విజయం ఉన్నప్పుడు… ఓటమి వచ్చినప్పుడు...
Vijayam Unnappudu Otami Vachhinappudu - Telugu Inspirational Story | Manasa Reddy Chichili
విజయం ఉన్నప్పుడు… ఓటమి వచ్చినప్పుడు... - తెలుగు ప్రేరణాత్మక కథ | మానస రెడ్డి చిచిలీ
Published in manatelugukathalu.com on 16/09/2026
ఒక చిన్న ఇల్లు… ఒక పెద్ద కల...
ఆ ఊరి పేరు వెలుగుపల్లి.
పేరు వెలుగుపల్లి అయినా, ఆ ఊరి చివర ఉన్న చిన్న గుడిసెలో మాత్రం ఎప్పుడూ చీకటే ఎక్కువ.
ఆ ఇంటి ముందు ఒక పాత వేపచెట్టు.
వేపచెట్టు కింద ఒక చిన్న రాయి.
ఆ రాయి మీద ప్రతిరోజూ సాయంత్రం ఒక బాలుడు కూర్చునేవాడు.
అతని పేరు అర్జున్.
అర్జున్ వయసు పదిహేనేళ్లు.
అతని తండ్రి రామయ్య ఒక చిన్న రైతు. రెండు ఎకరాల పొలం. వర్షం పడితే పంట. వర్షం పడకపోతే అప్పు.
తల్లి లక్ష్మమ్మ.
చెల్లెలు అనూ.
వాళ్ల ఇంట్లో పెద్దగా వస్తువులేమీ లేవు.
ఒక పాత టేబుల్.
రెండు కుర్చీలు.
ఒక ఇనుప పెట్టె.
కొన్ని పాత పుస్తకాలు.
కానీ ఆ ఇంట్లో ఒకటి మాత్రం చాలా పెద్దది.
అర్జున్ కల.
"అమ్మా…"
ఒకరోజు రాత్రి భోజనం చేస్తూ అర్జున్ అడిగాడు.
"ఏమిట్రా?"
"నేను పెద్ద ఉద్యోగం సంపాదిస్తే ఎలా ఉంటుంది?"
లక్ష్మమ్మ నవ్వింది.
"నువ్వు ఏం చేసినా నాకు సంతోషమే."
"కానీ మన ఇంట్లో డబ్బు ఉండాలి అమ్మా. నాన్న ఇక అప్పులు చేయకూడదు."
తల్లి చేతిలోని అన్నం ఆగిపోయింది.
"ఎందుకు అలా అంటున్నావు?"
అర్జున్ తల దించుకున్నాడు.
"ఈరోజు స్కూల్లో…"
"ఏమైంది?"
"ఫీజు కట్టలేదని సార్ అందరి ముందు అడిగారు."
లక్ష్మమ్మ కళ్లలో నీళ్లు మెరిశాయి.
" రేపు నేను ఇతరుల నుండి అప్పు తీసుకుంటాను.
అర్జున్ వెంటనే అన్నాడు.
"వద్దమ్మా."
"ఎందుకు?"
"నా కోసం నువ్వు ఎవరినీ అడగొద్దు."
"మరి?"
"నేనే ఒకరోజు అందరికీ సమాధానం చెబుతాను."
లక్ష్మమ్మ అతని తల మీద చేయి వేసింది.
"ఎవరితోనూ పోటీ పడకు రా."
"నేను ఎవరితోనూ పోటీ పడను అమ్మా."
అతను మెల్లగా నవ్వాడు.
"నిన్నటి అర్జున్తోనే పోటీ పడతాను."
మొదటి అడుగు
అర్జున్ చదువులో చాలా కష్టపడ్డాడు.
ఇతర పిల్లలు కోచింగ్ సెంటర్లకు వెళ్తుంటే అతను ఇంట్లోనే చదివేవాడు.
వీధి దీపం కింద కూర్చుని చదివేవాడు.
వర్షం పడితే ఇంటి మూలలో కూర్చునేవాడు.
కొన్నిసార్లు పుస్తకం మీద నిద్రపోయేవాడు.
అప్పుడు లక్ష్మమ్మ వచ్చి పుస్తకం తీసి పక్కన పెట్టేది.
"నిద్రపో రా."
"లేదు అమ్మా… ఇంకా చదవాలి."
