సున్నా నుంచి

4 hours ago

6 min read

సున్నా నుంచి కథలో పేదరికాన్ని అధిగమించి విజయం సాధించిన ఆదిత్య తన తల్లి సీతమ్మతో కలిసి కొత్త ఇంటి ముందు నిలబడిన దృశ్యం.

Sunna Nunchi - Telugu Inspirational Story | Manasa Reddy Chichili

సున్నా నుంచి - తెలుగు స్ఫూర్తిదాయక కథ | మానస రెడ్డి చిచిలీ

Published in manatelugukathalu.com on 09/10/2026

జీవితంలో విజయం సాధించడానికి డబ్బు, అవకాశాలు మాత్రమే కాదు, ఆత్మవిశ్వాసం, పట్టుదల, కష్టపడే తత్వం కూడా ఎంతో అవసరం. పేదరికంలో పుట్టినా తన కలలను వదులుకోకుండా ముందుకు సాగిన ఆదిత్య ప్రయాణమే “సున్నా నుంచి” అనే స్ఫూర్తిదాయక తెలుగు కథ.

ఆ ఊరి పేరు వెలగపూడి. పెద్ద ఊరు కాదు. ఎక్కడ చూసినా పచ్చని పొలాలు, మట్టి రోడ్లు, చిన్న చిన్న ఇళ్లు... సాయంత్రం అయితే ఇంటి ముందు కూర్చుని కబుర్లు చెప్పుకునే మనుషులు.

ఆ ఊరి చివర్లో, ఒక పాత మట్టి ఇంట్లో ఆదిత్య అనే కుర్రాడు తన తల్లితో కలిసి జీవించేవాడు. ఆ ఇంటికి తలుపు ఉంది; కానీ ఆ తలుపు ఎన్నో సంవత్సరాలుగా సరిగ్గా మూయబడేది కాదు.

వర్షం వస్తే పైకప్పు కారేది. ఎండ వస్తే ఇంట్లోనే ఉక్కపోత. చలికాలం వస్తే గాలి లోపలికి వచ్చి రాత్రంతా వాళ్లను నిద్రపోనిచ్చేది కాదు.

అయినా ఆ ఇంట్లో ఒకటి మాత్రం ఎప్పుడూ ఆరిపోలేదు... ఆశ! ఆ ఆశను తన కళ్లలో మోసుకెళ్లేవాడు ఆదిత్య.

"అమ్మా..." ఒక రాత్రి పుస్తకం మూసేస్తూ ఆదిత్య అడిగాడు.

"ఏమిట్రా?"

"మన జీవితం ఎప్పుడైనా మారుతుందా?"

అమ్మ కాసేపు అతని ముఖం చూసింది. ఆమె పేరు సీతమ్మ. భర్తను చిన్న వయసులోనే కోల్పోయింది.

అప్పటి నుంచి కూలి పనులు చేస్తూ కొడుకును చదివించింది. ఆమె చేతులు గట్టిపడ్డాయి, కాళ్లకు పగుళ్లు వచ్చాయి. కానీ కొడుకు ముందు మాత్రం ఎప్పుడూ చిరునవ్వే.

"ఎందుకు మారదు?"

"మన దగ్గర డబ్బు లేదు కదా..."

సీతమ్మ చిరునవ్వు నవ్వింది. "డబ్బు లేకపోవడం పేదరికం కాదురా..."

"మరి?"

"ఆశ లేకపోవడమే అసలైన పేదరికం."

ఆ మాట ఆదిత్య మనసులో ఎక్కడో లోతుగా దిగిపోయింది.

ఆదిత్య చిన్నప్పటి నుంచే చదువులో చురుకుగా ఉండేవాడు.

కానీ అతని చుట్టూ ఉన్న ప్రపంచం అతనికి ప్రతిరోజూ ఒకే మాట చెప్పేది: "నీ వల్ల కాదు!"

పక్కింటి రమేష్ నవ్వుతూ చెప్పేవాడు, "అయ్యా ఆదిత్యా! మనలాంటి వాళ్లు పెద్ద పెద్ద కలలు కనకూడదు."

మరోసారి స్కూల్లో ఒక స్నేహితుడు అన్నాడు, "నువ్వు పెద్ద ఉద్యోగం చేస్తావా? ముందు నీ చెప్పులు చూసుకో."

ఆదిత్య తన పాత చెప్పుల వైపు చూశాడు. చిరిగిపోయినవి; ఒక వైపు దారం బయటికి వచ్చింది. అతను ఏమీ మాట్లాడలేదు. కానీ ఆ రాత్రి తన పుస్తకం తెరిచి మొదటి పేజీలో ఒక వాక్యం రాశాడు:

"నా పరిస్థితి నా భవిష్యత్తును నిర్ణయించదు."

