నీ చూపుల్లో నేను
- Manasa Reddy Chichili
- 5 hours ago
- 6 min read
Telugu emotional story, mother-daughter emotional story Telugu, Telugu inspirational story, eye donation story Telugu, Telugu heart-touching story
Nee Chupullo Nenu - Telugu Emotional Family Story | Manasa Reddy Chichili
నీ చూపుల్లో నేను - తెలుగు భావోద్వేగ కుటుంబ కథ| మానస రెడ్డి చిచిలీ
Published in manatelugukathalu.com on 18/05/2026
ఒంటరితనంలో జీవిస్తున్న చూపులేని అనన్య జీవితంలో చిన్నారి దీప్తి వెలుగుగా మారుతుంది. మాటల్లో మొదలైన ఆ బంధం… ప్రేమగా, ఆత్మీయతగా, చివరికి త్యాగంగా మారినప్పుడు వారి జీవితం శాశ్వత అనుబంధంగా నిలుస్తుంది. కన్నీళ్లు తెప్పించే భావోద్వేగ తెలుగు కథ.
నిశ్శబ్దమైన ప్రపంచం:
హైదరాబాద్ నగరంలో ఒక అద్భుతమైన బంగ్లా...
ఆ ఇంటి బయట పెద్ద గార్డెన్… రంగురంగుల పూలు… ఫౌంటెన్…
కానీ ఆ ఇంటి లోపల…
ఒక విచిత్రమైన నిశ్శబ్దం.
ఆ ఇంటి యజమాని… అనన్య.
ఆమె అందంగా ఉంటుంది… సొగసుగా ఉంటుంది…
కానీ ఆమెకు ఒక ఖాళీ ఉంది.
ఎందుకంటే…
ఆమెకి చూపు లేదు.
“సీతమ్మ…” అని ఆమె మృదువుగా పిలిచింది.
“అమ్మా…” అని పనిమనిషి పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చింది.
“ఈరోజు వర్షం పడుతుందా?” అని అనన్య అడిగింది.
“అవును అమ్మా… మేఘాలు నల్లగా ఉన్నాయి…” అని సీతమ్మ చెప్పింది.
అనన్య కొంచెం నవ్వింది.
“నల్లగా అంటే ఎలా ఉంటాయి?” అని అడిగింది.
సీతమ్మ కాసేపు ఆలోచించింది.
“అమ్మా… మీరు బాధపడితే ఎలా ఉంటుందో…అలానే…” అని చెప్పింది.
అనన్య!
“అంటే ఆకాశం కూడా బాధపడుతుందా…” అని నెమ్మదిగా
అడిగింది.
ఒంటరితనం:
ఆమెకి అన్నీ ఉన్నాయి…
డబ్బు… ఇల్లు… సేవకులు…
కానీ ఆమెకి లేనిది…మనసు పంచుకునే తోడు.
ఒక రోజు…
ఆమె తన గదిలో ఒంటరిగా కూర్చుంది.
“ఈ ప్రపంచం ఎలా ఉంటుందో…” అని ఆమె తనలో తానే మాట్లాడుకుంది.
“అందరూ చూస్తారు… నేను మాత్రం ఊహించుకుంటాను…”
ఆమె చేతిని కిటికీ వైపు చాపింది.
గాలి తాకింది.
“ఇది గాలి… కానీ ఇది కనిపిస్తుందా?” అని ఆమె తనలోనే అనుకుంది.
అనాథాశ్రమం:
ఒక రోజు…
ఆమె తన మేనేజర్ను పిలిచింది.
“మేనేజర్…నన్ను ఒక చోటికి తీసుకెళ్తావా?” అని అడిగింది.
“ఎక్కడకు మేడం?” అని అడిగాడు.
“పిల్లలు ఉన్న చోటు… అనాథాశ్రమం…” అని చెప్పింది.
అనాథాశ్రమం…
పిల్లల నవ్వులు… కేకలు…
ఆ శబ్దం విన్న వెంటనే అనన్య ముఖం వెలిగిపోయింది.
“ఇది… ఆనందమా? లేక శబ్దమా?” అని అడిగింది.
“అవును మేడం…” ఇది… ఆనందమైనా శబ్దము అని మేనేజర్ చెప్పాడు.
ఒక చిన్న అమ్మాయి దగ్గరికి వచ్చింది.
“అమ్మా… మీరు ఎవరు?” అని అడిగింది.
అనన్య మెల్లగా నవ్వింది.
“నేను అనన్య… నువ్వెవరు?” అని అడిగింది.
“నా పేరు దీప్తి…” అని చెప్పింది.
