కన్నీళ్లతో మొదలైన ప్రయాణం
Kannilatho Modhalaina Prayanam - Telugu Inspirational Story | Manasa Reddy Chichili
కన్నీళ్లతో మొదలైన ప్రయాణం - తెలుగు స్ఫూర్తిదాయక కథ | మానస రెడ్డి చిచిలీ
Published in manatelugukathalu.com on 19/10/2026
కన్నీళ్లతో మొదలైన ప్రయాణం మానస రెడ్డి చిచిలీ రచించిన హృదయాన్ని తాకే స్ఫూర్తిదాయక తెలుగు కుటుంబ కథ. పేదరికం నుంచి అమెరికా వరకు అర్జున్ సాగించిన ప్రయాణం, తల్లిదండ్రుల త్యాగం, చదువు విలువ, పట్టుదల, కుటుంబ బంధాల గొప్పతనాన్ని మనకు తెలియజేస్తుంది.కన్నీళ్లతో మొదలైన ప్రయాణం
మానస రెడ్డి చిచిలీ
ఒక మధ్యతరగతి కుటుంబం నుంచి అమెరికా వరకు…
“కొన్ని ప్రయాణాలు విమానాశ్రయంలో మొదలవ్వవు… ఒక పేద తండ్రి చెమట చుక్కలో, ఒక తల్లి కన్నీటి చుక్కలో మొదలవుతాయి.”
ఆ చిన్న ఇంట్లో ఒక పెద్ద కల
ఒక చిన్న పల్లెటూరు. ఊరి చివర్లో మట్టి గోడలతో, పెంకులతో కప్పబడిన ఒక చిన్న ఇల్లు ఉండేది.
వర్షం పడితే ఇంట్లోకి నీళ్లు వచ్చేవి. ఎండాకాలంలో ఇంటి పైకప్పు వేడెక్కి నిద్ర కూడా సరిగా పట్టేది కాదు.
కానీ ఆ ఇంట్లో మాత్రం ఒక అందమైన కల ఉండేది.
ఆ కల పేరు అర్జున్.
అర్జున్ తండ్రి రామయ్య ఒక చిన్న రైతు. తనకున్న కొద్దిపాటి భూమిని సాగు చేస్తూ కుటుంబాన్ని పోషించేవాడు.
తల్లి లక్ష్మమ్మ ఇంటిపనులు చేసుకుంటూ, అవసరమైనప్పుడు ఇతరుల ఇళ్లలో కూలిపనులకు వెళ్లేది.
వారి దగ్గర డబ్బు లేదు. కానీ కొడుకుపై ఆశలు మాత్రం ఆకాశమంత ఉండేవి.
ప్రతి ఉదయం లక్ష్మమ్మ అర్జున్‌ను నిద్రలేపుతూ,
“నాన్నా… లే! స్కూలుకు వెళ్లాలి.
బాగా చదువుకుంటే నీ జీవితం మాలాగా ఉండదు,” అనేది.
ఆ మాటల్లో ఒక తల్లి ఆశ ఉండేది. తన జీవితంలో తీరని కోరికను కొడుకు జీవితంలో చూడాలనే తపన ఉండేది.
అర్జున్ తన తల్లి చేతుల్ని చూస్తూ ఉండేవాడు. గిన్నెలు తోమి, పొలంలో పనిచేసి, పొయ్యి దగ్గర వంట చేసి గరుకుగా మారిపోయిన ఆ చేతుల్లో తన భవిష్యత్తు కనిపించేది.
“అమ్మా, నేను పెద్దయ్యాక నిన్ను పనికి వెళ్లనివ్వను,” అనేవాడు.
లక్ష్మమ్మ నవ్వేది.
“నువ్వు బాగా చదువుకుంటే చాలు నాన్నా… నాకు అంతకంటే పెద్ద సంపద ఏమీ వద్దు.”
ఆ చిన్న ఇంట్లో అప్పుడే ఒక గొప్ప కథ మొదలైంది.
పుస్తకాల మధ్య పేదరికం
అర్జున్ ప్రభుత్వ పాఠశాలలో చదివేవాడు.
అతని స్నేహితుల దగ్గర కొత్త పుస్తకాలు, అందమైన బ్యాగులు, రంగురంగుల పెన్నులు ఉండేవి. అర్జున్ దగ్గర మాత్రం పాత బ్యాగు, కొన్ని చిరిగిన పుస్తకాలు ఉండేవి.
ఒకరోజు తరగతిలో ఉపాధ్యాయుడు అడిగాడు.
“పిల్లలూ! మీరు పెద్దయ్యాక ఏమవ్వాలనుకుంటున్నారు?”
ఒకడు డాక్టర్ అన్నాడు. మరొకడు పోలీస్ అన్నాడు. ఇంకొకడు వ్యాపారవేత్త అన్నాడు.
అర్జున్ లేచి నిలబడ్డాడు.
“సార్… నేను అమెరికా వెళ్లి పెద్ద ఉద్యోగం చేయాలనుకుంటున్నాను.”
తరగతిలో నవ్వులు వినిపించాయి.
“అమెరికానా? మీ ఇంట్లో కరెంటు కూడా సరిగ్గా ఉండదు కదా!” అని ఒక విద్యార్థి ఎగతాళి చేశాడు.
అర్జున్ తల దించుకున్నాడు.
కానీ ఆ ఉపాధ్యాయుడు అతని దగ్గరకు వచ్చి భుజంపై చేయి వేశాడు.
“అర్జున్! నువ్వు ఎక్కడ పుట్టావన్నది ముఖ్యం కాదు, ఎక్కడికి వెళ్లాలని కల కంటున్నావన్నదే ముఖ్యం. అయితే కలలు కనడం మాత్రమే కాదు, వాటి కోసం ప్రతిరోజూ కష్టపడాలి.”
ఆ మాటలు అర్జున్ మనసులో గట్టిగా నాటుకుపోయాయి.
ఆ రోజు నుంచి అతనికి అమెరికా అంటే కేవలం ఒక దేశం కాదు; తన తల్లిదండ్రుల కష్టాలకు ముగింపు పలకగల ఒక అవకాశం.
రాత్రి ఇంట్లో విద్యుత్తు లేకపోతే వీధి దీపం కింద కూర్చుని చదివేవాడు. పరీక్షలు దగ్గరపడితే నిద్రను పక్కనపెట్టేవాడు. అర్థంకాని పాఠాన్ని పదిసార్లు చదివేవాడు.
అతని దగ్గర ఖరీదైన పుస్తకాలు లేవు.
కానీ ఓడిపోకూడదనే పట్టుదల ఉంది.
అదే అతని మొదటి ఆస్తి.
