మేడ మీద వనం
- Munipalle Vasundhara Rani
- 1 day ago
- 4 min read
Meda Meeda Vanam - Telugu Social Story | Vasundhara Rani Munipalle
మేడ మీద వనం - తెలుగు సామాజిక కథ | వసుంధర రాణి మునిపల్లె
Published in manatelugukathalu.com on 19/08/2026
మేడ మీద వనం కథ ఒంటరితనాన్ని ప్రేమ, ప్రకృతి, మానవ అనుబంధం ఎలా దూరం చేస్తాయో హృదయాన్ని హత్తుకునేలా చెబుతుంది. రిటైర్డ్ బ్యాంక్ మేనేజర్ రామారావు గారు అపార్ట్మెంట్ మేడపై ఒక చిన్న తులసి మొక్కతో ప్రారంభించిన తోట, క్రమంగా ఆయన జీవితానికే కాకుండా మొత్తం అపార్ట్మెంట్ వాసుల జీవితాల్లోనూ కొత్త ఆనందాన్ని తీసుకొస్తుంది. పదేళ్ల చిన్నారి అన్వికతో ఏర్పడిన తాతయ్య–మనవరాలి అనుబంధం ఈ కథకు ప్రధాన ఆకర్షణ. మొక్కలను పెంచుతూ మనుషుల మధ్య దూరాలను తగ్గించిన ఈ కథ ప్రేమ, ప్రకృతి, స్నేహం, కుటుంబానుబంధం, సమాజ బంధం గురించి చక్కని సందేశాన్ని అందిస్తుంది.
నగరంలోని ఒక అపార్ట్మెంట్. ఆ భవనం పేరు 'శాంతి నిలయం'. ఆ అపార్ట్మెంట్లో ఎవరి లోకం వారిదే. ఎవరూ ఎవరితోనూ ఎక్కువగా మాట్లాడరు. ఎవరి ఇంటి తలుపులు వారు వేసుకుని బతికే రద్దీ జీవితాలు. ఆ అపార్ట్మెంట్ మూడో అంతస్తులో రామారావు గారు ఉంటారు.
రామారావు గారి వయసు అరవై ఐదేళ్లు. రిటైర్డ్ బ్యాంక్ మేనేజర్. జీవితాన్ని లెక్కల ప్రకారం, పద్ధతిగా బతకడం ఆయన నైజం. భార్య మరణం తర్వాత ఆయన ప్రపంచం మరింత చిన్నదైపోయింది. కొడుకు అమెరికాలో సెటిల్ అయ్యాడు. కూతురు వేరే నగరంలో ఉంటోంది. ఒంటరితనమే ఆయనకు తోడుగా మారింది. ఎప్పుడూ ముఖంపై ఒక గంభీరమైన ముసుగు, ఎవరితోనూ అనవసరంగా మాట్లాడని స్వభావం. ఆయన గదిలో గడియారం టిక్-టిక్ శబ్దం తప్ప వేరే చప్పుడు వినిపించదు.
అదే అపార్ట్మెంట్లో మొదటి అంతస్తులో సుజాత, శ్రీనివాస్ దంపతులు తమ పదేళ్ల కూతురు అన్వికతో కలిసి ఉంటారు. అన్విక ఎంతో చలాకీ అయిన పాప. కానీ ఇద్దరూ ఉద్యోగస్తులు కావడంతో, సాయంత్రం వేళల్లో అన్విక ఒంటరిగా కిటికీలో నుంచి బయట ప్రపంచాన్ని చూస్తూ గడుపుతుంటుంది. ఆమె చూపు తరచూ రామారావు గారి గది కిటికీ పైనే ఆగుతుంది. ఆ పెద్దాయన ఎప్పుడూ నవ్వడం ఆమె చూడలేదు.
