ఆమె ఒక ఉదయించే జ్వాల
Ame Oka Udayinche Jwala - Inspirational Telugu Poem | Manasa Reddy Chichili
ఆమె ఒక ఉదయించే జ్వాల - ప్రేరణాత్మక తెలుగు కవిత | మానసరెడ్డి చిచిలీ
Published in manatelugukathalu.com on 04/10/2026
మహిళ తన శక్తిని తెలుసుకున్నప్పుడు ప్రపంచానికి వెలుగవుతుంది; చిన్న రూపాయి వెనుక కూడా ఎన్నో చేతుల కష్టం దాగి ఉంటుంది; ప్రేమ కోసం ఎదురుచూసే అనాథ హృదయం కూడా అంతే విలువైనది. మహిళా స్వేచ్ఛ, ఆత్మవిశ్వాసాన్ని పలికించే ‘ఆమె ఒక ఉదయించే జ్వాల’, డబ్బు వెనుక ఉన్న శ్రమను గుర్తుచేసే ‘రూపాయి కథ’, చిన్న నాణెం వెనుక దాగిన జీవితాన్ని తెలియజేసే ‘చిన్న నాణెం… గొప్ప జీవితం’, ఒంటరితనం, ప్రేమ కోసం ఎదురుచూపును హృద్యంగా ఆవిష్కరించే ‘అనాథ’ — మనసును తాకే నాలుగు తెలుగు కవితలు.
ఆమె ఒక ఉదయించే జ్వాల
చీకటిని చీల్చే వెలుగు ఆమె,
ధైర్యానికి నిలువెత్తు రూపం ఆమె.
కలలను రెక్కలుగా చేసుకుని,
ఆకాశమే హద్దుగా ఎగిరే ఆమె.
ఆమె బలహీనురాలు కాదు, చిన్నది కాదు,
పడిపోయినా మళ్లీ లేచే శక్తి ఆమెది.
గుండెలో ధైర్యం, మనసులో స్వేచ్ఛతో,
తన భవిష్యత్తును తానే నిర్మించేది.
కూతురిగా, తల్లిగా, స్నేహితురాలిగా,
ఎన్నో బంధాలకు ఆత్మీయతగా.
కానీ అవే ఆమె ప్రపంచం కావు,
ఆమెకంటూ కలలున్నాయని మరువకు.
ఎవరి మాటలూ ఆమె రెక్కలను కత్తిరించలేవు,
ఎవరి అనుమానాలూ ఆమె అడుగులను ఆపలేవు.
ఆమె గొంతు ఆకాశాన్ని తాకాలి,
ఆమె కలలకు రెక్కలు రావాలి.
ఒక పుస్తకమిస్తే జ్ఞానాన్ని పంచుతుంది,
ఒక అవకాశమిస్తే చరిత్రను సృష్టిస్తుంది.
గౌరవమిస్తే మరింతగా ఎదుగుతుంది,
స్వేచ్ఛనిస్తే ప్రపంచాన్నే మార్చుతుంది.
తన విలువను నిరూపించుకోవడానికి కిరీటం అక్కర్లేదు,
తన శక్తిని చాటడానికి ఎవరి అనుమతి అక్కర్లేదు.
ఎవరి వెనుకో నిలబడటానికే కాదు,
తన కాళ్లపై తాను నిలబడే హక్కు ఆమెది.
ఆమె ఎదగాలి, ఆమె గొంతు వినిపించాలి,
ప్రతి మహిళ తన రెక్కలను విప్పాలి.
ఒక మహిళ తన శక్తిని తెలుసుకున్న వేళ,
ప్రపంచమంతా వెలుగులతో వికసిస్తుంది!
రూపాయి కథ
చేతిలో చిన్నదే నేను…
కానీ నా వెనుక కథ పెద్దది,ఒక తల్లి దాచిన ఆశను,ఒక తండ్రి కార్చిన చెమటను మోస్తాను నేను.
ఎవరికో నేను కేవలం రూపాయి, ఎవరికో ఒక పూట అన్నం,
ఎవరికో పాఠశాల ఫీజులో చిన్న భాగం,మరెవరికో రేపటి ఆశకు మొదటి అడుగు.
నన్ను సంపాదించడానికిఎవరో ఎండలో నడుస్తారు,
ఎవరో రాత్రింబవళ్లు శ్రమిస్తారు,
ఎవరో తమ కలలను త్యాగం చేస్తారు.
నా విలువ సంఖ్యలో కాదు…
నన్ను సంపాదించిన చేతుల్లో ఉంది, నా విలువ ధరలో కాదు… నన్ను దాచుకున్న హృదయంలో ఉంది.
నేను చిన్నదినే కావచ్చు,
కానీ కష్టానికి ప్రతిరూపం,చెమటకు ప్రతిఫలం,ఆశకు చిరునామా.
నన్ను వృథా చేయకు…ఎందుకంటే నేను కేవలం రూపాయి కాదు,ఎవరో ఒకరి కష్టం,ఎవరో ఒకరి కన్నీటి విలువ,ఎవరో ఒకరి రేపటి కలను మోసే
చిన్న నాణెం… గొప్ప జీవితం
నన్ను నేలపై పడేస్తే
అది కేవలం ఒక నాణెం పడిన శబ్దం కాదు…
ఎవరో ఒకరి కష్టాన్ని
నువ్వు మరచిపోయిన శబ్దం.
నన్ను గౌరవంగా ఖర్చు చేస్తే
నా విలువ పెరగదు…
కానీ నన్ను సంపాదించిన మనిషి కష్టానికి ఒక గౌరవం దక్కుతుంది.
అందుకే గుర్తుంచుకో…
రూపాయి చిన్నదే కావచ్చు,
కానీ దాని వెనుక ఉన్న
కష్టం చిన్నది కాదు.
దాని విలువ నాణెంలో లేదు…
దాన్ని సంపాదించిన మనిషి జీవితంలో ఉంది.
అనాథ
ఇంటి గురించి అంత అంటారు,మమతలతో అది నిర్మితమవుతుందని,
కానీ నేను పెరిగింది నిశ్శబ్దాల మధ్యలో.
నా రాత్రులలో జోలపాటలువినలేదు,
“ఏమైందో ?” అనే ప్రశ్న మాత్రమే.
నేను చిన్నప్పుడే నేర్చుకున్నాను కన్నీళ్లు పడకముందే మింగడం,
ఎక్కడో నాకు చోటుంది అన్నట్టు నవ్వడం,
నా పేరు ప్రతిధ్వనిగా తిరిగి రాకపోయినా.
పండుగలు రంగులతో వచ్చాయి,
కానీ అవి నా దాకా రాకముందే మసకబారిపోయాయి.
పట్టుకునే చేతులు లేవు, “నా వాళ్లు” అనిపించే స్వరం లేదు,
కాంతి మాయమైనప్పుడు మాయమయ్యే నీడలు మాత్రమే.
ఇతర పిల్లలు ఒడిలోకి పరుగెత్తడం చూసా,
వారి బరువు, వారి వెచ్చదనం తెలిసిన ఆ ఒడులు,
అప్పుడు నేను ఆలోచించాను…
ఎవరికైనా “ఎప్పటికీ” ఉండడం అంటే ఎలా ఉంటుందో?
నా కలలు చిన్నవే—నక్షత్రాలు కాదు, దూరమైన ఆకాశాలు కాదు,
చీకటిలో ఒక చప్పున మాట మాత్రమే
“ఆందోళన పడకు, నేను ఉన్నాను.”
కొన్నిసార్లు నేను ఊహిస్తాను, గాలి తల్లి స్పర్శలా ఉందని,
ఆకాశం తండ్రిలా వింటాడని, నక్షత్రాలు నన్ను గుర్తుపెట్టుకున్నాయని.
కానీ రాత్రి భారంగా మారినప్పుడు,
ఆశ సన్నని దారంలా అనిపించినప్పుడు,
నా గుండె చప్పుళ్లలోనే ముడుచుకొనిదాన్నే నా ఇంటిగా పిలుస్తాను.
