చివరి బెంచ్
- Munipalle Vasundhara Rani
- 2 hours ago
- 8 min read
Chivari Bench - Telugu Inspirational Story | Vasundhara Rani Munipalle
చివరి బెంచ్ - తెలుగు ప్రేరణాత్మక కథ | వసుంధర రాణి మునిపల్లె
Published in manatelugukathalu.com on 02/09/2026
స్కూల్లో చివరి బెంచ్ అంటే చాలామందికి చదువులో వెనుకబడిన పిల్లలే గుర్తుకొస్తారు. కానీ ప్రతి చివరి బెంచ్ వెనుక ఒక కనిపించని కథ ఉండొచ్చు. అందరూ నిర్లక్ష్యంగా చూసే ఒక బాలుడిలో దాగి ఉన్న ప్రతిభను ఒక టీచర్ గుర్తిస్తే, ఆ చిన్న గుర్తింపు అతని జీవితాన్నే మార్చగలదు.
అది ఒక గవర్నమెంట్ స్కూల్. ఆ రోజు ఎనిమిదో తరగతి గదిలోకి మాధవి టీచర్ మొదటిసారి అడుగుపెట్టేసరికి పిల్లలంతా ఆమె చుట్టూ కొత్తగా వచ్చిన ఆసక్తితో చూస్తున్నారు. కొత్త టీచర్ అంటే మొదటి రోజు అందరికీ ఒకటే ఉత్సాహం. ఎవరు ఎలా ఉంటారో, ఎంత కఠినంగా ఉంటారో, హోంవర్క్ ఎంత ఇస్తారో తెలుసుకోవాలనే ఆత్రుత.
మాధవి బోర్డు మీద తన పేరు రాసి పిల్లల వైపు తిరిగింది. “నా పేరు మాధవి. ఇక నుంచి మీకు తెలుగు చెబుతాను.” పిల్లలంతా ఒకేసారి “గుడ్ మార్నింగ్ మేడమ్” అన్నారు. మాధవి నవ్వింది.
“పుస్తకాలు మూసేయండి. ఈరోజు మనం పాఠం చదవం. ఒక కథ మాట్లాడుకుందాం” అంది. అంతే! క్లాస్లో ఒక్కసారిగా ఉత్సాహం పెరిగింది.
కానీ చివరి బెంచ్లో మాత్రం ఒక పిల్లవాడు తలదించుకుని కూర్చున్నాడు. కళ్లకు నిద్ర. చేతిలో పాత నోటుబుక్. మిగతా పిల్లలంతా టీచర్ వైపు చూస్తుంటే అతను మాత్రం ఏదో రాస్తున్నాడు.
మాధవి కథ చెబుతూ మధ్యమధ్యలో అతని వైపు చూసింది. కథ అయిపోయాక అడిగింది. “నేను చెప్పిన కథలో మీకు ఎవరు బాగా నచ్చారు?” చాలామంది చేతులు పైకి లేచాయి. “హీరో.” “అతని అమ్మ.” “కుక్క.”
పిల్లల సమాధానాలు వింటూ మాధవి నవ్వింది. చివరి బెంచ్లో ఉన్న బాలుడు మాత్రం తలెత్తలేదు. ఆమె అతని దగ్గరకు వెళ్లింది.
“నీ పేరు?” అతను నెమ్మదిగా తలెత్తాడు. “రవి.” “కథ ఎలా ఉంది?” “బాగుంది మేడమ్.” “అయితే నువ్వెందుకు వినకుండా ఏం రాస్తున్నావు?” అని అడిగింది.
అతను నోటుబుక్ మూసేశాడు. “ఏమీ లేదు మేడమ్.” మాధవి అతని చేతిలోని పుస్తకాన్ని తీసుకోవడానికి ప్రయత్నించలేదు. “సరే. ఏమీ లేకపోతే పర్లేదు. కానీ ఒకరోజు చూపించాలి” అని చెప్పి తిరిగి వెళ్లిపోయింది.
ఆమెకు తెలియదు—ఆ చివరి బెంచ్లో కూర్చున్న ఆ బాలుడి నోటుబుక్లో అతని వయసుకు మించిన ప్రపంచం ఉందని.