ఒకరోజు ఉదయం రామారావు గారికి విపరీతమైన బోర్ కొట్టింది. దినచర్యలో భాగంగా పేపర్ చదవడం, టీ తాగడం అయిపోయింది. ఏం చేయాలో తోచలేదు. అప్పుడు ఆయనకు ఆ అపార్ట్మెంట్ పైన ఉన్న విశాలమైన మేడ (Terrace) గుర్తుకువచ్చింది. చాలా కాలంగా ఆ టెర్రస్ వైపు ఎవరూ వెళ్లలేదు. దుమ్ము, పాత వస్తువులు, పగిలిన కుండీలతో అది పాడుపడిపోయింది.
ఏం తోచక రామారావు గారు పైకి వెళ్లారు. అక్కడ ఒక మూలన పడి ఉన్న పాత ప్లాస్టిక్ బకెట్ అడుగు భాగం కట్ చేసి, కిందపడి ఉన్న కొద్దిపాటి మట్టిని అందులో వేశారు. తెచ్చిన ఒక చిన్న తులసి మొక్కను అందులో నాటి, కొద్దిగా నీళ్లు పోశారు.
ఆ చిన్న పని ఆయనలో ఎంతో కాలం తర్వాత ఒక చిన్న ఉత్సాహాన్ని నింపింది. మరుసటి రోజు ఉదయం లేవగానే ఆయనకు ఆ తులసి మొక్కను చూడాలనిపించింది. టెర్రస్కి వెళ్లి చూస్తే, ఆ మొక్క ఎండకు వాడిపోకుండా చిన్నగా చిగురు వేస్తోంది. ఆ దృశ్యం ఆయన పెదవులపై ఒక చిన్న నవ్వును పూయించింది.
ఆ రోజు నుంచి రామారావు గారి దినచర్య మారింది. ఉదయం, సాయంత్రం టెర్రస్కి వెళ్లడం అలవాటయింది. తులసి మొక్కతో మొదలైన ఆ ప్రయాణం... క్రమంగా రెండు మూడు కుండీలలో పుదీనా, కొత్తిమీర, బంతిపూల మొక్కల వరకు వెళ్ళింది. ఖాళీ సమయంలో పాత డబ్బాలలో కూరగాయల విత్తనాలు నాటడం మొదలుపెట్టారు.
కొద్ది వారాల్లోనే ఆ బంజరు టెర్రస్ చిన్నపాటి పచ్చని తోటలా తయారైంది. అన్విక ఎప్పట్నుంచో రామారావు గారు టెర్రస్కి వెళ్లడం గమనిస్తూనే ఉంది. ఒకరోజు సాయంత్రం ఆమె ఆడుకుంటున్న బంతి అనుకోకుండా టెర్రస్ పైకి ఎగిరిపడింది.
బంతిని వెతుక్కుంటూ అన్విక పైకి వెళ్ళింది. అక్కడ ఆమె కళ్ల ముందు అద్భుతం కనిపించింది. పచ్చని మొక్కలు, పూల సువాసనలతో ఆ మేడ ఒక చిన్న అడవిలా మారిపోయింది. ఆమె ఆశ్చర్యంగా చూస్తుండగా, రామారావు గారు ఒక మూలన నీళ్ల డబ్బా పట్టుకుని నిలబడి, అన్వికను చూసి ఒక్కసారిగా కనుబొమ్మలు ముడిచి, గంభీరంగా, "ఏంటమ్మా ఇక్కడ పని? ఆడుకోవడానికి కింద మైదానం ఉందిగా, ఇక్కడెందుకు వచ్చావు? మొక్కలు తొక్కక వెళ్ళు" అని కాస్త గట్టిగానే అరిచారు.
అన్విక భయపడిపోయి, కళ్లలో నీళ్లు తిరుగుతుండగా, "నేను... నేను బంతి కోసం వచ్చాను తాతయ్యా" అని పక్కనే ఉన్న బంతిని తీసుకుని పరిగెత్తుకుంటూ కిందకి వెళ్లిపోయింది.
