నిజం

Nijam - Telugu Emotional Story | Varalakshmi Yanamandra
నిజం - తెలుగు భావోద్వేగ కథ | వరలక్ష్మి యనమండ్ర
Published in manatelugukathalu.com on 21/11/2026
తనకు అన్యాయం చేసిన వ్యక్తి విషయంలోనూ నిజం వైపు నిలబడిన అనసూయ టీచరమ్మ కథే “నిజం”. ధర్మం, నిజాయితీ, మానవత్వం మనిషిని ఎలా మార్చగలవో ఈ కథ హృదయాన్ని తాకేలా చెబుతుంది.
అనసూయ టీచరమ్మ ఇంటి ముందు పోలీసు జీపు ఆగినప్పుడు, ఊరంతా తలుపుల సందుల్లోంచి తొంగిచూసింది.
వీధి చివర రచ్చబండ మీద కూర్చున్న ముసలివాళ్ళు చుట్టలు నోట్లో పెట్టుకున్నా తాగడం ఆపేశారు. పాలు పితుకుతున్న గంగమ్మ చెంబు కింద పెట్టింది. ఆ పల్లెలో ఏ వార్తైనా గాలికన్నా వేగంగా తిరుగుతుంది.
"టీచరమ్మా, సర్కిల్ ఇన్స్పెక్టర్ గారు పిలుస్తున్నారు. రైతు సహకార గోదాం తగలబడిన రాత్రి మీరు గోదావరి ఘాట్ దగ్గర ఉన్నారని చెప్పారు" అన్నాడు కానిస్టేబుల్.
ఆమె గుండె ఒక్క క్షణం ఆగింది. అవును, ఆ రాత్రి ఆమె అక్కడే ఉంది. తల్లి చనిపోయిన రోజు ఆ రోజు. తెల్లవారకముందే నదిలో నీళ్లు వదలడానికి వెళ్ళింది. అక్కడ తాను చూసినదే ఇప్పుడు ఊరినంతటినీ రెండుగా చీల్చబోతోందని అప్పుడు ఆమెకు తెలియదు.
గోదాం కాలిపోవడం ఆ ఊరికి పిడుగుపాటే. మూడొందల మంది చిన్న రైతుల ఏడాది పంట అందులో ఉంది. బూడిద కుప్ప ముందు ఆడవాళ్లు గుండెలు బాదుకున్నారు. ఎవరో గట్టిగా అన్నారు, "ఇది నరసింహారావు పనే!" ఆ మాట నిప్పురవ్వలా ఊరంతా ఎగిరింది.
ఆ రోజు ముందు వరుసలో నిలబడి అందరికంటే ఎక్కువగా ఏడ్చినవాడు సంఘం కార్యదర్శి వెంకటాద్రి. "మన కష్టమంతా బూడిదైపోయిందయ్యా!" అంటూ నేల మీద పొర్లాడాడు. ఊరి జనం అతన్నే ఓదార్చారు.
నరసింహారావు ఆ ఊరి భూస్వామి. సహకార సంఘం తన వ్యాపారానికి అడ్డమని బహిరంగంగానే తిట్టినవాడు.
అంతకన్నా ముఖ్యంగా, ముప్పై ఏళ్ల క్రితం అనసూయ తండ్రి మాస్టారి రెండెకరాల పొలాన్ని "అప్పు కింద" లాక్కున్నవాడూ అతడే. ఆ అన్యాయం ఆమె గుండెలో ఇప్పటికీ ముల్లులా ఉంది. తండ్రి ఆ దిగులుతోనే కుంగి కన్నుమూశాడు.
అనసూయ తండ్రి సుబ్బారావు మాస్టారు ఆ ఊరి మొదటి బడి పంతులు. చింతచెట్టు కింద పిల్లల్ని కూర్చోబెట్టి అక్షరాలు దిద్దించినవాడు.
జీతం కన్నా పిల్లల నవ్వునే ఎక్కువగా కోరుకున్నవాడు. అలాంటి మనిషి, పొలం పోయిన రోజు నుంచి చనిపోయే వరకూ ఒక్క అక్షరం కూడా మళ్ళీ రాయలేదు.