రవికి పదమూడు సంవత్సరాలు. క్లాస్లో ఎప్పుడూ చివరి బెంచ్లోనే కూర్చుంటాడు. పరీక్షల్లో మార్కులు తక్కువ. హోంవర్క్ పూర్తిగా ఉండదు. టీచర్లు అడిగితే సమాధానం చెప్పడు. మధ్యాహ్నం అయ్యేసరికి నిద్రపోతాడు.
కాబట్టి స్కూల్లో అందరికీ అతని గురించి ఒకే అభిప్రాయం. “చదువు మీద శ్రద్ధ లేని పిల్లాడు.” “ఎంత చెప్పినా వినడు.” “పాస్ అవ్వడమే కష్టం.” రవి మాత్రం ఎవరి మాటకూ స్పందించేవాడు కాదు.
ఆ రోజు సాయంత్రం స్కూల్ అయిపోయిన తర్వాత కూడా అతను నేరుగా ఇంటికి వెళ్లలేదు. స్కూల్ దగ్గర్లోని టీ దుకాణానికి వెళ్లాడు. అక్కడ గ్లాసులు కడిగి, టేబుళ్లు తుడిచి, మిగిలిన బిస్కెట్లను సర్ది, యజమాని ఇచ్చిన కొద్దిపాటి డబ్బుతో ఇంటికి బయలుదేరాడు.
ఇంటికి వెళ్లేసరికి రాత్రి తొమ్మిది దాటింది. చిన్న గదిలో అతని తండ్రి శంకర్ అలసిపోయి కూర్చున్నాడు. రోజంతా ఆటో నడిపి వచ్చిన చెమట ఇంకా ముఖం మీదే ఉంది.
“వచ్చావా?”
“వచ్చాను నాన్నా.”
“తిన్నావా?”
“టీ దుకాణంలో తిన్నాను.”
శంకర్ తల ఊపాడు. “రేపు ఉదయాన్నే లేవాలి. ఆటో దగ్గరికి వచ్చి కొంచెం సహాయం చెయ్యి.”
“సరే.”
రవి తన పుస్తకాలు తీసుకున్నాడు. శంకర్ ఒకసారి అతని వైపు చూసి అన్నాడు. “బాగా చదువుకో.”
“సరే నాన్నా.”
అది వాళ్ల మధ్య ప్రతిరోజూ జరిగే చిన్న సంభాషణ.
శంకర్కు తన కొడుకు మీద ప్రేమ ఉంది. కానీ ఆ ప్రేమను ఎలా చూపించాలో అతనికి తెలియదు. తనకు చదువు రాలేదు. పేదరికం మధ్య పెరిగాడు. రవికి తనకంటే మంచి జీవితం ఇవ్వాలనేది అతని ఒక్క కోరిక.
రాత్రి అందరూ పడుకున్న తర్వాత రవి మాత్రం మేల్కొని ఉన్నాడు. చిన్న టేబుల్ మీద నోటుబుక్ పెట్టుకుని రాయడం మొదలుపెట్టాడు.
ఆ రోజు మాధవి చెప్పిన కథ గుర్తొచ్చింది. కానీ ఆమె చెప్పిన కథను రాయలేదు. తన కథ రాశాడు.
“ఒక బాలుడు ఎప్పుడూ చివరి బెంచ్లో కూర్చునేవాడు. అందరూ అతన్ని వెనుక కూర్చున్నాడని అనుకునేవారు. కానీ అతనికి తెలుసు—ముందు కూర్చుంటే తన ముందు కూర్చున్న వాళ్ల జీవితాలు తనకు కనిపించేవి కాదు. చివరి బెంచ్ నుంచి మాత్రం అందరి వెన్నుపూసల వెనుక దాగిన ముఖాలు కనిపించేవి...” రాస్తూ రాస్తూ అతనికి నిద్ర వచ్చింది.
మరుసటి రోజు తెలుగు పుస్తకాలు చెక్ చేస్తూ మాధవి రవి దగ్గరకు వచ్చింది. “హోంవర్క్?”
రవి పుస్తకం ఇచ్చాడు. అందులో ఏమీ లేదు.
“ఎందుకు చేయలేదు?”
“మర్చిపోయాను మేడమ్.”
మాధవి అతని నోటుబుక్ తీసుకుంది.
రవి ఒక్కసారిగా భయపడ్డాడు. “అది వద్దు మేడమ్.”
