మాతృశ్రీ తరిగొండ వెంగమాంబ - పార్ట్ 3
Mathrusri Tariginda Vengamamba - Part 3- Telugu Devotional Serial | Ch. Pratap
మాతృశ్రీ తరిగొండ వెంగమాంబ - పార్ట్ 3 - తెలుగు భక్తిరస ధారావాహిక | Ch. ప్రతాప్
Published in manatelugukathalu.com on 22/09/2026
తరిగొండ వెంగమాంబ జీవితంలో అత్యంత కఠినమైన అధ్యాయం ఆమె భర్త మరణానంతరం ప్రారంభమైంది. శ్రీ వేంకటేశ్వరుడినే తన నిత్యమైన భర్తగా భావించిన ఆమె సామాజిక బహిష్కరణను ఎదుర్కొంటూనే ధ్యానం, తపస్సు, సాహిత్యం, జీవకారుణ్యం వైపు మరింతగా సాగింది. ‘మాతృశ్రీ తరిగొండ వెంగమాంబ’ పార్ట్ 3లో ఆమె ఆధ్యాత్మిక తత్త్వంతో పాటు తరిగొండ నరసింహస్వామి పుష్పయాగానికి సంబంధించిన ప్రసిద్ధ భక్తి కథనాన్ని తెలుసుకుందాం.
జరిగిన కథ: పదేళ్ల వయసులోనే పద్యరచనకు శ్రీకారం చుట్టిన సాహిత్య ప్రతిభ, యోగసాధనపై ఆసక్తి, గురువులను సైతం ఆశ్చర్యపరిచిన జ్ఞానం, నరసింహస్వామిపై అచంచలమైన భక్తి — ఇవన్నీ ఆమె భవిష్యత్తులో మహాయోగినిగా, కవయిత్రిగా ఎదగబోతున్నదనే సంకేతాలుగా కనిపిస్తాయి.
ఆమె తల్లిదండ్రులు నాటి సామాజిక ఆచారాలకు కట్టుబడి ఆమెకు వివాహం జరిపించారు. అయితే, వెంగమాంబ మనసులో మాత్రం ఒకే దృఢమైన భావన ఉండేది— ఆమె తన సర్వస్వాన్ని ఆ శ్రీహరికే అంకితం చేసుకుంది. వివాహానంతరం కూడా ఆమె భక్తి మార్గం మారలేదు. కొంతకాలానికే భర్త మరణించడంతో, నాటి ఛాందస సమాజం ఆమెపై కఠినమైన ఆంక్షలు విధించింది.
ఒక విధవగా ఆమె సమాజం నిర్దేశించిన ముండన సంస్కారానికి, వర్ణహీన వస్త్రధారణకు లొంగిపోవాలని ఒత్తిడి పెరిగింది. కానీ వెంగమాంబ వాటన్నింటినీ ధైర్యంగా తిరస్కరించింది.
“నా భర్త అజరామరుడైన ఆ వేంకటేశ్వరుడే” అని చాటిన ఆమె, తన సహజమైన వేషధారణను మార్చుకోలేదు.
ఈ ధైర్యం గ్రామ పెద్దలకు, సమాజానికి ఆగ్రహాన్ని కలిగించింది. ఆమెను విమర్శించారు, అపహాస్యం చేశారు, సంఘ బహిష్కరణకు గురిచేశారు.
అయినప్పటికీ ఆమె తన ఆత్మవిశ్వాసాన్ని కోల్పోలేదు.
ఆ కాలంలో వితంతువుల పట్ల సమాజం ప్రదర్శించే వివక్ష అత్యంత దారుణంగా ఉండేది. భర్త మరణించిన స్త్రీ లోకానికి పనికిరాని వస్తువుగా, అమంగళ స్వరూపిణిగా ముద్రవేయబడేది. ఆమె తలపై ఉన్న కేశాలను తొలగించి, ఆభరణాలను తీసివేసి, తెల్లని వస్త్రాలను ధరింపజేయడం ఒక నియమంగా ఉండేది.
కానీ వెంగమాంబ ఈ భౌతిక నియమాలను ఆత్మగౌరవంతో ధిక్కరించింది. శరీరానికి వచ్చే వైధవ్యం ఆత్మకు వర్తించదని ఆమె గట్టిగా నమ్మింది. తన ఆరాధ్య దైవమైన శ్రీవేంకటేశ్వరుడు అజరామరుడని, ఆయన తన హృదయంలో కొలువై ఉన్నంత కాలం తాను సుమంగళినేనని ఆమె వాదించింది. ఈ వాదన ఆనాటి పండితులకు, మతాధికారులకు మింగుడుపడలేదు.
