వృద్ధాప్యంలో ఒంటరితనం ఎంతటి మానసిక శూన్యతను సృష్టిస్తుందో, ఒక చిన్న పలకరింపు మనిషి జీవితంలో ఎంతటి మార్పు తీసుకురాగలదో ఆవిష్కరించే హృదయస్పర్శి కథ “ఒంటరి”. నారాయణరావు జీవిత ప్రయాణం ద్వారా మానవ సంబంధాల విలువను గుర్తుచేసే ఈ కథ, ఆధునిక సమాజంలో మనమందరం ఆలోచించాల్సిన ప్రశ్నను ముందుకు తెస్తుంది.

హనీమూన్‌లోకి అకస్మాత్తుగా వచ్చిన ఓ అందమైన అమ్మాయి... "హాయ్ చందూ... హ్యాండ్సమ్ హంక్!" అంటూ నుదుటిపై ముద్దుపెట్టడంతో మొదలైన అపార్థం, చివరకు జీవితాంతం గుర్తుండిపోయే సరదా జ్ఞాపకంగా మారిన నవ్వుల కథ.

మోహన్ చేతిలో ఉన్న కర్ర కుక్కలను కొట్టడానికి కాదు... ప్రశాంతంగా నడవడానికి. కానీ ఆ కర్ర అతనికి ఒక జీవిత తత్వాన్ని నేర్పింది. సమస్యల మధ్య కూడా ఆశను వదలకూడదని చెప్పే హాస్యభరిత సామాజిక కథ.

సాధారణ జీవితంతో విసిగిపోయిన మల్లేశ్వరరావు, హిప్నాటిజం ద్వారా గత జన్మలో తాను "మహారాణి మల్లమ్మ దేవి"నని నమ్మడం మొదలుపెడతాడు. ఆ తరువాత జరిగే హాస్యభరిత సంఘటనలు అతన్ని చివరకు ఒక గొప్ప సత్యం వద్దకు తీసుకువెళ్తాయి—మనిషి వెతుకుతున్న ఆనందం ఎక్కడో కాదు, తన సాధారణ జీవితంలోనే దాగి ఉంటుందని.

ఒక ఊరిలో తవ్వకాలలో దొరికిన పురాతన పెట్టె. అందరూ అందులో నిధులు, రహస్యాలు, అద్భుతాలు ఉంటాయని ఊహించారు. కానీ పెట్టె తెరిచి చూసేసరికి అది పూర్తిగా ఖాళీ. అక్కడి నుంచి మొదలైంది అసలు కథ. ఖాళీ పెట్టె చుట్టూ గుడి, సిద్ధాంతాలు, రాజకీయాలు, సోషల్ మీడియా హంగామా, తత్వశాస్త్రాలు పుట్టుకొచ్చాయి. చివరికి "జాటర్ ఢమాల్" అనే ఒక్క మాట మనిషి జీవితాన్నే అద్దంలా చూపిస్తుంది.

మనిషి దుఃఖాన్ని పూర్తిగా తొలగించలేడు… కానీ దానిని అర్థం చేసుకోవచ్చు. హిమాలయాల నిశ్శబ్దంలో జన్మించిన ఒక ఆత్మీయ కథ — “అనిత్యం”.