“ఎందుకు?” అతను సమాధానం చెప్పలేదు. మాధవి నోటుబుక్ తెరిచింది.
మొదటి పేజీలో చిన్న చిన్న వాక్యాలు. తర్వాత కథ. మరో కథ. మరో కథ. అవి సాధారణంగా పదమూడు ఏళ్ల పిల్లవాడు రాసేవి కావు.
ఆమె చదువుతూనే పోయింది. ఒక కథలో తల్లి కోసం ఎదురు చూస్తున్న బాలుడు ఉన్నాడు. మరో కథలో ప్రతిరోజూ ఒకే బస్సులో ప్రయాణించే వృద్ధుడు ఉన్నాడు. ఇంకో కథలో స్కూల్ గేటు దగ్గర పడుకునే కుక్క ఉంది.
మాధవి నోటుబుక్ మూసి రవిని చూసింది. “ఇవన్నీ నువ్వే రాశావా?”
“అవును మేడమ్.”
“ఎందుకు?”
రవి కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉండి అన్నాడు. “నాతో మాట్లాడేవాళ్లు తక్కువ మేడమ్. అందుకే కథలతో మాట్లాడుతాను.”
మాధవి అతని వైపు చూస్తూ ఉండిపోయింది. ఆ రోజు మొదటిసారి ఆమెకు ఆ పిల్లవాడిలో ఏదో ఉందని అనిపించింది. అతను సమస్య కాదు, అతని సమస్యను ఎవరూ గమనించలేదు.
ఆ రోజు సాయంత్రం మాధవి రవి ఇంటికి వెళ్లింది. శంకర్ మొదట కంగారుపడ్డాడు. “స్కూల్లో ఏమైనా చేశాడా మేడమ్?”
“లేదు. నేను అతన్ని చూడటానికి వచ్చాను.” రవి తలదించుకున్నాడు.
మాధవి ఇంట్లోకి చూసింది. చిన్న గది. ఒక మంచం. ఒక పాత టేబుల్. పక్కనే ఆటో రిపేర్ పరికరాలు. “రవి ఎప్పుడు చదువుకుంటాడు?”
శంకర్ కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉన్నాడు. “రాత్రి.”
“ఎంతసేపు?”
“పని అయిపోయిన తర్వాత.”
“పని అంటే?”
శంకర్ అన్నీ చెప్పాడు.
ఉదయం ఆటో దగ్గర సహాయం. సాయంత్రం టీ దుకాణం. ఇంటికి వచ్చాక చిన్న చిన్న పనులు. మిగిలేది రాత్రి.
మాధవి రవిని చూసింది. “అందుకే క్లాస్లో నిద్ర వస్తుందా?”
రవి ఏమీ మాట్లాడలేదు. శంకర్ ఒక్కసారిగా కొడుకు వైపు చూశాడు. ఆ రోజు వరకు తన కొడుకు స్కూల్లో నిద్రపోతున్నాడని అతనికి తెలియదు.
మాధవి మెల్లగా చెప్పింది. “శంకర్ గారు, రవి చదువులో వెనుకబడి ఉన్నాడు. కానీ అతనిలో ఒక మంచి ప్రతిభ ఉంది.”
శంకర్ వెంటనే అన్నాడు. “కథలు రాస్తాడు మేడమ్. వాటితో ఉద్యోగం వస్తుందా?”
మాధవి నవ్వలేదు. “ప్రతి పిల్లాడి ప్రతిభ వెంటనే ఉద్యోగం ఇవ్వకపోవచ్చు. కానీ అది అతని జీవితానికి దారి చూపుతుంది.” శంకర్ తల వంచాడు.
ఆ రోజు నుంచి మాధవి రవిని మార్చడానికి ప్రయత్నించలేదు. అతనికి సరిపడే విధంగా చదువును మార్చింది. గణితం సమస్యలను కథలుగా చెప్పింది. చరిత్రలో రాజుల జీవితాలను పాత్రలుగా వివరించింది. సైన్స్లో ప్రయోగాలను చిన్న కథలుగా మార్చింది.
మొదట రవికి ఏమీ అర్థం కాలేదు. తర్వాత అతనికి చదువు భయంగా కాకుండా ఆసక్తిగా అనిపించడం మొదలైంది.