ఇది దైవ సంకల్పమని గ్రహించలేని కొందరు, ఆమెకు దయ్యం పట్టిందని ప్రచారం చేశారు. ఆమెకు భోజనం పెట్టకుండా ఇబ్బంది పెట్టారు. వీటన్నింటినీ వెంగమాంబ మౌనంగా, చిరునవ్వుతో భరించింది. కష్టాలు పెరిగిన కొద్దీ ఆమెలోని భక్తి రక్తిగా మారి, మరింత గాఢతను సంతరించుకుంది.
సంఘ బహిష్కరణకు గురైన తర్వాత ఆమె ఒంటరితనాన్ని భరించలేక పోలేదు, పైగా దానిని ఒక అవకాశంగా మార్చుకుంది. మనుషుల సహవాసం కంటే దైవ సహవాసమే మిన్న అని భావించి, అడవుల్లోని గుహలను తన నివాసంగా మార్చుకుంది. అక్కడ ఆమె కఠినమైన తపస్సు చేసింది. ఆకలి దప్పులను మర్చిపోయి నిరంతరం యోగ సాధనలో నిమగ్నమైంది.
సామాజిక ఆంక్షలు ఆమెను బంధించలేకపోయాయి సరికదా, ఆమెను ఒక గొప్ప యోగినిగా తీర్చిదిద్దాయి. సమాజం ఆమెను వెలివేసినా, ఆ పరమాత్మ ఆమెను అక్కున చేర్చుకున్నాడు. ఈ క్రమంలోనే ఆమెకు అనేక దివ్య అనుభూతులు కలిగాయి. ఆ అనుభూతులే ఆమె చేత అద్భుతమైన సాహిత్యాన్ని సృష్టించాయి.
వెంగమాంబ పోరాటం కేవలం తన వ్యక్తిగత స్వేచ్ఛ కోసం మాత్రమే కాదు, అది ఆనాటి స్త్రీ జాతి ఎదుర్కొంటున్న అణచివేతకు వ్యతిరేకంగా వినిపించిన ఒక నిశ్శబ్ద విప్లవం. ఆచారాల పేరుతో స్త్రీల మనోభావాలను దెబ్బతీయడం అధర్మమని ఆమె తన చర్యల ద్వారా నిరూపించింది.
ఎంతటి కటిక దారిద్య్రం, అవమానాలు ఎదురైనా తన ఆశయాన్ని వీడలేదు. ఆమె ఆత్మవిశ్వాసం ముందు కొండల వంటి అడ్డంకులు కూడా తలవంచాయి. భగవంతునిపై అచంచలమైన నమ్మకం ఉంటే, ఈ ప్రపంచం మనల్ని ఏమీ చేయలేదని ఆమె జీవితం మనకు నేర్పుతుంది.
చివరకు ఆమెను హింసించిన వారే ఆమె పాదాలకు నమస్కరించే స్థాయికి ఆమె ఎదిగింది. భక్తి మార్గంలో ధైర్యం అనే ఆయుధంతో సామాజిక సంకెళ్లను తెంచుకున్న మహాసాధ్వి వెంగమాంబ.
నిజానికి ఆమె ఎదుర్కొన్నది కేవలం సామాజిక ఒత్తిడి మాత్రమే కాదు, అది ఒక వ్యవస్థీకృతమైన అణచివేత. ఆ కాలంలో విధవలకు కేటాయించిన అశుభ్రమైన గదులు, పరిమితమైన ఆహారం, మనుషుల మధ్య తిరగకూడదనే ఆంక్షలు ఆమె ఆధ్యాత్మిక వికాసానికి అడ్డుగోడలయ్యాయి. కానీ వెంగమాంబ ఆంక్షల గొలుసులను తన భక్తి బలంతో తెంచుకుంది. మంగళసూత్రం తొలగించడానికి నిరాకరిస్తూ, తాను నిత్య సుమంగళిని అని, తన భర్త మరణం లేని పరమాత్మ అని గట్టిగా వాదించింది.
