ఎవరో ఒకరు
- Jamunarani B
- Jun 24
- 4 min read
ఎవరో ఒకరు కథ, తెలుగు కథ, మానవత్వం కథ, పుట్టింటి ప్రేమ, కుటుంబ అనుబంధాలు, రైలు ప్రయాణం కథ, భావోద్వేగ తెలుగు కథ, స్ఫూర్తిదాయక కథ, అపరిచితుల సహాయం, మానవ విలువలు, తెలుగు సాహిత్యం, హృద్యమైన కథ, కుటుంబ ప్రేమ, శ్రిత కథలు
Evaro Okaru - Telugu Inspirational Story | Sritha
ఎవరో ఒకరు - తెలుగు ప్రేరణాత్మ కథ | శ్రిత
Published in manatelugukathalu.com on 24/06/2026
మన జీవితంలో కష్టసమయంలో "ఎవరో ఒకరు వచ్చి సహాయం చేస్తే బాగుంటుంది" అని అనిపించే సందర్భాలు ఎన్నో ఉంటాయి. కానీ కొన్నిసార్లు ఆ "ఎవరో ఒకరు" మనమే కావచ్చు. పుట్టింటి ప్రేమ, కుటుంబ అనుబంధాలు, అపరిచితుల మధ్య పుట్టే ఆప్యాయత, మానవత్వం అనే శాశ్వత విలువను హృదయాన్ని తాకేలా చిత్రించిన కథే "ఎవరో ఒకరు". ప్రతి పాఠకుడి హృదయంలో మానవత్వంపై కొత్త నమ్మకాన్ని నింపే అందమైన కథ.
ఆ రోజు పుట్టింట్లో చివరి రోజు.
శ్వేత హైదరాబాద్కు తిరిగి వెళ్లడానికి సిద్ధమవుతోంది. తుంగభద్ర ఎక్స్ప్రెస్కు టికెట్లు ముందుగానే బుక్ చేసుకుంది. ఈసారి ఒక చిన్న సంచితో ప్రయాణం చేయాలని అనుకుంది. కానీ పుట్టింటి ప్రేమకు సంచుల కొలతలు ఉంటాయా?
“టిఫిన్ తింటావా? ఇక్కడ కారం ఉల్లి దోశ చాలా బాగుంటుంది,” అంటూ అమ్మ ప్రేమగా దోశ చేసి పెట్టింది.
“ఒక్కదానికే వెళ్లిపోతావు అమ్మా… ఇంకొంచెం తిను,” అంది.
అమ్మ కళ్లలోని ఆప్యాయత మాటలకన్నా ఎక్కువగా మాట్లాడుతోంది.
శ్వేత తింటూ ఉండగానే మేనల్లుడు పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చాడు.
“అత్తా! ఇవాళ భక్షాలు చేశారు. నీకు చాలా ఇష్టం కదా! ఇప్పుడే తెస్తాను!” అంటూ లోపలికి పరుగెత్తాడు.
కొద్దిసేపటికే వేడివేడిగా భక్షాలు తీసుకొచ్చాడు.
“అత్తా, ఇవి తీసుకెళ్లాలి. మళ్లీ ఎప్పుడు వస్తావో తెలియదు కదా!” అన్నాడు.
ఆ మాటలోని మమకారం శ్వేత మనసును తాకింది.
“ఇవన్నీ ఎందుకురా?” అనుకున్నా, మనసు మాత్రం కాదనలేకపోయింది.
అంతలో అన్న వచ్చాడు. అతని చేతిలో తోటలో కోసిన జామపండ్లు, మామిడి పండ్ల సంచి ఉన్నాయి.
“ఇప్పటికే సంచులు ఎక్కువయ్యాయని తెలుసు. కానీ ఇవి మాత్రం తీసుకెళ్లాలి,” అన్నాడు.
“అన్నయ్యా, హైదరాబాద్లో ఇవన్నీ దొరుకుతాయి కదా?” అంది శ్వేత.