ఒకరోజు మాధవి క్లాస్లో ప్రకటించింది. “మన స్కూల్లో కథల పోటీ ఉంటుంది.”
పిల్లలంతా ఉత్సాహంగా పేర్లు ఇచ్చారు. మాధవి రవి పేరు కూడా రాసింది.
రవి వెంటనే లేచాడు. “మేడమ్... నేను కాదు.”
“ఎందుకు?”
“నా కథలు ఎవరూ చదవరు.”
“ముందు నువ్వు రాయి. ఎవరు చదువుతారో తర్వాత చూద్దాం.”
ఆ రాత్రి రవి చాలా సేపు ఆలోచించాడు. తన నోటుబుక్ తెరిచి ఒక కథ రాశాడు. పేరు—‘చివరి బెంచ్.’ కథలోని బాలుడు ఎవరో రవికి తెలుసు. అతనే. కానీ కథలో తన పేరు రాయలేదు. పోటీ రోజు మాధవి అన్ని కథలు చదివింది.
రవి కథ చివరికి వచ్చింది. ఆమె చదవడం మొదలుపెట్టింది. మొదటి కొన్ని పంక్తులకే ఆమె ముఖంలో మార్పు వచ్చింది. కథలోని బాలుడు ఎప్పుడూ చివరి బెంచ్లో ఎందుకు కూర్చుంటాడో ఎవరూ అడగలేదు. అతను అక్కడి నుంచి ప్రపంచాన్ని ఎలా చూస్తాడో ఎవరూ తెలుసుకోలేదు. అతని పుస్తకాలలో హోంవర్క్ లేకపోయినా, అతని మనసులో ఎన్నో కథలు ఉన్నాయని ఎవరికీ తెలియదు.
కథ చివర్లో ఒక వాక్యం ఉంది. “నన్ను చివరి బెంచ్లో కూర్చోబెట్టింది నా మార్కులు కాదు. నన్ను చివరి బెంచ్లోనే ఉంచింది నా గురించి ముందే తీర్పు చెప్పిన వాళ్లు.” మాధవి చదవడం ఆపింది.
క్లాస్ మొత్తం నిశ్శబ్దం. ఆ తర్వాత ఎవరో చప్పట్లు కొట్టారు. మిగతా పిల్లలు కూడా చప్పట్లు కొట్టారు. రవి తలెత్తి చూశాడు. అతని ముఖంలో మొదటిసారి సిగ్గు కాదు—నమ్మకం కనిపించింది.
ఆ కథకు మొదటి బహుమతి వచ్చింది. రవి చేతిలో సర్టిఫికెట్ పెట్టినప్పుడు అతను దాన్ని చాలా సేపు చూస్తూ ఉన్నాడు.
అతని తండ్రి శంకర్ కూడా కార్యక్రమానికి వచ్చాడు. అతను తన కొడుకు పేరు స్టేజ్ మీద వినడం ఇదే మొదటిసారి. ఇంటికి వస్తూ శంకర్ నడుస్తూ అడిగాడు. “నీ కథలో ఆ బాలుడు నువ్వేనా?” రవి నవ్వాడు. “కొంచెం.”
శంకర్ ఏమీ అనలేదు. ఇంటికి వెళ్లాక రవి నిద్రపోయాడు. శంకర్ మాత్రం అతని సర్టిఫికెట్ను చాలాసేపు చూస్తూ కూర్చున్నాడు.
మరుసటి రోజు ఉదయం రవిని లేపలేదు. అతను మొదటిసారి కొడుకును కొంచెం ఎక్కువసేపు నిద్రపోనిచ్చాడు.
కానీ సమస్యలు అంతటితో ఆగలేదు. పరీక్షలు దగ్గరపడుతున్నాయి. రవి కథలు బాగా రాస్తున్నా, పాఠ్యాంశాల్లో ఇంకా వెనుకబడి ఉన్నాడు.
హెడ్మాస్టర్ మాధవిని పిలిచాడు. “మీరు అతనిలో ప్రతిభ ఉందంటున్నారు. మంచిదే. కానీ పరీక్షల్లో ఫెయిల్ అయితే ఆ ప్రతిభను ఎవరు గుర్తిస్తారు?”
మాధవి అర్థం చేసుకుంది. కథలు మాత్రమే కాదు, రవి చదువులో కూడా నిలబడాలి. ఆమె మరింత శ్రద్ధ పెట్టింది.