ఈ ధిక్కారం గ్రామ పూజారులకు, ఛాందసవాదులకు కంటగింపుగా మారింది. ఆమెపై దెయ్యం పట్టిందని ముద్ర వేశారు, పిచ్చిది అని ప్రచారం చేశారు. చివరకు ఆమెను శారీరకంగా ఇబ్బంది పెట్టాలని చూసినా, ఆమెలోని దైవతేజస్సు వారిని దరిచేరనివ్వలేదు. తన ఇంటినే ఒక దేవాలయంగా మలుచుకుని, రామనామ స్మరణలో గడుపుతూ ఆత్మాభిమానాన్ని కాపాడుకుంది.
లోకం తనను ఏ విధంగా చూసినా, తన అంతరాత్మలోని వెలుగు ఆ శ్రీనివాసుడే అని ఆమె నమ్మింది. ఈ పోరాటంలో ఆమె ఒంటరిదిగా కనిపించినా, లోకైక నాథుడే ఆమెకు అండగా నిలిచాడు. తనను హింసించిన వారిని కూడా క్షమించగలిగే గొప్ప హృదయం ఆమెది. అహంకారం నిండిన పండితులు సైతం ఆమె మేధస్సు ముందు తలవంచక తప్పలేదు. తన నిశ్చలమైన భక్తితో ఆత్మసాక్షాత్కారం వైపు అడుగులు వేస్తూ, సామాజిక విలువల కంటే దైవిక విలువలే మిన్న అని నిరూపించింది.
వెంగమాంబ తత్త్వం అత్యంత లోతైనది. “దైవం మన హృదయంలో ఉంటారు; అంతరంగ శుద్ధియే నిజమైన భక్తి” అని ఆమె నమ్మేది. భక్తి అనేది కేవలం యాంత్రికమైన ఆచారాలకే పరిమితం కాకూడదని, అది ఒక ఆత్మానుభూతి అని ఆమె ప్రబోధించింది. ఆమె దృష్టిలో నిజమైన పూజ మనసులో జరుగుతుంది, బాహ్య కర్మలు కేవలం ఆ అంతరంగ భావానికి ప్రతిబింబాలు మాత్రమే.
మనుషులు నిర్మించుకున్న సామాజిక సరిహద్దులు, కుల మతాల పట్టింపులు భగవంతుని చేరుకోవడానికి అడ్డంకులు కాకూడదని ఆమె గట్టిగా వాదించేది. భగవంతుడు అలంకార ప్రియుడు మాత్రమే కాదు, అంతకంటే మిన్నగా భావ ప్రియుడని ఆమె తన అనుభవం ద్వారా చాటి చెప్పింది. నిరంతరం లోపలి వైపు ప్రయాణించడం ద్వారా మాత్రమే ఆ పరమాత్మను దర్శించగలమని ఆమె తన రచనల ద్వారా తెలియజేసింది.
వెంగమాంబ ప్రతిపాదించిన ఈ అంతరంగిక భక్తి మార్గం ఆనాటి సమాజంలోని మూఢాచారాలపై ఎక్కుపెట్టిన విమర్శ. ఆమె తత్త్వంలో ‘ఆత్మనివేదన’ కీలకమైనది. బాహ్యమైన పూజా సామాగ్రి కంటే, పవిత్రమైన మనస్సుతో చేసే ధ్యానం దైవానికి అత్యంత ప్రీతిపాత్రమని ఆమె ఉద్ఘాటించింది. ఆమె దృష్టిలో ఆత్మ అనేది ఒక నిరంతర ప్రవాహం, అది పరమాత్మలో విలీనం కావడమే జీవన పరమార్థం.
అందుకే ఆమె తన రచనలలో అద్వైత వేదాంతాన్ని అత్యంత సరళంగా వివరించింది. జ్ఞాన యోగాన్ని, భక్తి యోగాన్ని విడదీయలేని జంటగా ఆమె చూసింది. కేవలం మంత్రాలు చదవడం వల్ల జ్ఞానం లభించదని, ఆ మంత్రం వెనుక ఉన్న భావాన్ని ఆకళింపు చేసుకున్నప్పుడే దైవత్వం సిద్ధిస్తుందని ఆమె ప్రబోధించింది.
ఆమె ప్రవచించిన సామాజిక సమానత్వం ఆ కాలంలో ఒక విప్లవం. భగవంతుని దృష్టిలో అందరూ సమానమేనని, భక్తికి కులం లేదా లింగం అనే భేదాలు అడ్డుకావని ఆమె ధైర్యంగా ప్రకటించింది. ఒక స్త్రీగా, అందునా ఒక వితంతువుగా ఆమె ఎదుర్కొన్న సవాళ్లు ఆమె తత్త్వాన్ని మరింత దృఢపరిచాయి. సమాజం విధించిన ఆంక్షలు ఆత్మను బంధించలేవని ఆమె నిరూపించింది. "దేహమునకే వైధవ్యము గాని, జీవునకేది?" అన్న ఆమె మాటలు ఆత్మ నిత్యత్వాన్ని చాటిచెబుతాయి.