ఆ స్వరం…
చాలా అమాయకంగా ఉంది.
మొదటి బంధం:
“దీప్తి… నాతో కూర్చుంటావా?” అని అనన్య అడిగింది.
“సరే…” అని ఆమె దగ్గర కూర్చుంది.
“మీకు కళ్ళుకు ఏమైంది? అని దీప్తి అడిగింది.
అనన్య నాకు ప్రమాదం జరిగింది.అందులో
“నాకు చూపు పోయింది …” అని చెప్పింది.
దీప్తి ఆశ్చర్యపోయింది.
“అంటే… మీరు నన్ను చూడలేరా?” అని అడిగింది.
“లేదు… కానీ నేను నిన్ను అర్ధం చెసుకో గలను…” అని అనన్య నవ్వింది.
దీప్తి కొంచెం దగ్గరికి వచ్చింది.
“అయితే నేను ఎలా ఉన్నాను?” అని అడిగింది.
అనన్య నవ్వింది.
“నీ స్వరం చాలా అందంగా ఉంది… కాబట్టి నువ్వు కూడా అందంగా ఉంటావు…” అని చెప్పింది.
దీప్తి మొదటిసారి హృదయంతో నవ్వింది.
నిర్ణయం:
కొన్ని రోజులు…
అనన్య ప్రతిరోజూ అక్కడికి వెళ్తోంది.
ప్రతి సారి…
దీప్తితోనే ఎక్కువగా మాట్లాడేది.
ఒక రోజు…
“దీప్తి… నువ్వు నా దగ్గర ఉంటావా?” అని అడిగింది.
దీప్తి ఆశ్చర్యపోయింది.
“నిజంగా…? నేను మీ ఇంట్లో?” అని అడిగింది.
“అవును… నువ్వు నాకు స్నేహితురాలు అవుతావా?” అని అనన్య అడిగింది.
దీప్తి కళ్ళలో నీళ్ళు.
“నాకు ఎవరూ లేరు…” అని చెప్పింది.
అనన్య ఆమె చేతిని పట్టుకుంది.
“ఇప్పటి నుంచి నేను ఉన్నాను…” అని చెప్పింది.
కొత్త జీవితం:
అనన్య బంగ్లా…
ఇప్పుడు ఖాళీగా లేదు.
దీప్తి నవ్వులు…
ఆ ఇంటికి జీవం పోశాయి.
“అమ్మ… పూలతోట ఎంతో బాగుంది
అని దీప్తి చెప్పింది.
“ఎన్ని రంగులు ఉన్నాయి?” అని అనన్య అడిగింది.
“ఎరుపు… పసుపు… గులాబీ…” అని చెప్పింది.
“నాకు ఒక్కో రంగు ఎలా ఉంటుందో చెప్పు…” అని అనన్య అడిగింది.
ఎరుపు అంటే… ప్రేమలా ఉంటుంది…”
“పసుపు అంటే… సూర్యుడిలా ఉంటుంది…”
“నీలం అంటే… ఆకాశంలా ఉంటుంది…”
అనన్య ఇలా అనింది.
“నువ్వు చెప్పిన ప్రతి మాట…
నేను నేను ఊహించగలను.
…” అని చెప్పింది.
దీప్తి నవ్వింది.
“అమ్మ… నేను నీ కళ్ళులాగా ఉంటాను…” అని చెప్పింది.
అనన్య గుండె ఒక్కసారిగా కొట్టుకుంది.
“అవును… నువ్వే నా ప్రపంచం…” అని నెమ్మదిగా చెప్పింది.
మనసుల మధ్య దూరం లేకుండా
రోజులు గడుస్తున్నాయి…
అనన్యకి ఇప్పుడు ఒంటరితనం అనిపించడం తగ్గిపోయింది.
దీప్తి ఉన్న చోట… నిశ్శబ్దం కూడా నవ్వుతుంది.
ఒక సాయంత్రం…
వాళ్లిద్దరూ తోటలో ఊయలపై కూర్చున్నారు.
“అమ్మ…” అని దీప్తి మెల్లగా పిలిచింది.
“హ్మ్… చెప్పు…” అని అనన్య
అనింది.
“నువ్వు చిన్నప్పుడు ఎలా ఉండేదానివి?” అని అడిగింది.
అనన్య కొంచెం నవ్వింది… కానీ ఆ నవ్వులో బాధ ఉంది.
“నేను కూడా ఒకప్పుడు… చూసేదాన్ని…” అని చెప్పింది.
దీప్తి ఆశ్చర్యపోయింది.
“అంటే… తర్వాత?” అని అడిగింది.
