శిథిల శిలలకు ప్రేమ స్పర్శ
- Sheik Reshma Sulthana
- 7 hours ago
- 6 min read
Shithila Shilalaku Prema Sparsha - Telugu Emotional Love Story | Sheik Reshma Sulthana
శిథిల శిలలకు ప్రేమ స్పర్శ - తెలుగు భావోద్వేగ ప్రేమ కథ | షేక్ రేష్మా సుల్తానా
Published in manatelugukathalu.com on 20/08/2026
జీవితంలో కొన్ని గాయాలు కాలంతో మానిపోవు. కానీ వాటిని ప్రేమతో తాకినప్పుడు, అదే గాయాలు కొత్త జీవితానికి మార్గం చూపుతాయి. “శిథిల శిలలకు ప్రేమ స్పర్శ” అలాంటి భావోద్వేగ ప్రయాణాన్ని ఆవిష్కరించే హృదయస్పర్శి ప్రేమకథ.
దేశంలో పేరుగాంచిన ఆర్కిటెక్ట్ రేవతి భర్తను కోల్పోయిన తర్వాత తన జీవితంలోని రంగులన్నింటినీ కోల్పోతుంది. ఐదేళ్ల తర్వాత ఓ పురాతన శివాలయ పునరుద్ధరణ ప్రాజెక్ట్ కోసం రుద్రగిరికి వచ్చిన ఆమెకు, కళ్లు కనిపించని శిల్పి మాధవ్ పరిచయమవుతాడు. రాతిలోని ప్రతి గాయాన్ని స్పర్శతో చదివే మాధవ్, రేవతి మనసులోని గాయాలను కూడా అర్థం చేసుకుంటాడు.
శిథిలమైన గుడికి కొత్త రూపాన్ని ఇస్తున్న సమయంలో, ఇద్దరి మధ్య ఏర్పడే అనుబంధం రేవతి జీవితానికే కొత్త అర్థాన్ని ఇస్తుంది. పగిలిన రాతిని అందమైన శిల్పంగా మార్చినట్లే, ప్రేమ ఒక విరిగిన మనసును కూడా తిరిగి జీవంతో నింపగలదని ఈ కథ చెబుతుంది.
కళ్లు ఉండి కూడా ప్రపంచంలోని అందాన్ని చూడలేకపోతున్న ఆమె, కళ్లు లేకపోయినా రాతికి ప్రాణం పోస్తున్న అతను. పగిలిన రాతిని శిల్పంగా మలిచే క్రమంలో విరిగిపోయిన ఆమె మనసుకు అతను ఎలా సాంత్వన చేకూర్చాడు? ఇది శిలల మధ్య చిగురించిన ఒక అద్భుత ప్రేమకావ్యం.
కారు అద్దం మీద పడుతున్న వర్షపు చినుకులు చిన్న చిన్న ముత్యాల్లా జారిపోతున్నాయి. బయట ఆకాశం బూడిద రంగులో ముసురుకుని ఉంది. అది చూసిన రేవతికి సరిగ్గా తన మనసులాగే అనిపించింది. ఆమె వయసు నలభై రెండు సంవత్సరాలు. ఒకప్పుడు దేశంలోనే పేరుగాంచిన ఆర్కిటెక్ట్. కానీ ఐదేళ్ల క్రితం జరిగిన ఒక ఘోర కారు ప్రమాదంలో తన భర్తను కోల్పోయిన తర్వాత, ఆమె జీవితంలో కళలు, రంగులన్నీ ఆవిరైపోయాయి. డిజైన్లు గీయడం మానేసింది. తనలో తనే కుంచించుకుపోయింది. బంధువుల ఒత్తిడి, తన పాత ప్రొఫెసర్ పదే పదే అడగడం వల్లే ఆంధ్రప్రదేశ్ లోని రుద్రగిరి అనే ఈ చిన్న పల్లెటూరిలో ఒక పాత గుడి పునరుద్ధరణ ప్రాజెక్టుకు అయిష్టంగానే ఒప్పుకుంది.