భగవంతుడిని చేరుకోవడానికి మధ్యవర్తులు అవసరం లేదని, భక్తుడు తన నిష్కల్మషమైన ప్రేమతో నేరుగా పరమాత్మతో సంభాషించవచ్చని ఆమె తన ‘మధుర భక్తి’ ద్వారా నిరూపించింది.
వెంగమాంబ బోధించిన మరో ముఖ్యాంశం ‘జీవకారుణ్యం’. సకల జీవరాశులలో ఆ పరమాత్మను దర్శించడమే నిజమైన తత్త్వం అని ఆమె నమ్మేది. ఆకలితో ఉన్న వారికి అన్నం పెట్టడం, కష్టాల్లో ఉన్న వారికి సాయం చేయడం కూడా భగవంతుని సేవ కిందకే వస్తాయని ఆమె ప్రవచించింది. అందుకే ఆమె తిరుమల కొండపై అన్నదాన సత్రాన్ని ప్రారంభించి, మానవ సేవయే మాధవ సేవ అని చాటింది. ఆమె తత్త్వం కేవలం పుస్తకాలకే పరిమితం కాలేదు, అది ఆమె నడిచిన ప్రతి అడుగులోనూ కనిపించింది. తాను అనుభవించిన కష్టాలను కూడా దైవ ప్రసాదంగా స్వీకరించే ‘స్థితప్రజ్ఞత’ ఆమె తత్త్వంలోని మరో గొప్ప లక్షణం.
ప్రకృతికి, పరమాత్మకు మధ్య ఉన్న అవినాభావ సంబంధాన్ని ఆమె తన యక్షగానాలలో అద్భుతంగా చిత్రించింది. పంచభూతాలు భగవంతుని లీలావిలాసాలని, వాటిని గౌరవించడం ద్వారానే దైవానుగ్రహం లభిస్తుందని ఆమె తెలిపింది. ఆమె రచనలలోని ప్రతి అక్షరం ఒక యోగ రహస్యాన్ని విప్పుతుంది. లౌకికమైన కోరికలను వదిలి, అలౌకికమైన ఆనందం కోసం పరితపించడమే ఆధ్యాత్మిక ప్రయాణమని ఆమె బోధించింది. భక్తి అనేది ఒక ప్రదర్శన కాదు, అది ఒక రహస్యమైన అనుభూతి అని వెంగమాంబ తత్త్వం మనకు గుర్తుచేస్తుంది. అంతిమంగా, తనలోని అహాన్ని చంపుకుని, అనంతమైన దైవత్వంలో ఐక్యం కావడమే మోక్షమని ఆమె తన జీవిత సందేశం ద్వారా లోకానికి అందించింది.
తరిగొండ వెంగమాంబ జీవితంలో అత్యంత అరుదైన మరియు హృదయాన్ని ద్రవింపజేసే మరో ఘట్టం ఆమె ‘తరిగొండ నరసింహస్వామి’ ఆలయంలో నిర్వహించిన ‘పుష్ప యాగం’ మరియు ఆ సమయంలో స్వామివారు ఆమెకు ప్రసాదించిన అపూర్వ గౌరవం.
తిరుమలకు వెళ్లకముందు వెంగమాంబ తన స్వగ్రామమైన తరిగొండలో నివసిస్తున్నప్పుడు, ఆమె నిరంతరం నరసింహస్వామి సన్నిధిలో గడిపేది. ఒకసారి గ్రామంలో తీవ్రమైన కరువు వచ్చి పంటలు పండక, పశువులకు గడ్డి లేక ప్రజలు అల్లాడిపోయారు. గ్రామస్థులందరూ దీనికి వెంగమాంబ చేస్తున్న వింత పోకడలే కారణమని, ఆమె వల్లనే గ్రామానికి కీడు కలిగిందని నిందించడం ప్రారంభించారు.