ఎందుకంటే ప్రపంచం నీ పేరుని మరచిపోయినప్పుడు,
నువ్వే నీ కుటుంబంగా మారడం నేర్చుకుంటావు.
పగిలిపోయినా, నిశ్శబ్దంగా ఉన్నా… నిలబడి ఉంటావు,
ఇంకా ప్రేమ కోసం ఎదురుచూస్తూనే ఉంటావు.
"అనాథ హృదయం"ఆకలి బాధలో అణగారిన నిశ్శబ్దం,
అవమానం గాలిలో ఊగే జీవితం…
కన్నీటి చుక్కల్లో కరిగే రోజులు,
గాయాల జాడల్లో నడిచే అడుగులు…
నీడలు మాత్రమే తోడు అయ్యే వేళ,
నిజమైన మనసు ఎక్కడో దూరమైపోయే వేళ…
ఎదురుచూపు మాత్రమే ఆశగా మిగిలి,
ఎవరైనా నన్ను చూసే రోజుకై వేచి…
చిరునవ్వు ఒకప్పుడు నా సొంతం,
ఇప్పుడు అది ఓ కలలో కనిపించే స్వప్నం…
ప్రేమ అనే మాట నా చెవిలో పాడితే,
హృదయం మళ్లీ పూయాలని కోరుకుంటుంది నిశ్శబ్దంగా…
అనాథని అన్నా, మనసు మాత్రం మానవమే,
చిన్న ప్రేమ చాలు, అది పర్వతం లా నిలుస్తుంది నా లోపలే…
=====================================
Gruhini - Inspirational Telugu Poem | Manasa Reddy Chichili
గృహిణి - ప్రేరణాత్మక తెలుగు కవిత | మానసరెడ్డి చిచిలీ
Published in manatelugukathalu.com on 24/09/2026
ప్రేమ, ప్రకృతి, జీవితం, మరణం, మానవత్వం, మహిళా శక్తి—మన జీవితాన్ని స్పృశించే విభిన్న భావాలకు కవితా రూపమిచ్చే నాలుగు రచనల సమాహారమిది.
మానసరెడ్డి చిచిలీ గారి “గృహిణి”, “ప్రకృతి”, “మరణం అందరినీ సమానంగా చూస్తుంది”, “ఆమెలోని శక్తి” కవితలు కుటుంబంలోని కనిపించని ప్రేమ నుంచి ప్రకృతి సంగీతం వరకు, జీవిత సత్యాల నుంచి మహిళలోని అపారమైన శక్తి వరకు విభిన్న కోణాలను ఆవిష్కరిస్తాయి.
గృహిణి
ఉదయపు వెలుగు రాకముందే లేస్తుంది,నక్షత్రాలు నిద్రించే వేళే విశ్రాంతి తీసుకుంటుంది,వెయ్యి చిన్న చిన్న బాధ్యతలను మోస్తూ,తన అలసటను మాత్రం ఎప్పుడూ చూపించదు.
ఎవరికీ వినిపించని నిశ్శబ్దాన్నీ వింటుంది,ఒక్క నిట్టూర్పులోని భావాన్నీ అర్థం చేసుకుంటుంది,ఇతరులెవరూ గమనించని చిన్న మార్పులనైనాఆమె హృదయం ముందుగానే గుర్తిస్తుంది.
వంట చేసేది కేవలం పదార్థాలతో కాదు,ఓర్పుతో, ప్రేమతో, ఆప్యాయతతో.నాలుగు గోడల మధ్య ఉన్న ఇంటినిమనసులు సేదతీరే గూటిగా మార్చుతుంది.
ఆమె చేతుల్లో బహుమతులు ఉండకపోవచ్చు,ఆమె పేరు వార్తల్లో కనిపించకపోవచ్చు,అయినా ప్రతిరోజూ తన వంతు ప్రేమనుఏ ప్రతిఫలం ఆశించకుండా అందిస్తుంది.
ఇంటివారి విజయాలను తనవిగా సంబరపడుతుంది,తన కన్నీళ్లను మాత్రం నిశ్శబ్దంగా దాచుకుంటుంది.కాలం మారినా, పరిస్థితులు మారినా,కుటుంబానికి అండగా నిలుస్తుంది.
గృహిణి అంటే కేవలం "ఇంట్లో ఉండే స్త్రీ" కాదు.ఆమె ఆ ఇంటి హృదయం.ఆమె తరతరాల భవిష్యత్తుకు బలాన్నిస్తుంది,విలువలను నేర్పి జీవితాలను తీర్చిదిద్దుతుంది.
ఆమె విలువను జీతంతో కొలవలేం,ఆమె పాత్రను ఒక్క పదవితో చెప్పలేం.ఎందుకంటే ఆమె కేవలం ఇంటిని చూసుకోదు.ఆ ఇంట్లోని ప్రతి మనసునూ మలుస్తుంది.
ప్రపంచం అలసిపోయి చీకటిలో మునిగినప్పుడు,ఎక్కడో ఒక చిన్న వెలుగు వెలుగుతూనే ఉంటుంది.అది ఒక స్త్రీ ప్రేమ,ఒక తల్లి ఆప్యాయత,"ఇల్లు" అనే అనుభూతిని ఇచ్చే ఆత్మీయత.
కాబట్టి ప్రపంచం ఆమెను గుర్తుంచుకోవాలి.ఆమె ఎంత త్యాగం చేసిందో మాత్రమే కాదు,ఆమె తన ప్రేమతో ఎన్ని జీవితాలను తాకిందో కూడా.
ఆమె ఒక గృహిణి.కానీ ఆమె పని ఎప్పుడూ చిన్నది కాదు.ఆమె కనిపించని బలం,ఆమె ప్రేమే ఆ ఇంటి నిశ్శబ్ద హృదయ స్పందన.
ప్రకృతి
-------------
ఉదయపు మంచు తేలుతూ వస్తుందినిశ్శబ్దంగా ఉన్న నదిపై,పక్షులు గానం మొదలుపెడతాయి,కొండల ఆవల ఎక్కడోఒక కొత్త రోజుతన కళ్లను తెరుస్తుంది.
ఒక పాత కిటికీసాయంత్రపు వెన్నెలలో మెరుస్తుంది,తెరలు మెల్లగా కదులుతాయి,ఎవరో ఒకరుసంవత్సరాల మరుపులో కలిసిపోయినఒక పాటనుజ్ఞాపకం చేసుకుంటారు.
వాన చినుకులు పైకప్పును తాకుతాయి,మృదువుగా వేళ్లతోసున్నితమైన సంగీతాన్ని పలికిస్తున్నట్టుగా,అర్ధరాత్రి నిశ్శబ్దంలోనేను ఏమీ మాట్లాడకుండా వింటాను.ఆ తుఫాను హృదయంచెబుతున్న మాటలను.
మరణం అందరినీ సమానంగా చూస్తుంది
----------------------------------------
ఒకప్పుడు ఒక మనిషి ఉండేవాడు,తన రోజులను బంగారంతో కొలిచేవాడు,తన విలువనుతనకు ఉన్న ఇళ్ల సంఖ్యతో,తన పాదాల కింద ఉన్న భూములతో,తాను గదిలోకి అడుగుపెట్టగానేతలవంచే మనుషుల పేర్లతోఅంచనా వేసేవాడు.
అతనికి దూరంగామరో మనిషి ఉండేవాడు.అతను తన రోజులనువేరే విధంగా లెక్కించేవాడు.ఒక మంచి మాట,ఒక సహాయం చేసే చేయి,ఒక నిజాయితీతో సంపాదించిన భోజనం,చావని ఒక కల.
ఒకడు దీపాల వెలుగులతో నిండినఅద్భుతమైన భవనాల్లో నడిచేవాడు,మరొకడు అప్పుగా తీసుకున్నఒక చిన్న పైకప్పు కింద జీవించేవాడు.
ఒకడికి అన్నీ ఉన్నాయి,కానీ ప్రశాంతత లేదు.మరొకడికి చాలా తక్కువ ఉంది,అయినా అతని హృదయంలోకృతజ్ఞత ఒక దీపంలా వెలిగేది.