తండ్రి చెమటలో కొడుకు భవిష్యత్తు
పదో తరగతి పరీక్షలు దగ్గరపడ్డాయి.
అర్జున్‌కు చదువుకోవాలనే కోరిక ఎంత ఉందో, తన కుటుంబ పరిస్థితి గురించి భయం కూడా అంతే ఉండేది.
ఒక రాత్రి నిద్రపట్టక బయటకు వచ్చాడు.
తండ్రి ఇంకా పొలం నుంచి రాలేదు. లక్ష్మమ్మ, అర్జున్ రామయ్య కోసం ఎదురుచూస్తున్నారు.
కొద్దిసేపటికి రామయ్య అలసిపోయిన అడుగులతో ఇంట్లోకి వచ్చాడు.
అతని బట్టలు మట్టితో నిండిపోయాయి. చేతులు వణుకుతున్నాయి.
“నాన్నా… ఇంత రాత్రి వరకు ఎందుకు పనిచేస్తున్నావు?” అని అర్జున్ అడిగాడు.
రామయ్య చిన్నగా నవ్వాడు.
“పంట బాగా పండితే ఈసారి నీకు కొత్త సైకిల్ కొనిస్తాను రా.”
అర్జున్ కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.
తన తండ్రికి మందులు కొనడానికి కూడా డబ్బులు లేని పరిస్థితి.
అయినా కొడుకుకు సైకిల్ కొనివ్వాలని ఆలోచిస్తున్నాడు.
“నాన్నా, నాకు సైకిల్ వద్దు. నువ్వు విశ్రాంతి తీసుకో,” అన్నాడు.
రామయ్య అతని తల నిమిరాడు.
“మేము పడే కష్టాలు నువ్వు పడకూడదనే కదరా మా తపన!
నువ్వు చదువుకో, మిగతాదంతా మేము చూసుకుంటాం.”
ఆ రాత్రి అర్జున్ ఒక నిర్ణయం తీసుకున్నాడు.
తాను సాధించే ప్రతి విజయానికి వెనుక తన తల్లిదండ్రుల త్యాగం ఉంటుందని ఎప్పటికీ మర్చిపోకూడదని.
పదో తరగతిలో అర్జున్ మంచి మార్కులు సాధించాడు. పాఠశాల ప్రధానోపాధ్యాయుడు అతన్ని అందరి ముందు అభినందించాడు.
ఆ రోజు ఇంటికి వచ్చి మార్కుల పత్రాన్ని తండ్రి చేతిలో పెట్టాడు.
రామయ్య దాన్ని చదవలేకపోయాడు.
అక్షరాలు సరిగ్గా తెలియవు కాబట్టి పక్కింటి వ్యక్తిని చదివి చెప్పమన్నాడు.
మార్కులు విన్నాక అతని కళ్లలో నీళ్లు నిండిపోయాయి.
“లక్ష్మీ! మన కొడుకు బాగా చదివాడట!”
ఆ ఒక్క మాట కోసం ఆ తల్లి, తండ్రి ఎన్నో రాత్రులు ఆకలిని, ఆందోళనను భరించారు.
ఆ రోజు వారి చిన్న ఇంట్లో పండుగ జరిగింది.
స్వీట్లు కొనడానికి డబ్బుల్లేవు, కానీ తల్లి చేసిన బెల్లం అన్నం ఆ ఇంట్లో ప్రపంచంలోనే అత్యంత తీయని విందుగా మారింది.
కాలేజీకి దారి…
ఇంటర్మీడియట్ చదవడానికి అర్జున్ పట్టణానికి వెళ్లాల్సి వచ్చింది.
కాలేజీ ఫీజులు, హాస్టల్ ఖర్చులు, పుస్తకాలు అన్నీ కలిపి కుటుంబానికి పెద్ద భారమయ్యాయి.
రామయ్య కొంత భూమిని అమ్మేశాడు. లక్ష్మమ్మ తన పెళ్లి సమయంలో వచ్చిన బంగారు చెవిపోగులను అమ్మేసింది.
అర్జున్‌కు విషయం తెలిసినప్పుడు తట్టుకోలేకపోయాడు.
“అమ్మా! నా చదువు కోసం నీ నగలు ఎందుకు అమ్మావు?”
లక్ష్మమ్మ అతని ముఖాన్ని తన చేతుల్లోకి తీసుకుంది.
“నగలు అమ్మ దగ్గర ఉంటే అలంకారం, కొడుకు జీవితంలో వెలుగు నింపితే అవే ఆశీర్వాదాలు.”
ఆ మాటలకు అర్జున్ దగ్గర సమాధానం లేదు.
కాలేజీలో అతను మొదటిసారి ఒంటరితనాన్ని అనుభవించాడు.
కొంతమంది స్నేహితులు ఖరీదైన ఫోన్లతో తిరిగేవారు. వారాంతాల్లో సినిమాలకు వెళ్లేవారు. అర్జున్ మాత్రం తన ఖర్చులను లెక్కపెట్టుకుంటూ ఉండేవాడు.
కొన్నిసార్లు ఆకలిగా ఉన్నా డబ్బులు ఆదా చేయడానికి తక్కువ ఖర్చుతో సరిపెట్టుకునేవాడు.
కానీ ఫోన్ పెట్టేసిన తర్వాత గదిలో ఒంటరిగా కూర్చునేవాడు.
తన బాధను చెప్పుకుంటే ఇంట్లో వాళ్లు మరింత బాధపడతారని మౌనంగా ఉండేవాడు.
పేదరికం మనిషికి డబ్బుల విలువ మాత్రమే నేర్పదు,
తన కన్నీళ్లను ఎప్పుడు దాచుకోవాలో కూడా నేర్పిస్తుంది.
ఇంటర్మీడియట్‌లో మంచి మార్కులు సాధించిన అర్జున్ ఇంజినీరింగ్‌లో సీటు సంపాదించాడు.
అది అతని జీవితంలో మరో మెట్టు,
కానీ కొండ ఇంకా చాలా ఎత్తుగా ఉంది.
కలలకు ధర ఉంటుంది
ఇంజినీరింగ్ కళాశాలలో అర్జున్‌కు కొత్త ప్రపంచం కనిపించింది.
కంప్యూటర్లు, ఇంగ్లీషులో మాట్లాడే విద్యార్థులు, కొత్త సాంకేతిక పరిజ్ఞానం అన్నీ అతనికి మొదట్లో భయాన్ని కలిగించాయి.
తన ఇంగ్లీషు అంత బాగా లేదని కొందరు నవ్విన సందర్భాలూ ఉన్నాయి.
ఒకసారి తరగతిలో సమాధానం చెప్పడానికి లేచి, మాటలు తడబడటంతో కూర్చుండిపోయాడు.
