పతనాన్ని దాటి: నాన్న గాయం నాకు నేర్పిన ప్రేమ పాఠం
Pathanaanni Daati: Nanaa Gaayam Naku Nerpina Prema Paatam - Telugu Social Story |
B. N. Satyanarayana
పతనాన్ని దాటి: నాన్న గాయం నాకు నేర్పిన ప్రేమ పాఠం - తెలుగు సామాజిక కథ | B. N. సత్యనారాయణ
Published in manatelugukathalu.com on 01/11/2026
నాన్న ప్రమాదంలో గాయపడినప్పుడు ఒక చిన్నారి అనుభవించిన భయం, ఆందోళన, కుటుంబ ప్రేమ, స్నేహితుల సహకారం గురించి హృదయాన్ని హత్తుకునే నిజజీవిత కథ “పతనాన్ని దాటి: నాన్న గాయం నాకు నేర్పిన ప్రేమ పాఠం.” అపూర్వ తన అనుభవాల ద్వారా కష్టకాలంలో కుటుంబ బంధాలు, మానవత్వం, పరస్పర సహాయం ఎంత విలువైనవో తెలియజేస్తుంది.
నా జీవితం చాలా మామూలుగా సాగిపోయేది, నాకు అలాగే ఇష్టం. కాబట్టి నేను, మా నాన్న కలిసి స్కూల్ షాపింగ్‌కు వెళ్లినప్పుడు, అది నాకు ఒక సాధారణ ఆదివారంలానే అనిపించింది—ఆ తర్వాత జరిగినది తప్ప!
మేము ఏడో తరగతి ప్రారంభం కావడానికి ముందు స్కూల్ సామాన్లు కొనడానికి వాల్‌మార్ట్‌కు వెళ్లాము.
మేము చాలా హడావిడిగా ఉన్నాము, ఎందుకంటే మా కుటుంబం కొన్ని రోజుల క్రితమే ఒక సుదీర్ఘ ప్రయాణం నుండి ఇంటికి తిరిగి వచ్చింది... నేను స్కూల్ షాపింగ్‌కు వెళ్లాల్సి వచ్చింది.
మా నాన్నగారికి ఏ పనినైనా మధ్యలో వదిలేయడం అస్సలు నచ్చదు; అందుకే మేము ఇంటికి రాగానే, నేను అన్నం తింటుండగా ఆయన మా అన్నయ్యతో కలిసి బయటకు వెళ్లి మా క్రిస్మస్ లైట్లను సరిచేయడం ప్రారంభించారు.
నేను మా నాన్నతో మాట్లాడటానికి బయటకు వెళ్లినప్పుడు, ఆయన డ్రైవ్‌వేపై పడి ఉండటం చూశాను! మా అన్నయ్య ఆయనను లేపడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాడు.
నేను షాక్‌లో అక్కడే నిలబడిపోయాను, నా డ్రైవ్‌వే వైపు చూశాను. దీనికి కారణమైన నిచ్చెన అక్కడ కనిపించింది.
మా ఇంటి పైకప్పు నుండి లైట్లు వేలాడుతుండటం నేను చూడగలిగాను. ఇదంతా చాలా వేగంగా జరిగిపోయింది, నేను అక్కడికక్కడే స్తంభించిపోయాను.
కొద్ది నిమిషాల వ్యవధిలో ఏం జరిగిందో నా మెదడు గ్రహించలేకపోయింది. "కంట్రోల్ చేసుకో!" అని నాలో నేను గట్టిగా అనుకున్నాను.
నేను మా అమ్మ కోసం గట్టిగా అరుస్తూ లోపలికి పరుగెత్తాను, ఆమె కళ్లలో భయాన్ని చూశాను. నేను ఏమీ మాట్లాడలేకపోయాను.
ఇన్నేళ్ల స్కూల్ చదువంతా మాయమైపోయినట్లు అనిపించింది, ఏం చెప్పాలో నాకు తోచలేదు. నేను ఆమెను తలుపు దాటించి బయటకు లాగాను, ఆమె ఆయన డ్రైవ్‌వేపై లేవలేకుండా పడి ఉండటం చూసింది.
మా అన్నయ్య, అమ్మ కలిసి కూడా ఆయనను పైకి లేపలేకపోయారు. పరిస్థితి మరింత దిగజారకూడదని మేము ఆయనను కదల్చకూడదని అనుకున్నాము.