వాళ్లు రెండు వేర్వేరు దారుల్లో నడిచారు,రెండు వేర్వేరు కలలతో జీవించారు,‘విజయం’ అనే పదానికిరెండు వేర్వేరు అర్థాలను కలిగి ఉన్నారు.
ప్రపంచం వారిని చూసితన గీతలను గీసుకుంది.ధనవంతుడు, పేదవాడు,గొప్పవాడు, సామాన్యుడు,విజేత, మరచిపోయినవాడు.
కానీ ప్రపంచపు తీర్పులకుఅతీతంగా ఎక్కడో,కాలం వారిద్దరినీనిశ్శబ్దంగా గమనిస్తూనే ఉంది.
ఎందుకంటే కాలంనువ్వు ఎన్ని ఇళ్లు కట్టావని అడగదు.ఎంతమందికి నీ పేరు తెలుసని అడగదు.నీ గోడల మధ్యఎంత బంగారం దాగి ఉందని అడగదు.
అది కేవలంముందుకు సాగుతూనే ఉంటుంది.
ఒక శిశువుఖాళీ చేతులతో పుడుతుంది.ఒక రాజుతలపై కిరీటంతో పుడతాడు.
అయినా మొదటి శ్వాస,చివరి శ్వాస,రెండూ ఒకే రహస్యానికి చెందుతాయి.
చివరి సాయంత్రం వచ్చినప్పుడు,కిరీటం అక్కడే మిగిలిపోతుంది,డబ్బు అక్కడే మిగిలిపోతుంది,వాదనలు అక్కడే మిగిలిపోతాయి,చివరికి మన పేరు కూడానెమ్మదిగా ఒక జ్ఞాపకంగా మారిపోతుంది.
మరణం పేదవాడి తలుపుమాత్రమే తట్టదు.అది రాజభవనం గుమ్మం వద్దఆగిపోదు.
అది అధికారానికితలవంచదు.పేదరికం చూసివెనక్కి తిరగదు.
అది బ్యాంకు ఖాతాలోఎంత డబ్బు ఉందో చూడదు.డిగ్రీలు, హోదాలు,అందం, పేరు,ఆస్తులువాటి గురించి ఏమీ అడగదు.
మరణం అందరినీ సమానంగా చూస్తుంది.
కానీ జీవితం,జీవితం మాత్రం భిన్నమైనది.
జీవితం మనకు ఒక ఎంపికను ఇస్తుంది.
మన కోసం జీవించాలా,లేదా మనకంటే గొప్పదైనఏదో ఒక లక్ష్యం కోసం జీవించాలా?
గర్వపు అడుగుజాడలను వదిలి వెళ్లాలా,లేదా దయ యొక్క అడుగుజాడలను వదిలి వెళ్లాలా?
ఎప్పటికైనా కనుమరుగయ్యే వాటి కోసంమన రోజులను ఖర్చు చేయాలా,లేదా మనం వెళ్లిపోయిన తర్వాత కూడాబతికే అవకాశం ఉన్నదాన్నినాటాలా?
బహుశా మరణం మనకు గుర్తుచేసేనిశ్శబ్దమైన పాఠం ఇదే.
చివరి పేజీ ఎలా ముగుస్తుందోమనం ఎంచుకోలేము.కానీ ఆ పేజీకి చేరుకునేలోపుఏమి రాయాలో మాత్రంమనం ఎంచుకోవచ్చు.
కాబట్టి, నీకు ఒక లక్ష్యం ఉంటే,ధైర్యంగా దాని వైపు నడువు.
ఇంకా నీకు లక్ష్యం దొరకకపోతే,దాని గురించి సిగ్గుపడవద్దు.
ఒక్క క్షణం ఆగు.నీ హృదయం చెప్పేది విను.
బహుశా నీ లక్ష్యంనువ్వు దాన్ని గమనించే వరకునిశ్శబ్దంగా నీ కోసంఎదురుచూస్తూ ఉండవచ్చు.
ఎందుకంటే సూర్యుడుప్రతి కిటికీపై ఉదయిస్తాడు,ఆ ఇంట్లో ఎవరు నివసిస్తున్నారోఅడగడు.
వర్షం ప్రతి పైకప్పుపైకురుస్తుంది,అక్కడ ఎవరు ధనవంతులోఅడగదు.
ఒక రోజు,అదే నిశ్శబ్దంమనందరినీ తనలో కలుపుకుంటుంది.
అప్పుడు ప్రపంచంమన ఇంటి పరిమాణాన్ని,మన ఆస్తుల విలువను,మనకు లభించిన ప్రశంసలనుమరిచిపోవచ్చు.
కానీ అది గుర్తుంచుకునేది,మనం ఇచ్చిన ఆప్యాయతను,మనం తాకిన జీవితాలను,మనం తుడిచిన కన్నీళ్లను,మనం పంచిన ధైర్యాన్ని,మనం వదిలి వెళ్లిన ప్రేమను.
లక్ష్యంతో ఉన్నా,లక్ష్యం లేకపోయినా,మరణం అందరినీ సమానంగా చూస్తుంది.
కానీ మనం బ్రతికున్నంతకాలం,మన జీవితాలు ఇతరులకుమనం అందించే మంచితనంలోనేవిభిన్నంగా ఉండాలి.
ఎందుకంటే మరణంఅందరికీ ఒకే ముగింపును ఇస్తుంది.
కానీ జీవితం మాత్రంమన ప్రయాణాన్నిఅర్థవంతంగా మార్చుకునేఒక అందమైన అవకాశాన్ని ఇస్తుంది.
ఆమెలోని శక్తి
-------------------
E = mc² ఒక సూత్రం
ద్రవ్యరాశి శక్తిగా మారి వెలుగుని ఇచ్చేది,
కానీ మరో శక్తి ఉంది, నిజమైనదీ గొప్పదీ,
అది మహిళలలో ఉన్న ధైర్యం, శక్తి, ప్రతిభే మరి!
హృదయంలో ధైర్యం, కళ్లలో కలలతో,
ఆకాశాన్ని తాకే సూర్యకిరణాల్లా ఎదుగుతారు.
శక్తిలా ఎప్పుడూ ముందుకు సాగుతూ,
దయతో, ధైర్యంతో విజయాలను సాధిస్తూ.
ఐన్‌స్టీన్ ఇచ్చిన సూత్రం ఎంతో అద్భుతం,
మహిళల శక్తి కూడా అంతే అద్భుతం!
వారి ధైర్యానికి, శక్తికి, వెలుగుకు ఇదే మా వందనం.
E = mc²… మహిళలే ప్రపంచానికి వెలుగుకిరణం.
-----------------------------------------------
Ame - Inspirational Telugu Poem | Manasa Reddy Chichili
ఆమె - ప్రేరణాత్మక తెలుగు కవిత | మానసరెడ్డి చిచిలీ
Published in manatelugukathalu.com on 22/07/2026
నేటి మహిళ జీవితం కేవలం బాధ్యతల సమాహారం కాదు... అది ధైర్యం, సహనం, ప్రేమ, త్యాగం, ఆశల సమ్మేళనం. "ఆమె" అనే ఈ భావోద్వేగ తెలుగు కవితలో ఆధునిక మహిళ ఎదుర్కొనే అంతర్మథనం, సమాజం విధించే పరిమితులు, కుటుంబం కోసం చేసే త్యాగాలు, అయినా చిరునవ్వుతో ముందుకు సాగే ఆమె ఆత్మవిశ్వాసం ఎంతో హృద్యంగా ప్రతిబింబించబడింది. ప్రతి మహిళకు అంకితమైన ఈ కవిత మనలో స్త్రీ పట్ల గౌరవాన్ని మరింత పెంచుతుంది.
ఆమె ఈ కాలపు మహిళ
నవ్వు వెనుక నిశ్శబ్ద గాయం,
కళ్లలో ఎన్నో కలల భారము.
ప్రతి ఉదయం కొత్త యుద్ధమే,
ప్రతి రాత్రి మౌన ప్రార్థనమే.