ఆ రాత్రి రామారావు గారికి నిద్ర పట్టలేదు. ఆ చిన్నారి కళ్లలోని భయం, భయంగా ఆమె చెప్పిన "తాతయ్యా" అనే పదం ఆయన గుండెను తాకాయి. తాను ఎందుకు అంత కఠినంగా మాట్లాడానో అనిపించింది.
మరుసటి రోజు సాయంత్రం... అన్విక మెల్లగా టెర్రస్ మెట్లు ఎక్కింది. ఈసారి ఆమె చేతిలో ఒక చిన్న పాత ప్లాస్టిక్ డబ్బాలో నీళ్లు ఉన్నాయి. రామారావు గారు మొక్కలకు నీళ్లు పోస్తుండగా ఆమె మెల్లగా దగ్గరకు వచ్చి, "సారీ తాతయ్యా... నిన్న మేడ పైకి వచ్చినందుకు. ఈ రోజు నేను ఈ పూల మొక్కకి నీళ్లు పోయొచ్చా?" అని అడిగింది.
రామారావు గారు నిశ్శబ్దంగా ఆమె వైపు చూశారు. ఆ పసిపాప ముఖంలో ఉన్న అమాయకత్వాన్ని చూసి ఆయన కోపం కరిగిపోయింది. పెదవులపై చిన్న నవ్వు వచ్చి, "సరే... పోయి ఆ గులాబీ మొక్కకి పోయి" అన్నారు.
అన్విక ముఖం వెలిగిపోయింది. ఆ రోజు నుంచి ఆ టెర్రస్ ఒక కొత్త రూపం సంతరించుకుంది. క్రమంగా ఆ మేడ మీద వనం కేవలం మొక్కలకే పరిమితం కాలేదు. అన్విక రోజూ సాయంత్రం స్కూల్ నుంచి రాగానే నేరుగా టెర్రస్కి రావడం అలవాటు చేసుకుంది.
రామారావు గారు ఆమెకు మొక్కల పేర్లు, వాటికి ఏ సమయంలో నీళ్లు పోయాలో నేర్పించారు. అన్విక తన స్కూల్లో జరిగిన విశేషాలు, టీచర్ల జోకులు తాతయ్యతో పంచుకుంటూ కిలకిలా నవ్వింది.
రామారావు గారు దశాబ్దాలుగా మర్చిపోయిన నవ్వులను ఆ పాప ద్వారా మళ్లీ వెనక్కి తెచ్చుకున్నారు. ఒంటరితనం ఆ మేడ మీద గాలిలో కలిసిపోయింది.
కొన్ని రోజులకు ఆ అపార్ట్మెంట్లోని మిగతా పిల్లలు, గృహిణులు కూడా ఆ టెర్రస్కి రావడం, ఎవరి ఇంట్లో కుండీలున్నా తెచ్చి ఇచ్చేవారు.
సాయంత్రం పూట ఆ మేడ మీద అందరూ కలిసి కూర్చుని కబుర్లు చెప్పుకోవడం మొదలుపెట్టారు. ఒకప్పుడు ఎవరికివారే యమునా తీరే అన్నట్లున్న ఆ అపార్ట్మెంట్ వాసులందరినీ ఆ చిన్న తోట ఒక్కచోట చేర్చింది.
రామారావు గారు ఇప్పుడు ఆ అపార్ట్మెంట్కి 'ముఖ్యమంత్రి'లా మారిపోయారు. అందరూ ఆయన్ని ఎంతో గౌరవంగా 'తాతయ్య' అని పిలవడం మొదలుపెట్టారు.
అలా కొన్ని నెలలు గడిచాయి. అన్విక తండ్రికి ఉద్యోగరీత్యా వేరే నగరానికి బదిలీ అయింది. ఆ వార్త విన్న రోజు అన్విక చాలా ఏడ్చింది. రామారావు గారి మనసు కూడా కదిలిపోయింది. తన జీవితంలోకి మళ్లీ కాంతి తెచ్చిన ఆ పాప వెళ్ళిపోతుందనే ఆలోచనే ఆయనను భయపెట్టింది.