"చదువు జీవితాంతం ఉంటుంది. కానీ నిద్రపోయే వయసు మళ్లీ రాదు."
అర్జున్ చిరునవ్వు నవ్వేవాడు.
"నేను పెద్దవాడినయ్యాక బాగా నిద్రపోతాను."
"ఎప్పుడు పెద్దవాడివవుతావు?"
"మన ఇంటి అప్పులన్నీ తీరినప్పుడు."
తల్లి ఏమీ మాట్లాడలేదు.
ఆ మాట ఆమె గుండెల్లో ఎక్కడో లోతుగా మిగిలిపోయింది.
సమాజం మొదటి తీర్పు
పదో తరగతి ఫలితాలు వచ్చాయి.
అర్జున్ మంచి మార్కులు సాధించాడు.
కానీ ఊరిలోని పెద్దల పిల్లల్లో ఒకడు అతని కంటే ఎక్కువ మార్కులు తెచ్చుకున్నాడు.
అంతే.
అర్జున్ గురించి ఎవ్వరూ పెద్దగా మాట్లాడలేదు.
"అతనికి అంతే వస్తాయి."
"ఇంకా పై చదువులు చదివి ఏం చేస్తాడు?"
"వాళ్ల కుటుంబ పరిస్థితి చూశావా?"
అని కొందరు మాట్లాడుకున్నారు.
అర్జున్ ఆ మాటలు విన్నాడు.
అతని గుండెల్లో బాధ కలిగింది.
ఆ రోజు వేపచెట్టు కింద ఒంటరిగా కూర్చున్నాడు.
తండ్రి వచ్చి పక్కన కూర్చున్నాడు.
"ఏమైంది?"
"నాన్నా…"
"హ్మ్?"
"మనిషి ఎంత కష్టపడ్డా… ఇతరులు గుర్తించకపోతే అతని కష్టం విలువ లేనట్టేనా?"
రామయ్య కొద్దిసేపు ఆలోచించాడు.
"లేదు రా."
"మరి?"
"ప్రపంచం నీ కష్టాన్ని గుర్తించడానికి నువ్వు కష్టపడకూడదు."
"మరి ఎందుకు కష్టపడాలి?"
తండ్రి అతని వైపు చూసి అన్నాడు.
"ఒకరోజు నువ్వు అద్దంలో నీ ముఖం చూసుకున్నప్పుడు… 'నేను నా వంతు ప్రయత్నం చేశాను' అని నీకు నువ్వు చెప్పుకోగలగాలి."
ఆ రోజు అర్జున్ ఒక విషయం నేర్చుకున్నాడు.
ప్రశంస కోసం చేసిన ప్రయత్నం త్వరగా ఆగిపోతుంది. నమ్మకం కోసం చేసిన ప్రయత్నం మాత్రం చివరి వరకు నడుస్తుంది.
విజయం తలుపు తట్టిన రోజు
సంవత్సరాలు గడిచాయి.
అర్జున్ పట్టుదలతో చదివాడు.
కాలేజీ పూర్తి చేశాడు.
చివరకు ఒక పెద్ద సంస్థలో ఉద్యోగం వచ్చింది.
జీతం చాలా ఎక్కువ.
అర్జున్ మొదటి జీతం తీసుకుని నేరుగా ఇంటికి వచ్చాడు.
తండ్రి చేతిలో డబ్బు పెట్టాడు.
"ఇది నీది నాన్నా."
రామయ్య చేతులు వణికాయి.
"నాకు ఎందుకురా?"
"నన్ను చదివించడానికి నువ్వు చేసిన అప్పుల్లో కొంచెం అయినా తీర్చు."
రామయ్య కళ్లలో నీళ్లు.
"నువ్వు నాకు డబ్బు ఇవ్వడం కాదు రా… నా జీవితానికి విలువ ఇచ్చావు."
ఆ రాత్రి ఆ చిన్న ఇంట్లో ఎన్నో సంవత్సరాల తర్వాత ఆనందం నిండింది.
కానీ మరుసటి రోజే అర్జున్ జీవితంలో మరో మార్పు వచ్చింది.
సమాజం అతన్ని కొత్తగా చూడడం మొదలుపెట్టింది.
నిన్నటి అర్జున్… ఈరోజు అర్జున్
అర్జున్ ఊరికి కారులో వచ్చాడు.