ఇంటి గడియారం ఆమె చేతిలో,
బయటి ప్రపంచం ఆమె అడుగులో.
కానీ ఇంకా ప్రశ్నల నీడలు,
ఆమె వెంటే నడిచే బాధలు.
చదువుకుంటే మాటలు వస్తాయి,
పనిచేస్తే చూపులు మారుతాయి.
నవ్వితే అర్థాలు వెతుకుతారు,
నిశ్శబ్దమైతే తీర్పులు ఇస్తారు.
ఆమె భుజాలపై కుటుంబం,
గుండెల్లో దాచిన తుఫాను.
అయినా అరని దీపంలా,
చీకటిలో వెలిగే శక్తిలా.
కన్నీళ్లు దాచుకుని ముందుకు నడిచే,
ఆమె అడుగుల్లో ధైర్యం ఉంటుంది.
ఈ ప్రపంచం మారకపోయినా,
ఆమె కలలు మాత్రం ఆగవు.
ఎందుకంటే
మహిళ అనేది కేవలం పేరు కాదు,
సహనానికి మరో రూపం.
ఆమె నవ్వు చూస్తే
ప్రపంచం ఆమె సంతోషంగా ఉందనుకుంటుంది…
కానీ ఆ నవ్వు వెనుక
ఎన్నో నలిగిన రాత్రులు దాక్కుని ఉంటాయి.
ఉదయం వెలుగు పడకముందే
ఆమె బాధ్యతలు మేల్కొంటాయి.
తన అలసటను దుప్పటిలో మడిచేసి,
ఇతరుల కోసం మరో రోజు మొదలుపెడుతుంది.
తన కలలకు రెక్కలు కట్టాలని అనుకుంటుంది,
కానీ సమాజం వాటికి బరువైన సంకెళ్లు వేస్తుంది.
“ఇలా ఉండాలి” అని చెప్పే వేల గొంతులు,
“నీలా ఉండు” అని ఒక్కసారి కూడా అడగవు.
బస్సుల్లో భయం,
వీధుల్లో అనుమానం,
ఇంట్లో మౌనం,
మనసులో తుఫాను
ఇవి అన్నీ మోస్తూ కూడా
ఆమె “నేను బాగున్నాను” అని నవ్వుతుంది.
ఆమె కన్నీళ్లు
ఎవరూ చూడని వర్షాలు.
ఆమె నిశ్శబ్దం
ఎవరూ వినని అరుపులు.
ప్రతి రోజు కొంచెం కొంచెంగా నలిగిపోతూ కూడా,
ఇంకొకరి కోసం మళ్లీ నిలబడుతుంది.
ఆమెను బలంగా ఉండమంటారు,
కానీ ఆమె బలానికి కారణమైన గాయాలు
ఎవరూ అడగరు.
రాత్రిళ్లు అందరూ నిద్రపోయాక,
ఆమె మాత్రం మేల్కొని ఉంటుంది.
తన భయాలతో,
తన ఆందోళనలతో,
తన నెరవేరని కలలతో.
అయినా…
మరుసటి ఉదయం
మళ్లీ అదే నవ్వుతో బయలుదేరుతుంది.
ఎందుకంటే
ఆమె ఒక మహిళ.
నలిగిపోయినా వెలుగునిచ్చే దీపం.
కన్నీళ్లు కార్చినా నిలబడే పర్వతం.
ఈ ప్రపంచం ఎంత కఠినంగా మారినా,
ఆమె గుండెలో ప్రేమ ఇంకా చనిపోలేదు.
ఆమె ఒక మనిషి మాత్రమే కాదు,
ఆమె ఓ తల్లి,
ఓ అక్క,
ఓ చెల్లి,
ఓ భార్య,
అన్నింటికంటే…
తన గాయాల మీదే ప్రపంచాన్ని నిలబెట్టే
ఓ మహా శక్తి.
స్త్రీని గౌరవించండి…
ఎందుకంటే ఆమె ప్రేమతోనే
ఈ ప్రపంచం ఇంకా నడుస్తు ఉంది.
====================================
Inspirational Telugu Poems | Manasa Reddy Chichili
ప్రేరణాత్మక తెలుగు కవితలు | మానసరెడ్డి చిచిలీ
Published in manatelugukathalu.com on 02/07/2026
కవిత మనసులోని భావాలకు అద్దం. ప్రకృతి అందాలను ఆస్వాదింపజేసే "సూర్యకాంతి", ప్రతి తల్లి ప్రేమ సమానమేనని చాటే "అమ్మలందరూ సమానమే", ఒంటరితనపు వేదనను పలికించే "ఎందుకంటే నేను అనాథను", పర్యావరణ పరిరక్షణ సందేశాన్ని అందించే "భూమిని తిరిగి సందర్శించారు", బాల్య హక్కుల విలువను గుర్తు చేసే "బాల్యం"—ఈ ఐదు కవితలు పాఠకుడి హృదయాన్ని తాకడమే కాకుండా, సమాజం పట్ల బాధ్యతను కూడా గుర్తు చేస్తాయి. ప్రతి భావోద్వేగానికీ ఒక కవిత, ప్రతి కవితలో ఒక జీవిత సత్యం దాగి ఉంది.
సూర్యకాంతి
వసంతకాలం ప్రారంభ సూర్యకాంతి సరస్సుపై బంగారు కమ్మీ అలలు మెల్లగా నవ్వుతాయి.
ఉదయం నది మెరుస్తోంది,
సూర్యుడు వెండి అలలను దాటుతున్నాడు.
వసంతకాలం నీటిని మేల్కొలిపింది.
బంగారు గులకరాళ్ళ సూర్యుడు
నిశ్శబ్ద చెరువు మీదుగా విసిరివేయబడ్డాడు.
వృత్తాలు దూరంగా కదులుతాయి.
వసంత ఋతువులోని మృదువైన ఉదయపు కాంతి, చల్లని ప్రవాహంపై సూర్యుడు చిలకరిస్తాడు; చేపలు కాంతిలో నృత్యం చేస్తాయి.
పైన యువ వసంత ఆకాశం సూర్యుడు స్పటిక తరంగాలపైకి దూకుతున్నాడు. నీరు కింద పాడుతోంది.
తెల్లవారుజామున నిశ్శబ్ద సరస్సు మండే బంగారంతో కూడిన స్లింగ్‌షాట్. గాలిలో వసంత శ్వాస.
జాడీ లోపల పిల్లల చిన్న లాంతరు సూర్యరశ్మిని పట్టుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తోంది.
సూర్యుని తొలి శ్వాస రాత్రి,
తన చీకటి వేళ్లను సడలించింది. పాడటం నేర్చుకుంటుంది.
సూర్యోదయం, నెమ్మదిగా మరియు దయతో, రాత్రి శబ్దం లేకుండా పోతుంది.
వెలుతురు కొంతసేపు ఉంటుంది.
ఆకులు సూర్యకాంతిలో నాట్యం చేస్తాయి.
నెమ్మదిగా వీచే గాలి చెట్ల కొమ్మలను కదిలిస్తుంది.
ప్రతిచోటా శాంతి వెల్లివిరుస్తుంది.
అమ్మలందరూ సమానమే
పేదింటి గుడిసెలోనైనా,
పెద్దింటి ప్రాంగణములోనైనా,
అమ్మ ఒడిలో దాగిన ప్రేమకు
ధరలుండవు, తేడాలుండవు.
కన్నీటి చుక్క తుడిచే చేయి,
జ్వరం వచ్చిన వేళ కాచే నిద్ర,
తన ఆకలిని మరిచి పెట్టే ముద్ద,
అది ప్రతి అమ్మ గుండెలో ఒకటే.
చిన్ని అడుగులు వేస్తే చప్పట్లు కొట్టేది,
పడిపోతే గుండె బరువై ఏడ్చేది,
నవ్వితే పండుగ చేసేది,
నిశ్శబ్దంగా బాధను మింగేది అమ్మే.
