మనస్పర్ధలు
#Manaspardhalu, #మనస్పర్ధలు, #ChPratap, #TeluguInspirationalStories, #ప్రేరణాదాయకకథలు
Manaspardhalu - New Telugu Story Written By Ch. Pratap
Published in manatelugukathalu.com on 07/02/2026
మనస్పర్ధలు - తెలుగు కథ
రచన: Ch. ప్రతాప్
ఆధునిక హంగులతో మెరిసిపోయే ఒక మెట్రో నగరంలో ఆకాశ్–అనన్య అనే దంపతులు నివసిస్తున్నారు. ఆకాశ్ ఒక బహుళజాతి సంస్థలో సీనియర్ ప్రాజెక్ట్ మేనేజర్‌గా పనిచేస్తున్నాడు. క్రమశిక్షణ, సమయపాలనలకు అత్యధిక ప్రాముఖ్యత ఇచ్చే వ్యక్తిత్వం అతనిది. మరోవైపు అనన్య ఒక ప్రముఖ డిజైనింగ్ స్టూడియోలో క్రియేటివ్ హెడ్‌గా బాధ్యతలు నిర్వహిస్తోంది. ఆమె కళాత్మక దృష్టి కలిగిన వ్యక్తి; స్వేచ్ఛను ఇష్టపడుతుంది.
భిన్నమైన నేపథ్యాలు, వేరువేరు ఆలోచనా ధోరణులు ఉన్నప్పటికీ పరస్పర అభిమానంతో ఈ ఇద్దరూ వివాహ బంధంలోకి అడుగుపెట్టారు. అయితే ఉద్యోగ ఒత్తిడి, పెరుగుతున్న పని వేళలతో వారి మధ్య సంభాషణ క్రమంగా తగ్గసాగింది. ఒకే గదిలో ఉన్నా మాటలు ఇంటి అవసరాలకే పరిమితమయ్యాయి. ఆఫీసు డెడ్‌లైన్లు, ల్యాప్‌టాప్ స్క్రీన్ల మధ్య వారి వ్యక్తిగత ప్రపంచం నెమ్మదిగా కరిగిపోయింది.
ఒకప్పుడు గంటల తరబడి కబుర్లు చెప్పుకున్న ఈ జంట, ఇప్పుడు ఒకే సోఫాలో కూర్చుని తమ తమ స్మార్ట్‌ఫోన్‌లలో మునిగిపోయి మానసిక దూరాన్ని పెంచుకుంటున్నారు. బాధ్యతల భారంలో బంధానికి చెందిన మాధుర్యం ఆవిరైపోగా, వారి మధ్య నిశ్శబ్దం ఒక అగాధంలా మారింది.
ఒక రోజు రాత్రి ఆకాశ్ క్లిష్టమైన ప్రాజెక్ట్ డెడ్‌లైన్ పూర్తిచేసి తీవ్ర తలనొప్పితో ఇంటికి చేరుకున్నాడు. ఆ క్షణంలో అతనికి కావలసింది ప్రశాంతత, భాగస్వామి పలకరింపు.
ఇంటి తలుపు తెరిచి లోపలికి రాగానే అతను పలకరించాడు. “అనన్య… నేను వచ్చాను.”
ఎటు వైపు నుంచి స్పందన లేదు. అనన్య ఒక ముఖ్యమైన ఫ్యాషన్ ఈవెంట్ పనుల్లో నిమగ్నమై ఫోన్ కాల్స్‌లో మునిగిపోయి ఉంది.
ఆకాశ్ నెమ్మదిగా అన్నాడు, “ఈ ఇంట్లో నేను కనిపించడంలేదా, అనన్య?”
అనన్య ఫోన్ పక్కన పెట్టి అతని వైపు చూసింది. “ఇలా ఎందుకు మాట్లాడుతున్నావ్? నీకు తెలుసుగా, ఈ ఈవెంట్ ఎంత కీలకమో.”
“నాకు తెలుసు,” ఆకాశ్ ఊపిరి బిగబట్టుకుంటూ అన్నాడు, “కానీ నాకు కూడా ఒక రోజు ఉంది. తలనొప్పితో వచ్చాను. ఒక్క మాటైనా—‘ఎలా ఉన్నావ్?’—అది ఎక్కువగా అడిగినట్టేనా?”
అనన్య కళ్లలో చిరాకు మెరుస్తోంది. “ప్రతిసారీ నా పనిని తక్కువగా చూసే అలవాటు ఎందుకు నీకు? నీ ఆఫీసు ఒత్తిడే నిజమని అనుకుంటున్నావా?”
“నేనెప్పుడూ నీ పనిని తక్కువగా చూడలేదు,” ఆకాశ్ స్వరం పదును పెరిగింది, “కానీ ఈ ఇంటికీ బాధ్యతలు ఉంటాయి కదా!”
“అంటే నా గుర్తింపు ఈ ఇంటికే పరిమితం కావాలన్నమాటా?” అనన్య గట్టిగా ప్రశ్నించింది.
