చూసే కళ్లకు కనిపించని చేతులు
- Venkat Manthripragada
- May 12
- 4 min read
Chuse Kallaku Kanipinchani Chethulu - Telugu Emotional Story | Venkat Manthripragada
చూసే కళ్లకు కనిపించని చేతులు - తెలుగు భావోద్వేగ కథ | వెంకట్ మంత్రిప్రగడ
Published in manatelugukathalu.com on 12/05/2026
రాత్రి పన్నెండు గంటలు. బయట ఆకాశం నిద్రలోకి జారిపోయింది. కానీ అర్జున్ గది మాత్రం నిద్రపోవడం మానేసింది. ఒక చిన్న ల్యాప్టాప్ స్క్రీన్ ముందు కూర్చున్నాడు. కళ్లలో అలసట ఉంది. చేతుల్లో వేగం ఉంది. మనసులో మాత్రం ప్రశ్నలే. “ఈ ఫోటోలో ఉన్నది ‘హింస’ కిందకి వస్తుందా?” — స్క్రీన్ అడిగింది.
అర్జున్ కాస్త జాగ్రత్తగా చూశాడు. రక్తం ఉంది. ఒక చిన్న పిల్లాడు ఏడుస్తున్నాడు. అతని వేళ్లు కీబోర్డ్పై కదిలాయి — “Yes”. ఇంకో పని పూర్తైంది. ఇంకో డాలర్ సంపాదించాడు. కానీ ఇంకో ముక్క మనసు కోల్పోయాడు. అర్జున్ బెంగళూరులోని ఒక చిన్న గదిలో ఉంటాడు. బయట ప్రపంచం అతన్ని “ఫ్రీలాన్సర్” అంటుంది. అతను మాత్రం తనను తాను “కనిపించని మనిషి”గా అనిపించుకుంటాడు. అతని పని? ప్రపంచంలో అత్యంత తెలివైన యంత్రాలకి “తెలివి నేర్పించడం”. అతను పని చేసే కంపెనీ పేరు “NeuroGrid AI”. వాళ్లు చెప్పేది సింపుల్ — “మేము భవిష్యత్తు నిర్మిస్తున్నాం.” కానీ ఆ భవిష్యత్తు నిర్మాణంలో అర్జున్ లాంటి వాళ్ల పేర్లు ఎక్కడా ఉండవు.
అర్జున్ రోజూ వేల ఫోటోలు చూస్తాడు. వాటికి లేబుల్స్ వేస్తాడు. “పిల్లి”, “కారు”, “ముసలి మనిషి”, “హింస”, “అశ్లీలం”, “సురక్షితం”. ఈ చిన్న చిన్న నిర్ణయాలే పెద్ద పెద్ద AI సిస్టమ్స్కి మేధస్సు అవుతాయి. కానీ ఒక రోజు అతను ఆగిపోయాడు.
స్క్రీన్పై వచ్చిన ఫోటో అతన్ని కుదిపేసింది. అది ఒక ప్రమాదం. రోడ్డుపై పడిపోయిన మనిషి. చుట్టూ జనాలు. ఎవరూ సహాయం చేయడం లేదు. ఫోటో కింద ప్రశ్న: “Is this content safe for general audience?” అర్జున్ చేతులు ఆగిపోయాయి. “సురక్షితం?” అతను తనలో తానే నవ్వుకున్నాడు. “మనిషి ప్రాణం పోతున్నప్పుడు… ఇది సురక్షితం కాదా? లేక మనం చూస్తూ ఉండటం సురక్షితమా?” అతను కీబోర్డ్పై “No” టైప్ చేశాడు.
కానీ ఆ సమాధానం అతనికి సరిపోలేదు.
