నాలుగు తరాల కథ
- Manasa Reddy Chichili
- 1 day ago
- 4 min read
Nalugu Tharala Katha - Telugu Moral Story | Manasa Reddy Chichili
నాలుగు తరాల కథ - తెలుగు నీతి కథ | మానస రెడ్డి చిచిలీ
Published in manatelugukathalu.com on 21/08/2026
ఆస్తి అనేది కేవలం తరతరాలుగా మనకు అందే సంపద కాదు… దాని వెనుక పూర్వీకుల కష్టం, త్యాగం, బాధ్యత దాగి ఉంటాయి. గోదావరి తీరంలోని ఓ చిన్న గ్రామంలో ప్రారంభమైన ఈ కథలో రామయ్య తన జీవితకాల కష్టంతో భూమిని సంపాదిస్తాడు. అతని కుమారుడు సుబ్బారావు ఆ భూమిపై ఇల్లు నిర్మించి కుటుంబ వారసత్వాన్ని ముందుకు తీసుకెళ్తాడు. కానీ ఆ తర్వాతి తరం ఆస్తి విలువను అర్థం చేసుకోకుండా దాన్ని కోల్పోతుంది.
చివరకు మనవడు ఆదిత్య తన కుటుంబం చేసిన తప్పుల నుంచి పాఠం నేర్చుకుని, వారసత్వంగా వచ్చిన ఆస్తిపై ఆధారపడకుండా తన కష్టంతో జీవితాన్ని నిర్మించుకుంటాడు. ఆస్తిని పిల్లలకు ఇవ్వడం కంటే, ఆస్తిని సృష్టించే కష్టం, బాధ్యత, పొదుపు, విలువలు నేర్పడమే గొప్ప వారసత్వమని చెప్పే ఈ హృదయస్పర్శి తెలుగు నీతి కథ ప్రతి కుటుంబానికీ ఒక ఆలోచనను కలిగిస్తుంది.
ఒకప్పుడు గోదావరి తీరంలో ఉన్న ఒక చిన్న గ్రామంలో రామయ్య అనే రైతు ఉండేవాడు. అతను పేద కుటుంబంలో పుట్టినా, కష్టపడే మనిషి.
చిన్నతనం నుంచే ఒక మాటను నమ్మేవాడు:
“మనకు వచ్చిన ఆస్తి మన పిల్లల కోసం కాదు… మన పిల్లలకు మంచి భవిష్యత్తు ఇవ్వడానికి ఒక బాధ్యత” అని.
రామయ్య రోజూ పొలంలో కష్టపడి సంపాదించిన డబ్బులో కొంత పొదుపు చేసేవాడు. సంవత్సరాలు గడిచాయి. అతని కష్టానికి ఫలితంగా కొంత డబ్బు కూడింది.
ఒకరోజు గ్రామం చివర ఉన్న పెద్ద భూమిని అమ్మకానికి పెట్టారు. రామయ్య ఆ భూమిని కొనడానికి తన జీవితకాల పొదుపు మొత్తాన్ని పెట్టాడు.
ఆ రోజు అతని భార్య అడిగింది, “ఈ డబ్బంతా భూమి మీద పెట్టేశావు. మన పిల్లల భవిష్యత్తు ఎలా?” అని.
రామయ్య నవ్వుతూ, “ఈ రోజు మనం కష్టపడితే… రేపు మన పిల్లలు తలెత్తుకుని నిలబడగలరు. ఈ భూమి వారికి ఆస్తి మాత్రమే కాదు, ఒక అవకాశం,” అన్నాడు.
కాలం గడిచింది. రామయ్యకు ఒకే కుమారుడు సుబ్బారావు.
సుబ్బారావు తండ్రిలాగే కష్టపడేవాడు. తండ్రి కొన్న భూమిని కేవలం అలాగే ఉంచకుండా, దానిపై పెద్ద ఇల్లు కట్టాలని నిర్ణయించుకున్నాడు. అతను ఎన్నో సంవత్సరాలు కష్టపడ్డాడు. చివరకు ఆ భూమిపై ఒక అందమైన పెద్ద ఇల్లు నిర్మించాడు.
ఆ ఇల్లు పూర్తయిన రోజు రామయ్య కళ్లలో ఆనందభాష్పాలు వచ్చాయి.
“నువ్వు నా భూమికి విలువ తెచ్చావు బిడ్డా,” అన్నాడు.
సుబ్బారావు తండ్రి చేతులు పట్టుకుని, “మీరు భూమి కొనకపోతే నేను ఈ ఇల్లు కట్టగలిగేవాడిని కాదు నాన్నా,” అన్నాడు.
సుబ్బారావుకు ఒక కుమారుడు పుట్టాడు. అతని పేరు విక్రమ్. అలా తరం మారింది. తాత భూమిని కొన్నాడు. తండ్రి దానిపై ఇల్లు కట్టాడు.
