దీప్తి
- Manasa Reddy Chichili
- 1 hour ago
- 6 min read
Deepthi - Telugu Inspirational Story | Manasa Reddy Chichili
దీప్తి - తెలుగు ప్రేరణాత్మక కథ | మానస రెడ్డి చిచిలీ
Published in manatelugukathalu.com on 02/09/2026
మనిషి జీవితాన్ని అతని శరీరంలోని లోపం నిర్ణయించదు. అతని ఆలోచనలు, పట్టుదల, కలలు అతని భవిష్యత్తును నిర్ణయిస్తాయి.
దివ్యాంగత, కుటుంబ నిర్లక్ష్యం, విద్య, ఆత్మవిశ్వాసం, పట్టుదల, సేవాభావం కలిసిన ఈ హృదయస్పర్శి కథ మనకు ఒక గొప్ప సందేశాన్ని అందిస్తుంది.
ఒక చిన్న పట్టణంలో రామయ్య, లక్ష్మమ్మ అనే దంపతులు నివసించేవారు. వారికి ఇద్దరు కుమార్తెలు; సౌమ్య, దీప్తి.
సౌమ్య పుట్టినప్పుడు ఇంట్లో పండుగ వాతావరణం. కానీ దీప్తి పుట్టిన రోజు మాత్రం ఆ ఇంట్లో ఆనందం కంటే నిశ్శబ్దమే ఎక్కువగా కనిపించింది. దీప్తికి పుట్టుకతోనే ఒక కాలు బలహీనంగా ఉంది. ఆమె నడవడానికి సహాయం అవసరమయ్యేది.
ఆమె తల్లి మొదట్లో ఎంతో బాధపడింది. “నా బిడ్డ ఇలా ఎందుకు పుట్టింది?” అని కన్నీళ్లు పెట్టుకుంది. కాలం గడిచేకొద్దీ ఆ కన్నీళ్లు ప్రేమగా మారాల్సింది. కానీ అవి నెమ్మదిగా నిర్లక్ష్యంగా మారిపోయాయి. ఇంట్లో ఎవరైనా అతిథులు వచ్చినప్పుడు, “సౌమ్య ఎక్కడ?” అని అడిగేవారు.
దీప్తి అక్కడే ఉన్నా… ఆమెను ఎవరూ అడిగేవాళ్ళు కాదు. ఆమె చిన్నప్పటి నుంచే ఒక విషయం అర్థం చేసుకుంది; తనను చూసేవాళ్ళు చాలామంది ఉన్నారు, కానీ తనను అర్థం చేసుకునేవాళ్ళు చాలా తక్కువ.
సౌమ్య పరుగెత్తుకుంటూ బయటికి వెళ్తే ఇంట్లో అందరూ నవ్వేవారు. దీప్తి నెమ్మదిగా నడవడానికి ప్రయత్నిస్తే, “అంత తొందర ఎందుకు?” అని అంటారు.
సౌమ్యకు కొత్త బట్టలు, దీప్తికి పాత బట్టలు. సౌమ్య పాఠశాలకు వెళ్లేటప్పుడు తల్లి జడ వేసేది. దీప్తి పుస్తకాలతో ఒంటరిగా కూర్చునేది. అయితే దీప్తికి ఒక అలవాటు ఉండేది; ఆమె ఎవరైనా తనను పట్టించుకోకపోతే బాధపడేది.
కానీ కొద్దిసేపటి తర్వాత ఒక పుస్తకం తెరిచి చదవడం మొదలుపెట్టేది. పుస్తకాలు ఆమెను ఎప్పుడూ తిరస్కరించలేదు. అవి ఆమెను అందంగా ఉన్నావా, వేగంగా నడుస్తావా, ఇతరుల్లా ఉన్నావా అని అడగలేదు. ఆమె పుస్తకం తెరిస్తే… అది తన ప్రపంచాన్ని ఆమె ముందు తెరిచేది.
దీప్తి మొదటిసారి పాఠశాలకు వెళ్లిన రోజు ఆమెకు ఎంతో ఆనందం. కొత్త పుస్తకాలు, కొత్త బ్యాగ్, కొత్త ప్రపంచం. కానీ పాఠశాలలో కూడా కొందరు పిల్లలు ఆమె నడకను చూసి నవ్వేవారు.
ఒకసారి కొంతమంది పిల్లలు ఆమె వెనుక నడుస్తూ ఆమె నడకను అనుకరించారు. దీప్తి ఆగిపోయింది. ఆమె కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.