“ఒక ప్రమాదం… నా కళ్ళు తీసుకుపోయింది…” అని నెమ్మదిగా చెప్పింది.
కొద్దిసేపు నిశ్శబ్దం…
“నువ్వు బాధపడుతున్నవా?” అని దీప్తి అడిగింది.
“ముందు చాలా… ఇప్పుడు కాదు…” అని అనన్య చెప్పింది.
“ఎందుకు?”
“ఎందుకంటే… ఇప్పుడు నువ్వున్నావు కదా…” అని చిరునవ్వు చిందించింది.
దీప్తి కథ:
ఒక రాత్రి…
వాన పడుతోంది.
వాళ్లిద్దరూ కిటికీ దగ్గర కూర్చున్నారు.
“అమ్మ …నా గురించి చెబుతాను…” అని దీప్తి చెప్పింది.
“వింటున్నాను…” అని అనన్య చెప్పింది.
“నాకు అమ్మా, నాన్న గుర్తు లేరు…”
“చిన్నప్పుడే నన్ను వదిలేశారు…”
“అనాథాశ్రమంలో పెరిగాను…”
ఆమె గొంతు కంపించింది.
“అక్కడ… ఎవ్వరూ నిజంగా ప్రేమించరు…”
“అందరూ ఉంటారు… కానీ ఎవ్వరూ మనవాళ్లు కాదు…”
అనన్య మెల్లగా ఆమె చేతిని పట్టుకుంది.
“ఇప్పుడు నేను ఉన్నాను…” అని చెప్పింది.
దీప్తి కన్నీళ్లు తుడుచుకుంది.
“అమ్మ… నువ్వు నాకు అమ్మలా… స్నేహితురాలిలా… అన్నీ…” అని చెప్పింది.
అనన్య గట్టిగా ఆమెను కౌగిలించుకుంది.
“నువ్వు నా జీవితం…” అని చెప్పింది.
చిన్న చిన్న ఆనందాలు:
ఒక రోజు…
“అమ్మ నేను నీకు డ్రాయింగ్ చూపిస్తాను…” అని దీప్తి చెప్పింది.
“నేను చూడలేను కదా…” అని అనన్య నవ్వింది.
“నేను చెబుతాను… నువ్వు ఊహించు…” అని చెప్పింది.
“ఇది ఒక చిన్న ఇల్లు…”
“దగ్గరలో ఒక చెట్టు…”
“ఇద్దరం అక్కడ కూర్చున్నాం…”
“అది మనమే కదా…” అని అనన్య అడిగింది.
“అవును…” అని దీప్తి నవ్వింది.
“నువ్వు నవ్వుతున్నావు…”
“నేను నీ చేతిని పట్టుకున్నాను…”
అనన్య కళ్ళలో కన్నీళ్లు.
“నేను చూడలేకపోయినా… అనుభవించగలను…” అని చెప్పింది.
మాటల్లో ప్రేమ:
ఒక రాత్రి…
“అమ్మ”…అని దీప్తి పిలిచింది.
“ఏమిటి?” అని అనన్య.
“నువ్వు నన్ను ఎప్పుడైనా వదిలిపెడతావా?” అని అడిగింది.
అనన్య ఒక్కసారిగా సీరియస్ అయింది.
“ఎందుకు అలా అడిగావు?”
“నాకు భయం…” అని దీప్తి చెప్పింది.
“ఎవరూ నాకు శాశ్వతంగా ఉండలేదు…”
“అందరూ వచ్చి వెళ్లిపోయారు…”
అనన్య ఆమె ముఖాన్ని తాకింది.
“నేను ఎక్కడికి వెళ్లను…” అని చెప్పింది.
“ప్రామిస్?”
“ప్రామిస్…”
దీప్తి నవ్వింది…
“అమ్మ” నేను కూడా నిన్ను ఎప్పటికీ వదిలిపెట్టను…” అని చెప్పింది.
అత్యంత ఆనందమైన రోజు:
ఒక రోజు…
“అమ్మ… బయటకు వెల్దామా?” అని దీప్తి అడిగింది.
“ఎక్కడికి?”
“పార్క్… ఐస్క్రీం… సరదాగా…”
“సరే…” అని అనన్య ఒప్పుకుంది.
కారు ప్రయాణం…
“అమ్మ…రోడ్డు పక్కన చెట్లు ఉన్నాయి…”
“పిల్లలు ఆడుకుంటున్నారు…”
అనన్య మెల్లగా నవ్వింది.
“నీ మాటల్లోనే నేను చూస్తున్నాను…” అని చెప్పింది.
పార్క్లో…
“ఇది గడ్డి…” అని దీప్తి చెప్పింది.