రాణి అయినా అమ్మే,
రైతు భార్య అయినా అమ్మే,
చీర పాతదైనా ప్రేమ కొత్తదే,
ఇల్లు చిన్నదైనా హృదయం ఆకాశమే.
తన బిడ్డ కోసమే జీవించే దీపం,
తన కలలన్నీ అర్పించే తీరం,
లోకమంతా మారినా మారనిది
అమ్మ ప్రేమే… ప్రతి అమ్మ ఒకటే.
అందుకే చెబుతాను విను నేస్తమా
వర్ణం కాదు, వయసు కాదు, స్థానం కాదు,
ఈ భూమ్మీద ఉన్న ప్రతి తల్లీ
దేవతే… అందరి ప్రేమ సమానమే.
ఎందుకంటే నేను అనాథను
పట్టుకునే చేతులు లేవు,
“నా వాళ్లు” అనిపించే స్వరం లేదు; కాంతి మాయమైనప్పుడు మాయమయ్యే నీడలు మాత్రమే.
ఆకలి బాధలో అణగారిన నిశ్శబ్దం, అవమానం, గాలిలో ఊగే జీవితం…
కన్నీటి చుక్కల్లో కరిగే రోజులు, గాయాల జాడల్లో నడిచే అడుగులు…
గాలి తల్లి స్పర్శలా ఉందని,
ఆకాశం తండ్రిలా ఉంటుందని,
నక్షత్రాలు నన్ను గుర్తుపెట్టుకున్నాయని.
కానీ రాత్రి భారంగా మారినప్పుడు,
ఆశ సన్నని దారంలా అనిపించినప్పుడు,
నా గుండె చప్పుళ్లలోనే ముడుచుకొని దాన్నే నా ఇంటిగా పిలుస్తాను.
నేనే నా కుటుంబంగా మారడం నేర్చుకుంటాను.
పగిలిపోయినా, నిశ్శబ్దంగా ఉన్నా… నిలబడి ఉంటాను.
ఇంకా ప్రేమ కోసం ఎదురుచూస్తూనే ఉంటాను.
నా రాత్రులలో జోలపాటలు వినలేదు,
“ఏమైందో?” అనే ప్రశ్న మాత్రమే.
నేను చిన్నప్పుడే నేర్చుకున్నాను కన్నీళ్లు పడకముందే మింగడం,
ఎందుకంటే నేను అనాథను.
భూమిని తిరిగి సందర్శించారు
మరలి చూసిన భూమి నవ్వింది నిశ్శబ్దంగా,
గాలి గుసగుసలో పాత కథలు పలికింది స్నేహంగా.
చెట్లు తలలూపి కాలం గీతం పాడగా,
నదులు నడుమన జీవం మళ్లీ ఊపిరి తీసుకుంది ఆనందంగా.
వెలుగులో మట్టికణం ముత్యమై మెరిసింది,
చీకటిలో కూడా ఆశ దీపం వెలిగింది.
మన అడుగుల గుర్తులు మాయమైనా కాలంతో,
భూమి గుండెలో ప్రేమ మాత్రం నిలిచింది శాశ్వతంతో.
మరలి చేరిన మనసు నేలతో కలిసిన వేళ,
ప్రకృతి ఒడిలో శాంతి దొరికింది నిశ్చలంగా.
భూమి సంరక్షణే జీవనానికి నిజమైన మార్గం.
బాల్యం
బూడిదల మధ్య చిన్న బాల్యం నిలిచింది,
పొయ్యి ఎత్తుకంటే చిన్నదైన అమ్మాయి మంటను తాకింది.
పుస్తకాలు పట్టాల్సిన చేతులు ముందే అగ్ని వేడి నేర్చుకున్నాయి.
పదకొండు ఏళ్ల వయసులోనే బాధ్యతల భారాన్ని మోసింది.
ఆమె ప్రపంచం పాఠశాల నవ్వుల్లో మోగాల్సింది.
కానీ పొగతో నిండిన శ్వాస గొలుసై మారింది.
ఆటబొమ్మల బదులు నిజమైన అగ్నిలో బాల్యం కాలిపోయింది.
ఒక రోజు ఎర్ర చీరలో ఆమెను “వధువు” అని పిలిచారు.
పాఠశాల స్థానంలో నిశ్శబ్దం మాత్రమే మిగిలింది.
బూడిదల క్రింద ఇంకా ఒక స్వరం,
“నేను నేర్చుకోవాలి, పెరగాలి.
====================================
Adapilla - Telugu Poems | Manasa Reddy Chichili
ఆడపిల్ల - తెలుగు కవితలు | మానసరెడ్డి చిచిలీ
Published in manatelugukathalu.com on 27/06/2026
ఆడపిల్ల పుట్టుకను ఇప్పటికీ కొందరు భయంతో, సందేహంతో చూసే పరిస్థితులు సమాజంలో కనిపిస్తూనే ఉన్నాయి. కానీ ప్రతి కుమార్తె ఒక కుటుంబానికి వెలుగు, ప్రేమకు ప్రతిరూపం, ఆశలకు ఆరంభం. "ఆడపిల్ల" అనే ఈ హృదయాన్ని కదిలించే తెలుగు కవిత, కుమార్తె విలువను గుర్తు చేస్తూ సమాజం తన ఆలోచనలను మార్చుకోవాల్సిన అవసరాన్ని సున్నితంగా తెలియజేస్తుంది.
గర్భంలో ప్రాణం పెరుగుతుంటే
గుండెల్లో భయం పెరిగేది ఎందుకో
"ఆడపిల్ల అయితే?" అనే ప్రశ్నతో
ఆనందం కన్నీటిగా మారేది ఎందుకో
అత్తింటి మాటల బరువుతో
తల్లి మనసు వణికేది ఎందుకో
"వంశానికి వారసుడు కావాలి" అంటూ
ఆశలన్నీ కొలిచేది ఎందుకో
పుట్టింటి వారు ఓదార్చినా
వారి కళ్లలోనూ ఆందోళనే
సమాజం వేసే ప్రశ్నల ముందు
మౌనమే సమాధానమయ్యే
కానీ పుట్టింది ఒక చిన్ని తార
ఇంటిని వెలిగించే వెలుగై
ఆమె నవ్వు వినగానే తెలిసింది
దేవుడు ఇచ్చిన వరమై
ఆడపిల్ల భారం కాదు
ఆకాశమంత ఆశయం
ఆమె అడుగులో ప్రేమ ఉంటుంది
ఆమె గుండెలో ఒక విశ్వం
మాటలతో గాయపరిచే సమాజమా
ఒక్కసారి ఆమె విలువ తెలుసుకో
ప్రతి తల్లికి గర్వకారణం ఆమె
ప్రతి ఇంటికి మహాలక్ష్మి అని గుర్తించుకో…..
ఈ కవిత మీ హృదయాన్ని తాకితే తప్పకుండా మీ కుటుంబ సభ్యులు, స్నేహితులతో పంచుకోండి. ప్రతి ఆడపిల్ల ఒక ఆశ, ఒక వరం, ఒక మహాలక్ష్మి అనే సందేశాన్ని మరింత మందికి చేరవేద్దాం.
======================================
Na Priyamaina Ammaku - Telugu Poems | Manasa Reddy Chichili
నా ప్రియమైన అమ్మకు - తెలుగు కవితలు | మానసరెడ్డి చిచిలీ
Published in manatelugukathalu.com on 26/06/2026
నా ప్రియమైన అమ్మకు
నీవు నాకు జీవితం అనే పుస్తకంలో
మొదటి అక్షరం నేర్పిన గురువు.
నువ్వు నాకు ఈ రంగుల ప్రపంచాన్ని
చూపించావు.
కానీ ఆ రంగులతో ప్రపంచాన్ని అందంగా చూడడం
నువ్వే నాకు నేర్పావు.
నా చిన్ననాటి జ్ఞాపకాల్లో
నువ్వే నా మొదటి స్నేహితురాలు,
నా మాటల్లో, నా మౌనంలో కూడా
నువ్వే నా అర్థం, నువ్వే నా హృదయం.
నా భయాలు నీ ఒడిలో కరిగిపోయాయి,
నా ఆనందాలు నీ నవ్వులో మెరిశాయి.
