద్ధుడు ఉండేవాడు.
నారాయణ ఒకప్పుడు చిన్న వ్యాపారాన్ని నడిపేవాడు. ఇద్దరు కొడుకులను ఎంతో కష్టపడి చదివించాడు. తనకు ఎన్నో కోరికలు ఉన్నా, పిల్లల భవిష్యత్తు కోసం వాటన్నింటినీ పక్కన పెట్టాడు.
పిల్లలకు మంచి బట్టలు కొన్నప్పుడు తన పాత చొక్కానే వేసుకునేవాడు. వాళ్ల చదువుల కోసం అప్పులు చేసినప్పుడు తన అవసరాలను తగ్గించుకునేవాడు.
“నా పిల్లలు బాగుంటే చాలు. వాళ్లు సంతోషంగా ఉంటే నా జీవితం ధన్యమైనట్టే” అనుకునేవాడు. కానీ పిల్లలు పెద్దవాళ్లయ్యారు. వాళ్లకు ఇళ్లు వచ్చాయి, కార్లు వచ్చాయి, పిల్లలు పుట్టారు.
నారాయణకు మాత్రం క్రమంగా తన ఇంట్లోనే చోటు తగ్గిపోయింది. తన మనవరాలు పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చి ఒడిలో కూర్చున్న రోజులు అతనికి గుర్తొచ్చేవి. తాను చెప్పే పాత కథలు వింటూ నవ్విన పిల్లల ముఖాలు కళ్లముందు కదిలేవి.
ఇప్పుడు ఫోన్ చేసినా పిల్లలకు మాట్లాడటానికి సమయం ఉండేది కాదు.
“నాన్నా, తర్వాత మాట్లాడతాను.” ఆ తర్వాత అనే మాట కోసం అతను ఎన్నో సాయంత్రాలు ఎదురుచూశాడు.
చివరకు ఒకరోజు అతన్ని కూడా వృద్ధాశ్రమంలో చేర్చారు.
అక్కడే రామయ్యకు నారాయణ పరిచయమయ్యాడు.
ఒకరోజు సాయంత్రం ఇద్దరూ ఆశ్రమం వెనుక ఉన్న వేపచెట్టు కింద కూర్చున్నారు.
రామయ్య చేతిలో తన భార్య పాత ఫొటో ఉంది. నారాయణ చేతిలో మనవరాలితో కలిసి దిగిన ఒక చిన్న ఫొటో ఉంది.
ఎంతోసేపు ఇద్దరూ మౌనంగా ఉన్నారు. చివరికి నారాయణే మాట్లాడాడు.
“మాస్టారూ… మీ ఇంటివాళ్లు మిమ్మల్ని చూడటానికి వస్తుంటారా?” రామయ్య చిన్నగా నవ్వాడు.
ఆ నవ్వులో సంతోషం లేదు. ఎవరైనా తన గుండెలోని గాయాన్ని తాకినప్పుడు బయటపడే నొప్పి మాత్రమే ఉంది.
“వస్తారేమోనని ప్రతిరోజూ గేటు వైపు చూస్తుంటాను. కానీ వాళ్లకు పని ఎక్కువట.”
నారాయణ తల దించుకున్నాడు. “నాకూ అంతే. మనం పిల్లల కోసం జీవితమంతా ఎదురుచూశాం. ఇప్పుడు వాళ్లు మనల్ని ఎదురుచూడమంటున్నారు.”
ఆ మాటలు ఇద్దరి మధ్య చాలా సేపు ప్రతిధ్వనించాయి.
ఆ రోజు నుంచి వాళ్లిద్దరూ స్నేహితులయ్యారు.
ఒకరి బాధను మరొకరు వినేవారు. తమ పిల్లల చిన్ననాటి జ్ఞాపకాలను పంచుకునేవారు. పండగలప్పుడు ఇంట్లో చేసిన వంటకాలను గుర్తు చేసుకునేవారు.
కానీ రాత్రి గదుల్లోకి వెళ్లాక మాత్రం ఆ జ్ఞాపకాలన్నీ కన్నీళ్లుగా మారేవి.
ఎందుకంటే జ్ఞాపకాలు ఎంత మధురంగా ఉంటాయో, వాటిని తిరిగి జీవించలేనప్పుడు అంతే బాధపెడతాయి.
చీకటిలో మునిగిన మనసులు
రోజులు గడుస్తున్నాయి.
