top of page
Original.png

అనాథాశ్రమం నుంచి వృద్ధాశ్రమం వరకు

2 minutes ago
3 min read

వృద్ధాశ్రమంలో పాత ఫొటో ఆల్బమ్‌ను హత్తుకుని కన్నీటితో కూర్చున్న రామయ్య

Anaathasramam Nunchi Vruddasramam Varaku - Telugu Ispirational Story | Manasa Reddy Chichili 

అనాథాశ్రమం నుంచి వృద్ధాశ్రమం వరకు - తెలుగు ప్రేరణాత్మక కథ | మానస రెడ్డి చిచిలీ

Published in manatelugukathalu.com on 19/11/2026


అనాథాశ్రమం నుంచి తన కొడుకుగా పెంచుకున్న వ్యక్తి చేత వృద్ధాశ్రమానికి చేరిన రామయ్య కథ ఇది. తల్లిదండ్రులకు ఆస్తి కంటే వృద్ధాప్యంలో లభించే ప్రేమ, ఆప్యాయతే అసలైన సంపద అని ఈ కథ చెబుతుంది.


ఒక ఊరిలో రామయ్య అనే వ్యక్తి ఉండేవాడు. భార్య చనిపోయినప్పటి నుంచి అతని జీవితం ఒంటరిగా మారిపోయింది.


ఇంట్లో ఎంత ఆస్తి ఉన్నా, ఎంత డబ్బు ఉన్నా, తనని 'నాన్నా' అని పిలిచే ఒక చిన్న గొంతు కోసం అతని మనసు తపించేది.


ఒకరోజు అనాథాశ్రమానికి వెళ్లినప్పుడు, మూలన కూర్చుని ఏడుస్తున్న ఒక చిన్న బాలుడు కనిపించాడు.


ఆ బాలుడి పేరు ఆనంద్.


"బాబూ... నీకు ఎవరూ లేరా?" అని రామయ్య అడిగాడు.


ఆ బాలుడు కన్నీళ్లు తుడుచుకుంటూ, "నాకు ఎవరూ లేరు..." అన్నాడు.


ఆ మాట రామయ్య గుండెను కదిలించింది.

అతను ఆ బాలుడిని దత్తత తీసుకున్నాడు.


తన ఇంటికి తీసుకొచ్చి, తన కొడుకులా పెంచుకున్నాడు. మంచి చదువు చెప్పించాడు.

అడిగినవన్నీ కొనిచ్చాడు.


తనకు దక్కని ప్రేమనంతా ఆ బాలుడిపై కుమ్మరించాడు.


ఆనంద్ చిన్నవాడిగా ఉన్నప్పుడు ప్రతి రాత్రి రామయ్య ఒడిలో తలపెట్టి నిద్రపోయేవాడు.

"నాన్నా... నేను పెద్దయ్యాక నిన్ను ఎప్పుడూ వదిలిపెట్టను" అని చెప్పేవాడు.


ఆ మాటలు విన్నప్పుడల్లా రామయ్య కళ్లలో ఆనందబాష్పాలు నిండేవి.


కాలం గడిచింది.

ఆనంద్ పెద్దవాడయ్యాడు.

మంచి ఉద్యోగం సంపాదించాడు.


పెళ్లి చేసుకున్నాడు.


కొద్దికాలానికి రామయ్య తన ఆస్తినంతా కొడుకు పేరు మీద రాసిచ్చాడు.


"నా కొడుకు సుఖంగా ఉంటే చాలు. నా జీవితానికి అదే పెద్ద ఆస్తి" అనుకున్నాడు.


కానీ ఆస్తి చేతికి వచ్చిన తర్వాత ఆనంద్ ప్రవర్తన మారిపోయింది.


ఒకప్పుడు తండ్రి చేయి పట్టుకుని నడిచిన కొడుకు, ఇప్పుడు తండ్రి పక్కన నడవడానికి కూడా ఇష్టపడటం లేదు.


ఒకరోజు ఆనంద్ తన తండ్రితో ఇలా అన్నాడు:

"నాన్నా... మీ వయసు అయిపోయింది. ఇంట్లో మిమ్మల్ని చూసుకోవడం మాకు కష్టంగా ఉంది.

మిమ్మల్ని ఒక వృద్ధాశ్రమంలో చేర్పిస్తాను.


అక్కడ మీకు అన్ని సౌకర్యాలు ఉంటాయి."

రామయ్య ఒక్క క్షణం మౌనంగా ఉండిపోయాడు.


తన జీవితమంతా పెంచుకున్న కొడుకు నోటివెంట ఆ మాటలు వస్తాయని అతను ఊహించలేదు.


కళ్లలో నీళ్లు తిరిగినా, కొడుకును ఏమీ అనలేదు.

మరుసటి రోజు ఆనంద్ తండ్రిని వృద్ధాశ్రమంలో చేర్పించాడు.


వెళ్లిపోయే ముందు రామయ్య కొడుకు చేయి పట్టుకుని అడిగాడు:

"బాబూ... నువ్వు చిన్నప్పుడు నన్ను 'నాన్నా' అని పిలిచినప్పుడు నా జీవితం ధన్యమైందనుకున్నాను.


ఈరోజు నన్ను ఇక్కడ వదిలి వెళ్తున్నావు. ఒక్క విషయం అడుగుతాను... నేను నీకు ఏమి తక్కువ చేశాను?"


ఆనంద్ సమాధానం చెప్పకుండా తల తిప్పుకుని వెళ్లిపోయాడు.


