మన ఊరు మన బాధ్యత
- Manasa Reddy Chichili
- 52 minutes ago
- 3 min read
Mana uru - Mana Badhyata - Telugu Moral Story | Manasa Reddy Chichili
మన ఊరు మన బాధ్యత - తెలుగు నీతి కథ | మానస రెడ్డి చిచిలీ
Published in manatelugukathalu.com on 26/08/2026
మన ఊరు - మన బాధ్యత ఒక చక్కని నైతిక మరియు సామాజిక స్పృహ కథ. మన ఇల్లు మాత్రమే శుభ్రంగా ఉంటే సరిపోతుందా? ఇంటి బయట ఉన్న వీధి, పరిసరాలు, ఖాళీ స్థలాలు, మన ఊరు కూడా మన బాధ్యతే కాదా? అనే ఆలోచనను ఈ కథ మన ముందుకు తీసుకువస్తుంది.
సీతమ్మ అనే వృద్ధురాలు తన ఇంటితో పాటు ఇంటి ముందు రోడ్డును కూడా ప్రతిరోజూ శుభ్రం చేస్తుంది. ఆమె మాటలతో రవికి తన బాధ్యత అర్థమవుతుంది. ఆ చిన్న మార్పు క్రమంగా మొత్తం ఊరిలో శుభ్రతపై అవగాహనకు దారితీస్తుంది. చివరకు పిల్లల్లో కూడా “ఇది నా ఊరు” అనే భావన పెరుగుతుంది.
శుభ్రత, సామాజిక బాధ్యత, పర్యావరణ పరిరక్షణ మరియు సమాజంలో మార్పు వంటి విలువలను అందించే ఈ కథ ప్రతి ఒక్కరూ చదవాల్సిన ప్రేరణాత్మక కథ.
ఆ ఊరికి ఒక విచిత్రమైన అలవాటు ఉంది. ప్రతి ఒక్కరూ తమ ఇళ్లను శుభ్రంగా ఉంచుకునేవారు. కానీ… ఇంటి గడప దాటిన తర్వాత అది తమ బాధ్యత కాదనుకునేవారు.
ఇంట్లో ఊడ్చిన చెత్తను రోడ్డుపక్కన పడేసేవారు. వంటింటి చెత్తను ఖాళీ స్థలంలో వేసేవారు. దుకాణం ముందు పేరుకున్న దుమ్మును పక్కింటి ముందు తోసేవారు.
“మన ఇల్లు శుభ్రంగా ఉంటే చాలు!” అదే అందరి సిద్ధాంతం. ఆ ఊరిలో సీతమ్మ అనే డెబ్బై ఏళ్ల వృద్ధురాలు ఉండేది. ఆమెకు ఒక చిన్న ఇల్లు. పెద్ద ఆస్తులు లేవు. డబ్బు లేదు. కానీ ఆమె ఇంటి ముందు మాత్రం ఎప్పుడూ ఒక్క కాగితం ముక్క కూడా కనిపించేది కాదు.
ప్రతి ఉదయం సూర్యుడు ఉదయించేలోపే లేచి గడపను ఊడ్చేది. నీళ్లు చల్లేది. ఇంటి ముందు మాత్రమే కాదు… తన ఇంటి పక్కన ఉన్న రోడ్డును కూడా శుభ్రం చేసేది.
ఒకరోజు పక్కింటి అబ్బాయి అడిగాడు. “అమ్మమ్మా... మీ ఇంటి ముందు మాత్రమే కాదు రోడ్డు మొత్తం ఎందుకు ఊడుస్తున్నారు?” అని. సీతమ్మ చిరునవ్వుతో చెప్పింది.
“బాబూ... మనం తలుపు మూసుకున్నాక మన ఊరు మాయమైపోదు కదా!” ఆ మాట అబ్బాయికి అర్థం కాలేదు.
ఆ ఊరిలో రవి అనే యువకుడు ఉండేవాడు. చదువు పూర్తిచేసి నగరంలో ఉద్యోగం చేస్తున్నాడు. ఒకరోజు సెలవులకు ఊరికి వచ్చాడు. రోడ్డుపై నడుస్తూ ఒకచోట చెత్త కనిపించింది. “ఛీ! ఈ ఊర్లో వాళ్లకి శుభ్రత అనే ఆలోచనే లేదా?” అన్నాడు. అతని వెనుక నడుస్తున్న సీతమ్మ మెల్లగా నవ్వింది.
“ఏమైంది అమ్మమ్మా?” అన్నాడు రవి. “ఏమీ లేదు బాబూ.” “ఎందుకు నవ్వుతున్నారు?” “నువ్వు ఇప్పుడే ఆ చెత్తను చూసి కోపం తెచ్చుకున్నావు. కానీ నిన్న రాత్రి నువ్వే నీ ఇంటి చెత్తను ఇక్కడ పడేశావని నీకు గుర్తుందా?” రవి ఒక్కసారిగా ఆగిపోయాడు. ఆమె మాట నిజమే. నిన్న రాత్రి ఇంట్లో పేరుకున్న చెత్తను తీసుకొచ్చి అదే ఖాళీ స్థలంలో పడేశాడు. అతనికి మాట రాలేదు.
సీతమ్మ చీపురు చేతిలో పట్టుకుని చెప్పింది. “బయట ఉన్న దుమ్ము మన కళ్లకు కనిపిస్తుంది బాబూ... మనమే వేసిన దుమ్ము కనిపించదు.” ఆ రోజు నుంచి రవిలో మార్పు మొదలైంది. మొదట తన ఇంటిని శుభ్రం చేశాడు. తర్వాత ఇంటి ముందు. తర్వాత వీధి.