వృద్ధాశ్రమంలో అందరూ తమ తమ బాధలతో జీవిస్తున్నారు.
ఒక మూలలో కూర్చుని తన భర్త పేరును పదేపదే పిలిచే ఒక వృద్ధురాలు ఉండేది. ఆమె భర్త చనిపోయి సంవత్సరాలు గడిచినా, ప్రతిరోజూ ఆయన పేరును తలచుకుంటూ ఉండేది.
మరో వృద్ధుడు తన కళ్లజోడు పెట్టుకుని పాత ఉత్తరాలు చదువుతుండేవాడు. ఆ ఉత్తరాల్లో అతని భార్య చేతిరాత ఉండేది.
ఇప్పుడు ఆ అక్షరాలే అతనికి ఆమె గొంతులా వినిపించేవి.
ఇంకొక వృద్ధురాలు ప్రతిరోజూ తన పుట్టినరోజు ఎప్పుడొస్తుందా అని ఎదురుచూసేది. తన పిల్లల్లో ఎవరో ఒకరు ఫోన్ చేసి “అమ్మా, పుట్టినరోజు శుభాకాంక్షలు” అంటారేమోనని.
కానీ కొన్నిసార్లు ఒక చిన్న పలకరింపు కూడా రాని రోజులు ఉంటాయి.
వృద్ధాప్యంలో బాధ ఎప్పుడూ పెద్ద సంఘటనల రూపంలో రాదు.
కొన్నిసార్లు అది భోజన సమయంలో పక్క కుర్చీ ఖాళీగా ఉండటంలో ఉంటుంది.
కొన్నిసార్లు అనారోగ్యంతో ఉన్నప్పుడు నుదుటిపై చేయి వేసే మనిషి లేకపోవడంలో ఉంటుంది.
కొన్నిసార్లు ఏదో విషయం చెప్పాలని అనిపించినప్పుడు, వినడానికి ఎవరూ లేరని గుర్తొచ్చే క్షణంలో ఉంటుంది.
వృద్ధులకు ఎప్పుడూ డబ్బు, ఖరీదైన బహుమతులు అవసరం ఉండవు. చాలాసార్లు వాళ్లకు కావలసింది ఒక్కటే — తాము ఇంకా ఎవరికో ముఖ్యమైనవాళ్లమనే నమ్మకం.
ఒకరోజు రామయ్య తన కొడుకుకు ఫోన్ చేశాడు.
“బాబూ, ఎలా ఉన్నావు? పిల్లలు బాగున్నారా?”
“బాగున్నాం నాన్నా. ఏదైనా అవసరమా?”
రామయ్య కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉన్నాడు.
“అవసరం ఏమీ లేదు బాబూ. నీ గొంతు వినాలనిపించింది.”
అవతలి వైపు నుంచి చిన్న నిశ్శబ్దం.
“సరే నాన్నా, నాకు పని ఉంది. తర్వాత మాట్లాడతాను.”
ఫోన్ కట్ అయింది.
రామయ్య చేతిలో ఫోన్ అలాగే ఉండిపోయింది.
ఆ రాత్రి అతను నారాయణ గదికి వెళ్లాడు. “నారాయణా, మనం జీవితమంతా ఎవరి కోసం బతికామో వాళ్లకు మనతో మాట్లాడటానికి కూడా సమయం లేకపోతే, మనం ఇంకా ఎందుకు ఇక్కడ ఉన్నాం?” అని అడిగాడు.
నారాయణ కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి. “నాకూ అదే ప్రశ్న వస్తోంది మాస్టారూ. మనం ఎవరికీ భారంగా ఉండకూడదనుకున్నాం. కానీ మన ఉనికే భారంగా కనిపిస్తున్నప్పుడు మనసు తట్టుకోలేకపోతోంది.”
ఆ రాత్రి ఇద్దరి మనసుల్లోనూ ఒక ప్రమాదకరమైన ఆలోచన పెరిగింది. ఇక ఈ ఒంటరితనాన్ని భరించలేమని, తమ జీవితాలను ముగించుకోవాలని అనుకున్నారు.
వాళ్లకు మరణం మీద కోరిక కంటే, తాము అనుభవిస్తున్న బాధ నుంచి బయటపడాలనే తపన ఎక్కువగా ఉంది.