కాబట్టి మా అమ్మ, అన్నయ్య ఆయన చుట్టూ కూర్చుని ఎక్కడ దెబ్బ తగిలిందో తెలుసుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తుంటే నేను చూస్తూ నిలబడ్డాను. పొరుగువారిని పిలిచి సహాయం అడగమని మా అన్నయ్య గట్టిగా అరిచాడు.
నేను పరుగెత్తాను. నేను మా పొరుగువారి అమ్మాయిని దాదాపు ఢీకొట్టబోయాను, కానీ సరైన సమయంలో ఆగాను.
నాకు వాళ్ల అమ్మనాన్నలు కావాలని ఆమెతో చెప్పాను. ఎలాంటి ప్రశ్నలు అడగకుండా మేము నర్స్ అయిన వాళ్ల అమ్మను పిలవడానికి వెళ్లాము. జరిగినదాన్ని వీలైనంత త్వరగా వివరించడానికి ప్రయత్నించాను, నా మనసులో మా నాన్న రూపమే మెదులుతోంది.
జరిగినది విన్న వెంటనే వారందరూ మా ఇంటికి పరుగెత్తుకు వచ్చారు. అందరం కలిసి మా నాన్నను కారులో ఎక్కించి ఈ.ఆర్. (Emergency Room) కి తీసుకువెళ్లగలిగాము.
మా అమ్మ నన్ను పొరుగువారితోనే ఉండమని చెప్పింది, నేను వారితో రావడానికి వీల్లేదంది. వాదించడానికి సమయం లేదు. వారు డ్రైవ్‌వే నుండి బయలుదేరుతుండగా నేను తల ఊపాను.
మా పొరుగువారి పెద్దమ్మాయి గ్రేస్ నా దృష్టి మళ్లించడానికి ప్రయత్నించింది, కానీ నా ఆలోచనలన్నీ మా నాన్న గురించే ఉన్నాయి.
నేను దాదాపు పదోసారి నా ఫోన్‌ను చెక్ చేస్తున్నప్పుడు నాకు ఒక ఫోన్ కాల్ వచ్చింది. అది మా అమ్మ! మా కుటుంబ స్నేహితులు మా ఇంటికి వస్తున్నారని, వారు వచ్చే వరకు బయట వేచి ఉండమని చెప్పింది.
నాకు కొన్ని అస్పష్టమైన స్వరాలు వినిపించాయి, ఆపై తాను ఫోన్ పెట్టేయాలని అమ్మ చెప్పింది.
నేను ప్రతిదీ తెలుసుకోవాలనుకున్నాను, నిరంతరం వేధించే ఆ ఆందోళన నాకు నచ్చలేదు. నేను త్వరత్వరగా పొరుగువారికి కృతజ్ఞతలు చెప్పి, రాత్రికి అవసరమైన బ్యాగ్ సర్దుకోవడానికి వెళ్లాను.
అమ్మ హాస్పిటల్ నుండి తిరిగి రావడానికి ఎంత సమయం పడుతుందో నాకు తెలియదు. మరో కాల్ వస్తే మిస్ కాకూడదని నా దగ్గర ఉన్న ప్రతి గ్యాడ్జెట్‌ను తీసుకున్నాను.
నేను వారి ఇంటికి చేరుకున్నప్పుడు, హాస్పిటల్‌లో ఏం జరుగుతుందో అనే ఆలోచన నుండి నా దృష్టిని ఏదీ మళ్లించలేకపోయింది. నేను మా నాన్న గురించి చాలా ఆందోళన చెందాను, మంచిగా ఆలోచించడానికి ఏదీ దొరకలేదు.
మా అమ్మ హాస్పిటల్ బెడ్‌పై మా నాన్న పడుకుని ఉన్న ఫోటో ఒకటి పంపింది. అలాంటి బెడ్స్ నేను సినిమాల్లో మాత్రమే చూశాను.
బ్యాక్‌గ్రౌండ్‌లో నాకు అర్థం కాని నంబర్లతో కూడిన మెషీన్లు ఉన్నాయి. ఒక డాక్టర్ ఆఫీసులో ఇంటర్న్‌గా పనిచేస్తున్న నా స్నేహితురాలు ఆ ఫోటో వైపు చూసి ఊపిరి పీల్చుకుంది. నేను అయోమయంగా ఆమె వైపు చూస్తూ, "ఏమైంది?" అని అడిగాను.