ఆ రోజు సాయంత్రం కళాశాల వెనుక ఉన్న చెట్టు కింద ఒంటరిగా కూర్చున్నాడు.
“నేను నిజంగా ఈ స్థాయికి చేరగలనా?” అని తనను తాను ప్రశ్నించుకున్నాడు.
అప్పుడే అతని స్నేహితుడు కార్తీక్ వచ్చి పక్కన కూర్చున్నాడు.
“ఏమైంది రా?”
“నాకు ఇక్కడివాళ్లా మాట్లాడటం రావడం లేదు, వాళ్లా ఉండటం కూడా రావడం లేదు.”
కార్తీక్ నవ్వాడు.
“వాళ్లలా ఉండటానికి నువ్వు ఇక్కడికి రాలేదు రా! నిన్నటి నీకంటే ఈరోజు నువ్వు మెరుగ్గా ఉండటానికి వచ్చావు.”
ఆ మాట అర్జున్‌కు మరోసారి ధైర్యాన్నిచ్చింది.
రోజూ ఇంగ్లీషు పత్రికలు చదివాడు. కొత్త పదాలు నేర్చుకున్నాడు. కంప్యూటర్ ప్రాజెక్టులపై అదనపు సమయం వెచ్చించాడు. ఆన్‌లైన్‌లో ఉచితంగా లభించే పాఠాలతో కొత్త నైపుణ్యాలు సంపాదించాడు.
కొందరు విశ్రాంతి తీసుకుంటున్న సమయంలో అతను తన భవిష్యత్తుకు పునాది వేస్తున్నాడు.
చివరి సంవత్సరం వచ్చేసరికి అతనిలో చాలా మార్పు వచ్చింది.
ఒక ప్రముఖ కంపెనీలో ఉద్యోగం సంపాదించాడు.
నెలకు వచ్చే జీతం అతని కుటుంబం అప్పటివరకు ఊహించని మొత్తం.
మొదటి జీతం వచ్చిన రోజు అతను ఒక చిన్న బహుమతి కొన్నాడు.
తండ్రికి కొత్త చెప్పులు,
తల్లికి ఒక చీర.
వాటిని చేతిలో పెట్టినప్పుడు లక్ష్మమ్మ ఆనందంతో ఏడ్చింది.
“నువ్వు సంపాదించిన మొదటి జీతంతో మా కోసం కొన్నావా నాన్నా?”
అర్జున్ ఆమె పాదాల దగ్గర కూర్చున్నాడు.
“అమ్మా, ఈ జీతం నాది కాదు. మీరు ఇన్నాళ్లూ పడిన కష్టానికి వచ్చిన మొదటి సమాధానం.”
ఆమె అతని తలపై ముద్దుపెట్టుకుంది.
కానీ అర్జున్ మనసులో ఇంకా ఒక కల మిగిలి ఉంది. అదే “అమెరికా.”
ఒక ఇమెయిల్… వెయ్యి ఆశలు
ఉద్యోగంలో చేరిన తర్వాత అర్జున్ తన కలను మళ్లీ గుర్తుచేసుకున్నాడు.
అమెరికాలో ఉన్నత చదువులు చదవాలి. తన రంగంలో మరింత పరిజ్ఞానం పెంచుకోవాలి. కుటుంబానికి ఆర్థిక భద్రత కల్పించాలి.
కానీ విదేశీ విద్య అంత సులభం కాదు.
పరీక్షలకు సిద్ధమవ్వాలి, మంచి విశ్వవిద్యాలయంలో ప్రవేశం పొందాలి,
ఆర్థిక వనరులు సమకూర్చుకోవాలి, వీసా ప్రక్రియ పూర్తి చేయాలి.
పగలు ఉద్యోగం, రాత్రి చదువు.
అలసిపోయిన కళ్లతో పుస్తకాల ముందు కూర్చున్న రాత్రులు ఎన్నో.
కొన్ని పరీక్షల్లో ఆశించిన ఫలితాలు రాలేదు. కొన్ని విశ్వవిద్యాలయాల నుంచి తిరస్కరణలు వచ్చాయి.
ప్రతి తిరస్కరణ అతని గుండెల్లో చిన్న గాయంలా మిగిలేది.
ఒక రాత్రి తండ్రికి ఫోన్ చేశాడు.
“నాన్నా… ఒకవేళ నాకు అమెరికాలో సీటు రాకపోతే?”
అవతల కొద్దిసేపు నిశ్శబ్దం.
తర్వాత రామయ్య గొంతు వినిపించింది.
“నువ్వు ప్రయత్నిస్తున్నావంటేనే మాకు గర్వంగా ఉంది రా.
గెలిచినప్పుడు మాత్రమే కొడుకులు గొప్పవాళ్లు కారు, ఓడిపోయినా మళ్లీ ప్రయత్నించే వాళ్లే గొప్పవాళ్లు.”
అర్జున్ కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.
మళ్లీ చదివాడు. మళ్లీ దరఖాస్తు చేశాడు.
ఒక ఉదయం అతని ఇమెయిల్‌కు సందేశం వచ్చింది.
అమెరికాలోని ఒక విశ్వవిద్యాలయం నుంచి ప్రవేశ అనుమతి!
ఆ క్షణం అతని చేతులు వణికాయి.
సందేశాన్ని మూడుసార్లు చదివాడు.
తర్వాత తల్లికి ఫోన్ చేశాడు.
“అమ్మా… నాకు అమెరికాలో సీటు వచ్చింది!”
లక్ష్మమ్మకు మొదట అర్థం కాలేదు.
“ఏమిట్రా? నిజంగానా?”
“అవునమ్మా!”
ఆమె ఆనందంతో దేవుడి ముందు దీపం వెలిగించింది.
రామయ్య బయట కూర్చుని ఆకాశం వైపు చూశాడు.
“దేవుడా… నా కొడుకు కల నిజం చేస్తున్నావు,” అని మనసులో అనుకున్నాడు.
ఆ కుటుంబం ఎన్నో సంవత్సరాలుగా మోస్తున్న ఆశకు ఆ రోజు రెక్కలు వచ్చాయి.
కానీ ఆ రెక్కల ప్రయాణానికి మరో ధర చెల్లించాల్సి ఉంది.
విదేశీ చదువుల ఖర్చు.
అమ్మ కన్నీళ్లతో సాగనంపిన రోజు
అమెరికా ప్రయాణానికి డబ్బులు సమకూర్చడం కుటుంబానికి పెద్ద సవాలుగా మారింది.
అర్జున్ తన పొదుపును ఉపయోగించాడు. విద్యా రుణం తీసుకున్నాడు.
కుటుంబం కూడా తమకు సాధ్యమైనంత సహాయం చేసింది.