కానీ బాధలో తీసుకునే ఒక నిర్ణయం, జీవితంలో ఇంకా మిగిలి ఉన్న అవకాశాలన్నింటినీ మూసివేయగలదని వాళ్లకు అప్పటికి తెలియదు.
ఒక్క మాట... రెండు జీవితాలకు వెలుగు
మరుసటి ఉదయం ఆశ్రమంలో పనిచేసే సుమ అనే యువతి రామయ్యను భోజనానికి పిలవడానికి వచ్చింది.
రామయ్య మంచం మీద కూర్చుని కిటికీలోంచి బయటకు చూస్తున్నాడు. “తాతయ్యా, అల్పాహారం చల్లారిపోతుంది. రండి.” అతను స్పందించలేదు.
సుమ దగ్గరకు వెళ్లి మెల్లగా అడిగింది. “ఏమైంది తాతయ్యా? మీకు ఒంటరిగా ఉండాలనిపిస్తోందా?”
ఆ ప్రశ్న విన్న రామయ్య కళ్లలో నీళ్లు నిండాయి.
“అమ్మా, నా భార్య పోయింది. నా పిల్లలు దూరమయ్యారు. నా జీవితమంతా వాళ్ల కోసమే బతికాను. ఇప్పుడు నా కోసం నేను ఏం చేయాలో కూడా తెలియడం లేదు.”
సుమ అతని పక్కన కూర్చుంది.
“తాతయ్యా, మీరు జీవితమంతా అందరికీ తోడుగా ఉన్నారు. ఇప్పుడు మీకు తోడు కావాలని అడగడంలో తప్పేముంది?”
ఆ మాట రామయ్య హృదయాన్ని తాకింది.
ఆమె మళ్లీ చెప్పింది.
“మీ బాధను చిన్నదిగా చూడను తాతయ్యా. మీ పిల్లలు మిమ్మల్ని నిర్లక్ష్యం చేశారనే బాధ నిజమే. కానీ వాళ్ల ప్రవర్తన వల్ల మీ జీవితానికి విలువ తగ్గిపోదు కదా. మీరు ఇంకా ఎన్నో చేయగలరు. మీకు ఇంకా ఎన్నో అనుభవాలు ఎదురుచూస్తుండవచ్చు.”
అతను ఆమె వైపు చూశాడు.
చాలా రోజుల తర్వాత ఎవరో తన బాధను వెంటనే సలహాతో కప్పిపుచ్చకుండా, కాసేపు కూర్చుని విన్నారు. అది అతనికి ఓదార్పుగా అనిపించింది.
ఆ రోజు మధ్యాహ్నం సుమ నారాయణతో కూడా మాట్లాడింది. అతను తన మనసులోని భారాన్ని బయటపెట్టాడు.
సుమ ఆశ్రమ నిర్వాహకురాలికి విషయం చెప్పింది. వారిద్దరినీ ఒంటరిగా వదిలేయకుండా, వారితో సమయం గడిపి, అవసరమైన మానసిక సహాయం అందించే ఏర్పాట్లు చేసింది.
సుమ వాళ్లిద్దరితో ఒక మాట చెప్పింది.
“తాతయ్యలూ, మీ పిల్లలు మీకు ఇవ్వాల్సిన ప్రేమను ఇవ్వకపోయి ఉండవచ్చు. కానీ మీ జీవితంలో ప్రేమకు తలుపులు పూర్తిగా మూసుకుపోలేదు. మీ బాధను మేము ఒక్కరోజులో పోగొట్టలేం. కానీ మీరు ఈ బాధతో ఒంటరిగా పోరాడాల్సిన అవసరం లేదు.”
ఆ మాట విన్నప్పుడు నారాయణ తల దించుకుని ఏడ్చాడు.
“అమ్మా, మాకు కావాల్సింది పెద్దగా ఏమీ కాదు. ఎవరైనా మా పక్కన కూర్చుని మాట్లాడితే చాలు.”
సుమ అతని చేతిని ఆప్యాయంగా పట్టుకుంది.
“అయితే ఈరోజు నుంచి మనం మాట్లాడుకుందాం తాతయ్యా. రేపు కూడా మాట్లాడుకుందాం. మీ మనసు కాస్త తేలికపడే వరకు మీకు తోడుగా ఉంటాం.”
ఆ సాయంత్రం రామయ్య, నారాయణ ఇద్దరూ వేపచెట్టు కింద కూర్చున్నారు. రామయ్య మెల్లగా అన్నాడు.