"ఆయన వెనుక ఉన్న ఆ నంబర్లు చూడు, అవి ఆయన వైటల్స్ (Vitals)" అని ఆమె శాంతంగా చెప్పింది.
"అయితే ఏంటి?" అని అడిగాను, ఆమె చెప్పేది నాకు ఇంకా అర్థం కాలేదు. ఆమె ప్రతి నంబర్ అర్థం ఏమిటో ఓపికగా వివరించింది, మా నాన్న వైటల్స్ చాలా హెల్తీగా ఉన్నాయని చెప్పింది. నా మనసులోని ఆందోళన అంతా మాయమైపోయింది, నేను కొంచెం ప్రశాంతంగా ఊపిరి పీల్చుకున్నాను.
సరిగ్గా అప్పుడే నా ఫోన్ మోగింది, అది మా అమ్మ. వారు ఇంకా రిజల్ట్స్ కోసం ఎదురుచూస్తున్నారు, కానీ నేను నాన్నను చూడటానికి హాస్పిటల్‌కి రావచ్చని చెప్పింది.
నేను హాస్పిటల్ కారిడార్ల గుండా నడిచాను, అక్కడ శానిటైజర్ మరియు అనారోగ్యం కలిసిన వాసన వస్తోంది. నేను గదుల తలుపుల గుండా వెళ్లాను; కొన్ని కుటుంబాలు సంతోషంగా పండుగ చేసుకుంటుంటే, మరికొందరు దుఃఖంలో ఉన్నారు.
డాక్టర్లు అటుఇటు పరుగెత్తుతున్నారు, మరో గదిలో సహాయం కోసం పిలుస్తున్నారు. నేను నడుస్తున్నప్పుడు అక్కడి ఉత్కంఠను అనుభవించగలిగాను, ఆ అనుభూతిని నేను ఎప్పటికీ మర్చిపోలేను.
నేను మా నాన్న గదిలోకి వెళ్లినప్పుడు, ఆయన చేతులకు ఐవీలు (IVs) ఉండటం, ఆయన చుట్టూ పెద్ద పెద్ద మెషీన్లు శబ్దం చేయడం చూశాను. మా కుటుంబం డాక్టర్ రాక కోసం, ఆయన చెప్పబోయే వార్త కోసం ఆందోళనగా ఎదురుచూసింది.
డాక్టర్ లోపలికి వస్తున్నప్పుడు, రిజల్ట్స్ ఎలా ఉంటాయో అనే ఊహలతో నా గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది. ఆయన ముఖంలో ఎలాంటి భావాలూ కనిపించలేదు, నా మెదడు చెడు ఆలోచనల వైపు పరుగెత్తింది.
"మీ నాన్నగారు పూర్తిగా కోలుకుంటారు!" అని ఆయన నవ్వుతూ ప్రకటించారు.
నేను అప్పటివరకు బిగబట్టిన ఊపిరిని ఒక్కసారిగా వదిలాను... మా నాన్న బాగున్నారని నాకు అప్పుడు అర్థమైంది! డాక్టర్ మాకు ఎక్స్-రేలు చూపిస్తూ వివరిస్తుంటే మేమంతా శ్రద్ధగా విన్నాము.
ఆయన వీపు కొద్దిగా మలిగింది మరియు చీలమండలో కొన్ని చిన్న ఫ్రాక్చర్లు అయ్యాయి, కానీ తగినంత విశ్రాంతి మరియు కోలుకునే సమయం ఇస్తే ఆయన మళ్లీ సాధారణ స్థితికి వస్తారు.
మూడున్నర నెలల సుదీర్ఘ కోలుకునే ప్రయాణంలో మా నాన్న తన గాయాల నొప్పిని భరించాల్సి వచ్చింది.
కానీ స్నేహితులు, హాస్పిటల్ సిబ్బంది మరియు కుటుంబ సభ్యుల సహాయంతో పరిస్థితులు నెమ్మదిగా అదుపులోకి వచ్చాయి.