విమాన టికెట్ కొనుగోలు చేసిన రోజు అతనికి ఆనందంతో పాటు తెలియని భయం కూడా కలిగింది.
ఇంతవరకు తన ప్రపంచం భారతదేశమే,
ఇప్పుడు వేల మైళ్ల దూరంలో కొత్త జీవితం మొదలుకాబోతోంది.
తల్లి అతని బ్యాగులో ఇంట్లో చేసిన పచ్చడి, కొన్ని స్వీట్లు పెట్టింది.
“అక్కడ నీకు నచ్చిన భోజనం దొరకకపోతే ఇవి తిను నాన్నా.”
అర్జున్ నవ్వాడు.
“అమ్మా, అక్కడ అన్నీ దొరుకుతాయి.”
లక్ష్మమ్మ తల ఊపింది.
“అన్నీ దొరకవచ్చు, కానీ అమ్మ చేతి రుచి దొరకదు కదా!”
ఆ మాట విన్న అర్జున్ గొంతు మూగబోయింది.
విమానాశ్రయంలో బోర్డింగ్ సమయం వచ్చింది. తండ్రి అతన్ని పక్కకు తీసుకెళ్లాడు.
“రా అర్జున్, ఒక మాట గుర్తుంచుకో. అక్కడ నువ్వు ఎంత పెద్ద ఉద్యోగం చేసినా, ఎంత డబ్బు సంపాదించినా, మనుషుల్ని గౌరవించడం మాత్రం మర్చిపోవద్దు.
డబ్బు మనిషిని పైకి తీసుకెళ్తుంది; మంచితనం అతన్ని మనుషుల హృదయాల్లో నిలబెడుతుంది.”
అర్జున్ తండ్రిని గట్టిగా కౌగిలించుకున్నాడు.
తల్లి అతని చేతిని వదలలేకపోయింది.
“త్వరగా తిరిగి వచ్చేయ్ నాన్నా.”
“వస్తానమ్మా.”
ఆ మాట చెప్పాడు,
కానీ ఆ మాట వెనుక ఎన్ని సంవత్సరాల దూరం దాగి ఉందో అతనికి తెలియదు.
విమానం కదిలింది.
కిటికీలోంచి కిందికి చూశాడు.
తన దేశం కనిపించకుండా పోతోంది.
తన తల్లిదండ్రులు కనిపించకుండా పోతున్నారు.
కానీ వారి ప్రేమ మాత్రం తన గుండెల్లో మరింత స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది.
ఆ రోజు అర్జున్ అమెరికాకు వెళ్లలేదు,
తన బాల్యాన్ని, తన పల్లెటూరిని, తన ఇంటి ముంగిటిని గుండెల్లో పెట్టుకుని ఒక కొత్త జీవితంలోకి అడుగుపెట్టాడు.
అమెరికా వెలుగుల్లో ఒంటరి రాత్రులు
అమెరికాలోని మొదటి రోజు అర్జున్‌కు ఎప్పటికీ గుర్తుండిపోయింది.
విశాలమైన రహదారులు, ఎత్తైన భవనాలు, వేగంగా కదిలే జీవితం.
అన్నీ కొత్తగా, అందంగా కనిపించాయి.
కానీ ఆ అందాల వెనుక ఒక నిజం ఉంది.
అక్కడ తన కోసం ఎదురుచూసే తల్లి లేదు,
ఉదయం నిద్రలేపే తండ్రి లేడు,
ఆకలేస్తే వంట చేసి పెట్టే చేయి లేదు.
తనకు తెలిసిన భాషలో మనసు విప్పి మాట్లాడే మనుషులు కూడా చాలా తక్కువ.
విశ్వవిద్యాలయంలో చదువు కఠినంగా ఉండేది. కొత్త విద్యా విధానానికి అలవాటు పడటానికి సమయం పట్టింది.
అసైన్‌మెంట్లు, పరీక్షలు, ప్రాజెక్టులు అన్నీ ఒకేసారి వచ్చేవి.
చదువుతో పాటు తన ఖర్చుల గురించి కూడా ఆలోచించాల్సి వచ్చేది.
ఒకసారి ఇంటి అద్దె, ఇతర ఖర్చులు చెల్లించిన తర్వాత అతని దగ్గర చాలా తక్కువ డబ్బు మిగిలింది.
ఆ రాత్రి స్నేహితులు బయటకు వెళ్లారు.
అర్జున్ మాత్రం తన గదిలో కూర్చుని ఇంటి నుంచి తెచ్చుకున్న తల్లి ఫొటోను చూశాడు.
ఫోన్ తీసుకుని తల్లికి కాల్ చేయాలనుకున్నాడు.
కానీ అక్కడ రాత్రి అయితే, ఇక్కడ పగలు.
ఆమె పని చేస్తూ అలసిపోయి ఉంటుందని భావించి ఫోన్ చేయలేదు.
ఫొటోను చూస్తూ తనలో తానే మాట్లాడుకున్నాడు.
“అమ్మా… నువ్వు ఇక్కడ ఉంటే, ఈ రోజు నీ ఒడిలో తలపెట్టి కాసేపు ఏడ్చేవాడిని.”
విదేశాల్లో నివసించే ప్రతి మనిషి ఒంటరిగా ఉంటాడని కాదు,
కానీ తన కుటుంబాన్ని వదిలి కొత్త జీవితాన్ని నిర్మించుకునే కొందరికి, ఆనందాన్ని పంచుకోవడానికి కూడా తమవాళ్లు పక్కన లేని సందర్భాలు ఉంటాయి.
అర్జున్‌కు అలాంటి రాత్రులు ఎన్నో ఎదురయ్యాయి.
అయినా ఉదయం లేచేవాడు.
తన పుస్తకాలు తెరిచేవాడు.
మళ్లీ ప్రయత్నించేవాడు.
ఎందుకంటే అతను అక్కడ కేవలం తన కోసం చదవడం లేదు,
తన మీద నమ్మకం పెట్టుకున్న ఇద్దరు మనుషుల కలల కోసం కూడా చదువుతున్నాడు.
ఓటమి నేర్పిన పాఠం
మాస్టర్స్ చదువుతున్న సమయంలో అర్జున్ ఒక ముఖ్యమైన పరిశోధన ప్రాజెక్టులో పాల్గొన్నాడు.
అతను ఎంతో కష్టపడ్డాడు.
ఎన్నో రాత్రులు పనిచేశాడు.
కానీ ప్రాజెక్టులో ఒక కీలక సమస్య వచ్చింది.
అతను ఆశించిన ఫలితం రాలేదు.
తనకు అవకాశం ఇచ్చిన ప్రొఫెసర్ నిరాశ వ్యక్తం చేశాడు.