అన్విక వాళ్లు వెళ్లే చివరి రోజు ఉదయం, అన్విక రామారావు గారి దగ్గరికి వచ్చింది. ఆమె చేతిలో ఒక చిన్న కాగితపు పెట్టె ఉంది. ఆమె కళ్లలో నీళ్లు నిండి ఉన్నాయి. "తాతయ్యా... నేను వెళ్లిపోతున్నాను. కానీ మన టెర్రస్ గార్డెన్ని మాత్రం వదలకండి. నేను రోజూ వీడియో కాల్లో మన మొక్కలు ఎలా పెరుగుతున్నాయో చూస్తాను" అంటూ ఆ పెట్టెను ఆయన చేతిలో పెట్టింది.
ఆ పెట్టెను తెరిచి చూస్తే, అందులో కొన్ని టమాటా విత్తనాలు, దానిపై "నా ప్రియమైన తాతయ్యకు, నా నవ్వులను గుర్తుంచుకోవడానికి ఈ మొక్క!" అని అన్విక తన చేతితో రాసిన ఒక చిన్న కార్డు ఉంది. రామారావు గారు ఆ చిన్నారిని దగ్గరికి తీసుకుని కౌగిలించుకున్నారు. గొంతు పూడుకుపోయి మాట రాలేదు.
అన్విక వెళ్లిపోయిన తర్వాత అపార్ట్మెంట్లోని ఆ మేడ మీద కొంత నిశ్శబ్దం అలుముకుంది. కానీ రామారావు గారు కృంగిపోలేదు. అన్విక ఇచ్చిన విత్తనాన్ని ఎంతో ప్రేమగా అతిపెద్ద కుండీలో నాటారు.
ప్రతిరోజూ ఉదయం ఆ మొక్కకు నీళ్లు పోస్తూ, అన్వికతో వీడియో కాల్ మాట్లాడటం ఆయన దినచర్యలో భాగమైంది.
ఇప్పుడు రామారావు గారు ఒంటరి కాదు. ఆ మేడ మీద ఉన్న పచ్చని వనం, చుట్టుపక్కల వారి ప్రేమ ఆయన జీవితాన్ని పరిమళింపజేస్తున్నాయి. మనుషుల మధ్య దూరం ఎంత ఉన్నా, మనసుల మధ్య అనుబంధం ఎప్పటికీ చెరిగిపోదనే సత్యాన్ని ఆ మేడ మీద వనం మూగగా చాటుతూనే ఉంది.
***
వసుంధర రాణి మునిపల్లె గారి కొన్ని ఇతర రచనలు( కథ పేరు పైన క్లిక్ చేయండి.):
వసుంధర రాణి మునిపల్లె గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
విజయదశమి 2026 కథల పోటీల వివరాల కోసం
ఉగాది షడ్రుచుల కథల పోటీల వివరాల కోసం
మేము నిర్వహించే వివిధ పోటీలలో రచయితలకు బహుమతులు అందించడంలో భాగస్వాములు కావాలనుకునే వారు వివరాల కోసం story@manatelugukathalu.com కి మెయిల్ చెయ్యండి.
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత్రి పరిచయం: వసుంధర రాణి మునిపల్లె
నాకు ఈ సదవకాశం ఇచ్చినందుకు ధన్యవాదములు.
నేనొక హౌస్ వైఫ్ ని నాకు కథలు రాయడం ఒక హాబీ.
ఇంతకుముందు జాగృతి లాంటి పత్రికలలో కథలు ప్రచురితమయ్యాయి. ఇంకా కొన్ని కథలు పరిశీలనలో ఉన్నాయి.
Comments