కారు ఇంటి ముందు ఆగగానే పిల్లలు చుట్టూ చేరారు.
"అర్జున్ అన్నయ్య వచ్చాడు!"
పెద్దలు కూడా వచ్చారు.
"అయ్యో! ఎంత ఎదిగిపోయావు!"
"చిన్నప్పటి నుంచే నీలో ప్రతిభ కనిపించేది."
అర్జున్ ఆశ్చర్యంగా వాళ్లను చూశాడు.
ఒకప్పుడు తన ఫీజు కోసం మాట్లాడిన వాళ్లు…
ఇప్పుడు తన విజయాన్ని గురించి మాట్లాడుతున్నారు.
ఒకప్పుడు,
"ఇంత చదివి ఏం చేస్తాడు?"
అన్న వాళ్లే ఇప్పుడు,
"మన ఊరి పేరు నిలబెట్టాడు."
అంటున్నారు.
ఒక వ్యక్తి అతని భుజం మీద చేయి వేసి అన్నాడు.
"అర్జున్! నువ్వు మా ఊరికే గర్వం."
అర్జున్ నవ్వాడు.
కానీ అతని మనసులో మాత్రం ఒక చిన్న ప్రశ్న.
"నేను నిన్న కూడా ఇదే అర్జున్ కద!
విజయం చుట్టూ చేరిన జనాలు
అర్జున్ ఊరిలో ఒక చిన్న లైబ్రరీ నిర్మించాడు.
పేద పిల్లల చదువుకు సహాయం చేశాడు.
పాఠశాలకు బెంచీలు ఇచ్చాడు.
అతని పేరు ఊరిలో మరింత పెరిగింది.
ప్రతి కార్యక్రమానికి అతన్ని పిలిచేవారు.
ప్రతి ఒక్కరూ అతని గురించి గొప్పగా మాట్లాడేవారు.
ఒకరోజు ఒక పెద్దమనిషి అన్నాడు.
"అర్జున్ లాంటి పిల్లలు ప్రతి ఇంట్లో ఉండాలి."
అర్జున్ చిరునవ్వు నవ్వాడు.
అతని తల్లి మాత్రం మౌనంగా ఉంది.
ఇంటికి వచ్చిన తర్వాత అర్జున్ అడిగాడు.
"ఏమైంది అమ్మా?"
"ఏమీ లేదు."
"నువ్వు ఏదో ఆలోచిస్తున్నావు."
లక్ష్మమ్మ అతని వైపు చూసింది.
"విజయం వచ్చినప్పుడు నీ చుట్టూ ఇంతమంది ఎందుకు చేరుతున్నారో తెలుసా?"
"ఎందుకు?"
"విజయం దగ్గర వెలుగు ఉంటుంది."
"అయితే?"
"వెలుగు ఉన్నచోట చాలామంది కనిపిస్తారు."
అర్జున్ నవ్వాడు.
"అందులో తప్పేముంది?"
తల్లి మెల్లగా చెప్పింది.
"చీకటి వచ్చినప్పుడు ఎవరు ఉంటారో అప్పుడే తెలుస్తుంది."
అర్జున్ ఆ మాటను పెద్దగా పట్టించుకోలేదు.
కానీ కొంతకాలానికి…
ఆ మాటే అతని జీవితంలో అతిపెద్ద నిజమైంది.
ఒక కాగితం… ఒక క్షణం
ఒక ఉదయం.
అర్జున్ ఆఫీసులో ఉన్నాడు.
అతన్ని మేనేజర్ పిలిచాడు.
గదిలో మరికొందరు ఉన్నారు.
"అర్జున్…"
అతని చేతిలో ఒక కాగితం పెట్టారు.
"కంపెనీ పరిస్థితి బాగోలేదు."
అర్జున్ నిశ్శబ్దంగా విన్నాడు.
"మేము కొన్ని ఉద్యోగాలను తొలగించాల్సి వస్తోంది."
కొన్ని సెకన్ల నిశ్శబ్దం.
"మీ ఉద్యోగం కూడా…"
ఆ మాట అక్కడితో ఆగిపోయింది.
అర్జున్ చేతిలోని కాగితాన్ని చూస్తూ నిలబడ్డాడు.
అతని చెవుల్లో మిగతా శబ్దాలన్నీ ఆగిపోయాయి.
అతని కళ్ల ముందు తల్లి ముఖం కనిపించింది.