అర్జున్ మనసులో భయం మొదలైంది.
“ఇంత కష్టపడ్డాక కూడా నేను సాధించలేకపోతే? నా చదువు, నా అప్పు, నా కుటుంబం నాపై పెట్టుకున్న ఆశలు అన్నీ ఏమవుతాయి?”
కొన్ని రోజుల పాటు అతను తనలో తానే పోరాడాడు.
తన తప్పులను పరిశీలించాడు,
సీనియర్లను అడిగాడు,
ప్రొఫెసర్ సూచనలను పాటించాడు,
ప్రాజెక్టును కొత్త పద్ధతిలో మళ్లీ ప్రారంభించాడు.
ఈసారి అతనికి అర్థమైంది.
విజయం అంటే ఎప్పుడూ మొదటి ప్రయత్నంలో గెలవడం కాదు;
తప్పు ఎక్కడ జరిగిందో తెలుసుకుని, దానిని సరిదిద్దుకుని, మళ్లీ ముందుకు సాగడం కూడా విజయమే అని.
కొన్ని నెలల తర్వాత అతని పరిశోధన మంచి ఫలితాలను ఇచ్చింది.
ప్రొఫెసర్ అతన్ని అభినందించాడు.
ఆ క్షణం అర్జున్‌కు తన పాఠశాల ఉపాధ్యాయుడు గుర్తుకొచ్చాడు.
“కలలు కనడం మాత్రమే కాదు, వాటి కోసం ప్రతిరోజూ కష్టపడాలి.”
ఆ మాటను అతను ఎన్నడూ మర్చిపోలేదు.
మాస్టర్స్ పూర్తి చేసే సమయానికి అర్జున్‌లో జ్ఞానం పెరిగింది,
ఆత్మవిశ్వాసం పెరిగింది,
ప్రపంచాన్ని అర్థం చేసుకునే దృష్టి మారింది.
అతను నేర్చుకున్న గొప్ప పాఠం మాత్రం ఒక్కటే:
మనిషి ఎత్తుకు ఎదగడానికి ప్రతిభ అవసరం, కానీ పడిపోయినప్పుడు తిరిగి లేవడానికి ధైర్యం అవసరం.
విజయానికి ముందు వచ్చిన భయం
చదువు పూర్తయ్యాక అర్జున్ ఉద్యోగాల కోసం దరఖాస్తు చేయడం ప్రారంభించాడు.
రోజూ అనేక దరఖాస్తులు పంపేవాడు.
కొన్నింటికి సమాధానమే వచ్చేది కాదు,
మరికొన్నింటిలో ఇంటర్వ్యూల తర్వాత తిరస్కరణ ఎదురయ్యేది.
విద్యా రుణం తిరిగి చెల్లించాలి.
కుటుంబానికి డబ్బు పంపాలి.
తన భవిష్యత్తును నిలబెట్టుకోవాలి.
ప్రతి తిరస్కరణతో అతనికి సమయం జారిపోతున్నట్లు అనిపించేది.
ఒకరోజు తన తండ్రితో మాట్లాడుతుండగా,
“నాన్నా, ఇక్కడ అంతా నేను అనుకున్నంత సులభంగా లేదు,” అన్నాడు.
రామయ్య కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉన్నాడు.
“అర్జున్! పొలంలో విత్తనం వేసిన వెంటనే పంట చేతికి రాదు. వాన కోసం ఎదురుచూడాలి, ఎండను తట్టుకోవాలి.
కొన్నిసార్లు పంట చేతికి రావడానికి ముందే నష్టాలు వస్తాయి.
అయినా రైతు మరుసటి సీజన్‌లో మళ్లీ విత్తనం వేస్తాడు; ఎందుకంటే అతనికి ఆశ ఉంటుంది.”
అర్జున్ కళ్లలో కన్నీళ్లు మెరిశాయి.
ఒక పల్లెటూరి రైతు తనకు జీవితంలోనే గొప్ప పాఠం చెబుతున్నాడని అతనికి అనిపించింది.
ఆ మాటలతో అతను మళ్లీ ప్రయత్నించాడు.
మరిన్ని నైపుణ్యాలు నేర్చుకున్నాడు,
తన ప్రాజెక్టులను మెరుగుపరిచాడు,
ఇంటర్వ్యూలలో జరిగిన తప్పులను సరిదిద్దుకున్నాడు.
చివరకు ఒక ప్రముఖ సాంకేతిక సంస్థ నుంచి ఉద్యోగ ఆఫర్ వచ్చింది.
అతను ఆ ఇమెయిల్‌ను చూస్తూ చాలాసేపు కదలకుండా కూర్చున్నాడు.
అతను ఊహించిన క్షణం వచ్చేసింది:
అమెరికాలో ఉద్యోగం,
స్వతంత్రంగా నిలబడే అవకాశం.
అతను వెంటనే ఇంటికి ఫోన్ చేశాడు.
“నాన్నా… నాకు ఉద్యోగం వచ్చింది!”
అవతల నుంచి రామయ్య గొంతు వినిపించింది.
“నిజంగానా రా?”
“అవును నాన్నా!”
కొద్దిసేపు ఎవరూ మాట్లాడలేదు.
తర్వాత రామయ్య అన్నాడు.
“అయితే మన కష్టాలకు ఫలితం దక్కినట్టేనా రా?”
అర్జున్ కళ్లలో నీళ్లు నిండిపోయాయి.
“ఇది మొదలే నాన్నా, ఇంకా మీకు ఎన్నో చేయాలి.”
కానీ రామయ్యకు ఆ రోజు కావలసింది పెద్ద ఇల్లు కాదు, పెద్ద కారు కాదు;
తన కొడుకు తన కాళ్లపై తాను నిలబడగలిగాడనే నమ్మకం.
అదే అతని జీవితంలో గొప్ప బహుమతి.
అమెరికాలో విజయం… ఇంట్లో మారిన పరిస్థితులు
ఉద్యోగంలో చేరిన కొన్నేళ్లకు అర్జున్ ఆర్థికంగా నిలదొక్కుకున్నాడు.
విద్యా రుణాన్ని చెల్లించాడు.
తల్లిదండ్రుల కోసం డబ్బు పంపేవాడు.
ఇంటిని బాగు చేయించాడు. తండ్రికి అవసరమైన వైద్య పరీక్షలు చేయించాడు.
ఒకరోజు వీడియో కాల్‌లో తల్లిని అడిగాడు,
“అమ్మా, మన ఇంటి పెంకులు మార్పించారా?” అని.
లక్ష్మమ్మ ఎంతో సంతోషంగా,
“అవునురా! ఇప్పుడు వర్షం వచ్చినా ఇంట్లోకి నీళ్లు రావడం లేదు.”