“నారాయణా, మన పిల్లల దగ్గర మనకు దొరకని ఆప్యాయత ఇక్కడ ఎవరో ఒకరి దగ్గర దొరికింది.”
నారాయణ తల ఊపాడు.
“అవును మాస్టారూ. మన జీవితమంతా మన పిల్లలే మన ప్రపంచమని అనుకున్నాం. కానీ ప్రపంచం అంతటితో అయిపోలేదేమో.”
ఆ రోజు వాళ్లు ఒక నిర్ణయం తీసుకున్నారు.
తమ జీవితాలను ముగించుకోవాలనే ఆలోచనలతో ఒంటరిగా పోరాడకుండా, సహాయం తీసుకోవాలని, తమ మనసులకు మళ్లీ జీవించే అవకాశం ఇవ్వాలని నిర్ణయించుకున్నారు.
కొన్నిసార్లు జీవితాన్ని మార్చడానికి పెద్ద అద్భుతాలు అవసరం ఉండవు. ఒక మనిషి మన బాధను నిజంగా వినడం కూడా ఒక అద్భుతమే.
వృద్ధాప్యానికి కొత్త అర్థం
మరుసటి రోజు ఉదయం రామయ్య చాలా రోజుల తర్వాత త్వరగా నిద్రలేచాడు.
ఆశ్రమం ఆవరణలో కొందరు వృద్ధులు నిశ్శబ్దంగా కూర్చుని ఉన్నారు. మరికొందరు తమలో తాము మాట్లాడుకుంటున్నారు.
అందరినీ చూస్తూ రామయ్యకు ఒక ఆలోచన వచ్చింది.
“నేను జీవితమంతా పిల్లలకు పాఠాలు చెప్పాను. ఇప్పుడు నా అనుభవం మరొకరికి ఉపయోగపడకూడదా?”
అతను ఆశ్రమ నిర్వాహకురాలి దగ్గరకు వెళ్లాడు.
“అమ్మా, ఇక్కడ ఉన్న పిల్లలకు చదువు చెప్పే అవకాశం ఉందా? దగ్గర్లోని పేద పిల్లలకు సాయంత్రం పాఠాలు చెబుతాను.”
నిర్వాహకురాలి ముఖంలో చిరునవ్వు విరిసింది.
“తప్పకుండా మాస్టారూ! మీకు నచ్చిన పని చేయడానికి మేము సహాయం చేస్తాం.”
నారాయణ కూడా తన వంతు బాధ్యత తీసుకున్నాడు. తనకూ వంట చేయడం బాగా వచ్చేది. తన భార్య దగ్గర నేర్చుకున్న ఎన్నో పాత వంటకాల రుచులు అతనికి గుర్తుండేవి.
ఆశ్రమంలోని ఇతర వృద్ధులతో కలిసి వారానికి ఒకరోజు ప్రత్యేక భోజనం తయారు చేయాలని నిర్ణయించుకున్నాడు.
మొదట్లో కొద్దిమంది మాత్రమే వచ్చారు. రామయ్య పిల్లలకు అక్షరాలు నేర్పించేవాడు. నారాయణ వృద్ధులతో కలిసి వంట చేసేవాడు. సుమ వాళ్ల కార్యక్రమాలకు అవసరమైన వస్తువులు సమకూర్చేది.
కొద్దికొద్దిగా ఆశ్రమంలో మార్పు మొదలైంది.
ఎప్పుడూ ఒంటరిగా కూర్చునే వృద్ధురాలు పిల్లలకు కథలు చెప్పడం ప్రారంభించింది. పాత ఉత్తరాలు చదువుకుంటూ గడిపే తాతయ్య తనకు తెలిసిన పాటలను అందరితో పంచుకున్నాడు.
ఒకరి బాధను మరొకరు అర్థం చేసుకోవడం నేర్చుకున్నారు.
వాళ్ల సమస్యలన్నీ మాయమైపోలేదు. పిల్లలు వెంటనే మారిపోలేదు. గతంలో ఎదురైన అవమానాలు కూడా ఒక్కసారిగా మరిచిపోలేదు.
కానీ వాళ్ల జీవితాల్లో ఒక కొత్త విషయం మొదలైంది.
ఎదురుచూడటమే జీవితం అనుకున్న వాళ్లు, ఇప్పుడు తమ చేతులతో కొత్త రోజులను నిర్మించుకోవడం ప్రారంభించారు.