తండ్రి ముఖం కనిపించింది.
వేపచెట్టు కనిపించింది.
తన చిన్ననాటి కల కనిపించింది.
అతను బయటకు నడిచాడు.
విజయం పోయిన రోజు
కొన్ని రోజుల తర్వాత అర్జున్ ఊరికి తిరిగి వచ్చాడు.
ఈసారి కారు లేదు.
ఖరీదైన దుస్తులు లేవు.
పెద్ద ఉద్యోగం లేదు.
చేతిలో ఒక చిన్న బ్యాగ్.
ఇంటికి వచ్చి తల్లి ముందు నిలబడ్డాడు.
లక్ష్మమ్మ అతన్ని చూసి ఏమీ అడగలేదు.
కేవలం అతని తలపై చేయి వేసింది.
అర్జున్ కన్నీళ్లు ఆపుకోలేకపోయాడు.
"అమ్మా… నేను ఓడిపోయాను."
తల్లి వెంటనే అంది.
"లేదు."
"ఉద్యోగం పోయింది."
"అది ఉద్యోగం."
"అయితే?"
"నువ్వు కాదు."
అర్జున్ తల్లి వైపు చూశాడు.
"మనిషి పని కోల్పోవచ్చు. డబ్బు కోల్పోవచ్చు. పేరు కోల్పోవచ్చు. కానీ తనను తాను కోల్పోకూడదు."
ఆ మాటలు అర్జున్ గుండెల్లోకి నేరుగా వెళ్లాయి.
మారిపోయిన మనుషులు
అర్జున్ బయటకు వెళ్లాడు.
అతన్ని చూసిన ఒక వ్యక్తి తల తిప్పుకున్నాడు.
మరొకరు దూరంగా వెళ్లిపోయాడు.
ఇంకొకరు నవ్వుతూ,
"ఏమైంది అర్జున్? పెద్ద ఉద్యోగం పోయిందట కదా?"
అన్నారు.
అర్జున్ మౌనంగా ఉన్నాడు.
కొంతమంది ఇలా అన్నారు.
"అతను అంత గొప్పవాడేమీ కాదు."
"అదంతా అదృష్టం."
"డబ్బు వచ్చినప్పుడు ఎవరైనా గొప్పవాళ్లే."
అర్జున్ అన్నీ విన్నాడు.
కానీ ఈసారి అతను బాధపడలేదు.
ఎందుకంటే అతనికి అర్థమైంది.
వాళ్లు తన గురించి మాట్లాడటం లేదు. వాళ్లు తన పరిస్థితి గురించి మాట్లాడుతున్నారు.
ఓటమి ఇచ్చిన బహుమతి
ఒక సాయంత్రం అర్జున్ చెరువు గట్టున కూర్చున్నాడు.
చిన్నప్పుడు కూర్చున్న అదే రాయి.
అతని పక్కన తల్లి వచ్చి కూర్చుంది.
"అమ్మా…"
"హ్మ్?"
"నేను విజయవంతంగా ఉన్నప్పుడు నాకు చాలా మంది స్నేహితులు ఉన్నారు."
"తెలుసు."
"ఇప్పుడు లేరు."
"తెలుసు."
"ఎందుకు?"
లక్ష్మమ్మ కొద్దిసేపు నిశ్శబ్దంగా ఉంది.
తర్వాత అంది.
"ఎందుకంటే నువ్వు విజయం సాధించినప్పుడు వాళ్లు నీ దగ్గరికి వచ్చారు."
"ఇప్పుడు?"
"ఇప్పుడు నీ దగ్గర విజయం లేదు."
అర్జున్ కళ్లలో కన్నీళ్లు.
తల్లి అతని చేయి పట్టుకుంది.
"నిన్ను ప్రేమించిన వాళ్లు కొద్దిమంది మాత్రమే రా."
"ఎవరు?"
"నేను."
"నీ నాన్న."
"నీ చెల్లెలు."
"మరియు… నీ ఓటమి."
అర్జున్ ఆశ్చర్యంగా చూశాడు.
"ఓటమి కూడా మనిషిని ప్రేమిస్తుందా అమ్మా?"
లక్ష్మమ్మ నవ్వింది.
"అవును."
"ఎలా?"
"విజయం నీకు నువ్వెంత గొప్పవాడివో చెబుతుంది."