ప్రతిరోజూ స్కూల్ అయిపోయాక అరగంట రవితో కూర్చునేది. అతను అర్థం చేసుకున్నంతవరకూ చెప్పేది. రవి కూడా కష్టపడ్డాడు. మొదటి పరీక్షలో అతని మార్కులు అంత గొప్పగా రాలేదు. కానీ గతంలో కంటే రెట్టింపు వచ్చాయి.
మాధవి అతని పేపర్ మీద పెద్ద అక్షరాల్లో రాసింది— “ముందుకు వెళ్తున్నావు. ఆగిపోకు.”
ఆ మాటను రవి చాలా జాగ్రత్తగా తన నోటుబుక్లో అతికించాడు. ఇంతలో ఇంట్లో పరిస్థితి మరింత కష్టమైంది.
శంకర్ ఆటో పాతది. రిపేర్ ఖర్చులు పెరిగాయి. ఒకరోజు అతనికి ప్రమాదం జరిగింది. కాలికి గాయం కావడంతో కొన్ని వారాలు ఆటో నడపలేకపోయాడు. ఇంట్లో డబ్బు లేదు. రవి స్కూల్కి వెళ్లడం తగ్గించాడు.
మాధవి ఒకరోజు ఇంటికి వెళ్లి చూసేసరికి రవి టీ దుకాణంలో ఎక్కువ గంటలు పని చేస్తున్నాడు. “స్కూల్ ఎందుకు రావడం లేదు?” రవి తలదించుకున్నాడు. “నాన్నకు డబ్బు కావాలి.” “అందుకని నువ్వు చదువు మానేస్తావా?” “మరి ఇంటిని ఎవరు చూసుకుంటారు మేడమ్?” మాధవి శంకర్ వైపు చూసింది.
శంకర్ నొప్పితో మంచం మీదే ఉన్నాడు. “నేను ఏమీ చేయలేకపోతున్నాను మేడమ్.” మాధవి కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉంది. ఆ తర్వాత రవిని చూసి చెప్పింది. “నీ నాన్నను కాపాడటానికి నీ జీవితాన్ని వదులుకోవడం త్యాగం కాదు రవి. ఇద్దరి జీవితాలను కాపాడే మార్గం వెతకాలి.”
ఆమె స్కూల్ టీచర్లతో మాట్లాడింది. హెడ్మాస్టర్ సహాయం చేశాడు. టీచర్లు కలిసి కొంత డబ్బు సేకరించారు. టీ దుకాణం యజమానితో కూడా మాట్లాడి రవి పని గంటలు తగ్గించారు. రవి మళ్లీ స్కూల్కి వెళ్లడం మొదలుపెట్టాడు.
ఆ రోజు నుంచి శంకర్ కూడా ఒక నిర్ణయం తీసుకున్నాడు. “నీ చదువుకు నేను అడ్డం కావద్దు.” రవి ఆశ్చర్యంగా చూశాడు. “నాన్నా...” “నువ్వు ఏం కావాలనుకుంటున్నావో నాకు పూర్తిగా అర్థం కాకపోవచ్చు. కానీ నువ్వు ఏదైనా అవ్వాలనుకుంటే మధ్యలో నేను నిలబడను.”
రవి తండ్రిని కౌగిలించుకున్నాడు. ఆ కౌగిలిలో ఇద్దరి మధ్య ఎన్నాళ్లుగా చెప్పుకోని మాటలన్నీ ఉన్నాయి.
కాలం గడిచింది. రవి పదో తరగతికి వచ్చాడు. అతని మార్కులు మెరుగయ్యాయి. కథలు రాయడం మాత్రం ఆపలేదు. మాధవి అతని కథలను పత్రికలకు పంపడం మొదలుపెట్టింది.
ఒకరోజు రవికి ఒక లేఖ వచ్చింది. ఒక ప్రసిద్ధ రచయిత అతని కథ చదివి పంపిన లేఖ అది. “రాస్తూ ఉండు. నువ్వు చెప్పాల్సిన కథలు ఇంకా చాలా ఉన్నాయి.”