కారు గుంతల రోడ్డు మీద కుదుపులకు గురవుతూ నెమ్మదిగా రుద్రగిరిలోని ఆ శివాలయం ముందు ఆగింది. డోర్ తీసుకుని బయటకు అడుగుపెట్టింది రేవతి. వర్షం అప్పుడే వెలిసినట్లుంది. మట్టి వాసన గాలిలో ఘాటుగా తెలుస్తోంది. చుట్టూ పెద్ద పెద్ద మర్రి చెట్లు, వాటి మధ్యన శతాబ్దాల చరిత్రను మోస్తున్నట్లుగా ఆ శిథిలమైన గుడి. గోడలన్నీ నాచు పట్టి ఉన్నాయి. ఎక్కడ చూసినా పగిలిపోయిన రాతి స్తంభాలు, ముక్కలైన శిల్పాలు. అవన్నీ చూస్తుంటే ఆమెకు తన విరిగిన జీవితమే గుర్తొచ్చింది. ఒక నిట్టూర్పు విడిచి, తన ట్యాబ్లెట్ చేతిలో పట్టుకుని నెమ్మదిగా గుడి ప్రాంగణం లోపలికి నడిచింది.
గర్భగుడికి ఎదురుగా ఉన్న మండపంలో అడుగుపెట్టగానే చల్లటి గాలి ఆమెను తాకింది. లోపల కాస్త చీకటిగా ఉంది. గబ్బిలాల వాసన, పాత రాతి వాసన కలిసి ఒక వింతైన వాతావరణం అక్కడ అలుముకుని ఉంది. అప్పుడే ఆమెకు ఒక లయబద్ధమైన శబ్దం వినిపించింది. ఉలితో రాతిని చెక్కుతున్న చప్పుడు. ఎవరో ఒకరు చాలా ఏకాగ్రతతో పనిచేస్తున్నట్లు ఆ శబ్దం చెబుతోంది. ఆమె నెమ్మదిగా ఆ శబ్దం వస్తున్న వైపు అడుగులు వేసింది.
అక్కడ ఒక పెద్ద రాతి స్తంభం పక్కన నేలమీద కూర్చుని ఉన్నాడు మాధవ్. అతని వయసు నలభై ఐదు ఉండొచ్చు. జుట్టులో అక్కడక్కడా నెరిసిన వెండి తీగలు. దుమ్ము పట్టిన ఖాదీ కుర్తా ధరించి ఉన్నాడు. అతని చేతిలో ఉలి, సుత్తి ఉన్నాయి. కళ్లు ఏ శూన్యాన్నో చూస్తున్నట్లుగా స్థిరంగా ఉన్నాయి. కానీ అతని చేతులు మాత్రం ఆ రాతి మీద నాట్యం చేస్తున్నాయి. రేవతి అక్కడే ఆగిపోయి అతన్ని గమనించసాగింది. అతను రాతిని చెక్కడం లేదు, ఆ రాతిని తన వేళ్లతో చదువుతున్నాడు అనిపించింది ఆమెకు.
రేవతి అడుగుల చప్పుడు విని మాధవ్ చేతులు ఆగాయి. అతను నెమ్మదిగా తల తిప్పి ఆమె ఉన్న వైపు చూశాడు. కానీ ఆ చూపుల్లో దృష్టి లేదు. "ఎవరది? ఆర్కిటెక్ట్ రేవతి గారా?" అని అడిగాడు ప్రశాంతమైన గొంతుతో.
రేవతి ఆశ్చర్యపోయింది. "అవును, మీకు ఎలా తెలుసు? మీరేనా ఇక్కడ పనిచేస్తున్న శిల్పి మాధవ్ గారు?" అని అడిగింది.