"ఓటమి మాత్రం… నీకు ఎవరు నిజంగా నీ వాళ్లో చెబుతుంది."
అర్జున్ మరుసటి రోజు ఉదయం లేచాడు.
అద్దం ముందు నిలబడ్డాడు.
తనను తాను చూసుకున్నాడు.
"నేను ఎవరు?"
అతను తనను తానే అడిగాడు.
"ఉద్యోగం కోల్పోయిన వ్యక్తినా?"
"కాదు."
"డబ్బు లేని వ్యక్తినా?"
"కాదు."
"ఊరు మాట్లాడుతున్న వ్యక్తినా?"
"కాదు."
అతను గట్టిగా అన్నాడు.
"నేను ఇంకా అదే అర్జున్."
అతను మళ్లీ మొదలుపెట్టాడు.
చిన్న వ్యాపారం ప్రారంభించాడు.
మొదట ఐదుగురు కూడా నమ్మలేదు.
"ఇది నడవదు."
"అతను మళ్లీ పడిపోతాడు."
"ఉద్యోగమే మంచిది."
అని అన్నారు.
అర్జున్ మాత్రం ఎవరి మాటా పట్టించుకోలేదు.
రోజూ ఉదయం లేచి పని చేసేవాడు.
రోజూ కొత్తది నేర్చుకునేవాడు.
రోజూ ఒక అడుగు ముందుకు వేసేవాడు.
చిన్న వ్యాపారం పెద్దదైంది.
ఒకరికి ఉద్యోగం ఇచ్చాడు.
తర్వాత ఇద్దరికి.
తర్వాత పది మందికి.
సంవత్సరాలు గడిచాయి.
ఒకప్పుడు ఉద్యోగం కోసం వెతికిన అర్జున్…
ఇప్పుడు ఉద్యోగాలు ఇచ్చే స్థాయికి చేరుకున్నాడు.
మళ్లీ అదే సమాజం
ఒకరోజు అర్జున్ ఊరికి వచ్చాడు.
ఈసారి అతని పేరు ఇంకా పెద్దది.
మళ్లీ అదే జనాలు.
మళ్లీ అదే చిరునవ్వులు.
"అర్జున్! నువ్వు మళ్లీ గొప్పగా ఎదిగావు!"
"మాకు అప్పుడే తెలుసు నువ్వు గెలుస్తావని."
"నీ పట్టుదల అద్భుతం!"
అర్జున్ వాళ్ల మాటలు విన్నాడు.
ఈసారి అతని ముఖంలో కోపం లేదు.
అతని మనసులో ద్వేషం లేదు.
కేవలం ఒక ప్రశాంతమైన చిరునవ్వు.
ఎందుకంటే అతను ఇప్పుడు తెలుసుకున్నాడు.
సమాజం మారలేదు. తనను చూసే పరిస్థితి మాత్రమే మారింది.
చివరి మాట
ఒక సభలో అర్జున్ను మాట్లాడమన్నారు.
వేదిక మీద నిలబడి అతను అందరినీ చూశాడు.
"నేను ఈరోజు విజయవంతుడిని."
అన్నాడు.
"కానీ నా జీవితంలో నాకు ఎక్కువ నేర్పింది నా విజయం కాదు."
అందరూ నిశ్శబ్దంగా విన్నారు.
"నా ఓటమి."
అతను కాసేపు ఆగాడు.
"నేను గెలిచినప్పుడు నా చుట్టూ వందల మంది ఉన్నారు."
"నేను ఓడిపోయినప్పుడు నా పక్కన కొద్దిమంది మాత్రమే ఉన్నారు."
"ఆ రోజు నాకు బాధ కలిగింది."
"కానీ ఈరోజు ఆ ఓటమికి నేను కృతజ్ఞుడిని."
అందరూ ఆశ్చర్యంగా చూశారు.
"ఎందుకంటే నా విజయం నాకు ప్రపంచాన్ని చూపించింది."
"నా ఓటమి మాత్రం…"
అతని గొంతు కొద్దిగా వణికింది.
"నా మనుషులను చూపించింది."
వేదిక ముందు కూర్చున్న తల్లి కళ్లలో కన్నీళ్లు.
అర్జున్ ఆమె వైపు చూశాడు.
"నేను ఓడిపోయినప్పుడు నా తల్లి ఒక్క మాట చెప్పింది."