అన్న చిరునవ్వుతో,
“దొరుకుతాయి. కానీ మన తోట వాసన దొరకదు. ఇది పండు కాదు అమ్మా… మన ఇంటి గుర్తు,” అన్నాడు.
ఆ మాటతో శ్వేత కళ్లలో నీళ్లు మెరిశాయి.
అమ్మ ఆవకాయ సీసా పెట్టింది. అక్క వడియాలు కట్టింది. మేనల్లుడు భక్షాలు తెచ్చాడు. అన్న పండ్లు సర్దాడు. బామ్మ అరిసెలు, హల్వా పంపించింది.
ఇంట్లో ఒక రకమైన సందడి. ఒక వైపు నవ్వులు, మరోవైపు కన్నీళ్లు. ప్రేమే రెండు రూపాల్లో ప్రవహిస్తోంది.
చూస్తూ చూస్తూ ఒక సంచి రెండు అయ్యాయి. రెండు మూడు అయ్యాయి. మూడు నాలుగు అయ్యాయి.
“నేను ప్రయాణం చేస్తున్నానా? లేక ఇల్లు మొత్తం హైదరాబాద్కు మార్చుతున్నానా?” అని శ్వేత నవ్వుకుంది.
అయినా ఆ సంచులను వదిలిపెట్టాలనే మనసు ఒప్పుకోలేదు.
“ఇవి సామాను కాదు… ఇవి ప్రేమ,” అని లోపలే అనుకుంది.
సాయంత్రానికి అందరూ కలిసి స్టేషన్కు బయలుదేరారు. అమ్మ, అన్న, అక్క, మేనల్లుడు, బావ—ప్రతి ఒక్కరూ ఒక్కో సంచి పట్టుకున్నారు.
స్టేషన్లో రైలు కోసం ఎదురుచూస్తూ ఉండగా, అమ్మ మళ్లీ మళ్లీ ఒకటే చెబుతోంది.
“జాగ్రత్తగా వెళ్ళు అమ్మా… చేరాక ఫోన్ చేయడం మర్చిపోవద్దు.”
రైలు ప్లాట్ఫారంపైకి రాగానే వీడ్కోలు క్షణం వచ్చేసింది.
“ఏమీ భయపడకు… ఎవరో ఒకరు ఉంటారు సహాయం చేయడానికి,” అన్నాడు అన్న.
ఆ మాటలు శ్వేత మనసులో గట్టిగా నిలిచిపోయాయి.
రైలు కదలడం మొదలైంది.
ప్లాట్ఫారంపై నిలబడి చేతులు ఊపుతున్న తనవాళ్లను చూస్తూ శ్వేత కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.
బోగీలోకి ఎక్కగానే ఒక చిన్న ప్రపంచం కనిపించింది.
ఒక ఆంటీ పెద్ద సంచులతో కూర్చుంది.
“పుట్టింటి నుంచి వస్తున్నాను అమ్మా. పిల్లల కోసం అన్నీ తెచ్చాను,” అంది.
పక్క సీటులో ఒక యువకుడు ఇయర్ఫోన్లు తీసి నవ్వాడు.
“హాస్టల్కు వెళ్తున్నాను. అమ్మ పంపిన వడియాలు, పచ్చళ్లు ఉన్నాయి. ఇవే నా లంచ్ బాక్స్,” అన్నాడు.
మరో వైపు ఒక బామ్మ అరిసెలు, హల్వా, బెల్లం పొట్లాలు సర్దుకుంటోంది.
“మనవరాళ్లకు ఇవే బలం అమ్మా,” అంది.
మరో కుటుంబం కూరగాయలు, ఆకుకూరలు, పండ్ల బుట్టలు తీసుకొచ్చింది.
శ్వేత చిరునవ్వు నవ్వుకుంది.
అందరి సంచుల్లో ఒకే కథ ఉంది.
వేరువేరు చేతులు… కానీ ఒకే హృదయం.
