శ్రీలత 9వ తరగతి చదువుతున్నప్పుడు తన స్నేహితురాలు పద్మ ఇంటికి వెళ్లేది. అక్కడ పద్మ చెల్లెలు వీణ ఎవరితోనూ మాట్లాడకుండా, ఎలాంటి ప్రతిస్పందన లేకుండా ఉండటం శ్రీలత గమనించింది. వీణకు మానసిక వైకల్యం ఉందని తెలుసుకున్న శ్రీలత, ఆమె పరిస్థితికి ఏదైనా పరిష్కారం ఉండాలని ఆలోచించింది. ఆ ఆలోచనే ఆమె జీవిత లక్ష్యంగా మారింది. చదువును కొనసాగించి ప్రత్యేక శిక్షణ పొందిన శ్రీలత, మానసిక వైకల్యం ఉన్న పిల్లల కోసం ప్రత్యేక పాఠశాలను ఏర్పాటు చేసి, వారికి చికిత్స మరియు విద్య అందిస్తూ ఎంతోమంది జీవితాల్లో వె

విడిపోయి ఆరు నెలలు గడిచినా, కొన్ని జ్ఞాపకాలు మనసును వదిలిపెట్టవు. ఒక పాత స్వెటర్, ఒక కాఫీ కప్పు, ఒక పాట… ఆదిత్యను తన గతంలోని “మన” రోజుల దగ్గరకు తీసుకెళ్లాయి. ఆమెను తిరిగి కోరుకోకపోయినా, ఆమెతో కలిసి ఉన్న తన పాత జీవితాన్ని మాత్రం అతను మిస్ అవుతున్నాడు.

వానాకాలంలో బస్సు రాని గ్రామానికి నడుచుకుంటూ వెళ్తున్న ఇద్దరు ఇంటర్మీడియట్ విద్యార్థుల మధ్య జరిగే సరదా సంభాషణే “తీగ మెరుపు”. సాంబయ్యకు మెరుపులంటే ఉన్న భయం, స్నేహితుడి చిలిపి ప్రశ్నలు, సౌదామిని అనే అమ్మాయి ప్రస్తావన కథను హాస్యభరితంగా మలుస్తాయి.

ఉచిత బస్సులు, హైర్ బైక్స్, యాప్ రైడ్లతో మారుతున్న ప్రయాణ ప్రపంచంలో ఆటో డ్రైవర్ల పరిస్థితిని, కొందరి ప్రవర్తన వల్ల ఎదురయ్యే సమస్యలను హాస్యాత్మకంగా చెప్పిన సామాజిక వ్యంగ్య కథ – “ఆటోవాలా.. కథ”.

డబ్బుతో కొలవలేని స్నేహం, పసినవ్వుల విలువను తెలియజేసే హృదయస్పర్శి కథ “స్నేహం ఖరీదు”. నిజమైన మిత్రుడు చేసే త్యాగం, మానవత్వం ఇందులో మనసును కదిలిస్తాయి.

కాంక్రీట్‌ అడవుల్లో చదువులు, క్లాసులు, హోమ్‌వర్క్‌ల మధ్య బాల్యాన్ని కోల్పోతున్న హాధ్య, హర్షలకు అమ్మమ్మ పల్లెటూరు కొత్త ప్రపంచాన్ని పరిచయం చేస్తుంది. అయితే ఒక అనుభవం ద్వారా వారి తల్లి దివ్యకు పిల్లల జీవితంలో ఆటస్థలం, స్వేచ్ఛ, ప్రకృతి ఎంత ముఖ్యమో అర్థమవుతుంది.