మాధవ్ ముఖంలో ఒక చిన్న చిరునవ్వు వికసించింది. అతను తన పక్కన ఉన్న గుడ్డతో చేతులకు అంటిన దుమ్ము తుడుచుకుంటూ లేచి నిలబడ్డాడు. "అవును మేడమ్, నేనే. నా కళ్లకు ప్రపంచం కనిపించదు కానీ, అడుగుల చప్పుడు బట్టి మనుషుల్ని గుర్తుపట్టగలను. మీ నడకలో ఒక అలసట, ఒక బరువు ఉన్నాయి. బహుశా నగరం నుంచి హడావిడిగా రావడం వల్ల అనుకుంటా" అన్నాడు.
ఆ మాటలు రేవతి మనసులో ఎక్కడో గుచ్చుకున్నాయి. ఆమె మోస్తున్నది నగరపు బరువు కాదు, గతపు బరువు అని అతనికి ఏం తెలుసు అనుకుంది. చుట్టూ ఉన్న శిథిలాలను చూపిస్తూ, "ఇక్కడంతా చాలా దారుణంగా డ్యామేజ్ అయ్యింది మాధవ్ గారు. ఈ పగిలిపోయిన రాళ్లను మళ్లీ అతికించడం, ఈ గుడికి పాత రూపాన్ని తీసుకురావడం దాదాపు అసాధ్యం అనిపిస్తోంది" అంది నిరాశగా.
మాధవ్ నెమ్మదిగా నడుచుకుంటూ వచ్చి ఒక పగిలిన స్తంభం మీద చెయ్యి వేశాడు. అతని ముడతలు పడిన వేళ్లు ఆ రాతి గాయాలను ఎంతో ప్రేమగా తాకుతున్నాయి. "శిథిలమైనది కేవలం ఆకారం మాత్రమే మేడమ్, దాని లోపలి ప్రాణం కాదు. రాయికి కూడా గాయాలవుతాయి, బాధపడుతుంది. కానీ ఆ గాయాన్ని ప్రేమగా తాకితే శిల కూడా పలకరిస్తుంది. మళ్లీ కొత్తగా జీవం పోసుకుంటుంది" అన్నాడు.
రేవతికి ఆ మాటలు విచిత్రంగా అనిపించాయి. కళ్లు ఉండి కూడా తాను కేవలం పగిలిన రాతిని మాత్రమే చూస్తుంటే, కళ్లు లేని అతను అందులో ఉన్న ప్రాణాన్ని ఎలా చూడగలుగుతున్నాడు అన్న ప్రశ్న ఆమె మెదడులో తొలిచేయసాగింది. ఆ రోజు నుంచి వాళ్లిద్దరి ప్రయాణం మొదలైంది.
రోజులు గడుస్తున్నాయి. ఉదయం కాగానే రేవతి తన కారులో గుడి దగ్గరికి రావడం, ట్యాబ్లెట్లో డిజైన్లు చూస్తూ మాధవ్కు పని అప్పగించడం దినచర్యగా మారింది. రేవతి ఆధునిక టెక్నాలజీని వాడుతూ కొలతలు చెబుతుంటే, మాధవ్ కేవలం తన చేతి స్పర్శతో ఆ కొలతలను రాతి మీద కచ్చితంగా చెక్కేవాడు. అతని నైపుణ్యం చూసి రేవతి రోజూ ఆశ్చర్యపోయేది. పగిలిపోయిన ఒక దేవత విగ్రహాన్ని మాధవ్ మళ్లీ తీర్చిదిద్దుతున్న తీరు చూస్తుంటే ఆమెకు కళ్లు చెదిరేవి.
ఒకరోజు మధ్యాహ్నం బాగా ఎండగా ఉంది. ఇద్దరూ మండపంలో కూర్చుని ఫ్లాస్క్లో తెచ్చిన కాఫీ తాగుతున్నారు. బయట వేడిగాలి వీస్తోంది. గాలికి ఎగురుతున్న మాధవ్ జుట్టును చూస్తూ, రేవతి తనలో తాను ఏదో ఆలోచిస్తోంది. భర్త చనిపోయిన తర్వాత మొదటిసారి ఆమెకు ఈ గుడి వాతావరణంలో ఒక ప్రశాంతత దొరికింది. రోజులు ఎలా గడుస్తున్నాయో కూడా తెలియడం లేదు.
