అమ్మమ్మ అరుపులు
Ammama Arupulu - Telugu Emotional Family story | Venkat Manthripragada
అమ్మమ్మ అరుపులు - తెలుగు భావోద్వేగ కుటుంబ కథ | వెంకట్ మంత్రిప్రగడ
Published in manatelugukathalu.com on 20/10/2026
అమ్మమ్మ అరుపులు వెంకట్ మంత్రిప్రగడ రచించిన హృదయాన్ని తాకే తెలుగు కుటుంబ కథ. వృద్ధాప్య ఒంటరితనం, అమ్మమ్మ–మనవడి అనుబంధం, ప్రేమలోని భయం, జీవితాన్ని అర్థం చేసుకునే మార్గాన్ని ఈ కథ భావోద్వేగంగా వివరిస్తుంది.
ఝాన్సీకి డెబ్బై సంవత్సరాలు. వయసు డెబ్బై అయినా, ఆమె మనసు మాత్రం ఎప్పుడో వృద్ధాప్యంలోకి వెళ్లిపోయింది. పదేళ్లుగా నగరానికి కొంచెం దూరంగా ఉన్న ఒక వృద్ధాశ్రమంలో నివసిస్తోంది.
ముందు రెండు వేపచెట్లు, వెనుక చిన్న తోట, మధ్యలో పాత భవనం—అదే ఆమె ప్రపంచం. ఉదయాన్నే పక్షుల కిలకిలలు వినిపించేవి. సాయంత్రం ఆశ్రమంలోని వృద్ధుల మాటలు, నవ్వులు వినిపించేవి.
కానీ ఝాన్సీకి వాటిలో ఏదీ వినిపించేది కాదు. ఆమె చెవులకు ప్రపంచం వినిపించేది ఒక్కటే—ఫిర్యాదు.
“ఈ కాలం పిల్లలు అసలు పిల్లలే కాదు. తల్లిదండ్రులను చూసుకోవడం ఎవరికీ అవసరం లేదు. డబ్బు సంపాదించడమే జీవితం అనుకుంటున్నారు.
దేవుడికి కూడా మన మీద దయ లేదు. నన్నెందుకు పుట్టించాడు ఆ దేవుడు?”—ఇవి ఆమెకు రోజూ వినిపించే మాటలు.
టీ కొంచెం చల్లగా ఉంటే కోపం. కూరలో ఉప్పు తక్కువైతే కోపం. ఎవరైనా తమ పిల్లల గురించి గొప్పగా చెప్పుకుంటే మరింత కోపం.
తనకు ఇద్దరు పిల్లలు. ఇద్దరూ విదేశాల్లో స్థిరపడ్డారు. సంవత్సరానికి ఒకసారి ఫోన్ చేసేవారు. పండుగలకు డబ్బు పంపేవారు. పుట్టినరోజున వీడియో కాల్ చేసేవారు.
కానీ ఝాన్సీకి అవేవీ ప్రేమగా అనిపించేవి కావు. “డబ్బు పంపితే తల్లిని కొనేసినట్టేనా? వాళ్లకు నేను అవసరం లేదు. వాళ్ల మనసుకు నేరబాధ రాకుండా ఉండటానికి ఫోన్ చేస్తారు,” అనేది ఆమె మాట.
ఆమె పిల్లలు నిజంగా నిర్లక్ష్యం చేశారా? లేక ఝాన్సీ తన బాధకు వాళ్లను శాశ్వత నిందితులుగా చేసుకుందా? ఆ ప్రశ్నను ఎవరూ ఆమెను అడగలేదు. ఎందుకంటే ఆమెతో మాట్లాడటం కంటే మౌనంగా ఉండటం సులభం. ఝాన్సీ కూడా అదే కోరుకున్నట్టే కనిపించేది. తన చుట్టూ ఒక అదృశ్య గోడ కట్టుకుంది. ఆ గోడకు ఒకే పేరు—“నన్నెవరూ అర్థం చేసుకోరు.”