అర్జున్కి ఒక స్నేహితురాలు ఉంది — మాయ. ఆమె కూడా అదే పని చేస్తుంది. కానీ ఆమె పని మరింత కఠినం — content moderation. ఆమె రోజూ చూసేది మనుషుల అంధకారం. ఒక రోజు కాఫీ షాప్లో కలిసినప్పుడు మాయ కళ్లలో ఒక విచిత్రమైన ఖాళీ కనిపించింది. “నువ్వు బాగున్నావా?” అర్జున్ అడిగాడు. మాయ చిరునవ్వు నవ్వింది. “బాగున్నాను అని చెప్పాలి… ఎందుకంటే నా పని అదే.” “ఏమైంది?” “నిన్న నేను చూసిన వీడియో… ఒక చిన్న పిల్లాడిని….” ఆమె మాట ఆగిపోయింది. కళ్ళు తడిచాయి. “నేను ‘Remove’ బటన్ నొక్కాను. వీడియో పోయింది. కానీ నా తలలో మాత్రం ఇంకా తిరుగుతూనే ఉంది.” అర్జున్ నిశ్శబ్దంగా విన్నాడు. “మన పని ప్రపంచాన్ని శుభ్రం చేయడం అంటారు. కానీ మన మనసు మాత్రం ఎవరు శుభ్రం చేస్తారు?” — మాయ ప్రశ్నించింది.
అర్జున్ ఆ రాత్రి నిద్రపోలేదు. అతను మొదటిసారి తన పనిని ఆలోచించాడు. “నేను AIకి నేర్పిస్తున్నానా? లేక AI నన్నే మార్చేస్తుందా?” అతను తన పని లాగ్స్ చూస్తున్నాడు. రోజుకు 5000 లేబుల్స్. నెలకి లక్ష. ప్రతి లేబుల్ వెనుక ఒక మనిషి కథ ఉంది. కానీ ఆ కథ అతనికి కనిపించకూడదు. అతనికి కేవలం ట్యాగ్ మాత్రమే కనిపించాలి. “Human in the loop” — కంపెనీ వాళ్లు చెప్తారు. కానీ అర్జున్కి అది ఇలా అనిపించింది — “Human in the cage.”
ఒక రోజు కంపెనీ నుంచి ఒక మెయిల్ వచ్చింది. “Congratulations! Our AI model has achieved 99% accuracy.” అర్జున్ కాస్త నవ్వుకున్నాడు. “ఈ 99% లో నా శాతం ఎంత?” అని అతను తనను తాను అడిగాడు. ఆ మెయిల్లో ఎక్కడా అర్జున్ పేరు లేదు. మాయ పేరు లేదు. వేలాది మంది పని చేసినా — క్రెడిట్ మాత్రం యంత్రానికి.
మాయ ఒక రోజు అర్జున్కి ఒక ఆలోచన చెప్పింది. “మన పని ఎవరికీ కనిపించదు కదా… మనమే కనిపించేలా చేద్దామా?” “ఎలా?” “మన కథలు రాయాలి. మనం చూసినవి, మనం అనుభవించినవి.” అర్జున్ కాస్త ఆలోచించాడు. “ఎవరూ వినరు.” మాయ నవ్వింది. “మనమూ మొదట వినలేదు. కానీ ఇప్పుడు మనం చూస్తున్నాం.”
అర్జున్ ఆ రాత్రి ఒక బ్లాగ్ ప్రారంభించాడు. పేరు — “Invisible Hands”. మొదటి పోస్టు ఇలా ప్రారంభమైంది: “మీరు ఉపయోగించే ప్రతి AI వెనుక ఒక మనిషి ఉన్నాడు. అతను మీలాగే నవ్వుతాడు, ఏడుస్తాడు, భయపడుతాడు. కానీ మీరు అతన్ని చూడరు.” ఆ బ్లాగ్ మెల్లగా వైరల్ అయ్యింది. ప్రపంచం మొదటిసారి ఆ “కనిపించని” మనుషుల గురించి చదవడం ప్రారంభించింది.
కానీ అందరికీ అది నచ్చలేదు. NeuroGrid నుంచి అర్జున్కి కాల్ వచ్చింది. “మీరు మా కాంట్రాక్ట్ ఉల్లంఘిస్తున్నారు. వెంటనే ఆ బ్లాగ్ తొలగించండి.”
అర్జున్ కొంచెం భయపడ్డాడు. కానీ మాయ మాటలు గుర్తొచ్చాయి — “మనమే కనిపించేలా చేద్దాం.”
అతను ఫోన్ పెట్టేశాడు.