అర్జున్ నవ్వాడు.
“నువ్వు ఇప్పుడు హాయిగా పడుకోవచ్చు.”
లక్ష్మమ్మ కాసేపు అతని ముఖం చూసింది.
“నువ్వు అక్కడ హాయిగా ఉంటున్నావా నాన్నా?”
ఆ ప్రశ్నకు అర్జున్ వెంటనే సమాధానం చెప్పలేకపోయాడు.
అతని దగ్గర మంచి ఉద్యోగం ఉంది,
జీతం ఉంది,
అవసరమైన వస్తువులు కొనుక్కునే స్థోమత ఉంది.
కానీ పండుగ రోజున ఇంటి ముందు ముగ్గు వేస్తున్న తల్లిని చూడలేడు.
తండ్రితో పొలానికి వెళ్లలేడు.
చిన్ననాటి స్నేహితులతో ఊరి చెరువు దగ్గర కూర్చోలేడు.
“బాగున్నాను అమ్మా,” అని చెప్పాడు.
తల్లి అతని ముఖంలో ఏదో చదివింది.
“డబ్బు సంపాదించు నాన్నా, మంచి జీవితం నిర్మించుకో. కానీ నీ ఆరోగ్యాన్ని, నీ మనసును నిర్లక్ష్యం చేయకు. మాకు నీ జీతం కంటే నీ సంతోషం ముఖ్యం.”
ఆ మాటలు అతనికి ఎంతో సంతోషంగా అనిపించాయి.
ఇన్నాళ్లూ తాను వారి కోసం సంపాదిస్తున్నానని అనుకున్నాడు,
కానీ తల్లిదండ్రులు కోరుకున్నది కేవలం డబ్బు కాదని ఇప్పుడు అర్థమవుతోంది.
వాళ్లు తమ కొడుకు సంతోషంగా ఉండాలని కోరుకున్నారు.
అతను విజయవంతమైన ఉద్యోగిగా ఎదుగుతున్నాడు,
కానీ తనలోని చిన్న అర్జున్‌ను ఎక్కడో వెనుక వదిలేస్తున్నాడేమో అని మొదటిసారి ఆలోచించాడు.
కాలం వేసిన గాయం
సంవత్సరాలు గడిచాయి.
అర్జున్ అమెరికాలో స్థిరపడ్డాడు, మంచి పేరు సంపాదించాడు,
తన రంగంలో మరింత బాధ్యతాయుతమైన స్థాయికి ఎదిగాడు.
అయితే కాలం ఎవరి కోసం ఆగదు.
ఒకరోజు తెల్లవారుజామున అతనికి ఇంటి నుంచి ఫోన్ వచ్చింది.
తండ్రి ఆరోగ్యం బాగోలేదని చెప్పారు.
అర్జున్ వెంటనే ఇంటికి రావడానికి ఏర్పాట్లు చేసుకున్నాడు.
విమానంలో కూర్చున్న తర్వాత అతని మనసు ఎన్నో జ్ఞాపకాల మధ్య ప్రయాణించింది.
పాఠశాలకు తీసుకెళ్లిన తండ్రి,
రాత్రివేళ పొలం నుంచి వచ్చిన తండ్రి,
తన మార్కుల పత్రాన్ని గర్వంగా పట్టుకున్న తండ్రి,
అమెరికాకు పంపేటప్పుడు భుజంపై చేయి వేసి ధైర్యం చెప్పిన తండ్రి.
ఇన్నాళ్లూ తండ్రి తన కోసం ఎదురు చూశాడు,
ఇప్పుడు తాను తండ్రి కోసం పరుగెత్తుతున్నాడు.
ఇంటికి చేరుకున్నప్పుడు రామయ్య మంచంపై విశ్రాంతి తీసుకుంటున్నాడు.
అర్జున్‌ను చూసి చిన్నగా నవ్వాడు.
“వచ్చావా రా?”
అర్జున్ తండ్రి చేయి పట్టుకున్నాడు.
“నాన్నా, నన్ను క్షమించు. ఇంతకాలం నీ దగ్గర ఉండలేకపోయాను.”
రామయ్య అతని చేయి నెమ్మదిగా నిమిరాడు.
“ఎందుకురా అలా అంటావు? నువ్వు నీ జీవితం నిర్మించుకుంటున్నావు.
అందులో తప్పేముంది?”
“కానీ నీకు అవసరమైనప్పుడు నేను పక్కన లేను నాన్నా.”
అర్జున్ తండ్రి పక్కన కూర్చుని చిన్నపిల్లాడిలా ఏడ్చాడు.
తన విజయాల గురించి చెప్పాలని అనుకున్నాడు,
కొన్నేళ్లుగా తాను సాధించిన విషయాలన్నీ వివరించాలని అనుకున్నాడు.
కానీ ఆ క్షణంలో ఏ విజయమూ అతనికి గుర్తుకు రాలేదు.
గుర్తుకొచ్చిందల్లా తనను భుజాలపై ఎక్కించుకుని ఊరి జాతరకు తీసుకెళ్లిన తండ్రి,
తన కోసం తినకుండా ఉండిపోయిన తండ్రి,
తన కలను తన కలకంటే ఎక్కువగా నమ్మిన తండ్రి.
రామయ్య అతని చేతిని పట్టుకుని నెమ్మదిగా అన్నాడు.
“అర్జున్… నువ్వు అమెరికా వెళ్లావు.
మంచి ఉద్యోగం సంపాదించావు. నీ కష్టానికి ఫలితం వచ్చింది. నాకు చాలా సంతోషంగా ఉంది రా.”
కొద్దిసేపు ఆగాడు.
“కానీ ఒక విషయం మాత్రం గుర్తుంచుకో.
మనిషి ఎంత దూరం వెళ్లినా, తనను ప్రేమించిన వాళ్ల దగ్గరకు తిరిగి రావడానికి దారి మర్చిపోకూడదు.”
ఆ మాటలు అర్జున్ గుండెల్లో శాశ్వతంగా నిలిచిపోయాయి.
తండ్రి ఆరోగ్యం క్రమంగా మెరుగుపడింది.
ఆ సమయంలో అర్జున్ కుటుంబంతో గడిపిన రోజులు అతనికి జీవితంలో అత్యంత విలువైన జ్ఞాపకాలుగా మారాయి.
తనకు అర్థమైంది:
తల్లిదండ్రులతో గడిపే సమయాన్ని డబ్బుతో కొనలేం అని.
అది ఉన్నప్పుడే దాని విలువ తెలుసుకోవాలి.