వృద్ధాశ్రమంలోని మంచం మీద కూర్చున్న రామయ్య తన పాత సంచిలోంచి ఒక చిన్న ఆల్బమ్ తీసుకున్నాడు.


అందులో ఆనంద్ చిన్నప్పటి ఫొటోలు ఉన్నాయి.

ఒక ఫొటోను గుండెలకు హత్తుకుని ఏడ్చాడు.


అప్పుడే పక్కన కూర్చున్న వృద్ధుడు అడిగాడు:

"మీ కొడుకు మిమ్మల్ని చూడటానికి వస్తాడా?"

రామయ్య కన్నీళ్లు తుడుచుకుంటూ నెమ్మదిగా అన్నాడు...


"అతను నా కొడుకు కాకపోయినా, నేను అతన్ని నా కొడుకుగానే పెంచాను.


అతనికి నేను తండ్రిని అయ్యాను.


కానీ ఈరోజు అతను నా కొడుకు కాదని నాకు అర్థమైంది."

కొద్దిసేపు ఆగి మళ్లీ అన్నాడు...

"నేను అతన్ని అనాథాశ్రమం నుంచి తీసుకొచ్చాను.


కానీ ఈరోజు నా జీవితమే అనాథాశ్రమంలో ముగుస్తోంది."

ఆ మాట విన్న వృద్ధాశ్రమంలోని అందరి కళ్లూ చెమ్మగిల్లాయి.


ఆ రాత్రి రామయ్య తన డైరీలో చివరి వాక్యాలుగా ఇలా రాశాడు:

"రక్తసంబంధం లేకపోయినా ప్రేమతో పెంచాను.


కన్నకొడుకులా చూసుకున్నాను. నా ఆస్తిని అతనికి ఇచ్చాను. కానీ నా వృద్ధాప్యంలో ఒంటరితనం మాత్రం అతను నాకు తిరిగి ఇచ్చాడు.


నేను అతనికి ఇల్లు ఇచ్చాను... కానీ నా కోసం అతని ఇంట్లో ఒక మూల కూడా మిగల్లేదు.

నేను అతనికి భవిష్యత్తు ఇచ్చాను... కానీ నా గతాన్ని గుర్తుపెట్టుకునే మనసు అతనికి లేకపోయింది."


మనిషిని గొప్పవాడిని చేసేది అతని ఆస్తి కాదు, అతని హృదయం.


పిల్లలను కనడం ఒక జీవనసంబంధం కావచ్చు, కానీ ప్రేమతో పెంచడం ఒక పవిత్రమైన అనుబంధం.


తల్లిదండ్రులు పిల్లలకు ఆస్తిని ఇవ్వడం గొప్ప విషయం కాదు...


తమ చివరి రోజుల్లో ఆప్యాయతను పొందడం వారి అసలైన అదృష్టం.


ఒక వృద్ధుడికి కావలసింది పెద్ద ఇల్లు కాదు... "నాన్నా, భోజనం చేశావా?" అని అడిగే ఒక ఆప్యాయమైన గొంతు మాత్రమే.


ఎందుకంటే...

ఆస్తి కోసం తల్లిదండ్రులను వెతికే పిల్లలు చాలామంది ఉంటారు...


కానీ ఆస్తి లేని తల్లిదండ్రులను ప్రేమించే పిల్లలే నిజమైన వారసులు.









📢 మనతెలుగుకథలు.కామ్ WhatsApp ఛానల్‌ను ఉచితంగా ఫాలో అవ్వండి!

మనతెలుగుకథలు.కామ్‌లో ప్రచురించే కథలు • కవితలు • ప్రత్యేక వ్యాసాలు • సీరియల్ ఎపిసోడ్స్ - వాటి తాజా లింక్స్‌ను మా WhatsApp ఛానల్‌లో పొందవచ్చు.

✅ ఛానల్‌ను Follow చేయండి✅ WhatsAppలో Updates → Channels ద్వారా మా పోస్టులు చూడండి✅ మీకు నచ్చిన కథ లేదా పోస్టు లింక్‌పై క్లిక్ చేసి చదవండి✅ కొత్త పోస్టులు మిస్ కాకుండా Notifications 🔔 ON చేసుకోండి✅ మీ స్నేహితులు, సన్నిహితులతో మా ఛానల్‌ను Share చేయండి

👉 మా WhatsApp ఛానల్: https://whatsapp.com/channel/0029VbE7RFB3mFY84MHHSb3y


మానస రెడ్డి చిచిలీ గారి కొన్ని ఇతర రచనలు:







మానస రెడ్డి చిచిలీ గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు


మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.


లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.

 

మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.

దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).


మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.


గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.


మానస రెడ్డి చిచిలీ

రచయిత్రి పరిచయం: https://manatelugukathalu.com/profile/manasa/profile

మానస రెడ్డి చిచిలీ తెలంగాణ రాష్ట్రంలోని హైదరాబాద్‌కు చెందిన కవయిత్రి. ఆమె రచించిన హైకూ మరియు టాంకా కవితలు Under the Basho, Mainichi Haiku వంటి అనేక పత్రికల్లో ప్రచురించబడ్డాయి. ఆమె హైకూ 2025 సంవత్సరానికి సంబంధించిన Touchstone Award కు నామినేట్ చేయబడింది. అంతేకాకుండా, ఆమె నేరుగా జపనీస్ భాషలో కూడా హైకూ రచనలు చేసారు.


Comments

Rated 0 out of 5 stars.
No ratings yet

Add a rating
bottom of page