ఇప్పుడు ఆ నరసింహారావు పోలీసుల అదుపులో ఉన్నాడు. ఊరంతా అతనికి శిక్ష పడాలని ఎదురుచూస్తోంది.
అనసూయ లోలోపల కూడా ఒక చీకటి మూల చిన్నగా నవ్వుకుంది. 'దేవుడు చూస్తున్నాడు' అనుకుంది.
ఆ ఆలోచనకు ఆమెకే కొద్దిగా సిగ్గేసింది, కానీ ఆ ఆలోచన ఆమెని వదిలి పోలేదు.
స్టేషన్లో ఇన్స్పెక్టర్ కుర్చీలో వెనక్కి వాలి అడిగాడు.
"అమ్మా! గోదాం అంటుకున్నది తెల్లవారుజామున మూడింటికి. ఆ వేళ మీరు ఘాట్ దగ్గర ఉన్నారని పూజారిగారు చెప్పారు.
ఏం జరిగిందో చెప్పండమ్మా!"
అనసూయ జవాబు చెప్పేలోపే, తలుపు పక్కన బల్లపై కూర్చున్న నరసింహారావు తల ఎత్తాడు. అరవై ఏళ్ల ముసలి మనిషి.
రాత్రంతా నిద్రలేమితో కళ్లు ఎర్రబడ్డాయి. అతను ఆమెను నేరుగా చూశాడు. ఆ చూపులో కోపం లేదు, దర్పం లేదు. ఏదో వేడుకోలు ఉంది.
ఇన్స్పెక్టర్ ఫోన్ రావడంతో బయటికి వెళ్ళాడు. గదిలో ఇద్దరే మిగిలారు.
"అమ్మాయీ!" నరసింహారావు గొంతు పగిలినట్టుంది. "నువ్వేమీ చూడలేదని చెప్పు."
అనసూయ నమ్మలేకపోయింది. "మీరు... నన్ను అబద్ధం చెప్పమంటున్నారా?"
"అబద్ధం కాదు. మౌనం. అది చాలు. నేను జైలుకెళ్ళినా ఫర్వాలేదు. కానీ ఆ రాత్రి నువ్వు చూసింది ఎవరికీ తెలియకూడదు."
ఆమె ఒళ్లు జలదరించింది. ఎందుకంటే, ఆ రాత్రి ఘాట్ చివర ఆమె చూసింది...
ఆ తెల్లవారుజామున, చీకట్లో ఒక చితి కాలుతోంది.
దాని ముందు తెల్లపంచెతో ఒక ముసలాయన తలవంచి నిలబడి ఉన్నాడు. చేతిలో కొరివి. అనసూయ దగ్గరికి వెళ్ళింది.
అది నరసింహారావే. చితిపై ఉన్నది ఎల్లమ్మ. ఆ ఇంట్లో నలభై ఏళ్లుగా పనిచేసిన ఊరి చివర వాడలో ఉండే ముసలి స్త్రీ.
నరసింహారావును చిన్నప్పుడు ఒళ్లో వేసుకుని పెంచినది ఆమెనే అని ఊరందరికీ తెలుసు. ముందురోజు సాయంత్రం ఆమె చనిపోతే, ఊరి పెద్దలు ఆమె శవాన్ని ఊరి ఘాట్లో కాల్చడానికి ఒప్పుకోలేదు. "మన ఘాట్ మైలపడుతుంది" అన్నారు.
నది నల్లగా ప్రవహిస్తోంది. గాలికి చితి మంటలు వంగుతూ, లేస్తూ ఉన్నాయి.
ఆ వెలుగులో అతని ముఖం ఎన్నడూ చూడని మనిషిలా కనిపించింది.
భూమినీ మనుషుల్నీ కొలిచి లాక్కునే ఆ చేతులు, ఆ క్షణంలో ఒక ముసలి శవంపై నెయ్యి పోస్తూ వణికిపోతున్నాయి.
తనను పెంచినదన్న కృతజ్ఞతతో ఎవరికీ తెలియకుండా, తానే గంధపు చెక్కలు తెచ్చి, తానే మోసి, తెల్లవారకముందే కొడుకులా కొరివి పెట్టాడు.