తిరిగి వచ్చిన కొడుకు
అతను తన ఉద్యోగాన్ని వదిలేయలేదు,
తన కలలను కూడా వదులుకోలేదు;
అయితే జీవితంలో ఏది ముఖ్యమో, ఏది అత్యంత ముఖ్యమో గుర్తించడం ప్రారంభించాడు.
తల్లిదండ్రులతో మాట్లాడటానికి సమయం కేటాయించేవాడు.
వారి ఆరోగ్యం గురించి తెలుసుకునేవాడు.
పండుగలకు వీలైనంత వరకు ఇంటికి వచ్చేవాడు.
తన గ్రామంలోని పిల్లలకు కూడా సహాయం చేయాలనే ఆలోచన మొదలైంది.
ఒకసారి తండ్రితో మాట్లాడుతుండగా,
“నాన్నా, మన ఊరి పిల్లల్లో చాలామందికి చదువుకోవాలనే కోరిక ఉంది.
కానీ డబ్బులు లేక మధ్యలోనే ఆపేస్తున్నారు,” అన్నాడు.
రామయ్య కళ్లలో ఆనందం కనిపించింది.
“అయితే వాళ్లకు నువ్వు సహాయం చేయరా?”
ఆ ఒక్క ప్రశ్న అర్జున్ జీవితంలో మరో అధ్యాయానికి నాంది పలికింది.
అతను తన గ్రామంలో ఆర్థికంగా ఇబ్బందులు ఎదుర్కొంటున్న విద్యార్థులకు సహాయం చేయడానికి ఒక చిన్న విద్యా నిధిని ప్రారంభించాడు.
ప్రతి సంవత్సరం కొంతమంది విద్యార్థుల పుస్తకాలు, ఫీజులకు తోడ్పాటు అందించాడు.
అంతేకాదు, ఉన్నత చదువులు, ఉద్యోగ అవకాశాలు, ఇంగ్లీషు అభ్యాసం గురించి విద్యార్థులకు మార్గదర్శకత్వం ఇచ్చేవాడు.
ఒకరోజు తన పాత పాఠశాలకు వెళ్లాడు.
తాను చదివిన తరగతి గదులు అలాగే ఉన్నాయి.
తాను కూర్చున్న బెంచీని చూసి అతని పెదవులపై చిన్న నవ్వు మెరిసింది.
ఒక విద్యార్థి అతని దగ్గరకు వచ్చి అడిగాడు.
“సార్, మీరు నిజంగానే అమెరికాలో చదువుకున్నారా?”
అర్జున్ నవ్వుతూ తల ఊపాడు.
“అవును.”
“సార్, నేను కూడా అమెరికా వెళ్లవచ్చా?”
ఆ ప్రశ్న విన్నప్పుడు అర్జున్‌కు తన బాల్యం గుర్తుకొచ్చింది.
తాను కూడా ఒకప్పుడు ఇదే ప్రశ్న అడిగాడు.
అతను ఆ విద్యార్థి భుజంపై చేయి వేశాడు.
“తప్పకుండా వెళ్లవచ్చు.
కానీ ముందు నీకు నువ్వు ఒక మాట ఇవ్వాలి.”
“ఏమిటి సార్?”
“నీ పరిస్థితి ఎలా ఉన్నా, నేర్చుకోవడం మాత్రం ఆపకూడదు.
నీకు అవకాశాలు తక్కువగా ఉండవచ్చు, కానీ నీ ప్రయత్నాన్ని నువ్వే ఆపకూడదు.”
ఆ విద్యార్థి కళ్లలో ఒక కొత్త కల వెలిగింది.
అర్జున్‌కు అప్పుడు అర్థమైంది:
తాను అమెరికా చేరిన రోజున సాధించిన విజయం ఒకటి,
మరొక విద్యార్థి తన భవిష్యత్తును నమ్మేలా చేసిన రోజున సాధించిన విజయం ఇంకొకటి.
రెండింటిలో ఏది గొప్పదో అతనికి ఇప్పుడు తెలుసు.
అమెరికా చేరిన మనిషి… ఇంటిని కనుగొన్న మనసు
విమానాశ్రయం నుంచి ఇంటికి వెళ్తూ లక్ష్మమ్మ కిటికీలోంచి ఎత్తైన భవనాలను చూస్తూ ఆశ్చర్యపోయింది.
“నాన్నా, ఇంత పెద్ద పెద్ద భవనాలు!
నువ్వు ఇక్కడే ఉంటున్నావా?”
“అవునమ్మా.”
రామయ్య మాత్రం మౌనంగా ఉన్నాడు.
అర్జున్ అడిగాడు.
“ఏమైంది నాన్నా?”
రామయ్య అతని భుజంపై చేయి వేశాడు.
“ఏమీ లేదురా, నువ్వు ఇంత దూరం వచ్చి నీ జీవితాన్ని నిర్మించుకున్నావని ఆలోచిస్తున్నాను.”
ఆ సాయంత్రం అర్జున్ తన తల్లిదండ్రులను ఒక పార్కుకు తీసుకెళ్లాడు.
అక్కడి ప్రశాంతమైన వాతావరణంలో ముగ్గురూ ఒక బెంచీపై కూర్చున్నారు.
అర్జున్ తన తల్లిని అడిగాడు.
“అమ్మా, నేను చిన్నప్పుడు నిన్ను పనికి వెళ్లనివ్వనని చెప్పేవాడిని గుర్తుందా?”
లక్ష్మమ్మ నవ్వింది.
“గుర్తుంది నాన్నా,
నువ్వు అన్న మాటలు నేను ఎప్పటికీ మర్చిపోను.”
“ఇప్పుడు నిన్ను ఇక్కడికి తీసుకొచ్చాను కదా అమ్మా!
ఇక నువ్వు కష్టపడాల్సిన అవసరం లేదు.”
లక్ష్మమ్మ అతని ముఖాన్ని చూసింది.
“నువ్వు మమ్మల్ని ఇక్కడికి తీసుకొచ్చావు,
మాకు సంతోషంగా ఉంది.
కానీ నీ చిన్ననాటి ఇల్లు గుర్తుందా నాన్నా?”
“ఎందుకు గుర్తుండదమ్మా?”
“ఆ ఇంట్లో డబ్బులు తక్కువగా ఉండేవి,
కానీ నువ్వు స్కూలు నుంచి వచ్చేసరికి నీ కోసం ఎదురుచూసే వాళ్లు ఉండేవారు.
ఇప్పుడు నీకు ఇక్కడ అన్నీ ఉన్నాయి.
అయినా నీకు అలసిపోయిన రోజు మాట్లాడటానికి మేము పక్కన లేకపోతే ఎలా?”
అర్జున్ నిశ్శబ్దంగా ఆమె మాటలు విన్నాడు.