పదేళ్ల క్రితం ఒక వర్షపు రాత్రి ఆమె ఈ ఆశ్రమంలోకి వచ్చింది. ఆ రాత్రి కూడా ఇలాగే వర్షం. ఆకాశం పగిలిపోయినట్టుగా వాన. గాలి కిటికీలను కొడుతోంది. ఆశ్రమంలోని అందరూ గదుల్లోకి వెళ్లిపోయారు. రాత్రి దాదాపు పన్నెండు గంటలు. అప్పుడే ఒక ఏడుపు వినిపించింది. మొదట ఝాన్సీకి అది పిల్లి అరుపేమో అనిపించింది. మళ్లీ వినిపించింది. ఈసారి స్పష్టంగా—ఒక శిశువు ఏడుపు.
ఆమె మంచం మీద నుంచి లేచి తలుపు తెరిచింది. వర్షపు నీరు వరండాలోకి దూసుకొస్తోంది. ఆశ్రమం ప్రధాన గేటు దగ్గర ఒక పాత బట్టల సంచి. దాని పక్కన ఒక చిన్న బుట్ట. బుట్టలో ఒక పసిబిడ్డ. వర్షంలో తడిసిపోయి, చలితో వణుకుతూ, గొంతు చించుకుని ఏడుస్తున్నాడు.
ఝాన్సీ క్షణం పాటు నిలబడిపోయింది. ఆమెకు ఆ శిశువు ఏడుపు మాత్రమే వినిపించలేదు. ఎప్పుడో చాలా సంవత్సరాల క్రితం తన భర్త చెప్పిన మాట గుర్తొచ్చింది—“ఝాన్సీ… మన పిల్లల్ని మనం ఎంత ప్రేమించినా, ఒకరోజు వాళ్లు మనల్ని వదిలి వెళ్లిపోతారు. వాళ్ల జీవితమే వాళ్లది.”
అప్పుడు ఆమె నవ్వేసింది. “అలా జరగదు,” అని చెప్పింది. కానీ అతను వెళ్లిపోయాడు. పిల్లలు వెళ్లిపోయారు. చివరకు ఆమె ఒంటరిగా మిగిలింది. అయితే ఆ రాత్రి ఆమె ముందు మరో జీవితం పడి ఉంది. ఝాన్సీ పరుగెత్తి బిడ్డను ఎత్తుకుంది.
“అయ్యో… ఎంత తడిసిపోయావురా!” అంటూ తన చీర కొంగుతో బిడ్డను తుడిచింది. తన గదిలోకి తీసుకెళ్లింది. పదేళ్ల తర్వాత మొదటిసారి ఆమె దేవుణ్ణి దూషించలేదు. బిడ్డను ఒడిలో పెట్టుకుని మెల్లగా అడిగింది—“నువ్వెవడివిరా?” బిడ్డ ఏడుపు ఆపలేదు. “సరే… ముందు ఆకలి తీర్చుకుందాం,” అంది.
ఆశ్రమ నిర్వాహకురాలు శాంతమ్మను లేపారు. పోలీసులకు సమాచారం ఇచ్చారు. బిడ్డను ఆసుపత్రికి తీసుకెళ్లారు. అతని బట్టల్లో ఒక చిన్న కాగితం, కొన్ని సంఖ్యలు, ఒక పాత ఫోటో కనిపించాయి. ఫోటోను చూసిన ఝాన్సీ ఒక్కసారిగా నిలిచిపోయింది.
అందులో ఆమె భర్త ఉన్నాడు. అతని పక్కన ఆమె కొడుకు. కాగితంలోని వివరాలు, ఆసుపత్రి రికార్డులు, తరువాత జరిగిన విచారణ—అన్నీ కలిపి ఒక ఆశ్చర్యకరమైన నిజాన్ని బయటపెట్టాయి. ఆ బిడ్డ ఝాన్సీ మనవడు.
ఎలా అక్కడికి వచ్చాడు? ఎందుకు వదిలేశారు? ఎవరు వదిలారు? ఆ ప్రశ్నలకు పూర్తి సమాధానాలు ఎప్పటికీ దొరకలేదు. కానీ ఝాన్సీకి ఒక విషయం మాత్రం స్పష్టంగా తెలిసింది—ఆ బిడ్డ తన దగ్గరకు వచ్చాడు. ఆమె తన భర్త ఫోటోను చూసింది. కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.