రవి ఆ లేఖను తన తండ్రికి చూపించాడు. శంకర్ చదవలేకపోయాడు. “నువ్వే చదువు.” రవి చదివి వినిపించాడు. శంకర్ మౌనంగా విన్నాడు. “నువ్వు చదివి వినిపిస్తే... నాకు కూడా కథ నచ్చింది.” రవి నవ్వాడు.
సంవత్సరాలు గడిచిపోయాయి. మాధవి అదే స్కూల్లో కొనసాగింది. రవి కాలేజీలో చదివాడు. తర్వాత ఉపాధ్యాయ శిక్షణ తీసుకున్నాడు. ఉద్యోగ పోటీ పరీక్షలు రాయడంతోపాటు కథలు రాయడం కొనసాగించాడు. అతని పేరు చిన్న చిన్న పత్రికల్లో కనిపించడం మొదలైంది.
కానీ అతను రచయితగా మారడం కంటే ఒక విషయం గురించి ఎక్కువగా ఆలోచించాడు. తనలాంటి పిల్లలు ఇంకా ఎంత మంది చివరి బెంచ్లలో కూర్చుని ఉంటారు?
ఒకరోజు అతనికి అదే స్కూల్లో తెలుగు టీచర్ ఉద్యోగం వచ్చింది. అతను స్కూల్ గేటు ముందు నిలబడి చూశాడు. అదే భవనం. అదే గంట. అదే మైదానం. అదే తరగతి గది. కానీ ఈసారి అతను విద్యార్థి కాదు... టీచర్.
మాధవి స్టాఫ్రూమ్ నుంచి బయటికి వచ్చింది. ఆమె రవిని చూసి నవ్వింది. “వచ్చావా?”
“మీ వల్లే.”
“నా వల్ల కాదు. నువ్వే కష్టపడి వచ్చావు.”
రవి క్లాస్లోకి వెళ్లాడు.
పిల్లలంతా లేచి నిలబడ్డారు. “గుడ్ మార్నింగ్ సార్.”
అతನು నవ్వాడు. “కూర్చోండి.”
అతని చూపు సహజంగానే చివరి బెంచ్ వైపు వెళ్లింది. అక్కడ ఒక బాలుడు తలదించుకుని కూర్చున్నాడు. అతని ముందు పుస్తకం ఉంది. కానీ పుస్తకంలో ఏమీ రాయడం లేదు.
రవి క్లాస్ తీసుకుంటూ అతని దగ్గరకు వెళ్లాడు. “నీ పేరు?”
“వినయ్ సార్.”
“ఏం చేస్తున్నావు?”
“ఏమీ లేదు సార్.”
రవి చిరునవ్వు నవ్వాడు.
“అది నాకు బాగా తెలుసు.”
వినయ్ అయోమయంగా చూశాడు.
“ఎందుకు సార్?” రవి అతని పక్కన కూర్చున్నాడు. “ఎందుకంటే నేను కూడా ఒకప్పుడు ఇక్కడే కూర్చునేవాడిని.”
వినయ్ మొదటిసారి తలెత్తి అతన్ని చూశాడు. “మీరు?”
“అవును.”
“మీరు కూడా చదవేవారు కాదా?” రవి నవ్వాడు.
“చదివేవాడిని. కానీ అందరూ అనుకున్న విధంగా కాదు.”
అతను వినయ్ పుస్తకాన్ని తెరిచాడు.
చివరి పేజీలో కొన్ని వాక్యాలు కనిపించాయి. “ఇవి నువ్వే రాశావా?”
వినయ్ భయపడ్డాడు. “సార్... ఎవరికి చెప్పకండి.”
“ఎందుకు?”
“నాన్నకి నచ్చదు. టీచర్లు కూడా నేను చదవకుండా కథలు రాస్తున్నానంటారు.”
రవి ఒక్క క్షణం మౌనంగా ఉన్నాడు. అతనికి తన గతం మొత్తం కళ్లముందు కనిపించింది. అదే చివరి బెంచ్. అదే భయం. అదే నోటుబుక్. అదే అపార్థం. అతను వినయ్ భుజంపై చెయ్యి వేశాడు. “నీ కథ నాకు చూపించు.” వినయ్ నెమ్మదిగా నోటుబుక్ అతని చేతిలో పెట్టాడు.
రవి చదవడం మొదలుపెట్టాడు. ముఖంలో చిన్న చిరునవ్వు వచ్చింది. అతను నోటుబుక్ మూసి బాలుడిని చూశాడు.