ఆ మాటతో ఇద్దరి మధ్య నిశ్శబ్దం గట్టిగా కూర్చుంది.
భోజన టేబుల్ దగ్గర మౌనం ఆవరించింది. మాటలు ఉన్నా భావం లేదు; భావం ఉన్నా మాటలు లేవు. అలసట వల్ల కలిగే చిరాకు మాటల్లో పదును పెంచింది. ఒకరి కష్టాన్ని మరొకరు అర్థం చేసుకోలేకపోయారు. ప్రేమ కంటే అహంకారమే పైచేయి సాధించింది. అర్ధరాత్రి దాటుతున్నా గదిలో వెలిగే ల్యాప్‌టాప్ వెలుతురు కూడా వారి మధ్య ఉన్న చీకటిని తొలగించలేకపోయింది.
మరుసటి రోజు ఉదయం ఆకాశ్ కార్ కీలు తీసుకుంటూ, “నేను బయలుదేరుతున్నాను,” అన్నాడు— అది ఒక మాటలా కాకుండా కర్తవ్యంలా.
అనన్య కాఫీ కప్పు చేతిలోనే ఉండిపోయింది. “సరే…” అంది చూపు కిందకు దించుకుంటూ.
మరుసటి రోజుల నుంచి వారి ఇల్లు యుద్ధభూమిలా కాకుండా ఒక నిశ్శబ్ద శ్మశానంలా మారింది. ఒకరినొకరు చూసుకున్నా పలకరించుకునే మనస్థితి లేదు. ఆకాశ్ తన అసంతృప్తిని మౌనం ద్వారా వ్యక్తపరచగా, అనన్య తన ఆవేదనను పనిలో మరిచిపోవడానికి ప్రయత్నించింది.
మనస్పర్ధలు విషపూరిత మొక్కల వంటివి; సమయానికి తొలగించకపోతే అవి బంధం అనే వృక్షాన్ని కూల్చేస్తాయి. రోజులు గడుస్తున్నా ఎవ్వరూ తగ్గడానికి సిద్ధంగా లేరు. అహంకారం అనురాగాన్ని కప్పేసింది. ఒకే ఇంట్లో ఉన్నప్పటికీ వేర్వేరు లోకాల్లో జీవిస్తున్నట్లుగా అనిపించింది. ఈ ఒంటరితనం వారి మానసిక ఆరోగ్యాన్ని కూడా దెబ్బతీసింది. గోడలపై వేలాడే వారి నవ్వుల ఫోటోలు ఇప్పుడు వెక్కిరిస్తున్నట్లుగా అనిపించాయి.
ఒక సెలవు రోజున ఆకాశ్ పాత ఆల్బమ్ చూస్తుండగా, వివాహ సమయంలో చేసిన ప్రమాణాలు, పంచుకున్న నవ్వులు గుర్తుకొచ్చాయి. అప్పుడు అతనికి ఒక నిజం స్పష్టమైంది—సమస్య వారి వృత్తుల్లో కాదు; ఒకరి పరిస్థితిని మరొకరు అర్థం చేసుకోకపోవడంలో ఉంది.
అనన్య కూడా అదే సమయంలో తన మనసులోని ఖాళీతనాన్ని భరించలేకపోయింది. “నువ్వు నా శత్రువు కాదని నేను మర్చిపోయానేమో,” అని ఆమె తనలో తానే అనుకుంది.
ఆ సాయంత్రం ఆకాశ్ ఆల్బమ్ చూపిస్తూ నెమ్మదిగా అన్నాడు, “ఇవి గుర్తున్నాయా? అప్పట్లో మనం… ఎంత మాట్లాడేవాళ్లం.”
అనన్య పక్కన కూర్చుని ఒక ఫోటోను తాకింది. “అప్పట్లో మనిద్దరం ఒకరిని ఒకరు వినేవాళ్లం,” అంది తడబడ్డ స్వరంతో. “ఇప్పుడు మాత్రం గెలవాలనే ప్రయత్నమే మిగిలింది.”
ఆకాశ్ కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి. “నిన్ను కోల్పోతున్నానేమోనన్న భయం నాకు రోజురోజుకూ పెరుగుతోంది.”
అనన్య లోతైన నిట్టూర్పు తీసుకుంది. “వాదనలో గెలవడం కాదు… బంధాన్ని కాపాడుకోవడమే అసలైన విజయం.”
ఆ సాయంత్రం ఆకాశ్ తన అహాన్ని పక్కన పెట్టి, అనన్యకు ఇష్టమైన కాఫీ కప్పుతో ఆమె దగ్గరకు వెళ్లాడు. “మనం మాట్లాడుకుందాం,” అన్నాడు.
ఆ ఒక్క మాట వారి మధ్య ఉన్న మంచును కరిగించింది.
“నేను బలంగా కనిపించాలనే ప్రయత్నంలో నీ అవసరాలను పట్టించుకోలేకపోయాను,” అనన్య అంది.