అప్పుడు ఆమె తరగతి ఉపాధ్యాయురాలు సరోజ టీచర్ అక్కడికి వచ్చింది. ఆమె పిల్లల్ని మందలించి దీప్తి దగ్గరకు వచ్చింది.
“దీప్తీ, నువ్వు ఎందుకు ఏడుస్తున్నావు?”
“టీచర్… నేను వాళ్లలాగా ఎందుకు లేను?”
సరోజ టీచర్ ఆమెను కాసేపు చూసింది.
“ఎందుకంటే నువ్వు వాళ్లలా ఉండాల్సిన అవసరం లేదు.”
దీప్తి అయోమయంగా చూసింది.
“మనిషి విలువ ఆమె యొక్క నడకలో ఉండదు. ఆమె యొక్క ఆలోచనలో ఉంటుంది.”
ఆ మాట దీప్తి జీవితాన్ని మార్చింది. ఆ రోజు ఆమె ఒక నిర్ణయం తీసుకుంది; “నా గురించి ఇతరులు ఏమనుకుంటారో నేను మార్చలేను. కానీ నేను ఏమవుతానో మాత్రం నేనే నిర్ణయించుకోగలను.”
దీప్తి చదువులో అద్భుతంగా రాణించింది. ప్రతి సంవత్సరం మొదటి స్థానంలో నిలిచేది. ఒకసారి జిల్లా స్థాయి పరీక్షలో ఆమెకు అత్యధిక మార్కులు వచ్చాయి. స్కూల్లో ఆమెకు బహుమతి ఇచ్చారు. ప్రధానోపాధ్యాయుడు మైక్లో ప్రకటించాడు: “మన పాఠశాలకు గర్వకారణమైన విద్యార్థిని దీప్తి.” అందరూ చప్పట్లు కొట్టారు.
దీప్తి తల్లిదండ్రులు కూడా అక్కడే ఉన్నారు. ఆమె వేదిక మీద నిలబడి తల్లివైపు చూసింది. తల్లి నవ్వుతుందని ఆశించింది. లక్ష్మమ్మ మాత్రం బంధువులతో మాట్లాడుతోంది. ఆమె చూపు దీప్తిపై పడలేదు. ఆ రోజు దీప్తి బహుమతిని గట్టిగా పట్టుకుంది. చప్పట్లు వినిపిస్తున్నా… ఆమె మనసు మాత్రం ఒక చూపు కోసం ఎదురుచూస్తోంది.
పదో తరగతి తర్వాత చదువు కొనసాగించడం కుటుంబానికి ఇష్టం లేదు.
“ఇప్పటివరకు చదివింది చాలు” అని తండ్రి అన్నాడు.
“ఇంకా చదవాలంటే ఖర్చు అవుతుంది” అని తల్లి చెప్పింది.
దీప్తి నిశ్శబ్దంగా నిలబడింది.
“నాన్నా… నాకు స్కాలర్షిప్ వస్తే?”
రామయ్య ఆమెవైపు చూశాడు.
“వస్తే చూసుకుందాం.”
ఆ మాట ఆమెకు చాలు.
ఆమె పగలు, రాత్రి కష్టపడి చదివింది. పరీక్ష రాసింది. కొన్ని వారాల తర్వాత ఫలితాలు వచ్చాయి. దీప్తికి రాష్ట్ర స్థాయి మెరిట్ స్కాలర్షిప్ వచ్చింది. ఆమెకు చదువు కొనసాగించడానికి ఆర్థిక సహాయం లభించింది. ఆమె ఆ పత్రాన్ని చేతిలో పట్టుకుని ఇంటికి వచ్చింది.
“నాన్నా…”
అతను చూశాడు.
“నాకు స్కాలర్షిప్ వచ్చింది.”
“అలానా?”
అంతే… నిశ్శబ్దం.
దీప్తి ఆ పత్రాన్ని తన గదిలో పెట్టుకుంది. అది ఆమె జీవితంలో మొదటి పెద్ద విజయం. కానీ దాన్ని జరుపుకోవడానికి ఆమెకు కుటుంబం లేదు. ఆమె ఒంటరిగా కూర్చుని చిన్నగా నవ్వుకుంది: “పర్వాలేదు… ఒకరోజు నా విజయం నా కోసం మాట్లాడుతుంది.”
కాలం గడిచింది. సౌమ్యకు మంచి సంబంధం వచ్చింది. ఇంట్లో పెళ్లి సందడి మొదలైంది. ఇల్లు బంధువులతో నిండిపోయింది. పెళ్లి కార్డులు ముద్రించారు, బంధువులకు పంపించారు.