రామయ్య మళ్లీ పుస్తకాలు చదవడం మొదలుపెట్టాడు. నారాయణ మొక్కలు నాటడం ప్రారంభించాడు. ఇద్దరూ కలిసి ఆశ్రమంలోని వృద్ధుల కోసం ప్రతి ఆదివారం ఒక చిన్న సమావేశం ఏర్పాటు చేశారు.
ఆ సమావేశానికి వాళ్లు పెట్టిన పేరు “మనసు మాట.”
అక్కడ ఎవరైనా తమ బాధ చెప్పుకోవచ్చు. ఎవరికైనా తమ కుటుంబాన్ని గుర్తు చేసుకుని ఏడవాలనిపిస్తే ఏడవచ్చు.
ఎవరైనా సంతోషకరమైన జ్ఞాపకాన్ని పంచుకోవాలనుకుంటే చెప్పవచ్చు. ఎవరూ ఎవరినీ ఎగతాళి చేయకూడదు. ఎవరూ మరొకరి బాధను తక్కువ చేయకూడదు.
ఆ సమావేశంలో ఒక వృద్ధుడు మొదటిసారి తన భార్యను కోల్పోయిన బాధను పంచుకున్నాడు. ఒక వృద్ధురాలు తన పిల్లల నుంచి నెలల తరబడి ఫోన్ రాలేదని చెప్పింది.
వాళ్ల మాటను విన్న రామయ్య ఒక మాట అన్నాడు.
“మనకు జరిగిన బాధను మనం మార్చలేకపోవచ్చు. కానీ అదే బాధతో బాధపడుతున్న మరొకరికి తోడుగా నిలబడగలం.”
అక్కడున్నవాళ్లందరూ మౌనంగా విన్నారు.
ఎందుకంటే ఆ మాట పుస్తకంలో చదివిన సిద్ధాంతం కాదు. జీవితంలో కన్నీళ్లు పెట్టుకున్న మనిషి హృదయంలోంచి వచ్చిన సత్యం.
తిరిగి వచ్చిన పండుగ
కొన్ని నెలలు గడిచాయి.
దీపావళి పండుగ వచ్చింది.
ఆశ్రమం అంతా చిన్న చిన్న దీపాలతో అలంకరించారు. వృద్ధులందరూ కలిసి పిండివంటలు తయారు చేశారు. పిల్లలు వచ్చి పాటలు పాడారు. రామయ్య వాళ్లకు కథలు చెప్పాడు. నారాయణ వాళ్లకు మిఠాయిలు పంచాడు.
ఆ రోజు రామయ్య కొడుకు ఆశ్రమానికి వచ్చాడు.
తండ్రి ఇంత ఉత్సాహంగా, ఇంతమందితో నవ్వుతూ ఉండటం చూసి ఆశ్చర్యపోయాడు.
“నాన్నా, మీరు ఇక్కడ బాగానే ఉన్నట్టున్నారు!”
రామయ్య అతని వైపు చూశాడు. ఆ చూపులో కోపం లేదు. కానీ గతంలో తనను ఎంతగా బాధపెట్టిందో మర్చిపోయిన అమాయకత్వం కూడా లేదు.
“బాగుండటానికి ప్రయత్నిస్తున్నాను బాబూ.”
కొడుకు కాసేపు మౌనంగా ఉన్నాడు. “నాన్నా, మీరు మాతో ఇంటికి వస్తారా?”
రామయ్య గుండెల్లో ఎన్నో జ్ఞాపకాలు కదిలాయి. ఒకప్పుడు ఈ ప్రశ్న కోసం ఎన్నో రాత్రులు ఎదురుచూశాడు.
ఇప్పుడు మాత్రం అతను ప్రశాంతంగా సమాధానం చెప్పాడు.
“బాబూ, నువ్వు నన్ను చూడటానికి రావడం నాకు సంతోషమే. నీ పిల్లలతో కూడా సమయం గడపాలనుంది. కానీ ఇప్పుడు నేను ఇక్కడ కూడా ఒక బాధ్యత తీసుకున్నాను.
నాకు ఇక్కడ స్నేహితులు ఉన్నారు. నేను మళ్లీ నా జీవితాన్ని నిర్మించుకుంటున్నాను. మనం తరచూ కలుద్దాం. నువ్వు కూడా నాతో కొంత సమయం గడుపు.”