“నీ పేరే పెడతాను,” అంది. ఆమె భర్త పేరు రాజు. అలా ఆ పసిబిడ్డ పేరు రాజు అయింది.
ఆ రోజు నుంచి ఝాన్సీ జీవితం మారిపోయింది.
ఉదయం ఆరు గంటలకు లేవడం, రాజును లేపడం, పాలు వేడి చేయడం, బట్టలు ఉతకడం, ఆశ్రమంలోని పెద్దమ్మల దగ్గర నుంచి పాత బొమ్మలు సేకరించడం, రాజుతో మాట్లాడడం, రాజు నవ్వితే నవ్వడం, రాజు ఏడిస్తే పరుగెత్తడం—అదే ఆమె ప్రపంచమైంది.
రాజుకు జ్వరం వస్తే రాత్రంతా నిద్రపోకుండా అతని పక్కన కూర్చునేది. ఇంతకాలం దేవుడితో గొడవపడిన ఝాన్సీ ఇప్పుడు దేవుడితో మాట్లాడటం మొదలుపెట్టింది. “ఈరోజు రాజుకు జ్వరం తగ్గాలి. రాజు పరీక్ష బాగా రాయాలి. రాజు పడిపోకుండా చూడాలి,” అంటూ ప్రార్థించేది.
ఒక రోజు శాంతమ్మ నవ్వుతూ అడిగింది—“ఏమైంది ఝాన్సీ? ఈ మధ్య దేవుడిని తిట్టడం తగ్గించావు.” ఝాన్సీ రాజును చూస్తూ నవ్వింది. “ఇప్పుడు దేవుడితో గొడవపడటానికి నాకు టైమ్ లేదు.” ఆ మాట విని అందరూ నవ్వారు. రాజు మాత్రం ఆమె ఒడిలోంచి తలెత్తి చూసి నవ్వాడు. ఆ నవ్వులో ఝాన్సీకి ప్రపంచం కనిపించింది.
ఏడేళ్లు గడిచిపోయాయి. రాజు ఆశ్రమంలో అందరి పిల్లవాడయ్యాడు. ఎవరికి మందు తీసుకురావాలి అంటే రాజు. ఎవరికి పేపర్ చదివి వినిపించాలి అంటే రాజు.
ఎవరైనా ఒంటరిగా కూర్చుంటే పక్కన వెళ్లి కూర్చోవాలి అంటే రాజు. ఎవరైనా బాధగా ఉంటే “ఏమైంది తాతయ్యా?” అని అడిగేవాడు. ఆశ్రమంలోని వృద్ధులు అతనికి ఎన్నో పేర్లు పెట్టారు—“చిన్న తాతయ్య”, “ఆశ్రమం నవ్వు”, “మన మనవడు.” ఝాన్సీ మాత్రం ఒకటే అనేది—“నా రాజు.”
కానీ పిల్లలు పెరుగుతారు. మనకు నచ్చినా నచ్చకపోయినా. రాజు కూడా పెరిగాడు. ఒక రోజు స్కూల్‌కి వెళ్లాల్సిన వయసు వచ్చింది. అడ్మిషన్ అయింది. కొత్త యూనిఫాం వచ్చింది. బ్యాగ్ వచ్చింది. షూస్ వచ్చాయి. రాజు ఆనందంతో గదిలో తిరుగుతూ ఉన్నాడు. ఝాన్సీ మాత్రం నిశ్శబ్దంగా ఉంది.
“అమ్మమ్మా! చూడు… నా బ్యాగ్!”
“హ్మ్.”
“అమ్మమ్మా! రేపటి నుంచి స్కూల్!”
“తెలుసు.”
“నన్ను నువ్వే తీసుకెళ్తావా?”
ఝాన్సీ కాసేపు అతన్ని చూసి, “అవును,” అంది.
రాజు వెళ్లిపోయిన తర్వాత ఆమె మంచం మీద కూర్చుంది. ఆమెకు అకస్మాత్తుగా పదేళ్ల క్రితం తన పిల్లలు గుర్తొచ్చారు. మొదట వాళ్లు స్కూల్‌కి వెళ్లిన రోజు.