నా ప్రతి మాటలో, ప్రతి క్షణంలో
నువ్వే నాలో జీవిస్తున్నావు.
స్కూల్‌కి వెళ్లినప్పుడు నా కోసం ఎదురు చూసిన చూపులు,
కాలేజ్‌కి వెళ్లినా మారని నీ ఆప్యాయత,
నీ కాళ్ల చప్పుడు వినిపించని రోజుల్లో కూడా
నీ కోసం ఎదురు చూసిన నా మనసు…
ఇప్పటికీ అదే ప్రేమతో ఉంది.
నేను తినే ప్రతి ముద్దలో
నీ ప్రేమ రుచి ఉంది,
నేను సాధించే ప్రతి విజయంలో
నీ కష్టాల ప్రతిబింబం ఉంది.
“అమ్మా, నేను సాధించాను” అన్న నా మాటలో
నీ గర్వం కనిపించిన క్షణం,
అది నా జీవితంలో గొప్ప బహుమతి.
నువ్వు నా పక్కన ఉంటే
ప్రపంచం మొత్తం నాకే అన్న భావన,
నువ్వు ఉన్నావంటే
నాకు ఒంటరితనం అనేది లేదు.
నా జీవిత ప్రయాణం ఒక కథ అయితే
దానిలో ప్రతి పేజీ మీద నీ ముద్ర ఉంది.
నువ్వు లేకపోతే నేను ఎవరు?
కూతురు అనేది ఒక బంధం మాత్రమే,
కానీ నీలాంటి అమ్మ,
అది దేవుడిచ్చిన వరం.
నిన్ను పొందిన నేను అదృష్టవంతురాలిని,
“ఇది నా అమ్మ” అని చెప్పే ప్రతి క్షణం
నాకు గర్వం.
నేను కవయిత్రిని కాకపోయినా
నా హృదయం రాసిన ప్రతి కవిత నువ్వే.
నేను జీవిస్తున్న ఈ అందమైన ప్రపంచం
నీ ప్రేమతో నిండిపోయింది.
“నువ్వెవరు?” అని అడిగిన వారికి
ఇప్పుడు నా సమాధానం ఒక్కటే,
“నేను, నా అమ్మ ప్రేమతో ఎదిగిన అమ్మాయిని.”
అచంచలమైన ప్రేమతో, జీవితాంతం నీదైన
నీ ఆత్మకు అద్దం లాంటి నీ కూతురు.
------------------------------------------------------------------
Asaya Geetham, Bhukampam, Nenu Evaru? - Mudu Bhavagarbhitha Kavithalu - Telugu Poems | Manasa Reddy Chichili
ఆశయ గీతం, భూకంపం, నేను ఎవరు? – మూడు భావగర్భిత కవితలు - తెలుగు కవితలు | మానసరెడ్డి చిచిలీ
Published in manatelugukathalu.com on 19/06/2026
కవిత్వం మనసులోని లోతైన భావాలను మాటల్లో బంధించే కళ. "ఆశయ గీతం", "భూకంపం", "నేను ఎవరు?" అనే ఈ మూడు కవితలు మూడు విభిన్న ప్రపంచాలను మన ముందుంచుతాయి.
"ఆశయ గీతం" మనిషి కలలు, ఆశయాలు, జీవిత లక్ష్యాల కోసం సాగించే నిరంతర ప్రయాణాన్ని ప్రతిబింబిస్తుంది. "భూకంపం" ప్రకృతి విపత్తుల ముందు మనిషి అసహాయతను, ఆశను, ప్రార్థనను గుర్తు చేస్తుంది. "నేను ఎవరు?" కవిత మనల్ని ఆత్మాన్వేషణ వైపు తీసుకెళ్లి జీవితం యొక్క అసలు అర్థాన్ని ప్రశ్నిస్తుంది.
జీవితం, ప్రకృతి, ఆశయం, ఆత్మజ్ఞానం అనే నాలుగు ప్రధాన అంశాలను ఒకే చోట అనుభవించాలనుకునే పాఠకులకు ఈ కవితా త్రయం ఒక ప్రత్యేకమైన సాహిత్యానుభూతిని అందిస్తుంది.
ఆశయ గీతం
భూమికి దిగివచ్చినా,
మేము మీ పైనే ఉంటాము.
మీలా అదే ఆత్మపై నడుస్తూ,
మా చూపు మాత్రం ఎత్తులో విహరిస్తుంది.
ఇది జీవితపు అంతులేని వేట;
ఆనందం కోసం కాదు,
అర్థం కోసం, లక్ష్యం కోసం.
మేము ఒక కలను మోస్తాము,
ఒక దర్శనాన్ని దాచుకుంటాము,
భయంతో జీవించాము,
అయినప్పటికీ పుష్పించాము.
ఈ క్షణంలో,
మాకు ఎక్కువ కావలసిన అవసరం లేదు,
తక్కువగా ఉండాలని కూడా లేదు.
తృప్తి మనల్ని నిలబెడుతుంది,
కానీ ఆశయం మనల్ని ఎత్తుకుపోతుంది.
మేము శోధిస్తూనే ఉంటాము
అంతులేని మార్గంలో,
ఎందుకంటే చివరికి,
మేము వెతుకుతున్నది నువ్వే
భూకంపం
ప్రియుల కోసం కన్నీరు వస్తుంది,
రక్త ప్రవాహంలో మునిగిపోయిన మృతదేహాలు
వారు చేయగలిగినదల్లా వెతకడమే;
తన కుమార్తె కోసం వెతకడం
ఆమె బతికే ఉందో లేదో తెలియదు,
లేదా మృతదేహం.
ఆ బాలుడు కత్తితో కూర్చున్నాడు,
తుఫానును చంపడానికి.
అమాయకత్వం మరియు ద్వేషం కలిసిపోయాయి.
తల్లి తన పిల్లలతో కూర్చుంది,
మెత్తటి గాలిలో ఆటలు ఆడుతున్నారు.
ఇప్పుడు వారి అవశేషాలు కూడా కనుగొనబడలేదు.
తరువాత ఏమి జరుగుతుందో ఎవరికి తెలియదు,
అది ఎలా ప్రారంభమవుతుందో మనకు తెలియనప్పుడు.
ప్రకృతి ఎప్పుడు కోపగిస్తుంది?
పునాది ఎప్పుడు పగులగొడుతుంది?
ఎవరు అనాథలు అవుతారో ఎవరికి తెలుసు?
ఎవరు చనిపోతారో ఎవరికి తెలుసు?
దీన్ని ఎలా మూసివేయాలో ఎవరికి తెలుసు,
మనం తెరిచిన పండోర పెట్టె?
మనం చేయగలిగేది ప్రార్థన మాత్రమే:
జీవితం కోసం ప్రార్థించండి,
ఆశ కోసం ప్రార్థించండి,
మరో రోజు కోసం ప్రార్థించండి.
నేను ఎవరు?
ఆలయమెట్లు ఎక్కుతూ,
సానుకూల సంకేతాల వైపు ప్రయాణం.
ఇంటి నుండి దూరంగా,
బుద్ధుని గంటలు మోగుతాయి.
పర్వత దేవాలయంలో
సాధువులు నిశ్శబ్ద ధ్యానంలో కూర్చున్నారు.
గాలితో నిండిన జీవితం,
ప్రతి సంకేతం,
ఒక కొత్త కథను నేర్పుతుంది.
సానుకూల ముగింపుతో
ప్రతి జీవితం పూర్తవుతుంది,
ప్రతి కథ ముగుస్తుంది,
మరొక కథ మొదలవుతుంది.
తెలియకుండానే,
నాలో ప్రశ్న మోగుతుంది,
“నేను ఎవరు?”
సాయంత్రపు వర్షం,
తేలికపాటి చినుకులు,
నది ఒడ్డున కూర్చుని,
చల్లని గాలిని ఆస్వాదిస్తున్నాను.
మనోహరమైన దృశ్యం,
ఆహ్లాదకరమైన మనస్సు.