కొన్ని రోజుల్లో అతని అకౌంట్ బ్లాక్ అయ్యింది. పని పోయింది. ఆదాయం ఆగిపోయింది. అతను కాసేపు ఖాళీగా కూర్చున్నాడు. “ఇది సరైన నిర్ణయమా?” అని తనను తాను అడిగాడు. అప్పుడు అతనికి ఒక మెసేజ్ వచ్చింది. ఒక అన్యుడు రాసినది: “నేను కూడా అదే పని చేస్తున్నాను. మీ బ్లాగ్ చదివాక… నేను ఒంటరిగా లేనని తెలిసింది. ధన్యవాదాలు.” అర్జున్ కళ్లలో నీళ్లు వచ్చాయి.
మాయ అతని దగ్గరకు వచ్చింది. “పని పోయిందా?” అర్జున్ తల ఊపాడు. మాయ చిరునవ్వు నవ్వింది. “మనకు పని పోయింది… కానీ మన స్వరం దొరికింది.”
కొన్ని నెలల తరువాత… అర్జున్ ఒక చిన్న ఆఫీస్లో కూర్చున్నాడు. గోడపై ఒక బోర్డ్ ఉంది — “Human First AI”. అతను ఇప్పుడు ఒక కొత్త టీమ్తో పని చేస్తున్నాడు. వాళ్ల లక్ష్యం — AIని మానవీయంగా చేయడం మాత్రమే కాదు, మానవుల్ని కనిపించేలా చేయడం. మాయ కూడా అక్కడే ఉంది.
ఒక కొత్త ఇంటర్వ్యూ జరుగుతోంది. ఇంటర్వ్యూవర్ అడిగాడు: “మీరు ఈ రంగంలో ఎందుకు పని చేయాలనుకుంటున్నారు?” అభ్యర్థి సమాధానం చెప్పాడు: “నేను AIని నిర్మించాలనుకుంటున్నాను.”
అర్జున్ చిరునవ్వు నవ్వాడు. “మంచిది. కానీ ముందు ఒక విషయం గుర్తుంచుకోండి…” అతను కాసేపు ఆగి, నెమ్మదిగా చెప్పాడు: “AIని నిర్మించడానికి… ముందుగా మనుషులను చూడాలి.”
ఆ రోజు రాత్రి అర్జున్ మళ్లీ తన ల్యాప్టాప్ ముందు కూర్చున్నాడు. కానీ ఈసారి స్క్రీన్ అతనిని అడగలేదు — “Is this safe?” అతను తనే తనను అడిగాడు: “ఇది సరైనదా?” ఈసారి అతని సమాధానం స్పష్టంగా ఉంది.
“యంత్రాలకు మేధస్సు నేర్పిన మనిషి… చివరికి తన మనసు తిరిగి నేర్చుకున్న రోజు అదే.”
*****
వెంకట్ మంత్రిప్రగడ గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
మేము నిర్వహించే వివిధ పోటీలలో రచయితలకు బహుమతులు అందించడంలో భాగస్వాములు కావాలనుకునే వారు వివరాల కోసం story@manatelugukathalu.com కి మెయిల్ చెయ్యండి.
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత పరిచయం: వెంకట్ మంత్రిప్రగడ
పుట్టి పెరిగింది విశాఖపట్నంలో, స్థిరపడింది హైదరాబాద్ లో, చాలా కాలంగా బెంగళూరు లో ఉంటున్నాను...సాహిత్యాభిలాష చదవడం వరకే పరిమితమైంది...లాక్ డౌన్ సందర్భంగా కొంచం రాయడం కూడా ప్రారభించేసిన ఔత్సాహిక రచయితను...తెలుగు సాహిత్య ప్రపంచంలో గురజాడ, కుటుంబరావు, రావి శాస్త్రి, ముళ్ళపూడి, జ్యేష్ఠ, భరాగో, గొల్లపూడి, జలంధర, కేశవరెడ్డి గార్లు అభిమాన రచయితలు, శ్రీ శ్రీ గారు, సిరివెన్నెల వారూ అభిమాన కవులు...
ఇతర భాషా సాహిత్యాలలో మున్షీ ప్రేమ్ చంద్, మాక్సిం గోర్కీ, దోస్తోయ్వస్కీ, మొరావియా, ఆల్బర్ట్ కామూ, పౌలో కొయిలో, కన్నడం లో భైరప్ప లు కూడా చాలా ఇష్టమైన రచయితలు...
ఆధునిక రచయితల్లో యువల్ నోవా హరారీ, రాజా ఇవటూరి, సత్యం మందపాటి, అనిల్ అనంతస్వామి అభిమాన రచయితలు ...
Comments