ఈ నిందలకు వెంగమాంబ ఏమాత్రం చలించలేదు. ఆమె స్వామివారిపైనే భారం వేసి, గ్రామానికి పట్టిన పీడ వదలాలని ఒక సంకల్పం చేసుకుంది. తన తోటలోని ప్రతి పువ్వును సేకరించి, స్వామివారికి లక్ష పుష్పార్చన చేయాలని నిశ్చయించుకుంది. అప్పటికే ఎండల వల్ల తోటలు ఎండిపోయినా, వెంగమాంబ ప్రార్థనతో ఆమె పెరట్లోని మొక్కలు అద్భుతంగా వికసించాయి. ఆమె ఒక్కొక్క పువ్వును స్వామివారి పాదాల చెంత ఉంచుతూ, తన హృదయాల్లోని వేదనను కీర్తనల రూపంలో వినిపించసాగింది. ఈ ‘పుష్ప యాగం’ మూడు రోజుల పాటు నిర్విరామంగా సాగింది.
మూడవ రోజున ఒక అద్భుతం జరిగింది. ఆలయ గర్భాలయంలోని నరసింహస్వామి విగ్రహం నుండి ఒక్కసారిగా చెమటలు పట్టడం ప్రారంభించాయి. ఆ వింతను చూసిన అర్చకులు భయభక్తులతో ఊరంతా చాటారు. వెంగమాంబ స్వామివారి చెమటను తుడవడానికి తన కొంగును చాచగా, విగ్రహం నుండి ఒక దివ్యమైన వాణి వినిపించింది.
"వెంగమాంబా! నీ భక్తికి నేను దాసోహమయ్యాను. ఈ కరువు తీరిపోయే సమయం ఆసన్నమైంది. నీవు అర్పించిన ఈ పుష్పాలు నా హృదయానికి హత్తుకున్నాయి" అని పలికినట్లుగా అక్కడ ఉన్నవారందరికీ అనుభూతి కలిగింది. ఆ మరుక్షణమే ఆకాశం మేఘావృతమై, తరిగొండ గ్రామంపై కుంభవృష్టి కురిసింది.
కరువు తీరిన తర్వాత గ్రామ ప్రజలు తమ తప్పును తెలుసుకుని వెంగమాంబ క్షమాపణ వేడుకున్నారు. అయితే, ఆ సమయంలో మరో అరుదైన దృశ్యం ఆవిష్కృతమైంది. వెంగమాంబ స్వామివారికి హారతి ఇస్తుండగా, స్వామివారి విగ్రహంపై ఉన్న ఒక పవిత్రమైన ‘తులసి మాల’ అకస్మాత్తుగా విడిపోయి, వెంగమాంబ మెడలో పడింది. ఆలయ చరిత్రలో ఒక వితంతువుకు లేదా ఒక మహిళకు స్వామివారి ప్రసాదంగా మాల నేరుగా పడటం అనేది అప్పటివరకు ఎవరూ ఊహించని అరుదైన విషయం. దీనిని చూసిన పండితులు ఆమెను సాక్షాత్తు లక్ష్మీదేవి అంశగా గుర్తించారు.
ఈ ఘట్టం ద్వారా వెంగమాంబ భక్తికి కులమతాలే కాకుండా, సమాజం విధించిన లింగ వివక్ష కూడా అడ్డుకాదని నిరూపితమైంది. ఆమె సంకల్పం ప్రకృతిని ఎలా శాసించగలదో, భగవంతుడు తన భక్తుడిని ఎలా గౌరవిస్తాడో ఈ సంఘటన చాటిచెప్పింది. తనను నిందించిన వారి పట్ల కూడా కరుణ చూపి, తన తపస్సు ఫలాన్ని గ్రామానికి ధారపోసిన ఆమెలోని ఉదారత ఈ ఘట్టంలో కనిపిస్తుంది.
తరిగొండ ఆలయంలో జరిగిన ఈ దివ్యమైన పుష్ప యాగం వెంగమాంబ కీర్తిని దశదిశలా వ్యాపింపజేసింది. ఆమె భౌతిక అవసరాల కంటే ఆత్మ సంతృప్తికే ప్రాధాన్యం ఇచ్చే మహోన్నత వ్యక్తిత్వం కలదని ఈ అరుదైన అనుభవం స్పష్టం చేస్తుంది. నేటికీ తరిగొండలో ఈ పుష్ప యాగం ప్రాశస్త్యం గురించి కథలు కథలుగా చెప్పుకుంటారు.
========================
ఇంకా ఉంది.
మాతృశ్రీ తరిగొండ వెంగమాంబ పార్ట్ 4
త్వరలో మీ ముందుకు రానుంది.