కొడుకు తండ్రి మాటలను శ్రద్ధగా విన్నాడు.
మొదటిసారి అతనికి ఒక విషయం అర్థమైంది.
తండ్రికి కావలసింది తన ఇంట్లో ఒక గది మాత్రమే కాదు... తన జీవితంలో ఒక స్థానం.
ఆ రోజు కొడుకు కొంతసేపు ఆశ్రమంలోనే ఉండి, పిల్లలను రామయ్యతో సమయం గడపనిచ్చాడు. అతని మనవరాలు తాతయ్య చేతిని పట్టుకుని, “తాతయ్యా, మళ్లీ మీ దగ్గరకు వస్తాను. నాకు కథలు చెప్పాలి” అంది.
రామయ్య కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి. కానీ ఈసారి అవి కేవలం బాధతో వచ్చిన కన్నీళ్లు కావు. ఎన్నాళ్లుగానో మూసుకుపోయిన ఒక తలుపు మెల్లగా తెరుచుకుంటున్న ఆనందం కూడా వాటిలో ఉంది.
మరోవైపు నారాయణ పిల్లలు కూడా అతన్ని చూడటానికి రావడం ప్రారంభించారు. మొదట్లో వాళ్లు కాసేపు ఉండి వెళ్లిపోయేవారు. క్రమంగా తండ్రితో ఎక్కువ సమయం గడపడం నేర్చుకున్నారు.
అయినా నారాయణ తన కొత్త జీవితాన్ని పిల్లల రాకపోకల మీద మాత్రమే ఆధారపడి ఉంచలేదు.
తన స్నేహితులు, తన వంటలు, తన మొక్కలు, తనతో మాట్లాడటానికి ఎదురుచూసే ఆశ్రమంలోని వృద్ధులు — ఇవన్నీ అతని జీవితంలో విలువైన భాగాలయ్యాయి.
తన పిల్లలను ప్రేమించడం మానేయలేదు. కానీ తన జీవితమంతా వాళ్ల రాక కోసం నిలిపివేయడం కూడా మానేశాడు.
అదే అతను నేర్చుకున్న గొప్ప పాఠం.
వృద్ధాప్యం అంతం కాదు
ఒక సంవత్సరం గడిచింది.
ఆశ్రమంలో ఇప్పుడు ప్రతి ఆదివారం “మనసు మాట” సమావేశం జరుగుతోంది. దగ్గర్లోని పాఠశాల పిల్లలు కూడా అప్పుడప్పుడు వచ్చి వృద్ధులతో మాట్లాడుతున్నారు.
రామయ్య పిల్లలకు చదువు చెబుతున్నాడు. నారాయణ అందరికీ తన చేతి వంటలు రుచి చూపిస్తున్నాడు.
వాళ్లిద్దరూ ఇప్పటికీ కొన్నిసార్లు తమ పాత రోజులను గుర్తుచేసుకుని బాధపడతారు.
పండుగలప్పుడు ఇంటి జ్ఞాపకాలు వెంటాడుతాయి. భార్యలు లేని ఖాళీని ఎవరూ పూర్తిగా భర్తీ చేయలేరు. పిల్లలు దూరంగా ఉన్నప్పుడు మనసు మళ్లీ బరువెక్కుతుంది.
కానీ ఇప్పుడు వాళ్లకు ఒక విషయం తెలుసు.
బాధ తిరిగి వచ్చినప్పుడు దానితో ఒంటరిగా ఉండాల్సిన అవసరం లేదు.
మాట్లాడటానికి స్నేహితులు ఉన్నారు. సహాయం చేయడానికి మనుషులు ఉన్నారు. మరుసటి రోజు చేయాల్సిన ఒక చిన్న పని ఉంది.
ఒకరోజు సాయంత్రం ఇద్దరూ మళ్లీ అదే వేపచెట్టు కింద కూర్చున్నారు.
సూర్యుడు అస్తమిస్తున్నాడు. చెట్ల మధ్య నుంచి వస్తున్న చల్లని గాలి వాళ్ల ముఖాలను తాకుతోంది.
నారాయణ నవ్వుతూ అడిగాడు. “మాస్టారూ, మనం ఆ రోజు తీసుకోబోయిన నిర్ణయాన్ని గుర్తు చేసుకుంటే ఇప్పుడు ఎలా అనిపిస్తోంది?”