నా మనసులో అనేక ఆలోచనలు తేలుతాయి.
వాటిని ఒక్కొక్కటిగా కాగితంపై రాశాను;
అది ఒక పుస్తకంలా మారింది.
అది పుస్తకం కాదు,
అది ప్రకృతిహృదయం.
ప్రతి పువ్వు, ప్రతి ఆకు,
రంగురంగుల పక్షులు,
విధి తీగలతో ముడిపడి,
తమ కథలను బోధిస్తాయి.
మళ్ళీ అదే ప్రశ్న,
“నేను ఎవరు?”
==================================
Na Kumarthe Adige Prasna - Telugu Poems | Manasa Reddy Chichili
నా కుమార్తె అడిగే ప్రశ్న - తెలుగు కవితలు | మానసరెడ్డి చిచిలీ
Published in manatelugukathalu.com on 28/04/2026
పిల్లల ప్రశ్నలు… సాధారణంగా కనిపించినా లోతైన సత్యాలను తాకుతాయి.
ఒక చిన్నారి అడిగిన ప్రశ్నల ద్వారా ప్రపంచంలోని అన్యాయం, యుద్ధం, మానవత్వంపై మనల్ని ఆలోచింపజేసే హృదయస్పర్శి కవిత ఇది.పిల్లల ప్రశ్నలు… సాధారణంగా కనిపించినా లోతైన సత్యాలను తాకుతాయి.
ఈ ప్రపంచంలో
చెడ్డవాళ్లు ఉన్నారని
నా కుమార్తెకి తెలుసు.
కానీ ఆమె అడిగే ప్రశ్న
నా గుండెల్ని
నిశ్శబ్దంగా పిండేస్తుంది.
అమ్మ,
చెడ్డవాళ్లే ఎందుకు
ఈ ప్రపంచాన్ని నడుపుతున్నారు?”
ఎలా వాళ్లు
ఈ భూమిని,
ఈ గాలిని,
ఈ నీళ్లను
తమ సొంత ప్రభుత్వాల చేత
నడిపించగలుగుతున్నారు?
యుద్ధాలు ఎందుకు జరుగుతాయి భూమిపై?
శాంతి కూడా
ఒక బలమైన ఆయుధమే కాదా?
మనుషులు
గీతలు గీయకుండా
జీవించలేరా?
నీళ్లు అన్నీ ఒకటే అయినా
దాహం తీరేది
కొద్దిమందికే ఎందుకు?
ప్రపంచాన్ని దోచుకుంటూ,
విషంతో ముద్రలు వేసే వాళ్లే
ప్రతిరోజూ వార్తల్లో మెరుస్తారు.
కానీ -
మన అడుగు జారి పడినప్పుడు
చేతిని అందించే వాళ్లు,
సమయాన్ని పంచి సేవ చేసే వాళ్లు,
హైవే దాటి
ఒక చిన్న కుక్క ప్రాణాన్ని కాపాడే వాళ్లు
వాళ్లు మాత్రం
ఒక రోజు మౌనంగా ప్రశంసించబడి,
మరుసటి రోజు
ప్రపంచపు జ్ఞాపకాల సముద్రంలో
మరుగున పడిపోతారు.
ఎందుకు?
ఈరోజు ఆమె అడిగింది
“తల్లులు, కవులు
తమ సొంత ప్రభుత్వాల చేత
ఎందుకు చంపబడతారు?”
మరణించినవాళ్లనే
వారి మరణానికి
ఎందుకు నిందిస్తారు?
నా కుమార్తెకి ఇప్పటికీ నమ్మకం ఉంది
దయ అనేది
ప్రపంచం నలిగిపోయిన చర్మంపై
రాసే
ఒక అద్భుతమైన మందు అని.
ఈ ప్రశ్నలన్నీ
ఆమె నన్నే అడుగుతుంది.
ఎందుకంటే
తల్లిదండ్రులకు
అన్నీ తెలిసి ఉండాలని
పిల్లలు నమ్ముతారు.
ఆమె నన్ను దగ్గరికి తీసుకుంటుంది
వణుకుతున్న పిల్ల కుక్కను
అలవోకగా పట్టుకున్నట్టుగా,
లేదా
బాధలో ఉన్న మనిషిని
ఆఖరి ఆశలా పట్టుకున్నట్టుగా.
ఆ క్షణంలో
నేనే చిన్న పిల్లని అవుతాను.
తుఫానులో
ఈ ప్రపంచాన్ని నడిపించే ప్రయత్నం చేస్తున్న,
స్టీరింగ్ పట్టుకుని
తడబడుతున్న
ఒక చిన్న మనిషిలా.
===================================
Britain Prayanam - Telugu Poems | Manasa Reddy Chichili
బ్రిటన్ ప్రయాణం - తెలుగు కవితలు | మానసరెడ్డి చిచిలీ
Published in manatelugukathalu.com on 14/04/2026
ప్రయాణం మనలను కొత్త ప్రదేశాలకు తీసుకెళ్తుంది…కానీ జ్ఞాపకాలు మనలను మనసులోనే నిలిపేస్తాయి.
ఈ కవితలో ప్రకృతి, నిశ్శబ్దం,మరియు కుటుంబ అనుబంధాల మధుర జ్ఞాపకాలుఅందంగా అల్లుకున్నాయి.
బస్సు కిటికీ పక్కన
చల్లని గాజుకు చెంప ఆనించి,
తెలియని వికసించిన చెట్లను చూస్తుంది ఆమె. బూడిద, ఆకుపచ్చ రంగుల అంతులేని కవాతు.
బ్రిటన్ ప్రకృతి దృశ్యం,
ఒక అబ్‌స్ట్రాక్ట్‌ చిత్రంలా
ఆమె ముందు విస్తరించి ఉంది
అందమైనది, నిశ్శబ్దమైనది.
వీధుల ఉత్సాహభరిత గందరగోళం,
సంవత్సరాల తర్వాత మొదటిసారి
ఒక వింతను ఆమె ఆలోచనల్లో నింపింది సంపూర్ణతగా, మృదువుగా.
తన బ్రిటన్ ఇంటికి తిరిగివెళ్లినప్పుడు,
ఆమె ప్రతి క్షణాన్ని
ఒక చిత్రంలా సేకరించగలదు.
ఆ వంటగది మూలలో
సున్నితమైన గ్రీన్‌ టీ కప్పుల సమాహారం,
జీవితకాల వేడుకలతో నిండిన
కుటుంబ చిత్రాల సేకరణ.
వారు వంటగది పరికరాలు,
ఫర్నిచర్ కొనుగోలు చేశారు.
కానీ, నిజంగా విలువైనది
ఆ జ్ఞాపకాల బరువే.
=====================================
Thalli Odilo - Telugu Poems | Manasa Reddy Chichili
తల్లి ఒడిలో - తెలుగు కవితలు | మానసరెడ్డి చిచిలీ
Published in manatelugukathalu.com on 11/04/2026
శీతాకాలపు రాత్రిలో
నేను నేలపై పడుకున్నాను.
చల్లని గాలి తాకింది.
చెక్క ఖాళీల నుండి చంద్రుడిని చూస్తున్నాను.
గట్టి నేలలా అనిపిస్తుంది.
నా తల్లి ఒడిలో మెత్తగా ఉంటుంది.
అమ్మ పాలలో
మట్టిని మట్టిగా మారుస్తుంది
ప్రతిసారీ పునర్జన్మ పొందడం
వారి కొత్త జీవితంతో కదిలే ముందు
ఎవరైనా వారి మాతృభాషలో మాట్లాడినప్పుడల్లా
వారు ప్రియమైనవారు అవుతారు
మరియు కొద్దిసేపు
నేను ఒక మూసిన పుస్తకం.
గతంలో, మేము ఉత్తములం.
వర్తమానం చెప్పబడలేదు.
నేను నా విలువైన జ్ఞాపకాలను కోల్పోయాను.
మా జీవితం ఆనందంతో నిండి ఉంది -
ఇప్పుడు అది చెప్పబడలేదు.