రైలు వేగంగా ముందుకు దూసుకుపోతోంది.
కిటికీ బయట పొలాలు, చెట్లు, చిన్న చిన్న గ్రామాలు వెనక్కి వెళ్లిపోతున్నాయి.
లోపల మాత్రం పరిచయాలు పెరుగుతున్నాయి.
కొద్దిసేపటికి అందరూ ఒకరితో ఒకరు మాట్లాడటం మొదలుపెట్టారు.
శ్వేత తెచ్చిన భక్షాలు అందరికీ రుచి చూపించింది.
ఆంటీ వడియాలు పంచింది.
బామ్మ అరిసెలు ఇచ్చింది.
యువకుడు నవ్వుతూ తన పచ్చడి గురించి గొప్పలు చెప్పుకున్నాడు.
అపరిచితులుగా మొదలైన ప్రయాణం క్రమంగా కుటుంబ సమావేశంలా మారిపోయింది.
“రైలు ప్రయాణాల్లో ఇదే బాగుంటుంది,” అనుకుంది శ్వేత.
“ఎక్కడో ఎక్కిన వాళ్లు… కొద్ది గంటల్లో మనవాళ్లలా అనిపిస్తారు.”
రాత్రి గడిచింది.
ఉదయం ఆకాశం మబ్బులతో నిండిపోయింది.
చినుకులు మొదలయ్యాయి.
కొద్దిసేపటికి భారీ వర్షంగా మారిపోయాయి.
రైలు గమ్యస్థానానికి దగ్గరపడుతోంది.
కానీ ప్రయాణికుల మనసుల్లో కొత్త ఆందోళన మొదలైంది.
“ఈ వానలో ఇన్ని సంచులు ఎలా దిగుతాయో?” అని ఆంటీ అంది.
“నాకూ అదే భయం,” అని బామ్మ నిట్టూర్చింది.
శ్వేత కూడా తన నాలుగు సంచుల వైపు చూసింది.
“ఎవరో ఒకరు సహాయం చేస్తారులే,” అని ఎవరో అన్నారు.
ఆ మాట విన్న వెంటనే అన్న చెప్పిన మాట మళ్లీ గుర్తొచ్చింది.
“ఏమీ భయపడకు… ఎవరో ఒకరు ఉంటారు సహాయం చేయడానికి.”
రైలు నెమ్మదిగా ప్లాట్ఫారంపైకి చేరుకుంది.
బయట వాన కుండపోతగా కురుస్తోంది.
కిటికీలపై పడుతున్న వాన చినుకులు లోపల ఉన్న ప్రయాణికుల ఆందోళనను మరింత పెంచుతున్నాయి.
“అయ్యో! ఈ సంచులన్నీ ఎలా దిగుతాయో?” అని బామ్మ కంగారుగా అంది.
“నాకూ అదే భయం అమ్మా,” అని ఆంటీ చెప్పింది.
అందరూ ఒకరి ముఖాలు ఒకరు చూసుకున్నారు.
అప్పుడే శ్వేతకు ఒక ఆలోచన వచ్చింది.
“ఎవరో ఒకరి కోసం ఎందుకు ఎదురు చూడాలి?” అనుకుంది.
వెంటనే లేచి బామ్మ దగ్గరకు వెళ్లింది.
“బామ్మా, మీరు ముందుగా దిగండి. మీ సంచులు నేను అందిస్తాను,” అంది.
బామ్మ కళ్లలో కృతజ్ఞత మెరిసింది.
శ్వేత ఒక సంచి అందుకోగానే పక్క సీటులో ఉన్న యువకుడు ముందుకు వచ్చాడు.
“అక్కా, నేను కూడా సహాయం చేస్తాను,” అన్నాడు.
ఆంటీ కూడా లేచింది.
“అయితే నేనూ చూస్తూ ఉండను,” అంది.
చూస్తుండగానే అందరూ పనిలో పడిపోయారు.
ఎవరో సంచులు అందించారు.