తర్వాత కాలేజీ. తర్వాత ఉద్యోగం. తర్వాత విమానం. తర్వాత విదేశం. ప్రతి దశలో వాళ్లు ఆమె నుంచి కొంచెం కొంచెంగా దూరమయ్యారు. ఇప్పుడు రాజు కూడా అదే దారిలో వెళ్తున్నాడా? ఆమె మనసులో ఒక పాత భయం మేల్కొంది—“మళ్లీ ఎవరో నన్ను వదిలి వెళ్తున్నారు.”
రాజు స్కూల్‌కి వెళ్లడం మొదలైన మొదటి వారం ఆమె రోజంతా గేటు వైపు చూస్తూ కూర్చుంది. మధ్యాహ్నం మూడు గంటలకు గేటు తెరుచుకుంటే గుండె దడ. రాజు కనిపించకపోతే ఆందోళన. కొంచెం ఆలస్యమైతే కోపం. ఒక రోజు రాజు పది నిమిషాలు ఆలస్యంగా వచ్చాడు.
ఝాన్సీ ఉగ్రంగా అరిచింది—“ఎక్కడికి వెళ్లావు?”
“స్కూల్‌లో ఫ్రెండ్‌తో…”
“నాకు చెప్పకుండా ఎక్కడికి వెళ్లావు?”
“అమ్మమ్మా, చెప్పడానికి టైమ్…”
“నన్ను ఎవ్వరూ పట్టించుకోరు! మీ అందరికీ మీ పనులే ముఖ్యం!”
ఆ రోజు నుంచి ఝాన్సీ మళ్లీ మారడం మొదలైంది. రాజు చదువుకుంటే—“చదువు… నన్ను పట్టించుకోకు.”
రాజు బయట ఆడితే—“రోజంతా తిరగడమే!” రాజు నవ్వితే—“ఏం నవ్వు? పెద్దవాడివయ్యావా?” రాజు స్నేహితులతో మాట్లాడితే—“వాళ్లే ముఖ్యమా? నేనేం?” ఆశ్రమంలోని వాళ్లు ఆందోళన చెందారు. “ఝాన్సీ మళ్లీ పాత ఝాన్సీ అవుతోంది,” అని అనుకున్నారు.
కానీ ఒక విచిత్రమైన విషయం జరిగింది. రాజు మాత్రం మారలేదు. అతను ఇంకా నవ్వుతూనే ఉన్నాడు. అమ్మమ్మ అరుస్తుంటే తలదించుకుని నిలబడేవాడు. కాసేపటి తర్వాత ఆమెకు నీళ్లు ఇచ్చేవాడు. ఆమె మందులు పెట్టడం మరిచిపోతే గుర్తు చేసేవాడు. ఆమె ఒంటరిగా కూర్చుంటే పక్కన కూర్చునేవాడు.
ఒక రోజు ఆశ్రమంలోని సుబ్బారావుగారు రాజును అడిగారు—“రాజూ… నీ అమ్మమ్మ నిన్ను చాలా అరుస్తుంది కదా?”
రాజు నవ్వి, “అవును,” అన్నాడు.
“నీకు బాధగా ఉండదా?”
“లేదు.”
“ఎందుకు?”
రాజు కాసేపు ఆలోచించి అన్నాడు—“అమ్మమ్మ నన్ను చూసి అరవదు.”
సుబ్బారావుగారు ఆశ్చర్యపోయారు. “మరి?”
రాజు నేలపై ఒక చిన్న గీత గీశాడు. “ఇది అమ్మమ్మ జీవితం అనుకుందాం. ఇందులో ఒకసారి ఆమె పిల్లలు వెళ్లిపోయారు. తర్వాత నేను వచ్చాను. నేను ఆమెకు చాలా దగ్గరయ్యాను.
ఇప్పుడు నేను స్కూల్‌కి వెళ్తున్నాను. ఆమెకు మళ్లీ ఎవరో దూరమవుతున్నట్టు అనిపిస్తోంది.”