నా ప్రపంచం చాలా చిన్నదిగా మారింది.
కానీ నేను మీ నుండి చాలా నేర్చుకున్నాను.
======================================
Amma Nenu Prakruthi Odilo - Telugu Poems | Manasa Reddy Chichili
అమ్మా! నేను ప్రకృతి ఒడిలో - తెలుగు కవితలు | మానసరెడ్డి చిచిలీ
Published in manatelugukathalu.com on 31/03/2026
అంచులన్నిటి వద్ద
ఊపిరి పీల్చుకున్న గాలిలోంచి
నేను నేర్చుకున్నాను
లోకాన్ని చూడటం.
వాగుల పడకల్లో
తలకిందులైన రాళ్లపై
మన వేలిముద్రలే
శిలాజాలై మిగిలిన చోట,
కాలం తన కథను
నిశ్శబ్దంగా చెబుతుంది.
ఆభరణాల్లా మెరిసే చర్మంతో
చిన్న చేపలు
ప్రకృతే గీసిన
నిశ్శబ్ద చిత్రాలు.
వికసించే పుష్పగుచ్ఛాలు,
శీతాకాలంలో
తమ రూపాన్ని మార్చుకునే ఈకలు,
తామర ఆకుపై
ఖాళీ హృదయంలా నిలిచే
మంచు బిందువులు.
ఒక రోజు
గర్జించిన మేఘం
సుడిగాలిగా మారి
పక్కింటి పైకప్పును
తనతో తీసుకెళ్లింది.
కానీ
మిగిలిన మాకు
ఏమీ తాకలేదు.
అందుకే
ఆకాశం పట్ల అప్రమత్తత.
దాని కిందే
నేను అమ్మాయిగా పడుకున్నాను
ఇప్పటికే చదరంగా కుట్టబడినప్పటికీ,
ఒక దుప్పటి ముక్కలా,
ఒక వైపు నదిచే
చినిగిపోయిన అంచులతో.
కింద
మధ్యభూమి కూడా
ఉప్పొంగింది.
రంధ్రాలున్న రాళ్లలోంచి
వేడి పైకి పాకి
వసంతజలాల గుంటల్లో
కలిసిపోయింది.
అప్పుడే
ఒక నీలి పక్షి
ఏ శబ్దం చేయకుండా
కొమ్మల మధ్యకి
జారిపోయింది.
వంకరగా తిరిగిన కొమ్మలు
దానికి ఆశ్రయమయ్యాయి
అక్కడ కూర్చుని
లోకాన్ని చూడటానికి,
నీడలో విశ్రాంతి తీసుకోవటానికి.
నేను దానిని చూస్తుంటే
అది కూడా నన్ను చూస్తోంది.
తన నీలం-తెలుపు పింఛాలను
నెమ్మదిగా విప్పుకుంటుంది.
ఈ పక్షికి,
నా పక్కనే గడ్డి మేస్తున్న కుందేలుకు నేను ప్రమాదం కాదని
తెలుసు.
నేను గంటల తరబడి
నిశ్శబ్దంగా కూర్చుంటాను.
ఏ అకస్మాత్తు కదలికలు చేయను,
జంతువుల స్వభావాన్ని
భక్తితో చూస్తుంటాను,
వాళ్లకు తెలుసు,
నాకూ తెలుసు,
నేను వాళ్లంతే అద్భుతమని.
అమ్మ,
నా క్షేమం గురించి
ఇంకా ఆందోళనపడే నువ్వు,
నా సందేహాస్పద నిర్ణయాలపై
చింతించే నువ్వు,
నా తీర్పును ప్రశ్నించినా
నన్ను ప్రేమించటం
ఎప్పుడూ తగ్గదని చెప్పే నువ్వు,
ఈ క్షణంలో ఉన్నట్టే
ఎప్పుడూ.
గూడు వదిలిన జంతువులు
మళ్లీ తిరిగి రావు.
నేను చూస్తాను
ఒక గోధుమరంగు పిచ్చుకను,
పేరే తెలియని
ఒక పొద కొమ్మపై
తన చిన్న తలను
తానే రుద్దుకుంటూ.
ఆ పక్షికి
ఆధారమిచ్చే ఎవరూ లేరు;
దానికదే
తన్ను తానే చూసుకోవాలి.
కానీ
నేను మాత్రం
ఇంకా ఇంటికి రావచ్చు
జ్ఞానం కోసం,
ఒక మృదువైన మందలింపుకోసం,
నీ పెదవుల నుంచి
నా నుదిటిపై పడే
చిన్న ముద్దుకోసం.
ఆ స్పర్శ
పింఛాల్లా కాకపోయినా,
జంతు రోమాల్లా కాకపోయినా,
అందులో ఉంది
అదే ఆదరణ
జంతువుల్లా రక్షించే
మూలతత్వమైన సున్నితత్వం.
=====================================
Virus - Telugu Poems | Manasa Reddy Chichili
వైరస్ - తెలుగు కవితలు | మానసరెడ్డి చిచిలీ
Published in manatelugukathalu.com on 24/03/2026
వైరస్
ఈ వైరస్ ఒక రాగంలా
ఆగకుండా తిరిగే వృత్తంలా ఉంది.
చుట్టూ బాధే,
ప్రతి అల నన్ను లోతుకు తోస్తోంది.
ఒంటరిగా
ఊపిరి కోసం కొట్టుకుంటూ
నరకపు అలల్లో మునిగిపోతున్నాను.
ప్రతి ఉదయం
చిన్న ఆశను గుండెల్లో పెట్టుకుని లేస్తాను.
నా ఛాతీలో గట్టిగా పాతుకుపోయిన
ఈ వ్యాధిని
తరిమేయాలని ప్రయత్నిస్తాను.
కానీ
ప్రతి చిన్న గెలుపు కూడా
ఆ వైరస్ చేతిలో
చిద్రమైపోతుంది.
కాలం ముందుకు నడుస్తుంది,
శ్వాస కొంచెం బలపడుతుంది,
శరీరం నిలబడినట్టే అనిపిస్తుంది.
కానీ ఆ ఉపశమనం
నిజం కాదు,
మోసం మాత్రమే.
మళ్లీ జారిపోవడం
తెలిసినా
ప్రతిసారి ఆశ్చర్యమే
పరీక్షలు
ఒక ఊహ మాత్రమే.
కుటుంబ చరిత్ర గురించి
మాట మొదలుపెడితే
మౌనమే మిగులుతుంది.
మన మాటలే
భయానక ఫలితాన్ని
ముందే పిలుస్తాయేమోనన్న భయం.
నా అలసట,
అకస్మాత్తుగా వచ్చే జ్వరాలు
సాధారణ వ్యాధి కావని తెలిసిన క్షణాలు
కన్నీళ్లుగా మారాయి,
జీవితం అడిగే ప్రశ్నలయ్యాయి.
ఊపిరిని లోపలికి తీసుకుంటూ
రేపటి అవతల
ఏం ఉన్నా ఎదుర్కొనే
బలం దొరుకుతుందనుకున్నాను.
కానీ మన దగ్గరదనం కూడా
వేదనతో నిండిపోయింది.
ఇప్పటికే కోల్పోయినవి
మన మధ్య నిలబడ్డాయి.
ఆశ పెట్టుకోవడానికి భయపడుతూ,
ఆశ లేకుండా ఉండలేక
మేము ఒకరినొకరం పట్టుకున్నాం.
ఈ వ్యాధికి వీడ్కోలు చెప్పి
బయట ప్రపంచాన్ని చూస్తే
ఎంత వేగంగా
నరకం వైపు జారిపోయామో
చూసి భయమేస్తుంది.
అప్పుడే అర్థమవుతుంది
ఈ బాధాకరమైన
వృత్తకవితను సృష్టించింది
వైరస్ కాదు,
మనమే.
సమాప్తం
-మానస రెడ్డి చిచిలీ
#ManasaReddyChichili, #మానసరెడ్డిచిచిలీ, telugu poetry, emotional telugu poem |
#ManasaReddyChichili, #మానసరెడ్డిచిచిలీ
Comments