మా కుటుంబంలో ప్రతి ఒక్కరూ డ్రైవింగ్, ఇంటి పనులు, లాన్ కత్తిరించడం, వంట చేయడం, మరమ్మతులు చేయడం వంటి మా నాన్న బాధ్యతలను పంచుకున్నాం.
అందరి మద్దతు లేకపోతే సాధ్యం కాని మార్పులకు మేము అలవాటు పడాల్సి వచ్చింది.
క్రమశిక్షణను కాపాడుకోవడానికి మేము రూంబా కొనడం, ఇంటి పనులను విభజించుకోవడం, స్నేహితులతో కలిసి కార్‌పూలింగ్ చేయడం వంటి ఎన్నో పనులు చేశాము. మా నాన్న విశ్రాంతి తీసుకోవడం, ఫిజియోథెరపీ చేయడం, క్రచెస్/వాకర్ మరియు తన స్కూటర్ ఉపయోగించడం ద్వారా నెమ్మదిగా కోలుకోగలిగారు.
స్నేహితులు, కుటుంబ సభ్యులు మరియు సహాయం చేయడానికి ముందుకు వచ్చిన అపరిచితుల అంతులేని మద్దతు వల్ల మా నాన్న తన వీపు మరియు చీలమండ గాయాల నుండి పూర్తిగా కోలుకోగలిగారు. ఆ తర్వాత అంతా ఆయన ఆ ప్రమాదానికి గురికాకముందు ఉన్నట్లుగానే సాధారణ స్థితికి చేరుకున్నారు.
(అపూర్వ రాసిన ఒక జీవిత కథ - A life story by Apoorva)
గమనిక:
నా మనవరాలు (కొడుకు కూతురు) అపూర్వ (12 సంవత్సరాలు - USA) తన తండ్రి గాయపడినప్పుడు తన బాధను, అనుభవాలను వ్యక్తపరుస్తూ ఇంగ్లీషులో రాసిన కథకు ఇది తెలుగు తర్జుమా.
- B. N. సత్యనారాయణ
~ సమాప్తం ~
***
📢 మనతెలుగుకథలు.కామ్ WhatsApp ఛానల్‌ను ఉచితంగా ఫాలో అవ్వండి!
మనతెలుగుకథలు.కామ్‌లో ప్రచురించే కథలు • కవితలు • ప్రత్యేక వ్యాసాలు • సీరియల్ ఎపిసోడ్స్ - వాటి తాజా లింక్స్‌ను మా WhatsApp ఛానల్‌లో పొందవచ్చు.
✅ ఛానల్‌ను Follow చేయండి✅ WhatsAppలో Updates → Channels ద్వారా మా పోస్టులు చూడండి✅ మీకు నచ్చిన కథ లేదా పోస్టు లింక్‌పై క్లిక్ చేసి చదవండి✅ కొత్త పోస్టులు మిస్ కాకుండా Notifications 🔔 ON చేసుకోండి✅ మీ స్నేహితులు, సన్నిహితులతో మా ఛానల్‌ను Share చేయండి
👉 మా WhatsApp ఛానల్: https://whatsapp.com/channel/0029VbE7RFB3mFY84MHHSb3y
B. N. సత్యనారాయణ గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
మేము నిర్వహించే వివిధ పోటీలలో రచయితలకు బహుమతులు అందించడంలో భాగస్వాములు కావాలనుకునే వారు వివరాల కోసం story@manatelugukathalu.com కి మెయిల్ చెయ్యండి.
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత పరిచయం: నా పేరు B. N. సత్యనారాయణ. B.A.
( బొడ్డేడ నూక సత్యనారాయణ )
బి. ఎ.
వయసు: 75 సం॥లు
స్వస్థలం. : అనకాపల్లి. (ఆం॥ ప్ర.)
ప్రస్తుతం
హైదరాబాద్ లో
స్థిరపడ్డాను
వృత్తి. : ప్రైవేటు సంస్థల్లో
అక్కౌంటెంట్‌గా చేసి
రిటైర్ అయ్యాను
ప్రస్తుతం వ్యాపార
రంగంలో ఉన్నాను
ప్రవృత్తి. : సామాజిక రుగ్మతలపై
పత్రికలకు లేఖలు
రాయడం
రెండు సంపుటాలు కూడా
ప్రచురించడం జరిగింది
ఛిన్న కథలు వ్రాయడం
మొదలుపెట్టాను
Comments