సుబ్బారావుగారు మౌనంగా విన్నారు. రాజు కొనసాగించాడు—“ఆమెకు నేను వెళ్లిపోతానేమో అన్న భయం. ఆ భయాన్ని ఆమె మాటల్లో చెప్పలేదు. అందుకే అరుస్తుంది.”
“అయితే నువ్వు ఎందుకు బాధపడవు?” అని అడిగారు.
రాజు నవ్వి, “ఎందుకంటే ఆమె అరుపులు నాపై పడుతున్నాయి. కానీ అవి నా గురించి కావు.”
“అది ఎలా?” అని సుబ్బారావుగారు అడిగారు.
రాజు కాసేపు నిశ్శబ్దంగా ఉండి అన్నాడు—“ఆమెకు తనలో ఉన్న బాధ బయటికి రావాలి కదా. అది నాపై అరుపుల రూపంలో వస్తే… ఆమె కొంచెం తేలికపడుతుంది.”
సుబ్బారావుగారు రాజును చూస్తూ ఉండిపోయారు. రాజు మెల్లగా అన్నాడు—“ఆమె అరుపులు నన్ను అవమానించడానికి రావు తాతయ్యా. అవి ఆమె ఒంటరితనాన్ని, భయాన్ని బయటికి పంపడానికి వస్తాయి.
నేను వాటిని శాపంగా తీసుకుంటే, ఆమె బాధను మరో బాధగా మార్చినట్టవుతుంది. ఆమె అరుపులు ఆమెకు ఉపశమనం అయితే… నాకు అవి కూడా ఒక ఆశీర్వాదమే.”
ఆ మాటలు ఝాన్సీ చెవుల్లోకి ఎలా వెళ్లాయో ఎవరికీ తెలియదు. ఆమె తలుపు వెనుక నిలబడి అన్నీ విన్నది. రాజు తనను సమర్థించలేదు, తన తప్పును కూడా సమర్థించలేదు; అతను ఆమెను అర్థం చేసుకున్నాడు. అదే ఝాన్సీకి తట్టుకోలేని అనుభవం.
ఆ రాత్రి రాజు నిద్రపోయాక ఝాన్సీ అతని మంచం పక్కన కూర్చుంది. అతని జుట్టు నిమిరింది. మెల్లగా అంది—“రాజూ…”
రాజు నిద్రలోనే “హ్మ్…” అన్నాడు.
“నేను నిన్ను చాలా అరుస్తున్నానా?”
రాజు కళ్లు తెరవకుండా అన్నాడు—“కొంచెం.”
ఝాన్సీ నవ్వింది. ఆ నవ్వులో కన్నీళ్లు ఉన్నాయి. “నన్ను క్షమించు.”
రాజు కళ్లు తెరిచాడు. “అమ్మమ్మా… నువ్వు క్షమాపణ ఎందుకు అడుగుతున్నావు?”
ఝాన్సీ గొంతు ఆగిపోయింది. “నిన్ను కోల్పోతానేమోనని భయపడుతున్నాను.”
రాజు ఆమె చేతిని పట్టుకున్నాడు. “నేను స్కూల్‌కి వెళ్తాను అమ్మమ్మా… నీ దగ్గర నుంచి కాదు.”
ఝాన్సీ అతన్ని గట్టిగా కౌగిలించుకుంది. ఆ క్షణంలో ఆమెకు ఒక గొప్ప విషయం అర్థమైంది—పిల్లలు దూరం కావడం, మనుషులు మనల్ని వదిలిపోవడం ఒకటే కాదు.
దూరం అంటే సంబంధం ముగిసిపోవడం కాదు. ఎవరినైనా ప్రేమించడం అంటే వారిని మన దగ్గరే ఉంచుకోవడం కాదు. వాళ్లు తమ జీవితంలోకి వెళ్లడానికి మన హృదయంలో స్థలం కల్పించడం.
ఆ తర్వాత ఝాన్సీ పూర్తిగా మారిపోయిందని చెప్పడం నిజం కాదు. ఆమె అప్పుడప్పుడు ఇంకా కోపపడేది. ఇంకా పిల్లలను తిట్టేది. ఇంకా దేవుడితో గొడవపడేది.