ఒకరోజు దీప్తి ఒక కార్డు తీసుకుంది. అక్క పేరు చూసి ఆమె ముఖంలో చిరునవ్వు వచ్చింది. “అక్కకు పెళ్లి…” ఆమె హృదయం ఆనందంతో నిండిపోయింది.
తర్వాత ఆమె తల్లిని అడిగింది: “అమ్మా, పెళ్లి పనుల్లో నేను ఏం చేయాలి?”
లక్ష్మమ్మ కాసేపు మౌనంగా ఉండి, “నువ్వు ఎక్కువగా తిరగలేవు కదా. నువ్వు ఇంట్లోనే ఉండు, పెళ్లివారికంట పడకు” అంది.
దీప్తి ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దమైంది.
“అంటే… నేను అక్క పెళ్లికి రాకూడదా?”
ఎవరూ సమాధానం చెప్పలేదు.
పెళ్లి రోజు వచ్చింది. ఇంట్లో నాదస్వరాలు, నవ్వులు, పూలు, బంధువులు. సౌమ్య వధువుగా ముస్తాబైంది. దీప్తి తన గదిలో కూర్చుంది. తన చేతులతో అక్క కోసం చిన్న బహుమతి తయారు చేసింది. అక్క గదికి వెళ్లింది.
“అక్కా…”
సౌమ్య తిరిగి చూసింది. దీప్తి బహుమతిని ఇచ్చింది. “నీ కొత్త జీవితానికి నా ఆశీర్వాదం.”
సౌమ్య దానిని పట్టించుకోలేదు. దీప్తి కళ్లలో నీళ్లు వచ్చాయి. దీప్తి ఏదో చెప్పబోయింది. కానీ బయట నుంచి ఎవరో పిలిచారు: “దీప్తి! త్వరగా రా!”
దీప్తి బయటకు వెళ్లిపోయింది. దీప్తి తన గదిలోనే ఉండిపోయింది. సౌమ్యకు పెళ్లి అయిపోయింది. ఫొటోలు తీశారు. అతిథులు వెళ్లిపోయారు. ఇల్లు ఖాళీ అయింది. కానీ దీప్తి మనసు మాత్రం ఖాళీగా మిగిలింది.
అక్క పెళ్లి తర్వాత ఇంట్లో దీప్తి మరింత ఒంటరిగా అయింది. ఆమెకు ఒక విషయం అర్థమైంది; ఇక్కడ తన భవిష్యత్తు కోసం ఎదురు చూస్తే, తన జీవితం కూడా ఈ గోడల మధ్యే ముగిసిపోతుంది.
ఆమె ఉన్నత విద్య కోసం నగరానికి వెళ్లింది. అక్కడ ఆమెకు డబ్బు లేదు, కుటుంబం నుంచి పెద్దగా సహాయం లేదు. కానీ స్కాలర్షిప్ ఉంది. ఆమె ప్రతిరోజూ గ్రంథాలయంలో గంటల తరబడి చదివేది, కళాశాలకు వెళ్లేది. వచ్చి చిన్న పిల్లలకు ట్యూషన్లు చెప్పేది. ఆ డబ్బుతో తన అవసరాలు తీర్చుకునేది.
ఒకసారి తీవ్రమైన వర్షం. రోడ్లు నీటితో నిండిపోయాయి. చాలామంది ఇంట్లోనే ఉండిపోయారు. కానీ దీప్తి పరీక్ష ఉందని కాలేజీకి వెళ్లింది. ఆమెను చూసిన ఒక సహ విద్యార్థిని అడిగింది: “నువ్వు ఇంత కష్టపడాల్సిన అవసరం ఏముంది?”
దీప్తి నవ్వింది: “నాకు వెనక్కి తీసుకెళ్లడానికి ఎవరూ లేరు. అందుకే ముందుకు వెళ్ళాలి.”
చదువు పూర్తయిన తర్వాత దీప్తికి మంచి ఉద్యోగం వచ్చింది. కానీ ఆమె తన జీవితాన్ని కేవలం తన కోసం ఉపయోగించుకోవాలని అనుకోలేదు. ఒక రోజు ఒక ప్రభుత్వ పాఠశాలకు వెళ్లింది. అక్కడ ఒక చిన్న అమ్మాయి మూలన కూర్చుని ఉంది. ఆమె దగ్గర పుస్తకాలు లేవు.
దీప్తి అడిగింది: “ఎందుకు చదవడం లేదు?”
“నా దగ్గర పుస్తకాలు లేవు.”