"ఏవండీ మాధవ్ గారు, మీకు కళ్లు ఎలా పోయాయి?" అని అకస్మాత్తుగా అడిగేసింది రేవతి. అడిగిన తర్వాత ఆమెకే కొంచెం ఇబ్బందిగా అనిపించింది.
మాధవ్ చేతిలోని కాఫీ కప్పును కింద పెట్టి ఒకసారి గట్టిగా ఊపిరి పీల్చుకున్నాడు. "పదేళ్ల క్రితం ఒకసారి తీవ్రమైన జ్వరం వచ్చింది. నరాల మీద ప్రభావం పడి రెండు కళ్లూ శాశ్వతంగా పోయాయి. మొదట్లో ప్రపంచం అంతా చీకటిగా అనిపించింది. బతకడం దేనికి అనిపించింది. కానీ కళ్లు మూసుకున్నాక నాకు అసలైన వెలుగు కనిపించింది. ఈ శిలల స్పర్శ నాకు కొత్త కళ్లు ఇచ్చింది. ఇప్పుడు నేను మనుషుల ముఖాలను కాదు, వారి మనసులను చూడగలుగుతున్నాను" అన్నాడు చాలా స్థిరంగా.
రేవతి గొంతులో ఏదో అడ్డుపడినట్లు అనిపించింది. "మరి నాకెందుకు ఆ వెలుగు కనిపించడం లేదు? ఐదేళ్లుగా నా జీవితం చీకటిలోనే మగ్గిపోతోంది. అంతా ముగిసిపోయింది అనుకుంటున్నాను" అని గొంతు వణుకుతుండగా అంది రేవతి. ఆమె కళ్లలో నీళ్లు తిరుగుతున్నాయి.
మాధవ్ ఆమె వణుకుతున్న గొంతును గమనించాడు. అతను నెమ్మదిగా ఆమె వైపు జరిగాడు. గాలికి అతని చేతికి ఉన్న చందనం వాసన రేవతికి తాకింది. "మీరు కళ్లు తెరిచే ఉన్నారు మేడమ్, కానీ మీరు గతాన్నే చూస్తున్నారు. వర్తమానాన్ని స్పృశించడం మర్చిపోయారు. జీవితం ముగిసిపోయింది అనుకున్న చోట నుండే సరికొత్త సృష్టి మొదలవుతుంది. దానికి మీరే ఒక ఉదాహరణ" అంటూ తన చేతిని ఆమె వైపు చాపాడు.
రేవతి ఒక్క క్షణం సంకోచించింది. కానీ ఏదో తెలియని ఆకర్షణ, ఒక భరోసా ఆమెను ముందుకు నడిపించాయి. తన మృదువైన చేతిని మాధవ్ గరుకైన చేతిలో పెట్టింది. మాధవ్ స్పర్శ చాలా వెచ్చగా, ధైర్యాన్నిచ్చేలా ఉంది. అతను ఆమె చేతిని పట్టుకుని పక్కనే సగం చెక్కి ఉన్న ఒక రాతి దగ్గరకు తీసుకెళ్లాడు. ఆమె వేళ్లను ఆ రాతి మీద ఉంచాడు.
"కళ్లు మూసుకుని ఈ రాతిని తాకండి రేవతి గారు" అన్నాడు.
రేవతి కళ్లు మూసుకుంది. తన భర్త చనిపోయిన నాటి నుంచి ఎవరి స్పర్శకూ నోచుకోని ఆమె మనసు ఇప్పుడు విచిత్రమైన అలజడికి గురవుతోంది. మాధవ్ వేళ్ల సాయంతో ఆమె ఆ రాతిని తాకుతోంది. పగిలిపోయిన ఒక బండరాయి మధ్యలోంచి ఒక అందమైన తామర పువ్వు వికసిస్తున్నట్లుగా మాధవ్ దాన్ని చెక్కాడు.