“మృదువుగా ఉంది…” అని అనన్య చేతితో తాకింది.
“అమ్మ… ఈ రోజు చాలా హ్యాపీగా ఉంది…”
“నాకూ…”
ప్రమాదం:
సాయంత్రం…
వాళ్ళిద్దరూ తిరిగి ఇంటికి వెళ్తున్నారు.
కారు లో…
“అమ్మ”...
“హ్మ్…”
“ఇలానే ఎప్పుడూ ఉండిపోతే బాగుంటుంది కదా…”
అనన్య కొంచెం నవ్వింది.
“అది మన చేతిలో ఉండదు…” అని చెప్పింది.
“కానీ మనం కలిసే ఉంటాం కదా…”
“అవును…”
దీప్తి ఆమె చేతిని గట్టిగా పట్టుకుంది.
“నేను ఎప్పుడూ నీతోనే ఉంటాను…” అని చెప్పింది.
ఆ మాట…
చివరి మాట అవుతుందని…
ఎవరూ ఊహించలేదు.
ఒక వేగంగా వస్తున్న లారీ…
బ్రేక్ శబ్దం…
కారు నియంత్రణ కోల్పోయింది…
ఒక ఘోరమైన ఢీకొట్టు…
నిశ్శబ్దం.
చీకటి:
ఢీకొట్టిన శబ్దం తర్వాత…
అన్నీ నిశ్శబ్దంగా మారిపోయాయి.
రోడ్డు మీద జనాలు చేరుకున్నారు…
“ఎవరైనా అంబులెన్స్కు కాల్ చేయండి!” అని ఎవరో అరుస్తున్నారు.
కారు పూర్తిగా దెబ్బతింది…
లోపల…
అనన్య అచేతనంగా ఉంది.
దీప్తి…
రక్తంతో కప్పబడి ఉంది.
“ఇంకా ఊపిరి ఉంది… త్వరగా తీసుకెళ్లండి!” అని ఒక వ్యక్తి చెప్పాడు.
అంబులెన్స్ సైరన్…
రాత్రి నిశ్శబ్దాన్ని చీల్చింది.
ప్రాణాలతో పోరాటం:
హాస్పిటల్…
డాక్టర్లు పరుగులు తీస్తున్నారు.
“పేషెంట్లు క్రిటికల్… వెంటనే ఆపరేషన్ థియేటర్కు తీసుకెళ్లండి!” అని ఒక డాక్టర్ గారు అన్నారు.
అనన్యను ఒక వైపు…
దీప్తిని మరో వైపు…
కొన్ని గంటలు…
సమయం ఆగిపోయినట్టు అనిపించింది.
మెల్లగా…
అనన్య డాక్టర్ను
ఒకటే అడిగింది.
“దీప్తి… ఎక్కడ?”
చివరి మాటలు:
ఇంకో గదిలో…
దీప్తి ప్రాణాలతో పోరాడుతోంది.
డాక్టర్ గారు మెల్లగా ఆమె దగ్గరికి వచ్చా.
దీప్తి మెల్లగా మాట్లాడింది.
“అమ్మ..… బాగుందా?” అని అడిగింది.
“ఆమె సేఫ్… చిన్న గాయాలు మాత్రమే…” అని డాక్టర్ గారు చెప్పారు.
దీప్తి కళ్ళలో ఒక ప్రశాంతత.
“అలాగే… నాకు ఒక కోరిక ఉంది…” అని చెప్పింది.
“ఏమిటి?”
“నా కళ్ళు… అమ్మ కి ఇవ్వండి…”
డాక్టర్ గారు ఒక్కసారిగా షాక్ అయ్యరు.
“నువ్వు ఖచ్చితంగా చెప్పుతున్నావా?”
“అవును…”
“ఆమె ప్రపంచాన్ని చూడాలి…”
“ఆమె నిజంగా చూడాలి…”
ఆమె గొంతు బలహీనంగా మారింది…
“అమ్మ ఒంటరిగా ఉండకూడదు…”
“నేను లేకపోయినా… నా చూపులు ఆమెతో ఉంటాయి…”
ఆ మాటలతోనే దీప్తి
కళ్ళు మెల్లగా మూసుకున్నాయి.
ఆమె శ్వాస ఆగిపోయింది.
పగిలిన గుండె:
కొన్ని గంటల తర్వాత…
అనన్యకి స్పృహ వచ్చింది.
“దీప్తి… ఎక్కడ?” అని ఆమె ఆందోళనగా అడిగింది.
డాక్టర్ మౌనంగా ఉన్నారు.
“చెప్పండి… ఆమె ఎక్కడ?”