ఎవరో పిల్లలను జాగ్రత్తగా దించారు.
ఎవరో గొడుగులు పట్టారు.
ఎవరో వానలో తడుస్తూ సామాను తీసుకెళ్లారు.
కొన్ని నిమిషాల క్రితం వరకు అపరిచితులుగా ఉన్నవాళ్లు ఇప్పుడు ఒక కుటుంబంలా మారిపోయారు.
వర్షం మాత్రం ఆగలేదు.
కానీ ఆ వర్షం మధ్యలో మనుషుల మధ్య ఉన్న మానవత్వం మరింత స్పష్టంగా కనిపించింది.
చివరి సంచి కూడా కిందికి దిగిన తరువాత అందరూ ఒకరి వైపు ఒకరు చూసుకుని నవ్వుకున్నారు.
ఆ క్షణంలో శ్వేతకు ఒక నిజం అర్థమైంది.
తాను ఎదురుచూసిన “ఎవరో ఒకరు” బయట ఎక్కడో లేరు.
అవసరమైనప్పుడు ముందుకు వచ్చి చేయి అందించే ప్రతి మనిషిలో ఆ “ఎవరో ఒకరు” ఉంటారు.
కొన్నిసార్లు ఆ వ్యక్తి మనమే అవుతాం.
స్టేషన్ బయటకు వచ్చేసరికి వాన కొంచెం తగ్గింది.
శ్వేత తన సంచులను సర్దుకుంటూ ఆకాశం వైపు చూసింది.
ఈ ప్రయాణంలో ఉన్నది కేవలం సామాను కాదు.
అది అమ్మ ప్రేమ.
అది అన్న బాధ్యత.
అది అక్క ఆప్యాయత.
అది మేనల్లుడి మమకారం.
అది బామ్మ ఆశీర్వాదం.
అది అపరిచితుల మానవత్వం.
రైలు ప్రయాణం అంటే కేవలం ఒక చోటు నుంచి మరో చోటుకు చేరుకోవడం కాదు.
అది ఒక చిన్న జీవితం.
ఇచ్చుకోవడం.
పంచుకోవడం.
సహాయం చేయడం.
కలిసి ప్రయాణించడం.
మనిషికి మనిషి అండగా నిలవడం.
ఆ రోజు శ్వేత ఒక గొప్ప నిజాన్ని తెలుసుకుంది.
మన కోసం ఎవరో ఒకరు ఉంటారని ఆశించడం మంచిదే.
కానీ అవసరమైనప్పుడు ఎవరికో ఒకరికి “ఎవరో ఒకరు”గా మారడం ఇంకా గొప్పది.
అదే జీవితాన్ని అందంగా మార్చే మానవత్వం.
– ముగింపు –
***
శ్రిత గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
మేము నిర్వహించే వివిధ పోటీలలో రచయితలకు బహుమతులు అందించడంలో భాగస్వాములు కావాలనుకునే వారు వివరాల కోసం story@manatelugukathalu.com కి మెయిల్ చెయ్యండి.
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత్రి పరిచయం: శ్రిత
శ్రిత అనే కలం పేరుతో రచనలు చేస్తున్న జమున, సాధారణ జీవితంలోని అనుభూతులు, కుటుంబ బంధాలు, మానవ సంబంధాలు, మహిళల మనోభావాలను కథల రూపంలో ఆవిష్కరించడాన్ని ఇష్టపడతారు.
ఆమె రచనల్లో ఆప్యాయత, మానవత్వం, కుటుంబ విలువలు సహజంగా ప్రతిబింబిస్తాయి. రోజువారీ జీవితంలో కనిపించే చిన్న చిన్న సంఘటనల్లోని గొప్ప భావాలను పాఠకుల హృదయాలకు చేరేలా చెప్పడం ఆమె రచనల ప్రత్యేకత.
Interesting stories want to read more stories like this 🥰😍
Interesting stories want to read more stories like this 🥰😍
Great read
I hope you write many more stories like this
Nice storytelling