"చూశారా, రాయి పగిలిపోయానని ఏడవలేదు, తన గుండెలోంచి ఒక పువ్వును వికసించనిచ్చింది. మీ మనసు కూడా అలాంటిదే రేవతి గారు. ఆ గాయాన్ని అంగీకరించండి, అందులోంచి కొత్త జీవితాన్ని పుట్టనివ్వండి" అన్నాడు మాధవ్.
ఆ క్షణంలో రేవతి కళ్లలోంచి కన్నీరు జలజలా రాలి ఆ రాతి మీద పడింది. ఆమె ఏడుస్తూనే నవ్వింది. ఆ నవ్వులో ఐదేళ్ల బాధ కరిగిపోయింది. కళ్లు తెరిచి మాధవ్ వైపు చూసింది. అతని ముఖంలో అంతులేని ప్రశాంతత. ఆ రోజు రేవతికి అర్థమైంది, ప్రేమ అంటే కేవలం అందమైన రూపాలను చూసి పుట్టేది కాదని. ఒకరి మౌనాన్ని మరొకరు అర్థం చేసుకోవడం, ఒకరి గాయాలకు మరొకరు మందు రాయడం అని. నలభై రెండేళ్ల వయసులో, జీవితం ముగిసిపోయింది అనుకున్న దశలో ఆమె గుండెలో కొత్తగా ప్రేమ చిగురిస్తోంది.
ఆ తర్వాత ప్రాజెక్ట్ చాలా వేగంగా సాగింది. ఇద్దరి మధ్య మాటలు తగ్గాయి, కానీ మౌనంతోనే ఒకరినొకరు ఎక్కువగా అర్థం చేసుకుంటున్నారు. రేవతి ఎప్పుడూ మాధవ్ పక్కనే ఉండేది. అతను పని చేస్తుంటే అతని నుదుటి మీది చెమటను తుడుస్తూ ఉండేది. అతనికి కావాల్సిన టూల్స్ అందిస్తూ, గంటల తరబడి అతన్నే చూస్తూ గడిపేది. మాధవ్కు కూడా రేవతి అడుగుల చప్పుడు వినపడకపోతే పని సాగేది కాదు. ఆమె ఊపిరి చప్పుడే అతనికి ఒక అదృశ్య శక్తిలా పనిచేసింది.
నెలలు గడిచాయి. గుడి పునరుద్ధరణ పనులు ముగింపు దశకు వచ్చాయి. గర్భగుడిలోని ప్రధాన దేవుడి విగ్రహం ముఖం సగభాగం పగిలిపోయి ఉంది. దాన్ని పూర్తిగా తీసేసి కొత్త విగ్రహం పెడదాం అని రేవతి సూచించింది. కానీ మాధవ్ ఒప్పుకోలేదు. "పాత గాయాన్ని చెరిపేయకూడదు, దాన్ని అందంగా మార్చాలి" అని పట్టుబట్టాడు. రాత్రింబవళ్లు కష్టపడి ఆ పగిలిన భాగాన్ని ఒక అందమైన పూల మాలలాగా చెక్కాడు. ఆ విగ్రహం చూస్తే ఎవరికైనా రెండు చేతులెత్తి దండం పెట్టాలనిపించేంత అద్భుతంగా వచ్చింది.
ప్రాజెక్ట్ పూర్తయిన రోజు ఊరి వాళ్లంతా గుడి దగ్గరకు వచ్చారు. ఆ గుడికి మళ్లీ పాత వైభవం తీసుకువచ్చినందుకు రేవతిని, మాధవ్ను ఊరి పెద్దలు సత్కరించారు. సాయంత్రం అందరూ వెళ్లిపోయాక, గుడిలో దీపాలు వెలుగుతున్నాయి. చుట్టూ నిశ్శబ్దం అలుముకుంది. మాధవ్ మండపం మెట్ల మీద కూర్చుని ఆ గాలిని ఆస్వాదిస్తున్నాడు.