డాక్టర్గారు మెల్లగా అన్నారు…
“ఆమె… ఇక లేరు…”
ఆ మాట విన్న వెంటనే…
అనన్య గుండె చీలిపోయింది.
“లేదు… లేదు… అది నిజం కాదు…”
“ఆమె నన్ను వదిలిపెట్టదు…”
ఆమె గట్టిగా ఏడ్చింది…
“దీప్తి… నువ్వు ప్రామిస్ చేశావు…”
ఆ గదిలో…
ఆమె అరుపులు మాత్రమే వినిపించాయి.
చివరి కానుక:
కొంత సమయం తర్వాత…
డాక్టర్ గారు మళ్లీ వచ్చారు.
“మేడం… ఒక విషయం చెప్పాలి…”
“దీప్తి… తన కళ్ళను మీకు దానం చేసింది…”
అనన్య నిశ్శబ్దంగా నిలిచిపోయింది.
“ఆమె చివరి కోరిక… మీరు చూడాలి…” అనేది.
అనన్య కన్నీళ్లు ఆగలేదు.
“ఎందుకు…?”
“నన్నే ఎందుకు ఎంచుకుంది…?”
“ఎందుకంటే… మీరు ఆమె ప్రపంచం…” అని డాక్టర్ గారు చెప్పారు.
వెలుగు:
శస్త్రచికిత్స జరిగింది…
రోజులు గడిచాయి…
ఒక రోజు…
డాక్టర్ గారు
“ఈ రోజు బ్యాండేజ్ తీస్తాం…”చెప్పారు.
అనన్య గుండె బలంగా కొట్టుకుంది.
“మెల్లగా కళ్ళు తెరవండి…”
ఆమె కళ్ళు తెరిచింది…
మొదటిసారి…
ఆమె ప్రపంచాన్ని చూసింది.
తెల్లని గోడలు…
డాక్టర్ గారు ముఖం…
కిటికీ నుంచి వచ్చే వెలుగు…
ఆమె ఆశ్చర్యంతో చూసింది…
కానీ వెంటనే…
ఆమె కళ్ళలో కన్నీళ్లు.
“దీప్తి…” అని మెల్లగా చెప్పింది.
“ఇది… నువ్వే చూపిస్తున్నావు కదా…”
ఆమె ఏడుస్తూ అంది.
“నేను ఇప్పుడు చూస్తున్నాను… కానీ నువ్వు లేవు…”
ఆమె చేతిని తన కళ్ళపై పెట్టుకుంది.
“ఇవి నా కళ్ళు కావు…”
“ఇవి… నీవి…”
శాశ్వత బంధం:
కొన్ని రోజులు తర్వాత…
అనన్య, దీప్తి…సమాధి దగ్గరకు వెళ్లింది.
“దీప్తి…”
“నేను ఇప్పుడు ప్రపంచాన్ని చూస్తున్నాను…”
“సూర్యోదయం… రంగులు… పూలు…”
“నువ్వు చెప్పిన ప్రతి విషయం… ఇప్పుడు నాకు కనిపిస్తోంది…”
ఆమె కన్నీళ్లు జారాయి.
“కానీ… నిన్ను మాత్రం చూడలేకపోతున్నాను…”
కొద్దిసేపు నిశ్శబ్దం…
“కానీ నాకు తెలుసు…”
“నువ్వు నా లోనే ఉన్నావు…” అని
“ప్రతి చూపులో… ప్రతి రంగులో… నువ్వే ఉన్నావు…”
“నువ్వు నన్ను వదిలిపెట్టలేదు…”
“నువ్వు… నాలోనే ఉన్నావు…”
సమాప్తం
మానస రెడ్డి చిచిలీ గారి కొన్ని ఇతర రచనలు:
మానస రెడ్డి చిచిలీ గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత్రి పరిచయం: https://manatelugukathalu.com/profile/manasa/profile
మానస రెడ్డి చిచిలీ తెలంగాణ రాష్ట్రంలోని హైదరాబాద్కు చెందిన కవయిత్రి. ఆమె రచించిన హైకూ మరియు టాంకా కవితలు Under the Basho, Mainichi Haiku వంటి అనేక పత్రికల్లో ప్రచురించబడ్డాయి. ఆమె హైకూ 2025 సంవత్సరానికి సంబంధించిన Touchstone Award కు నామినేట్ చేయబడింది. అంతేకాకుండా, ఆమె నేరుగా జపనీస్ భాషలో కూడా హైకూ రచనలు చేసారు.
telugu moral story, kids story telugu, inspirational story telugu, success failure lesson, children story telugu, Manasa Reddy Chichil, మానస రెడ్డి చిచిలీ |
Comments