విక్రమ్ చిన్నప్పటి నుంచే తాతయ్య, తండ్రి ప్రేమలో పెరిగాడు. కానీ ఒక తేడా ఉంది. తాత కష్టాన్ని చూశాడు. తండ్రి కష్టాన్ని చూశాడు. కానీ విక్రమ్కు మాత్రం కష్టం తెలియదు. అతనికి కావలసిన ప్రతిదీ ఇంట్లో సిద్ధంగా ఉండేది.
కొత్త బట్టలు కావాలంటే వచ్చేవి. ఖరీదైన ఫోన్ కావాలంటే వచ్చేది. స్నేహితులతో బయటకు వెళ్లాలంటే డబ్బు వచ్చేది. అతనికి ఒక విషయం మాత్రం తెలియలేదు. ఆ డబ్బు వెనుక ఎన్నో సంవత్సరాల కష్టం ఉందని.
తండ్రి ఎన్నిసార్లు చెప్పినా, “నాన్నా, తాతయ్య ఎంత కష్టపడ్డారో తెలుసా? ఈ ఆస్తి మనకు సులభంగా రాలేదు. దాన్ని కాపాడటం నీ బాధ్యత.”
విక్రమ్ నవ్వుతూ, “నాన్నా, మీరెందుకు ఇంత భయపడతారు? మన దగ్గర చాలా ఆస్తి ఉంది కదా!” అనేవాడు.
ఆ ఒక్క మాటలోనే అతని భవిష్యత్తు దాగి ఉంది. కాలం గడిచింది. సుబ్బారావు వృద్ధుడయ్యాడు. తన తండ్రి రామయ్య కూడా ఈ లోకాన్ని విడిచిపోయాడు. ఇప్పుడు ఆ పెద్ద ఆస్తికి యజమాని విక్రమ్.
కానీ ఆస్తి అతని చేతిలోకి వచ్చిన రోజు నుంచే దాని విలువ అతని కళ్లలో తగ్గిపోయింది. అతను వ్యాపారం చేయాలని అనుకున్నాడు. కానీ కష్టం చేయకుండా త్వరగా డబ్బు సంపాదించాలని చూశాడు. ఒక వ్యాపారం విఫలమైంది. మరో వ్యాపారం విఫలమైంది. అయినా అతను తన తప్పులను అంగీకరించలేదు.
“ఇంకా ఆస్తి ఉంది కదా!” అనుకున్నాడు. ఒక్కొక్కటిగా భూములు అమ్మేశాడు. చివరకు తాత కొనుగోలు చేసిన భూమి కూడా అమ్మేశాడు.
తండ్రి కష్టపడి నిర్మించిన ఆ పెద్ద ఇల్లు కూడా అమ్మేశాడు. అమ్మేటప్పుడు తండ్రి కళ్లలో కన్నీళ్లు తిరిగాయి.
“విక్రమ్… ఈ ఇంటి గోడల్లో నీ తాతయ్య చెమట ఉంది. ఈ నేలలో నా జీవితకాల కష్టం ఉంది. డబ్బు కోసం అన్నీ అమ్మకు బిడ్డా.”
విక్రమ్ మాత్రం, “నాన్నా, కాలం మారింది. ఆస్తి ఉంచుకుని ఏం ప్రయోజనం?” అన్నాడు.
కొన్ని సంవత్సరాల్లోనే అతని దగ్గర ఏమీ మిగలలేదు. ఆస్తి పోయింది. డబ్బు పోయింది. స్నేహితులు పోయారు. గౌరవం పోయింది. అతని తండ్రి అప్పటికే మరణించాడు.
విక్రమ్కు ఒక కుమారుడు పుట్టాడు. అతని పేరు ఆదిత్య.
ఆదిత్య చిన్నతనంలోనే తన కుటుంబం ఎంత మారిపోయిందో చూశాడు. ఒకప్పుడు వారి కుటుంబానికి పెద్ద ఇల్లు ఉండేది. పొలాలు ఉండేవి. గ్రామంలో గౌరవం ఉండేది. ఇప్పుడు మాత్రం వారు ఒక చిన్న అద్దె ఇంట్లో జీవిస్తున్నారు.
ఒకరోజు ఆదిత్య తన తండ్రిని అడిగాడు, “నాన్నా… మన తాతయ్యకు చాలా ఆస్తి ఉండేదట కదా? ఇప్పుడు మనకు ఏమీ ఎందుకు లేదు?”
విక్రమ్ తలదించుకున్నాడు. కొంతసేపు మౌనంగా ఉండి అన్నాడు, “నీ తాతయ్య తండ్రి నుంచి ఆస్తిని పొందాడు. నేను దాన్ని పొందాను. కానీ దాని విలువను అర్థం చేసుకోలేదు.”
ఆదిత్య మళ్లీ అడిగాడు, “అయితే మనం మళ్లీ ఆస్తి సంపాదించలేమా నాన్నా?”
విక్రమ్ కళ్లలో నీళ్లు వచ్చాయి. “సంపాదించవచ్చు బిడ్డా. కానీ నేను కోల్పోయినదాన్ని నువ్వు తిరిగి సంపాదించాలంటే డబ్బుతో కాదు… కష్టంతో మొదలు పెట్టాలి.”