“నేను కూడా బాధ్యతల పేరుతో నా అహంకారాన్ని దాచుకున్నాను,” అని ఆకాశ్ ఒప్పుకున్నాడు.
ఇద్దరూ కలిసి తమ పని వేళలను సర్దుబాటు చేసుకోవాలని, ప్రతిరోజూ కనీసం ఒక గంట సమయాన్ని ఒకరికొకరు కేటాయించుకోవాలని నిర్ణయించుకున్నారు.
“మనస్పర్ధలు మళ్లీ వస్తాయా?” అనన్య అడిగింది.
ఆకాశ్ చిరునవ్వుతో, “వస్తాయి. కానీ ఈసారి మనిద్దరం ఒకే వైపు ఉంటాం,” అన్నాడు.
ప్రేమ ఉన్నచోట సర్దుబాటు బలహీనత కాదు; అది ఒక అందమైన బాధ్యత అని వారు గ్రహించారు. ఆ రోజు నుంచి వారి వైవాహిక జీవితం మళ్లీ కొత్త వెలుగులతో నిండింది. పరస్పర అవగాహనతో ముందడుగు వేస్తే మనస్పర్ధలు కూడా అనురాగాన్ని పెంచే సోపానాలుగా మారతాయని వారు నిరూపించారు.
సమాప్తం
Ch. ప్రతాప్ గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
ఉగాది 2026 కథల పోటీల వివరాల కోసం
కొసమెరుపు కథల పోటీల వివరాల కోసం
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత పరిచయం: https://www.manatelugukathalu.com/profile/pratap
నేను వృత్తిరీత్యా ఒక సివిల్ ఇంజనీర్‌ అయినప్పటికీ, నా నిజమైన ఆసక్తి, నా జీవనసారం సాహిత్యానికే అంకితం. తెలుగు పుస్తకాల సువాసన నా జీవితంలో 1984 నుంచే పరిమళించింది. అప్పటి నుంచి పఠనం నా అలవాటుగా కాక, నా జీవనశైలిగా మారింది. పుస్తకాలు నా మనసును తీర్చిదిద్దాయి, ఆ పఠనమే క్రమంగా రచనగా రూపాంతరం చెందింది. ఆలోచనల రూపం, అనుభవాల ప్రతిబింబం, హృదయానికి స్వరం — అదే నా రచన.
ఆధ్యాత్మికత, మానవ సంబంధాల లోతులు, సామాజిక స్పృహ, ప్రజాసేవ పట్ల నాలో ఉన్న మమకారం ప్రతి రచనలోనూ ప్రతిఫలిస్తుంది. నేను రాసే ప్రతి వాక్యం పాఠకునితో చేసే ఒక మౌన సంభాషణ. నా కలం కేవలం అక్షరాలు కాదు; అది జీవనాన్ని గ్రహించే ఒక మార్గం.
ఇప్పటివరకు నేను రచించినవి రెండు వందలకుపైగా కథలు, ఐదు నవలలు, రెండు వేల వ్యాసాలు. ఇవి పలు దిన, వార, మాస పత్రికలలో, అలాగే డిజిటల్ వేదికలలో వెలువడి విభిన్న వయస్సుల పాఠకులను చేరాయి. ప్రతి రచన నా అనుభవాల సారాన్ని పాఠకుని మనసుతో కలిపే ఒక మాధ్యమంగా నిలిచింది.
సాహిత్యం నాకు హాబీ కాదు — అది నా జీవిత యానం. కొత్త ఆలోచనలను అన్వేషించడం, తెలుగు భాషా సౌందర్యాన్ని కొత్త రూపాల్లో వ్యక్తపరచడం, సమాజానికి ఉపయోగపడే మార్గాలను వెతకడం — ఇవే నా సాహిత్య సాధనకు మూలాధారం. రచన ద్వారా మనసులను మేల్కొలపడం, మనసుల్లో విలువల జ్యోతిని వెలిగించడం నా నిశ్చయం.
ఇటీవల నా కృషికి గాను ఒక ప్రముఖ సంస్థ గౌరవ డాక్టరేట్ ప్రదానం చేయడం నా జీవితంలో ఒక విశిష్ట ఘట్టం. అది కేవలం గుర్తింపే కాదు, మరింత బాధ్యతను జోడించిన ప్రేరణ.
మన పురాణాలు, ఉపనిషత్తులు, వేద వాక్యాలలో దాగి ఉన్న ఆధ్యాత్మిక జ్ఞానాన్ని ఆధునిక పాఠకులకు అందించడం, వాటి సారాన్ని సమాజానికి చేరవేయడం నా సాహిత్య లక్ష్యం. ఆ దిశగా ప్రతి రచన ఒక నూతన యత్నం, ఒక అంతర్ముఖ ప్రయాణం.
సాహిత్యం నా కోసం కేవలం అభిరుచి కాదు; అది నా ఆత్మ స్వరూపం. నా కలం నా ఆలోచనలకు శ్వాస, నా రచన నా జీవితయానం.
Comments