ఆ చిన్నారి మాట విన్న వెంటనే దీప్తికి తన బాల్యం గుర్తొచ్చింది. ఆమెకు ఒకప్పుడు కుటుంబం ప్రేమ ఇవ్వకపోయినా… పుస్తకాలు తనకు తోడుగా నిలిచాయి. ఆ రోజు ఆమె నిర్ణయించుకుంది: “నాకు దొరికిన స్కాలర్షిప్ ఒక తలుపు తెరిచింది. ఇప్పుడు నేను మరొకరి కోసం వంద తలుపులు తెరవాలి.”
ఆమె ఒక చిన్న విద్యా సంస్థ ప్రారంభించింది. పేద పిల్లలకు స్కాలర్షిప్లు, ప్రత్యేక అవసరాలు ఉన్న పిల్లలకు విద్యా సహాయం, గ్రామీణ బాలికలకు ఉచిత శిక్షణ అందించింది. ఆమె పని నెమ్మదిగా విస్తరించింది. దీప్తి ఎప్పుడూ తన ఫొటోలు ప్రచారం చేయించుకోలేదు. “పిల్లల జీవితాలు మారితే చాలు. నా పేరు ఎక్కడ అవసరం లేదు” అనేది. కానీ మంచి పని ఎప్పటికీ దాగి ఉండదు.
ఒక రోజు ఒక ప్రముఖ సంస్థ ఆమె సేవలను గుర్తించింది. ఆమెకు జాతీయ స్థాయి పురస్కారం వచ్చింది. తర్వాత అంతర్జాతీయ సంస్థలు ఆమెను ఆహ్వానించాయి. ఆమె చేసిన కార్యక్రమాల ద్వారా వేలాది మంది విద్యార్థులకు సహాయం అందింది.
ఒకప్పుడు తన నడకను చూసి నవ్విన ప్రపంచం… ఇప్పుడు ఆమె మాట వినడానికి ఎదురు చూసింది. ఒకప్పుడు ఇంట్లో ఆమెకు కుర్చీ ఇవ్వడానికి సంకోచించిన వారు… ఇప్పుడు ఆమెను వేదికపైకి ఆహ్వానించడానికి పోటీ పడ్డారు. కానీ దీప్తి మారలేదు. ఆమెకు ఇప్పటికీ తన మొదటి స్కాలర్షిప్ పత్రం గుర్తుంది.
ఒక ఉదయం రామయ్య పత్రిక తెరిచాడు. మొదటి పేజీలో ఒక పెద్ద ఫొటో: “వేలాది మంది పిల్లలకు విద్యా వెలుగు అందిస్తున్న దీప్తికి అంతర్జాతీయ గౌరవం.”
అతని చేతులు వణికాయి. “లక్ష్మీ…”
తల్లి వచ్చి పత్రిక తీసుకుంది. ఫొటో చూసింది. ఆమె కళ్లలో కన్నీళ్లు నిండాయి. “మన దీప్తి…”
ఆ ఒక్క మాట తర్వాత ఆమె గొంతు ఆగిపోయింది. ఎన్నో సంవత్సరాలుగా ఆమె కూతురిని అడగలేదు, ఆమె ఎలా ఉందో తెలుసుకోలేదు, ఆమె ఎక్కడ ఉందో తెలుసుకోలేదు. కానీ ఆ రోజు ప్రపంచం మొత్తం ఆమెను గుర్తించింది.
తల్లి నెమ్మదిగా చెప్పింది: “మనమే ఆమెను మర్చిపోయాం.”
రామయ్య తల వంచుకున్నాడు: “కాదు… మనం ఆమెను కోల్పోయాం.”
“మన జీవితంలో కొన్ని గాయాలు మానిపోతాయి. కానీ వాటి గుర్తులు మనకు పాఠం నేర్పుతాయి.”
“ఏమిటది?”
“మన వల్ల ఇంకొకరి హృదయం ఎప్పుడూ గాయపడకూడదని.”
దీప్తి తన తల్లిదండ్రులను తన సంస్థకు ఆహ్వానించింది. అక్కడ వేలాది మంది పిల్లలు చదువుకుంటున్నారు. వారిలో చాలామందికి ఆమె ఇచ్చిన స్కాలర్షిప్లే ఆధారం. ఒక చిన్న అమ్మాయి దీప్తి దగ్గరకు వచ్చి అడిగింది: “మేడమ్… మీరు లేకపోతే నేను చదువుకోలేకపోయేదాన్ని.”