అనసూయ దూరంగా చెట్టు చాటున నిలబడి అంతా చూసింది. అతను ఏడుస్తున్నాడు. ముప్పై ఏళ్లలో ఆమె అతన్ని ఎప్పుడూ అలా ఊహించలేదు.
ఇప్పుడు అతను అదే విషయాన్ని దాచమంటున్నాడు. "నా కులపు వాళ్ళు నన్ను వెలి వేస్తారు. మా అమ్మాయి పెళ్లి ఈ నెలలోనే. నా పరువు పోతే పోనీ, ఆ పిల్ల బతుకు..." అతని గొంతు ఆగిపోయింది.
అనసూయ అతని కళ్లలోకి చూసింది. భయం ఉంది అందులో. కానీ తన కోసం కాదు, కూతురి కోసం. ముప్పై ఏళ్లలో ఆమె ఎప్పుడూ ఆ మనిషిలో ఒక తండ్రిని చూడలేదు, ఒక కొడుకునీ చూడలేదు.
కేవలం ఒక దోపిడీదారుణ్ని మాత్రమే చూసింది. మనుషులు ఒకే రంగులో ఉండరని తెలిసొచ్చింది.
అనసూయ మౌనంగా నిలబడింది. తన మనసులోకి రెండు గొంతులు ఒకేసారి చొచ్చుకొచ్చాయి.
మొదటిది తండ్రి జ్ఞాపకం. రెండెకరాల పొలం కోసం ఈ మనిషి ముందు చేతులు జోడించి నిలబడిన తండ్రి రూపం.
"ఇదే సమయం, అనసూయా! ఒక్క మాట చెప్పకపోతే చాలు. అబద్ధం కూడా కాదు. నీ చేతులకు మట్టి అంటదు" అని ఆ గొంతు గుసగుసలాడింది.
రెండోది తండ్రి చెప్పిన మాటే. ఆయన ఆమెకు చిన్నప్పుడు చదువుకునేటప్పుడు రోజూ ఒక వాక్యం రాయించేవాడు. "ధర్మంగా ఉండు! ఆ ధర్మమే నిన్ను కాపాడుతుంది."
ఆమెకు తండ్రి పాత పెట్టెలో దాచిన ఆఖరి కాగితం గుర్తొచ్చింది. పొలం పోయిన రోజున ఆయన రాసినది. అందులో ఒకే వాక్యం ఉంది: 'న్యాయం ఎప్పుడూ మనలను కాపాడుతుంది, ఆలస్యం అవుతుందేమో గానీ!'
మౌనం నిజంగా అబద్ధం కాదా? ఆమె ఉపాధ్యాయురాలు. పిల్లలకు రోజూ చెప్పేది ఒక్కటే, 'నిజాన్ని దాచడం కూడా అబద్ధంలో సగం' అని. ఇప్పుడు ఆ మాటే ఆమె ఎదుట నిలబడి ప్రశ్నిస్తోంది.
'ధర్మమంటే శత్రువు పక్కన నిలబడటమా?' ఆమె తనను తానే అడిగింది. ఆమెకు జవాబు రావడానికి ఎక్కువ సేపు పట్టలేదు. ధర్మమంటే మనకు నచ్చినవాడి పక్కన నిలబడటం కాదు. నిజం ఎటు ఉంటే అటు నిలబడటం.
ఇన్స్పెక్టర్ తిరిగి వచ్చాడు. "చెప్పండమ్మా."
అనసూయ లేచి నిలబడింది. నరసింహారావు కళ్లు మూసుకున్నాడు.
"సార్, ఆ రాత్రి రెండు గంటల నుంచి ఐదు గంటల వరకూ నరసింహారావు గారు నా కళ్లముందే ఘాట్ చివర ఉన్నారు. ఎల్లమ్మ అనే వృద్ధురాలి చితికి కొరివి పెట్టి, చితి ఆరేదాకా అక్కడే ఉన్నారు. గోదాం కాలిన వేళ ఆయన ఊరిలో లేరు. ఆ విషయం నేను ప్రమాణం చేసి చెప్పగలను."
గది నిశ్శబ్దమైంది. నరసింహారావు కళ్లలోంచి నీళ్లు చెంపల మీదుగా జారాయి. అది కృతజ్ఞత కాదు. అవమానం కూడా కాదు. ఏదో కలగలిసిన భావం.