రామయ్య చాలా సేపు ఆకాశం వైపు చూస్తూ ఉండిపోయాడు.
“నారాయణా, అప్పట్లో మన బాధే మన ప్రపంచమని అనుకున్నాం. మనల్ని ప్రేమించే మనుషులు లేరని కాదు… మనకు ప్రేమ దొరికే మార్గాలన్నీ మూసుకుపోయాయని అనుకున్నాం. కానీ మనం ఊహించని చోట కూడా ఆప్యాయత దొరుకుతుందని ఇప్పుడు అర్థమైంది.”
“అంటే మనం కొత్త జీవితం మొదలుపెట్టామన్నమాట!”
రామయ్య చిరునవ్వు నవ్వాడు. “అవును. మన వయసు పెరిగింది కానీ మన జీవితానికి అర్థం ముగిసిపోలేదు.”
ఇద్దరూ మౌనంగా నవ్వుకున్నారు.
ఆ నవ్వులో వాళ్లు కోల్పోయిన సంవత్సరాల బాధ ఉంది. మళ్లీ దొరికిన స్నేహం ఉంది. రేపటి పట్ల చిన్న ఆశ ఉంది.
అంతలోనే ఆశ్రమంలోని ఒక చిన్న పిల్లవాడు పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చాడు. “మాస్టారూ! రేపు కూడా మాకు కథ చెబుతారా?”
రామయ్య ఆ పిల్లవాడిని దగ్గరకు తీసుకుని తల నిమిరాడు.
“తప్పకుండా బాబూ. రేపు ఒక కొత్త కథ చెబుతాను.”
ఆ మాట చెప్పినప్పుడు అతనికి ఒక విషయం అర్థమైంది.
తన జీవితంలో ఇంకా చెప్పాల్సిన కథలు ఉన్నాయి. తన అనుభవం నుంచి ఇంకా నేర్చుకోవాల్సిన మనుషులు ఉన్నారు. తన ప్రేమను స్వీకరించగల హృదయాలు ఇంకా ఉన్నాయి.
సూర్యుడు అస్తమించాడు. చీకటి కమ్ముకుంది.
కానీ ఆ ఇద్దరు వృద్ధుల మనసుల్లో మాత్రం ఒక చిన్న దీపం వెలుగుతోంది.
ఆ దీపం పేరు ఆశ.
ప్రతి వృద్ధుడి హృదయంలో ఒక కథ ఉంటుంది.
వృద్ధాప్యంలో ఒంటరితనం అనేది కేవలం ఇంట్లో ఎవరూ లేకపోవడం కాదు.
మన చుట్టూ మనుషులు ఉన్నా, మనసులోని మాట వినేవారు లేకపోవడం. మనం మాట్లాడుతున్నప్పుడు ఎవరూ శ్రద్ధగా వినకపోవడం. మన జ్ఞాపకాలను పంచుకోవడానికి ఎవరూ ఆసక్తి చూపకపోవడం. మనకు అనారోగ్యం వచ్చినప్పుడు మన గురించి నిజంగా ఆందోళన చెందేవారు లేరని అనిపించడం.
ఒకప్పుడు కుటుంబం కోసం తమ కలలను వదులుకున్నవాళ్లు, ఇప్పుడు అదే కుటుంబంలో తమకు చోటు లేదని భావించినప్పుడు వారి హృదయం ఎంతగా గాయపడుతుందో మాటల్లో చెప్పడం కష్టం.
వాళ్లకు ఎప్పుడూ సలహాలు అవసరం ఉండవు. కొన్నిసార్లు వాళ్లు చెప్పేది వింటే చాలు. వాళ్ల చేతిని ఆప్యాయంగా పట్టుకుంటే చాలు. వాళ్ల పక్కన కాసేపు కూర్చుంటే చాలు.
వృద్ధాశ్రమంలో ఉన్న ప్రతి మనిషి ఒకప్పుడు ఎవరో ఒకరి ప్రపంచానికి కేంద్రంగా ఉండేవారు. ఎవరో ఒకరిని నిద్రపుచ్చారు. ఎవరో ఒకరి ఆకలి తీర్చారు. ఎవరో ఒకరి భవిష్యత్తు కోసం తమ వర్తమానాన్ని త్యాగం చేశారు.