దీప్తి ఆ అమ్మాయిని చూసి నవ్వింది: “నువ్వు బాగా చదివి ఇంకొకరికి సహాయం చేయు. అదే నాకు నువ్విచ్చే బహుమతి.”
ఆ మాట విన్న తల్లి కన్నీళ్లు పెట్టుకుంది. ఒకప్పుడు తన కూతురి చదువు గురించి పట్టించుకోని ఆమె… ఇప్పుడు తన కూతురు వందలాది పిల్లల చదువుకు కారణమైందని చూస్తోంది. ఆమె దీప్తి దగ్గరకు వచ్చి చెప్పింది: “నిన్ను చిన్నచూపు చూసినందుకు నా జీవితాంతం బాధపడతాను.”
దీప్తి తల్లి చేతిని పట్టుకుంది. “అమ్మా… గతాన్ని మార్చలేం. కానీ ఇంకొక పిల్లవాడిని అతని లోపం వల్ల చిన్నచూపు చూడకుండా మనం చూసుకోవచ్చు.”
తల్లి తల ఊపింది.
ఆ రోజు సాయంత్రం దీప్తి తన సంస్థ భవనం ముందు నిలబడింది. సూర్యుడు అస్తమిస్తున్నాడు. ఆకాశం నారింజ రంగులో మెరిసింది. ఆమె చుట్టూ పిల్లల నవ్వులు. ఆమెకు ఒకప్పుడు దక్కని కుటుంబ ప్రేమ… ఇప్పుడు వేలాది మంది పిల్లల ప్రేమగా మారింది. ఆమెను ఒకప్పుడు ఇంట్లో ఒక భారంగా భావించారు. కానీ ఆమె ప్రపంచానికి ఒక వెలుగుగా మారింది.
ఆమె శరీరంలో ఒక లోపం ఉండవచ్చు. కానీ ఆమె మనసులో మాత్రం ఎలాంటి లోపం లేదు. ఆమె నడక నెమ్మదిగా ఉండవచ్చు. కానీ ఆమె కలల అడుగులు ఎవరూ ఆపలేకపోయారు. ఆమె కుటుంబం ఆమెను మర్చిపోయింది. కానీ ఆమె తనను తాను ఎప్పుడూ మర్చిపోలేదు. అందుకే ఆమె పేరు దీప్తి – చీకటిలో కూడా వెలుగునిచ్చే దీపం.
మనిషిని అతని శరీరం చూసి అంచనా వేయకూడదు. పేదరికం అతని భవిష్యత్తును నిర్ణయించదు. కుటుంబం ప్రేమించకపోయినా, మనం మనల్ని మనం ప్రేమించుకోవాలి. అవమానాన్ని ప్రతీకారంగా మార్చకూడదు, అది విజయంగా మారాలి. మనకు ఎవరో ఒకరు ఇచ్చిన సహాయం మన జీవితాన్ని మార్చిితే, మనం ఇంకొకరి జీవితాన్ని మార్చే వ్యక్తిగా మారాలి.
ఎందుకంటే ఒక ఇంట్లో వెలిగని దీపం… ప్రపంచమంతా వెలిగించగలదు.
***
పాఠకులు ఇప్పుడు మా వాట్సాప్ ఛానల్ ఉచితంగా ఫాలో చెయ్యడం ద్వారా మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో ప్రచురింపబడే అన్ని కథలు, కవితలు, ప్రత్యేక వ్యాసాలు, సీరియల్ ఎపిసోడ్స్ వీటన్నిటికి సంబంధించిన లింక్స్ చూసి, కావలసిన వాటిని క్లిక్ చేసి చదువుకోవచ్చును.
మా whaatsApp ఛానల్ ను ఫాలో చెయ్యండి. మీ సన్నిహితులకు షేర్ చెయ్యండి.
మానస రెడ్డి చిచిలీ గారి కొన్ని ఇతర రచనలు:
మానస రెడ్డి చిచిలీ గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత్రి పరిచయం: https://manatelugukathalu.com/profile/manasa/profile
మానస రెడ్డి చిచిలీ తెలంగాణ రాష్ట్రంలోని హైదరాబాద్కు చెందిన కవయిత్రి. ఆమె రచించిన హైకూ మరియు టాంకా కవితలు Under the Basho, Mainichi Haiku వంటి అనేక పత్రికల్లో ప్రచురించబడ్డాయి. ఆమె హైకూ 2025 సంవత్సరానికి సంబంధించిన Touchstone Award కు నామినేట్ చేయబడింది. అంతేకాకుండా, ఆమె నేరుగా జపనీస్ భాషలో కూడా హైకూ రచనలు చేసారు.
Comments