అనసూయ ఒక్క క్షణం అతని వైపు చూడలేదు. ఆమెకు అప్పుడు అర్థమైంది, నిజం చెప్పడం కూడా ఒక్కోసారి ఎదుటివాడి గతపు గాయాన్ని తెరిచే పనే.
ఇన్స్పెక్టర్ ఆ రోజే ఘాట్కు మనుషుల్ని పంపాడు. చల్లారిన చితి బూడిదా, గంధపు చెక్కల అవశేషాలూ దొరికాయి. పూజారీ, పడవవాడూ అంతా నిజమని ఒప్పుకున్నారు. అసలు ప్రశ్న అప్పుడు మొదలైంది, "గోదాం ఎవరు కాల్చారు?" అని.
"మీ ఒక్క సాక్ష్యం లేకపోతే తప్పు మనిషిని కోర్టుకు పంపేవాళ్ళం టీచరమ్మా," అన్నాడు ఇన్స్పెక్టర్ తల ఊపుతూ. "ఊరు మొత్తం చూడనిది, మీ కళ్లు చూశాయి."
వారం తిరక్కముందే జవాబు దొరికింది. సహకార సంఘం కార్యదర్శి వెంకటాద్రి. అందరూ ప్రేమగా "మన వెంకటాద్రి" అని పిలిచే ఆ మనిషే, ఎవరికీ తెలియకుండా గోదాంలోంచి రెండేళ్లుగా ధాన్యం అమ్ముకుంటూ వచ్చాడు.
లెక్కల తనిఖీ దగ్గరపడటంతో, సాక్ష్యం మొత్తం బూడిద చేయడానికి రాత్రికి రాత్రి నిప్పంటించాడు. నేరాన్ని భూస్వామి మీదికి నెట్టేయడం అతనికి చాలా సులువు. ఎందుకంటే ఊరందరికీ నరసింహారావంటే కోపం కాబట్టి.
వెంకటాద్రిని సంకెళ్లతో జీపులో ఎక్కిస్తుంటే ఊరంతా నిశ్శబ్దంగా చూసింది. నిన్నటిదాకా అతని కోసం కన్నీళ్లు కార్చినవాళ్లు ఇప్పుడు తలలు దించుకున్నారు. కాలిపోయింది గోదాం ఒక్కటే కాదు, ఊరి గుడ్డి నమ్మకం కూడా.
ఊరు నమ్మలేకపోయింది. ఆ తర్వాత ఊరి కోపం అనసూయ వైపు తిరిగింది కూడా.
"టీచరమ్మకు భూస్వామి మీద జాలి పుట్టిందా?" అని వీధుల్లో గుసగుసలు వినిపించాయి. కొందరు ఆమె ఇంటి ముందు నిలబడి చూసి వెళ్లారు.
కానీ ఆ గుసగుసలు ఎక్కువ రోజులు నిలవలేదు. నిజం ఒకసారి బయటపడ్డాక, దాన్ని చెప్పిన నోటిపై నిందలు ఎక్కువ కాలం మోపలేరు.
పైగా ఊరివాళ్ళకు తమ తప్పు కూడా అర్థమైంది. వాళ్లు ఎల్లమ్మ శవానికి ఘాట్లో చోటివ్వలేదు. అదే శవాన్ని వాళ్లు వెలివేసిన మనిషి ఒక్కడే చేతులారా సాగనంపాడు.
ఒకరోజు ఆమె విద్యార్థి చిన్న రాములు బడి అయ్యాక ఉండిపోయాడు. "టీచరమ్మా, మీరు తప్పు చేశారని మా నాన్న అంటున్నాడు.
నిజం చెప్పడం తప్పా?" అని అడిగాడు. అనసూయ వాడి తల నిమురుతూ నవ్వింది. "నిజం చెప్పడం ఎప్పుడూ తప్పు కాదు నాన్నా.
కొన్నిసార్లు దాని ఖరీదు ఎక్కువగా ఉంటుంది, అంతే."
ఒక నెల తర్వాత, ఘాట్ ఒడ్డున ఎల్లమ్మ చితి కాలిన చోట ఒక చిన్న రాతి వేదిక వెలిసింది.