వాళ్ల వయసు పెరిగిందని వాళ్ల ప్రేమ అవసరం తీరిపోదు. వాళ్ల అడుగులు నెమ్మదించాయని వాళ్ల కలలు ఆగిపోవు. వాళ్ల జ్ఞాపకాలు పాతబడిపోయాయని వాటి విలువ తగ్గిపోదు.
రామయ్య, నారాయణ కథ మనకు చెప్పేది ఒక్కటే.
జీవితంలో ఎన్ని తలుపులు మూసుకుపోయినా, మన బాధను పంచుకోవడానికి ఒక మనిషిని వెతకడం, సహాయం కోరడం, మనకు అర్థాన్ని ఇచ్చే చిన్న పనులతో మళ్లీ ముందుకు సాగడం సాధ్యమే.
వాళ్ల జీవితంలో అన్నీ పరిపూర్ణంగా మారలేదు. కానీ వాళ్లు తమ బాధ కంటే పెద్దదైన జీవితాన్ని మళ్లీ కనుగొన్నారు.
ఎందుకంటే జీవితానికి అర్థం మనల్ని ఎవరు వదిలి వెళ్లారనే దానిలో మాత్రమే ఉండదు. మనం ఇంకా ఎవరితో ప్రేమను పంచుకోగలమనే దానిలో కూడా ఉంటుంది.
వృద్ధాప్యాన్ని కరుణతో చూడండి. వాళ్లకు మందులు అందించండి, భోజనం పెట్టండి. అంతకంటే ముఖ్యంగా, వాళ్లతో మాట్లాడండి. వాళ్ల మాట వినండి.
వాళ్లు మీకు చెప్పాలనుకునే కథలకు కొంత సమయం కేటాయించండి.
ఎందుకంటే ఒకరోజు మనందరికీ వయసు పెరుగుతుంది. అప్పుడు మనకు కావలసింది మన చుట్టూ చాలా మంది ఉండటం మాత్రమే కాదు... మనల్ని మనుషులుగా గుర్తించి, మనస్ఫూర్తిగా ప్రేమించే ఒక్కరైనా ఉండటం.
కొన్నిసార్లు ఒక చిన్న పలకరింపు ఒక రోజును మార్చగలదు. ఒక ఆప్యాయమైన మాట ఒక మనిషికి మళ్లీ ఆశను కలిగించగలదు.
అదే మానవత్వం. అదే ప్రేమ. అదే జీవితానికి అసలైన అర్థం.
***
📢 మనతెలుగుకథలు.కామ్ WhatsApp ఛానల్‌ను ఉచితంగా ఫాలో అవ్వండి!
మనతెలుగుకథలు.కామ్‌లో ప్రచురించే కథలు • కవితలు • ప్రత్యేక వ్యాసాలు • సీరియల్ ఎపిసోడ్స్ - వాటి తాజా లింక్స్‌ను మా WhatsApp ఛానల్‌లో పొందవచ్చు.
✅ ఛానల్‌ను Follow చేయండి✅ WhatsAppలో Updates → Channels ద్వారా మా పోస్టులు చూడండి✅ మీకు నచ్చిన కథ లేదా పోస్టు లింక్‌పై క్లిక్ చేసి చదవండి✅ కొత్త పోస్టులు మిస్ కాకుండా Notifications 🔔 ON చేసుకోండి✅ మీ స్నేహితులు, సన్నిహితులతో మా ఛానల్‌ను Share చేయండి
👉 మా WhatsApp ఛానల్: https://whatsapp.com/channel/0029VbE7RFB3mFY84MHHSb3y
మానస రెడ్డి చిచిలీ గారి కొన్ని ఇతర రచనలు:
మానస రెడ్డి చిచిలీ గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత్రి పరిచయం: https://manatelugukathalu.com/profile/manasa/profile
మానస రెడ్డి చిచిలీ తెలంగాణ రాష్ట్రంలోని హైదరాబాద్‌కు చెందిన కవయిత్రి. ఆమె రచించిన హైకూ మరియు టాంకా కవితలు Under the Basho, Mainichi Haiku వంటి అనేక పత్రికల్లో ప్రచురించబడ్డాయి. ఆమె హైకూ 2025 సంవత్సరానికి సంబంధించిన Touchstone Award కు నామినేట్ చేయబడింది. అంతేకాకుండా, ఆమె నేరుగా జపనీస్ భాషలో కూడా హైకూ రచనలు చేసారు.
Comments