కానీ ఇప్పుడు ఒక తేడా వచ్చింది. కోపం వచ్చినప్పుడు ఆమె తనను తాను అడిగేది—“నేను నిజంగా రాజుపై కోపంగా ఉన్నానా? లేక అతను నన్ను వదిలి వెళ్తాడనే నా భయంపైనా?” ఆ ఒక్క ప్రశ్న ఆమెను ఆపేది.
ఒక రోజు రాజు స్కూల్ నుంచి వచ్చి అన్నాడు—“అమ్మమ్మా, నేను పెద్దయ్యాక నీకు ఒక పెద్ద ఇల్లు కడతాను.”
ఝాన్సీ నవ్వింది. “నాకు ఇల్లు అవసరం లేదు.”
“మరి?”
“నువ్వు ఎక్కడున్నా… అప్పుడప్పుడు నా దగ్గరికి వచ్చి కూర్చుంటే చాలు.”
రాజు నవ్వి, “అంతేనా?” అన్నాడు.
“అంతే.”
“అయితే నేను ప్రతిరోజూ వస్తాను.”
ఝాన్సీ తల ఊపింది. “లేదు రాజూ. ప్రతిరోజూ రావాల్సిన అవసరం లేదు.”
“ఎందుకు?”
“నువ్వు నీ జీవితం జీవించాలి.”
రాజు ఆశ్చర్యంగా ఆమెను చూశాడు. “అమ్మమ్మా… నువ్వు నిజంగానే అంటున్నావా?”
ఝాన్సీ అతని నుదుటిపై ముద్దుపెట్టింది. “ఇప్పుడే నేర్చుకున్నాను.”
కొన్ని సంవత్సరాల తర్వాత రాజు పెద్దవాడయ్యాడు. ఒకరోజు అతనికి విదేశంలో చదువుకునే అవకాశం వచ్చింది. ఆశ్రమంలోని అందరూ ఉత్సాహపడ్డారు. కానీ ఝాన్సీ మాత్రం కిటికీ దగ్గర నిలబడి ఉంది. ఆమె చేతిలో రాజు చిన్నప్పటి ఫోటో. రాజు దగ్గరకు వచ్చి, “అమ్మమ్మా…” అన్నాడు.
“వెళ్లు,” అంది ఆమె.
“నువ్వు బాధపడవా?”
“బాధపడతాను.”
“మరి?”
“బాధపడటం అంటే నిన్ను ఆపడం కాదు.”
రాజు ఆమెను కౌగిలించుకున్నాడు. ఝాన్సీ అతని చెవిలో మెల్లగా అంది—“నువ్వు వెళ్లిపోతున్నావని కాదు… నువ్వు ఎగురుతున్నావని నేను చూస్తాను.”
రాజు వెళ్లిపోయాడు.
ఆ రోజు రాత్రి ఝాన్సీ ఒంటరిగా కూర్చుంది. కానీ ఈసారి ఆమెకు ఒంటరితనం అనిపించలేదు.
కిటికీ తెరిచింది. బయట వాన పడుతోంది. పదేళ్ల క్రితం తన జీవితంలోకి ఒక వానరాత్రి వచ్చిన బిడ్డ గుర్తొచ్చాడు. ఆమె ఆకాశం వైపు చూసింది. “దేవుడా…” అని మొదలుపెట్టి కొద్దిసేపు ఆగింది.
తర్వాత నవ్వుతూ అంది—“నన్ను ఎందుకు ఇంత ఆలస్యంగా అర్థం చేసుకున్నావో కాదు… నేను నిన్ను ఎందుకు ఇంత ఆలస్యంగా అర్థం చేసుకున్నానో ఇప్పుడు తెలుసుకున్నాను.”
ఆ రాత్రి ఝాన్సీకి ఒక గొప్ప సత్యం అర్థమైంది. మన జీవితంలోకి వచ్చే ప్రతి మనిషి మనతో ఉండటానికి రాడు. కొంతమంది మనల్ని మార్చడానికి వస్తారు. కొంతమంది మనలో చనిపోయిన భాగాన్ని మేల్కొలపడానికి వస్తారు. కొంతమంది మన చేతిని పట్టుకుని కొంతదూరం నడిచి, ఆ తర్వాత తమ దారిలోకి వెళ్తారు. కానీ వారు వెళ్లిపోయినా, వాళ్లు మనలో వదిలిన అర్థం మాత్రం ఉండిపోతుంది.