ఆ మాట ఆదిత్య మనసులో నిలిచిపోయింది. అతను చదువుకున్నాడు. ఉదయం పేపర్లు పంచేవాడు. సాయంత్రం చిన్నపిల్లలకు ట్యూషన్లు చెప్పేవాడు. రాత్రి చదువుకునేవాడు. తన తండ్రి చేసిన తప్పును తాను చేయకూడదని నిర్ణయించుకున్నాడు.
సంవత్సరాలు గడిచాయి. ఆదిత్య మంచి ఉద్యోగం సంపాదించాడు. తర్వాత తన సొంత వ్యాపారం ప్రారంభించాడు. అతని వ్యాపారం విజయవంతమైంది.
కొన్ని సంవత్సరాల తరువాత అతను తన పాత గ్రామానికి తిరిగి వచ్చాడు. అక్కడ ఒకప్పుడు తన తాతయ్య కొన్న భూమి ఉన్న ప్రదేశంలో ఇప్పుడు పెద్ద భవనాలు కనిపిస్తున్నాయి.
ఆదిత్య కొంతసేపు అక్కడ నిలబడ్డాడు. తన తాతయ్యను గుర్తు చేసుకున్నాడు. తండ్రిని గుర్తు చేసుకున్నాడు.
తర్వాత తనతోనే చెప్పుకున్నాడు:
“నా తాతయ్య కొనుగోలు చేసిన ఆస్తిని నా తండ్రి కాపాడలేకపోయాడు. నా తండ్రి చేసిన తప్పు వల్ల నేను బాధపడ్డాను. కానీ ఆ తప్పు నాకు ఒక గొప్ప పాఠం నేర్పింది.”
అతను ఆ రోజు తన సంపాదనలో కొంత భాగంతో గ్రామంలో ఒక పాఠశాల నిర్మించాడు. పాఠశాల ప్రారంభోత్సవానికి తన తండ్రిని తీసుకెళ్లాడు.
విక్రమ్ ఆ పాఠశాలను చూసి కన్నీళ్లు పెట్టుకున్నాడు. “బిడ్డా… నేను నీకు ఆస్తి ఇవ్వలేకపోయాను.”
ఆదిత్య తండ్రి చేతులు పట్టుకుని నవ్వుతూ, “నాన్నా… మీరు నాకు ఆస్తి ఇవ్వలేదు. కానీ మీరు చేసిన తప్పు ద్వారా నాకు ఒక గొప్ప విలువైన పాఠం ఇచ్చారు.”
“ఏ పాఠం? ఆస్తిని వారసత్వంగా పొందవచ్చు. కానీ దాన్ని నిలబెట్టే సంస్కారం, కష్టపడే మనస్తత్వం, బాధ్యత మాత్రం మనమే సంపాదించుకోవాలి.”
విక్రమ్ తన కుమారుడిని హత్తుకున్నాడు. ఆ రోజు గ్రామంలోని ఒక వృద్ధుడు ఈ కుటుంబం కథ విని ఇలా అన్నాడు…
“తాత కొన్నాడు…
తండ్రి కట్టాడు…
కొడుకు అమ్మాడు…
మనవడు అడుక్కున్నాడు” అని సామెత చెబుతుంది.
కానీ ఈ కథలో చివరికి మనవడు ఒక కొత్త విషయం నేర్చుకున్నాడు:
ఆస్తి పోయినా పరవాలేదు… విలువలు పోకూడదు.
డబ్బు పోయినా పరవాలేదు… కష్టపడే గుణం పోకూడదు.
ఇల్లు పోయినా పరవాలేదు… కుటుంబం ఒక్కటిగా ఉండాలి.
పూర్వీకులు సంపాదించిన ఆస్తి మనకు హక్కు మాత్రమే కాదు, బాధ్యత కూడా.
కష్టపడి సంపాదించినదాని విలువ తెలియని వాడికి కోట్ల ఆస్తి ఉన్నా, చివరికి ఖాళీ చేతులే మిగులుతాయి.
ఆస్తిని వారసత్వంగా ఇవ్వడం కంటే, ఆస్తిని సృష్టించే విలువలను పిల్లలకు నేర్పడం గొప్ప వారసత్వం.
***
మానస రెడ్డి చిచిలీ గారి కొన్ని ఇతర రచనలు:
మానస రెడ్డి చిచిలీ గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత్రి పరిచయం: https://manatelugukathalu.com/profile/manasa/profile
మానస రెడ్డి చిచిలీ తెలంగాణ రాష్ట్రంలోని హైదరాబాద్కు చెందిన కవయిత్రి. ఆమె రచించిన హైకూ మరియు టాంకా కవితలు Under the Basho, Mainichi Haiku వంటి అనేక పత్రికల్లో ప్రచురించబడ్డాయి. ఆమె హైకూ 2025 సంవత్సరానికి సంబంధించిన Touchstone Award కు నామినేట్ చేయబడింది. అంతేకాకుండా, ఆమె నేరుగా జపనీస్ భాషలో కూడా హైకూ రచనలు చేసారు.
Comments