అతను మెల్లగా అన్నాడు:
'ఉద్యోగం పోయింది… నువ్వు కాదు.'
హాల్ అంతా నిశ్శబ్దం.
"ఆ రోజు నాకు అర్థమైంది."
"మన విలువను మన జీతం నిర్ణయించదు."
"మన విలువను మన కారు నిర్ణయించదు."
"మన విలువను మన ఇల్లు నిర్ణయించదు."
"మన విలువను మన విజయాలు నిర్ణయించవు."
అతను చివరిగా అన్నాడు.
"మనిషి పడిపోయినప్పుడు అతని చేతిని పట్టుకుని లేపే మనసే… అసలైన సంపద."
ఆ రాత్రి అర్జున్ మళ్లీ తన చిన్ననాటి వేపచెట్టు దగ్గరకు వెళ్లాడు.
అదే చెట్టు.
అదే రాయి.
కానీ అర్జున్ మాత్రం మారిపోయాడు.
చిన్నప్పుడు అతను అక్కడ కూర్చుని,
"నేను పెద్దవాడిని అవుతాను."
అనుకునేవాడు.
ఈరోజు అక్కడ కూర్చుని,
"నేను మంచి మనిషిగా మిగిలిపోవాలి."
అనుకున్నాడు.
దూరంగా తల్లి పిలిచింది.
"అర్జున్… ఇంటికి రా."
అతను లేచాడు.
చిరునవ్వు నవ్వాడు.
వేపచెట్టును ఒకసారి చూసి మెల్లగా అన్నాడు.
"విజయం వచ్చినప్పుడు నన్ను చూసి నవ్విన ప్రపంచం… ఓటమి వచ్చినప్పుడు నన్ను చూసి వెళ్లిపోయింది. కానీ నేను పడిపోయినప్పుడు నా పక్కన కూర్చున్న నా తల్లి… ఆమె మాత్రం నా విజయం కోసం ఎప్పుడూ ఎదురుచూడలేదు. నేను ఉన్నాననే కారణంతో నన్ను ప్రేమించింది."
అతను ఇంటి వైపు నడిచాడు.
ఆకాశంలో చంద్రుడు వెలుగుతున్నాడు.
ఆ వెలుగులో అర్జున్ నీడ అతని ముందు నడుస్తోంది.
ఒకప్పుడు అతను ప్రపంచాన్ని గెలవాలని అనుకున్నాడు.
కానీ చివరికి అతను తెలుసుకున్నది ఒక్కటే.
"ప్రపంచం నిన్ను గెలిచినప్పుడు గుర్తు పెట్టుకోదు.
నువ్వు ఓడిపోయినప్పుడు కూడా మంచి మనిషిగా నిలబడగలిగావా అదే నీ అసలైన విజయం."
సమాప్తం
పాఠకులు ఇప్పుడు మా వాట్సాప్ ఛానల్ ఉచితంగా ఫాలో చెయ్యడం ద్వారా మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో ప్రచురింపబడే అన్ని కథలు, కవితలు, ప్రత్యేక వ్యాసాలు, సీరియల్ ఎపిసోడ్స్ వీటన్నిటికి సంబంధించిన లింక్స్ చూసి, కావలసిన వాటిని క్లిక్ చేసి చదువుకోవచ్చును.
మా whaatsApp ఛానల్ ను ఫాలో చెయ్యండి. మీ సన్నిహితులకు షేర్ చెయ్యండి.
మానస రెడ్డి చిచిలీ గారి కొన్ని ఇతర రచనలు:
మానస రెడ్డి చిచిలీ గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత్రి పరిచయం: https://manatelugukathalu.com/profile/manasa/profile
మానస రెడ్డి చిచిలీ తెలంగాణ రాష్ట్రంలోని హైదరాబాద్కు చెందిన కవయిత్రి. ఆమె రచించిన హైకూ మరియు టాంకా కవితలు Under the Basho, Mainichi Haiku వంటి అనేక పత్రికల్లో ప్రచురించబడ్డాయి. ఆమె హైకూ 2025 సంవత్సరానికి సంబంధించిన Touchstone Award కు నామినేట్ చేయబడింది. అంతేకాకుండా, ఆమె నేరుగా జపనీస్ భాషలో కూడా హైకూ రచనలు చేసారు.
Comments