ఒకరోజు అతని స్నేహితుడు నవ్వుతూ అన్నాడు. “ఏరా! నీకు మున్సిపాలిటీ ఉద్యోగం వచ్చిందా?” రవి నవ్వుతూ చెప్పాడు. “లేదు. నాకు ఒక విషయం అర్థమైంది.
మన ఊరు శుభ్రంగా ఉండాలని మున్సిపాలిటీని మాత్రమే అడగడం సులువు. మన చేతిలో ఉన్న చెత్తను మనమే సరైన చోట వేయడం చాలా కష్టం. కానీ ఆ కష్టాన్ని చేయకపోతే మార్పు ఎలా వస్తుంది?”
కొద్దిరోజుల్లో రవితో పాటు మరికొందరు యువకులు చేరారు. వీధులు శుభ్రం చేశారు. ఖాళీ ప్రదేశాలను చెత్తకుప్పలుగా కాకుండా మొక్కలతో నింపారు.
పాఠశాల పిల్లలకు చెత్తను ఎక్కడ పడితే అక్కడ వేయకూడదని చెప్పారు. దుకాణదారులకు తమ దుకాణం ముందు మాత్రమే కాదు, చుట్టుపక్కల కూడా శుభ్రంగా ఉంచాలని చెప్పారు. మొదట ప్రజలు నవ్వారు. తర్వాత గమనించారు. చివరికి... వాళ్లతో కలిసి నడవడం మొదలుపెట్టారు.
ఒక సంవత్సరం తర్వాత ఆ ఊరు పూర్తిగా మారిపోయింది. ఒకప్పుడు దుమ్ముతో నిండిన రోడ్లు ఇప్పుడు శుభ్రంగా ఉన్నాయి. ఖాళీ స్థలాల్లో చెత్త లేదు. ప్రతి వీధిలో చెత్తబుట్టలు ఉన్నాయి. పిల్లలు కూడా పెద్దలకు గుర్తు చేస్తున్నారు.
“అంకుల్... అక్కడ చెత్త వేయకండి!” ఒకరోజు రవి సీతమ్మ ఇంటికి వెళ్లాడు. ఆమె గడప ముందు కూర్చుని ఉంది. “అమ్మమ్మా... మీ కల నెరవేరింది.” సీతమ్మ మెల్లగా నవ్వింది. “నా కల కాదు బాబూ... ఊరు తన బాధ్యతను గుర్తుపెట్టుకుంది.”
అంతలో ఒక చిన్న పాప చేతిలో చాక్లెట్ కవర్తో అక్కడికి వచ్చింది. ఆ కవర్ను నేలపై వేయబోయి ఒక్కసారిగా ఆగింది. చుట్టూ చూసింది. దూరంగా ఉన్న చెత్తబుట్ట దగ్గరకు వెళ్లి కవర్ను అందులో వేసింది. తిరిగి వచ్చి సీతమ్మను చూసి నవ్వింది. సీతమ్మ కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.
రవి అడిగాడు. “ఏమైంది అమ్మమ్మా?” ఆమె ఆ పాప వైపు చూస్తూ చెప్పింది. “నేను ఊడ్చిన రోడ్డు మురికి పోయింది అనుకోవడం లేదు బాబూ…
ఈ పిల్ల మనసులో ‘ఇది నా ఊరు’ అనే భావన పుట్టింది. అదే అసలైన శుభ్రత.” ఆమె కాసేపు నిశ్సబ్దంగా ఉండి చివరగా చెప్పింది.
ఆ రోజు నుంచి ఆ ఊరి గోడపై ఒకే ఒక వాక్యం కనిపించింది.
“నీ ఇల్లు మాత్రమే కాదు... నీ వీధి కూడా నీదే. నీ వీధి మాత్రమే కాదు... నీ ఊరు కూడా నీదే.”
శుభ్రత అంటే చెత్త లేకపోవడం కాదు. ప్రతి ఒక్కరూ తమ బాధ్యతను గుర్తుపెట్టుకోవడం.
మన చేతులు శుభ్రం చేస్తే ఒక ఇల్లు మారుతుంది. మన ఆలోచనలు శుభ్రం చేస్తే ఒక సమాజం మారుతుంది.
***
పాఠకులు ఇప్పుడు మా వాట్సాప్ ఛానల్ ఉచితంగా ఫాలో చెయ్యడం ద్వారా మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో ప్రచురింపబడే అన్ని కథలు, కవితలు, ప్రత్యేక వ్యాసాలు, సీరియల్ ఎపిసోడ్స్ వీటన్నిటికి సంబంధించిన లింక్స్ చూసి, కావలసిన వాటిని క్లిక్ చేసి చదువుకోవచ్చును.
మా whaatsApp ఛానల్ ను ఫాలో చెయ్యండి. మీ సన్నిహితులకు షేర్ చెయ్యండి.
మానస రెడ్డి చిచిలీ గారి కొన్ని ఇతర రచనలు:
మానస రెడ్డి చిచిలీ గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత్రి పరిచయం: https://manatelugukathalu.com/profile/manasa/profile
మానస రెడ్డి చిచిలీ తెలంగాణ రాష్ట్రంలోని హైదరాబాద్కు చెందిన కవయిత్రి. ఆమె రచించిన హైకూ మరియు టాంకా కవితలు Under the Basho, Mainichi Haiku వంటి అనేక పత్రికల్లో ప్రచురించబడ్డాయి. ఆమె హైకూ 2025 సంవత్సరానికి సంబంధించిన Touchstone Award కు నామినేట్ చేయబడింది. అంతేకాకుండా, ఆమె నేరుగా జపనీస్ భాషలో కూడా హైకూ రచనలు చేసారు.
Comments