ఆమె కొనసాగించింది.
“పెద్ద ఇల్లు కట్టుకోవడం తప్పు కాదు,
విదేశాలకు వెళ్లడం తప్పు కాదు,
పెద్ద ఉద్యోగం చేయడం కూడా తప్పు కాదు.
కానీ ఇవన్నీ సంపాదించే క్రమంలో మనల్ని ప్రేమించే మనుషులకు మన సమయం ఇవ్వడం మర్చిపోవద్దు.”
ఆ క్షణం అర్జున్ గుండెల్లో ఏదో కదిలింది.
అతను ఎన్నో సంవత్సరాలు విజయానికి ఒక చిరునామా వెతికాడు.
విజయం అంటే తన తల్లిదండ్రుల ముఖంలో ప్రశాంతతను చూడటం.
విజయం అంటే తన వల్ల మరొక పిల్లవాడికి చదువుకునే అవకాశం కలగడం.
విజయం అంటే తాను ఎదిగిన తర్వాత కూడా తన మూలాలను మర్చిపోకపోవడం.
ఆ రాత్రి అర్జున్ తన పాత పాఠశాల ఫొటోను తీసి చూశాడు.
మట్టి రోడ్డు మీద పాత బ్యాగు వేసుకుని నడుస్తున్న చిన్న అర్జున్ అతని కళ్ల ముందు నిలిచాడు.
ఆ పిల్లవాడికి అప్పట్లో అమెరికా ఎలా ఉంటుందో తెలియదు,
విదేశాల్లో ఒంటరితనం ఎలా ఉంటుందో తెలియదు,
ఉద్యోగం కోసం ఎదురుచూడటం ఎంత కష్టమో తెలియదు.
కానీ ఒక విషయం మాత్రం తెలుసు:
తన తల్లిదండ్రులు తనపై నమ్మకం పెట్టుకున్నారు,
ఆ నమ్మకమే అతన్ని ముందుకు నడిపించింది.
అతను తన డైరీ తెరిచి ఇలా రాశాడు:
“నేను పల్లెటూరిలో పుట్టాను,
పేదరికంలో పెరిగాను,
కన్నీళ్ల మధ్య చదువుకున్నాను,
భయాల మధ్య విదేశాలకు వచ్చాను,
ఓటముల మధ్య నిలబడ్డాను. చివరకు నా కలను చేరుకున్నాను.
కానీ ఈ రోజు నాకు అర్థమైంది: నా జీవితంలో అత్యంత విలువైన విజయం అమెరికా చేరడం కాదు,
నన్ను నమ్మిన నా తల్లిదండ్రుల నమ్మకాన్ని నిలబెట్టడం,
నా కోసం త్యాగం చేసిన వారి కష్టాన్ని గుర్తుంచుకోవడం,
నేను పొందిన అవకాశాన్ని మరొకరికి అందించడం.
ఎందుకంటే మనిషి ఎంత ఎత్తుకు ఎదిగాడన్నది అతని విజయాన్ని చెబుతుంది,
కానీ ఎదిగిన తర్వాత ఎంతమందిని పైకి తెచ్చాడన్నది అతని విలువను చెబుతుంది.”
వాన పడితే పైకప్పు నుంచి నీళ్లు కారే ఆ ఇల్లు,
వీధి దీపం కింద కూర్చుని చదివిన ఆ రాత్రులు,
తల్లి చేతి బెల్లం అన్నం,
తండ్రి చెమటతో తడిసిన చొక్కా…
అవి అతని గతం మాత్రమే కాదు,
అతను ఎవరో చెప్పే చిరునామా.
అర్జున్ మెల్లగా నవ్వుకున్నాడు.
ఎందుకంటే ఇప్పుడు అతనికి తెలుసు:
ప్రపంచాన్ని గెలవడానికి మనిషి తన ఇంటిని వదిలి వెళ్లవచ్చు,
కానీ జీవితాన్ని గెలవాలంటే తన ఇంటి విలువను ఎప్పటికీ మర్చిపోకూడదు.
మనం తెలుసుకోవాల్సిన జీవిత సత్యం:
“పుట్టిన ఊరు మనకు చిరునామా ఇస్తుంది,
తల్లిదండ్రులు మనకు పునాది ఇస్తారు,
చదువు మనకు రెక్కలు ఇస్తుంది,
కష్టాలు మనకు బలం ఇస్తాయి,
విజయం మనకు గుర్తింపు ఇస్తుంది,
కానీ మన మంచితనం మాత్రమే మనకు నిజమైన విలువను ఇస్తుంది.”
కానీ అర్జున్ ప్రయాణం మనలో ప్రతి ఒక్కరి జీవితంలో కొనసాగుతూనే ఉంటుంది.
~ సమాప్తం ~
***
📢 మనతెలుగుకథలు.కామ్ WhatsApp ఛానల్‌ను ఉచితంగా ఫాలో అవ్వండి!
మనతెలుగుకథలు.కామ్‌లో ప్రచురించే కథలు • కవితలు • ప్రత్యేక వ్యాసాలు • సీరియల్ ఎపిసోడ్స్ - వాటి తాజా లింక్స్‌ను మా WhatsApp ఛానల్‌లో పొందవచ్చు.
✅ ఛానల్‌ను Follow చేయండి✅ WhatsAppలో Updates → Channels ద్వారా మా పోస్టులు చూడండి✅ మీకు నచ్చిన కథ లేదా పోస్టు లింక్‌పై క్లిక్ చేసి చదవండి✅ కొత్త పోస్టులు మిస్ కాకుండా Notifications 🔔 ON చేసుకోండి✅ మీ స్నేహితులు, సన్నిహితులతో మా ఛానల్‌ను Share చేయండి
👉 మా WhatsApp ఛానల్: https://whatsapp.com/channel/0029VbE7RFB3mFY84MHHSb3y
మానస రెడ్డి చిచిలీ గారి కొన్ని ఇతర రచనలు:
మానస రెడ్డి చిచిలీ గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత్రి పరిచయం: https://manatelugukathalu.com/profile/manasa/profile
మానస రెడ్డి చిచిలీ తెలంగాణ రాష్ట్రంలోని హైదరాబాద్‌కు చెందిన కవయిత్రి. ఆమె రచించిన హైకూ మరియు టాంకా కవితలు Under the Basho, Mainichi Haiku వంటి అనేక పత్రికల్లో ప్రచురించబడ్డాయి. ఆమె హైకూ 2025 సంవత్సరానికి సంబంధించిన Touchstone Award కు నామినేట్ చేయబడింది. అంతేకాకుండా, ఆమె నేరుగా జపనీస్ భాషలో కూడా హైకూ రచనలు చేసారు.
Comments