దానిపై ఎవరు రాశారో తెలియదు, ఒక్క వాక్యం చెక్కి ఉంది: "ఇక్కడ అందరికీ చోటుంది."
ఆ రాతి మీద ఉదయపు ఎండ పడినప్పుడల్లా, ఎవరో ఒకరు ఆగి చదివి, మౌనంగా తల వంచి వెళ్తారు. ఆ ఊరి మనుషుల్లో నెమ్మదిగా ఏదో మారడం మొదలైంది, ఎవరూ చెప్పకుండానే.
ఎవరెవరికి ఎంతెంత ఇవ్వాలో నరసింహారావు క్రమంగా ఇస్తున్నాడు ఇప్పుడు.
ఆ నెలలోనే జరిగిన నరసింహారావు కూతురి పెళ్లికి ఊళ్ళో చాలా మంది వచ్చారు. కులపు పెద్దలు కొందరు రాలేదు.
"వచ్చినవాళ్లే నా నిజమైన బంధువులు" అని ఆయన నవ్వుతూ అన్నాడట. చాలా మంది నరసింహారావు చేసిన పనిని మెచ్చుకున్నారు, పెంచినవారి ఋణం తీర్చుకున్నాడు అని.
ఆ పెళ్లి జరిగిన మరుసటి రోజు సాయంత్రం అనసూయ బడి నుంచి వచ్చేసరికి, ఇంటి గుమ్మం దగ్గర ఒక రిజిస్టర్డ్ కవరు పెట్టి ఉంది. తెరిచింది.
లోపల ఆమె తండ్రి పేరు మీద ఉన్న రెండెకరాల పొలం పట్టా. పక్కన ఒక చిన్న చీటీ: 'ఇది నీ సాక్ష్యానికి ప్రతిఫలం కాదమ్మా. ముప్పై ఏళ్లు ఆలస్యంగా చేసిన పని.
ఎల్లమ్మ చనిపోయిన రాత్రి నా అంతరాత్మ నాతో చాలా సేపు మాట్లాడి, నా హృదయం తెరిపించింది. నా తప్పులు తెలుసుకున్నాను' అని ఉన్నది.
అనసూయ ఆ చీటీని చాలాసేపు చూసింది. ఆమెకు ఆ రోజే అర్థమైంది. ఆ రాత్రి ఆమె మౌనంగా ఉండి ఉంటే, ఒక నిరపరాధి జైలుకెళ్ళేవాడు.
అంతేకాదు, ఆమె తండ్రి నేర్పిన ధర్మం ఆమెలో చనిపోయేది. తనకు అన్యాయం చేసిన వాడిలాగే తానూ మారిపోయేది. ఆమె నిజం చెప్పడం ద్వారా ఒక్క నరసింహారావునే కాదు, తననూ కాపాడుకుంది.
ఆమె ఆ పొలం పట్టాను తండ్రి చిత్రపటం ముందు పెట్టి చేతులు జోడించింది. ఆయన చిరునవ్వు నవ్వుతున్నట్టే అనిపించింది.
మరుసటి వేసవి, ఆ పొలంలో ఆమె జొన్నలు వేసింది. అందుకు నరసింహమే సహాయం చేశాడు. తండ్రి చింతచెట్టు కింద నేర్పిన మొదటి అక్షరాలు, ఇప్పుడు అదే మట్టిలో కొత్త మొలకలుగా తలలెత్తాయి.
ధర్మం అంటే మనకు మేలు చేసేవాడి పక్కన నిలబడటం కాదు. శత్రువైనా సరే, నిజం పక్కన నిలబడటం. అలా నిలబడినవాళ్లను ఎవరూ కాపాడకపోయినా, ధర్మమే కాపాడుతుంది.
వరలక్ష్మి యనమండ్ర ✒️
📢 మనతెలుగుకథలు.కామ్ WhatsApp ఛానల్ను ఉచితంగా ఫాలో అవ్వండి!
మనతెలుగుకథలు.కామ్లో ప్రచురించే కథలు • కవితలు • ప్రత్యేక వ్యాసాలు • సీరియల్ ఎపిసోడ్స్ - వాటి తాజా లింక్స్ను మా WhatsApp ఛానల్లో పొందవచ్చు.