========================
పాఠకులు ఇప్పుడు మా వాట్సాప్ ఛానల్ ఉచితంగా ఫాలో చెయ్యడం ద్వారా మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో ప్రచురింపబడే అన్ని కథలు, కవితలు, ప్రత్యేక వ్యాసాలు, సీరియల్ ఎపిసోడ్స్ వీటన్నిటికి సంబంధించిన లింక్స్ చూసి, కావలసిన వాటిని క్లిక్ చేసి చదువుకోవచ్చును.
మా whaatsApp ఛానల్ ను ఫాలో చెయ్యండి. మీ సన్నిహితులకు షేర్ చెయ్యండి.
Ch. ప్రతాప్ గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
విజయదశమి 2026 కథల పోటీల వివరాల కోసం
ఉగాది షడ్రుచుల కథల పోటీల వివరాల కోసం
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత పరిచయం: https://www.manatelugukathalu.com/profile/pratap/profile
నేను వృత్తిరీత్యా ఒక సివిల్ ఇంజనీర్ అయినప్పటికీ, నా నిజమైన ఆసక్తి, నా జీవనసారం సాహిత్యానికే అంకితం. తెలుగు పుస్తకాల సువాసన నా జీవితంలో 1984 నుంచే పరిమళించింది. అప్పటి నుంచి పఠనం నా అలవాటుగా కాక, నా జీవనశైలిగా మారింది. పుస్తకాలు నా మనసును తీర్చిదిద్దాయి, ఆ పఠనమే క్రమంగా రచనగా రూపాంతరం చెందింది. ఆలోచనల రూపం, అనుభవాల ప్రతిబింబం, హృదయానికి స్వరం — అదే నా రచన.
ఆధ్యాత్మికత, మానవ సంబంధాల లోతులు, సామాజిక స్పృహ, ప్రజాసేవ పట్ల నాలో ఉన్న మమకారం ప్రతి రచనలోనూ ప్రతిఫలిస్తుంది. నేను రాసే ప్రతి వాక్యం పాఠకునితో చేసే ఒక మౌన సంభాషణ. నా కలం కేవలం అక్షరాలు కాదు; అది జీవనాన్ని గ్రహించే ఒక మార్గం.
ఇప్పటివరకు నేను రచించినవి రెండు వందలకుపైగా కథలు, ఐదు నవలలు, రెండు వేల వ్యాసాలు. ఇవి పలు దిన, వార, మాస పత్రికలలో, అలాగే డిజిటల్ వేదికలలో వెలువడి విభిన్న వయస్సుల పాఠకులను చేరాయి. ప్రతి రచన నా అనుభవాల సారాన్ని పాఠకుని మనసుతో కలిపే ఒక మాధ్యమంగా నిలిచింది.
సాహిత్యం నాకు హాబీ కాదు — అది నా జీవిత యానం. కొత్త ఆలోచనలను అన్వేషించడం, తెలుగు భాషా సౌందర్యాన్ని కొత్త రూపాల్లో వ్యక్తపరచడం, సమాజానికి ఉపయోగపడే మార్గాలను వెతకడం — ఇవే నా సాహిత్య సాధనకు మూలాధారం. రచన ద్వారా మనసులను మేల్కొలపడం, మనసుల్లో విలువల జ్యోతిని వెలిగించడం నా నిశ్చయం.
ఇటీవల నా కృషికి గాను ఒక ప్రముఖ సంస్థ గౌరవ డాక్టరేట్ ప్రదానం చేయడం నా జీవితంలో ఒక విశిష్ట ఘట్టం. అది కేవలం గుర్తింపే కాదు, మరింత బాధ్యతను జోడించిన ప్రేరణ.
మన పురాణాలు, ఉపనిషత్తులు, వేద వాక్యాలలో దాగి ఉన్న ఆధ్యాత్మిక జ్ఞానాన్ని ఆధునిక పాఠకులకు అందించడం, వాటి సారాన్ని సమాజానికి చేరవేయడం నా సాహిత్య లక్ష్యం. ఆ దిశగా ప్రతి రచన ఒక నూతన యత్నం, ఒక అంతర్ముఖ ప్రయాణం.
సాహిత్యం నా కోసం కేవలం అభిరుచి కాదు; అది నా ఆత్మ స్వరూపం. నా కలం నా ఆలోచనలకు శ్వాస, నా రచన నా జీవితయానం.
Comments