“చాలా బాగుంది.”
వినయ్ ఆశ్చర్యపోయాడు. “నిజంగానా సార్?”
“నిజమే.”
“కానీ నేను బాగా చదవను సార్.”
రవి నవ్వాడు. “అది మనం కలిసి చూసుకుందాం.”
“మరి కథలు?”
“అవి మాత్రం ఆపకూడదు.”
వినయ్ ముఖంలో మొదటిసారి వెలుగు కనిపించింది. క్లాస్రూమ్ తలుపు దగ్గర నిలబడి ఉన్న మాధవి ఆ దృశ్యాన్ని చూస్తోంది. రవి ఆమెను చూశాడు. ఆమె ఏమీ చెప్పలేదు. కేవలం నవ్వింది. రవి కూడా నవ్వాడు.
కొద్దిసేపటి తర్వాత బోర్డు మీద అతను ఒక వాక్యం రాశాడు. “ఏ బెంచ్లో కూర్చున్నావన్నది ముఖ్యం కాదు. అక్కడి నుంచి ఎక్కడికి వెళ్తావన్నదే ముఖ్యం.” పిల్లలంతా ఆ వాక్యాన్ని రాసుకున్నారు.
చివరి బెంచ్లో కూర్చున్న వినయ్ మాత్రం ఆ వాక్యాన్ని రాయలేదు. అతను దాని కింద ఇంకో వాక్యం రాశాడు. “ఒకరోజు నేనూ టీచర్ అవుతాను.”
రవి అది చూసి ఏమీ చెప్పలేదు. కేవలం అతని నోటుబుక్ను మెల్లగా మూసి పెట్టాడు. ఎందుకంటే అతనికి తెలుసు—ఒకప్పుడు తన చివరి బెంచ్ను చూసి తనలోని లోపాలను మాత్రమే చూశారు. కానీ మాధవి మాత్రం అదే చివరి బెంచ్లో ఒక ప్రపంచాన్ని చూసింది. ఆమె ఒక బాలుడిని ముందుకు తీసుకొచ్చింది. ఇప్పుడు ఆ బాలుడు... మరో చివరి బెంచ్లో కూర్చున్న బాలుడి ప్రపంచాన్ని చూడటం మొదలుపెట్టాడు.
చివరి బెంచ్ ఎప్పుడూ వెనుక ఉండదు. కొన్నిసార్లు... అక్కడి నుంచే మొదటి అడుగు పడుతుంది.
***
పాఠకులు ఇప్పుడు మా వాట్సాప్ ఛానల్ ఉచితంగా ఫాలో చెయ్యడం ద్వారా మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో ప్రచురింపబడే అన్ని కథలు, కవితలు, ప్రత్యేక వ్యాసాలు, సీరియల్ ఎపిసోడ్స్ వీటన్నిటికి సంబంధించిన లింక్స్ చూసి, కావలసిన వాటిని క్లిక్ చేసి చదువుకోవచ్చును.
మా whaatsApp ఛానల్ ను ఫాలో చెయ్యండి. మీ సన్నిహితులకు షేర్ చెయ్యండి.
వసుంధర రాణి మునిపల్లె గారి కొన్ని ఇతర రచనలు( కథ పేరు పైన క్లిక్ చేయండి.):
వసుంధర రాణి మునిపల్లె గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
విజయదశమి 2026 కథల పోటీల వివరాల కోసం
ఉగాది షడ్రుచుల కథల పోటీల వివరాల కోసం
మేము నిర్వహించే వివిధ పోటీలలో రచయితలకు బహుమతులు అందించడంలో భాగస్వాములు కావాలనుకునే వారు వివరాల కోసం story@manatelugukathalu.com కి మెయిల్ చెయ్యండి.
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత్రి పరిచయం: వసుంధర రాణి మునిపల్లె
నాకు ఈ సదవకాశం ఇచ్చినందుకు ధన్యవాదములు.
నేనొక హౌస్ వైఫ్ ని నాకు కథలు రాయడం ఒక హాబీ.
ఇంతకుముందు జాగృతి లాంటి పత్రికలలో కథలు ప్రచురితమయ్యాయి. ఇంకా కొన్ని కథలు పరిశీలనలో ఉన్నాయి.
Comments