✅ ఛానల్ను Follow చేయండి✅ WhatsAppలో Updates → Channels ద్వారా మా పోస్టులు చూడండి✅ మీకు నచ్చిన కథ లేదా పోస్టు లింక్పై క్లిక్ చేసి చదవండి✅ కొత్త పోస్టులు మిస్ కాకుండా Notifications 🔔 ON చేసుకోండి✅ మీ స్నేహితులు, సన్నిహితులతో మా ఛానల్ను Share చేయండి
👉 మా WhatsApp ఛానల్: https://whatsapp.com/channel/0029VbE7RFB3mFY84MHHSb3y
వరలక్ష్మి యనమండ్ర గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
మేము నిర్వహించే వివిధ పోటీలలో రచయితలకు బహుమతులు అందించడంలో భాగస్వాములు కావాలనుకునే వారు వివరాల కోసం story@manatelugukathalu.com కి మెయిల్ చెయ్యండి.
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.

పరిచయం: వరలక్ష్మి యనమండ్ర
పేరు: శ్రీమతి వరలక్ష్మి యనమండ్ర
కలం పేరు: లేదు
స్వస్థలం: అద్దంకి,ప్రకాశం జిల్లా
ప్రస్తుత నివాసం: హైదరాబాద్
వృత్తి: విశ్రాంత ప్రభుత్వ ఉపాధ్యాయిని
విద్యార్హత: యం.ఏ., బి.ఎడ్.
ప్రచురిత రచనలు / పుస్తకాలు: 6 పుస్తకాలు
1. భారత వాణి (బాల సాహిత్యం, బాల పంచపదులు సంపుటి)
2. వరాల వీరితోట (వంద కవితల సంపుటి)
3. వరాల గోరుముద్దలు (బాలసాహిత్యం, బాలగేయాల సంపుటి)
తెలుగు యూనివర్సిటీ వారు ఈ పుస్తకానికి పదివేల రూపాయల నగదు పారితోషకం ఇచ్చారు. గిడుగు రామ్మూర్తి పంతులు గారి పురస్కారం ఈ పుస్తకానికి దక్కింది.
కొనిరెడ్డి ఫౌండేషన్ వారి జాతీయ పురస్కారం
4. శ్రీ కృష్ణపదులు(200 ఇష్టపదుల సంపుటి)
5. మిఠాయి పొట్లం (బాల సాహిత్యం,బాలగేయాల సంపుటి)
6. యనమండ్ర మౌక్తికాలు (పాఠశాల విద్యార్థుల కొరకు నీతి పద్య మాలిక)
(400 ఆటవెలది పద్య సంపుటీ)
7. అమ్మమ్మ కథలు (బాల సాహిత్యం, బాలల కథలు)
అనేక సంకలనాలలో నా కవితలు ప్రచురితమయ్యాయి.
పొందిన పురస్కారాలు / సత్కారాలు: వివిధ సమూహాల నుండి పలు పురస్కారాలు, సత్కారాలు, బిరుదులు
కొన్ని సమూహాలను నిర్వహణ, కొన్ని సమూహాలలో సమీక్షణం
యనమండ్ర సాహితీ వేదిక .. వ్యవస్థాపక అధ్యక్షురాలను
నేను వ్రాయుచున్న ప్రక్రియలు: వచన కవితలు, బాల గేయాలు,బాలల కథలు , పెద్దల కథలు, పద్యాలు, రుబాయిలు, అష్టాక్షరి గీతికలు, యశోదమ్మ పదాలు(రూపకర్తను), మధురిమలు, చిమ్నీలు, హరివిల్లులు, మణిపూసలు, పంచపదులు, సున్నితాలు, అష్టాక్షరీ గీతాలు, గజల్స్, గేయాలు,పాటలు, అనేక లఘు ప్రక్రిలు వ్రాస్తున్నాను.
ఇష్టాలు: సాహిత్య పఠనం, లేఖనం, పెన్సిల్ డ్రాయింగ్స్, తోటపని మొదలగునవి.
జీవితాశయం: చేతనైనంత సాయం చేయటం.










Comments