రేవతి తన బ్యాగ్ సర్దుకుని మాధవ్ దగ్గరకు వచ్చింది. "ప్రాజెక్ట్ పూర్తయ్యింది మాధవ్ గారు. రేపు నేను తిరిగి వెళ్లానా?" అంది. ఆమె గొంతులో ఏదో తెలియని బాధ.
మాధవ్ తల పైకెత్తి ఆమె వైపు తిరిగాడు. "గుడి ప్రాజెక్ట్ పూర్తయ్యింది మేడమ్. కానీ మన ప్రాజెక్ట్ ఇప్పుడే కదా మొదలవుతోంది" అన్నాడు ఒక చిన్న నవ్వుతో.
రేవతి గుండె వేగం పెరిగింది. ఆమెకు అతని మాటల వెనక ఉన్న అర్థం తెలిసింది. ఆమె నెమ్మదిగా అతని పక్కన కూర్చుని, తన రెండు చేతులతో అతని కుడి చేతిని గట్టిగా పట్టుకుంది. "అవును మాధవ్, ఈ పగిలిన రాతికి ప్రాణం పోసింది నువ్వే. నా ఈ కొత్త ప్రయాణం నీతోనే, నీ స్పర్శతోనే" అంది చాలా స్పష్టంగా.
మాధవ్ ఆమె చేతిని అంతే గట్టిగా పట్టుకున్నాడు. గుడిలోని గంటలు గాలికి నెమ్మదిగా మోగుతున్నాయి. ఆ సాయంత్రపు వెలుతురులో, ఒకప్పుడు శిథిలమైన ఆ గుడి ఇప్పుడు ప్రేమతో నిండిన ఒక కొత్త ప్రపంచంలా మెరుస్తోంది. శిలలు మాత్రమే కాదు, ఇద్దరు మనుషుల మనసులు కూడా పునరుజ్జీవం పొందాయి.
***
షేక్ రేష్మా సుల్తానా గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
మేము నిర్వహించే వివిధ పోటీలలో రచయితలకు బహుమతులు అందించడంలో భాగస్వాములు కావాలనుకునే వారు వివరాల కోసం story@manatelugukathalu.com కి మెయిల్ చెయ్యండి.
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత్రి పరిచయం: షేక్ రేష్మా సుల్తానా
నా పేరు షేక్ రేష్మా సుల్తానా. నేను ఒక గృహిణిని. కుటుంబ బాధ్యతలను చూసుకుంటూనే, నాకు దొరికే ఖాళీ సమయంలో కథలు చదవడం, కథలు రాయడం చాలా ఇష్టం.
చిన్నప్పటి నుంచే కథలంటే నాకు ప్రత్యేకమైన ఆసక్తి. మన జీవితంలో జరిగే చిన్న చిన్న సంఘటనలు, మనుషుల మధ్య ఉండే ప్రేమ, ఆప్యాయత, అనుబంధాలు నన్ను ఎంతో ఆకట్టుకుంటాయి. అలాంటి భావాలనే నా కథల ద్వారా పాఠకులతో పంచుకోవాలని ప్రయత్నిస్తుంటాను.
రచన నాకు కేవలం ఒక హాబీ మాత్రమే కాదు. అది నా మనసులోని భావాలను అక్షరాల రూపంలో వ్యక్తపరిచే ఒక అందమైన మార్గం. నా కథలు చదివిన ప్రతి ఒక్కరూ ఏదో ఒక పాత్రలో తమను తాము చూసుకోవాలని, కథ పూర్తయ్యాక ఒక చిన్న చిరునవ్వు లేదా ఒక మంచి ఆలోచనతో ముందుకు వెళ్లాలని నేను మనస్ఫూర్తిగా కోరుకుంటాను.
ఇలాగే మంచి కథలు రాస్తూ, పాఠకుల ప్రేమాభిమానాలను సంపాదించుకోవడం నా చిన్న కోరిక.
Comments