ఝాన్సీ జీవితంలో రాజు కూడా అలాగే వచ్చాడు—ఒక వర్షపు రాత్రి తలుపు దగ్గర వదిలివేయబడిన శిశువుగా. కానీ నిజానికి ఆ రాత్రి తలుపు దగ్గర వదిలివేయబడింది బిడ్డ కాదు; ఝాన్సీ యొక్క చనిపోయిన జీవితం. రాజు దాన్ని ఎత్తుకుని మళ్లీ ఆమె చేతుల్లో పెట్టాడు.
అందుకే ఆమె చివరికి తెలుసుకుంది— పిల్లలు మనం పెంచుకోవడానికి మన జీవితంలోకి రారు; మనమే మళ్లీ కొత్తగా ఆవిష్కరించుకోవడానికి వస్తారు.
రాజు ఝాన్సీ మనవడు మాత్రమే కాదు. అతను ఆమె జీవితానికి రెండో జన్మ.
*****
📢 మనతెలుగుకథలు.కామ్ WhatsApp ఛానల్‌ను ఉచితంగా ఫాలో అవ్వండి!
మనతెలుగుకథలు.కామ్‌లో ప్రచురించే కథలు • కవితలు • ప్రత్యేక వ్యాసాలు • సీరియల్ ఎపిసోడ్స్ - వాటి తాజా లింక్స్‌ను మా WhatsApp ఛానల్‌లో పొందవచ్చు.
✅ ఛానల్‌ను Follow చేయండి✅ WhatsAppలో Updates → Channels ద్వారా మా పోస్టులు చూడండి✅ మీకు నచ్చిన కథ లేదా పోస్టు లింక్‌పై క్లిక్ చేసి చదవండి✅ కొత్త పోస్టులు మిస్ కాకుండా Notifications 🔔 ON చేసుకోండి✅ మీ స్నేహితులు, సన్నిహితులతో మా ఛానల్‌ను Share చేయండి
👉 మా WhatsApp ఛానల్: https://whatsapp.com/channel/0029VbE7RFB3mFY84MHHSb3y
వెంకట్ మంత్రిప్రగడ గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
మేము నిర్వహించే వివిధ పోటీలలో రచయితలకు బహుమతులు అందించడంలో భాగస్వాములు కావాలనుకునే వారు వివరాల కోసం story@manatelugukathalu.com కి మెయిల్ చెయ్యండి.
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత పరిచయం: వెంకట్ మంత్రిప్రగడ
పుట్టి పెరిగింది విశాఖపట్నంలో, స్థిరపడింది హైదరాబాద్ లో, చాలా కాలంగా బెంగళూరు లో ఉంటున్నాను...సాహిత్యాభిలాష చదవడం వరకే పరిమితమైంది...లాక్ డౌన్ సందర్భంగా కొంచం రాయడం కూడా ప్రారభించేసిన ఔత్సాహిక రచయితను...తెలుగు సాహిత్య ప్రపంచంలో గురజాడ, కుటుంబరావు, రావి శాస్త్రి, ముళ్ళపూడి, జ్యేష్ఠ, భరాగో, గొల్లపూడి, జలంధర, కేశవరెడ్డి గార్లు అభిమాన రచయితలు, శ్రీ శ్రీ గారు, సిరివెన్నెల వారూ అభిమాన కవులు...
ఇతర భాషా సాహిత్యాలలో మున్షీ ప్రేమ్ చంద్, మాక్సిం గోర్కీ, దోస్తోయ్వస్కీ, మొరావియా, ఆల్బర్ట్ కామూ, పౌలో కొయిలో, కన్నడం లో భైరప్ప లు కూడా చాలా ఇష్టమైన రచయితలు...
ఆధునిక రచయితల్లో యువల్ నోవా హరారీ, రాజా ఇవటూరి, సత్యం మందపాటి, అనిల్ అనంతస్వామి అభిమాన రచయితలు ...
Comments