ఆ రోజు నుంచి అది అతని జీవిత మంత్రంగా మారింది.

పదో తరగతి ఫలితాలు వచ్చాయి. ఆదిత్య స్కూల్లో మొదటి ర్యాంక్ సాధించాడు. అతని తల్లి కళ్లలో ఆనందభాష్పాలు.

"నాన్న ఉంటే ఎంత సంతోషించేవాడో..." అని చెప్పి ఆమె మౌనంగా నిలబడింది.

ఆదిత్య ఆమె చేతిని పట్టుకున్నాడు. "అమ్మా..."

"ఏమిట్రా?"

"ఒకరోజు నీకు పని చేయాల్సిన అవసరం లేకుండా చేస్తాను."

సీతమ్మ నవ్వింది. "నువ్వు పెద్ద మనిషి అవుతావని నాకు తెలుసు."

"ఎలా అమ్మా?"

"ఎందుకంటే..." ఆమె అతని తలపై చేయి వేసింది. "పేదరికం నీ ఇంట్లో ఉంది, నీ మనసులో లేదు."

కాలం గడిచింది. ఆదిత్య పట్టణంలోని కాలేజీలో చేరాడు. అది అతని జీవితంలో మొదటి పెద్ద మలుపు. అక్కడ అందరూ కొత్త బట్టలు వేసుకుని వచ్చేవారు.

కొత్త ఫోన్లు, ఖరీదైన బ్యాగులు, బైకులు... ఆదిత్య దగ్గర మాత్రం ఒక పాత బ్యాగ్, రెండు జతల బట్టలు, తల్లి ఇచ్చిన చిన్న టిఫిన్ బాక్స్ మాత్రమే!

మొదటి రోజు క్లాస్‌లో వెనుక బెంచ్‌లో కూర్చున్నాడు.

అతని పక్కన కూర్చున్న అబ్బాయి అడిగాడు, "ఎక్కడి నుంచి వచ్చావు?"

"వెలగపూడి."

"ఓహ్..." అతను నవ్వాడు. "అంటే పల్లెటూరా?"

ఆదిత్య చిరునవ్వాడు. "అవును."

"ఏం అవ్వాలనుకుంటున్నావు?"

ఆదిత్య ఒక్క క్షణం కూడా ఆలోచించకుండా అన్నాడు, "వ్యాపారవేత్త."

ఆ అబ్బాయి పెద్దగా నవ్వాడు. "నీ దగ్గర పెట్టుబడి ఎంత ఉంది?"

ఆదిత్య మౌనంగా ఉన్నాడు.

"చెప్పు."

"సున్నా."

అతను మరింతగా నవ్వాడు. "సున్నాతో వ్యాపారం చేస్తావా?"

ఆదిత్య అతని కళ్లలోకి చూస్తూ నెమ్మదిగా అన్నాడు, "అవును."

"ఎలా?"

"సున్నా పక్కన ఒకటి నిలబడితే పది అవుతుంది."

అతను నవ్వడం ఆపేశాడు.

కానీ కలలు కనడం సులభం, వాటిని నిజం చేయడం చాలా కష్టం. కాలేజీ ఫీజు కోసం ఆదిత్య ఉదయాన్నే హోటల్‌లో పని చేసేవాడు. ఉదయం నాలుగు గంటలకు లేచేవాడు; ఐదు గంటలకు హోటల్‌కి వెళ్లేవాడు, పాత్రలు కడిగేవాడు, టేబుళ్లు శుభ్రం చేసేవాడు. ఎనిమిది గంటలకు కాలేజీకి వెళ్లేవాడు. సాయంత్రం మళ్లీ పార్ట్-టైమ్ పని. రాత్రి ఇంటికి చేరేసరికి పదకొండు.

అందరూ నిద్రపోతుంటే అతను పుస్తకం తెరిచేవాడు. కళ్లకు నిద్ర, శరీరానికి అలసట; కానీ మనసులో మాత్రం ఒక్క మాట: "ఇంకొంచెం!"

ఒక రోజు... మరో రోజు... మరో నెల... అలా సంవత్సరాలు గడిచాయి.

ఒకరోజు ఆదిత్య తన తల్లితో ఫోన్‌లో మాట్లాడుతున్నాడు. "అమ్మా, డబ్బులు పంపించావా?"

"లేదురా..."

"ఫీజు కట్టాలి."

"రెండు రోజులు ఆగు, పని దొరికితే పంపిస్తాను."

ఆదిత్య మౌనంగా ఉన్నాడు.

"ఏమైందిరా?"

"ఏమీ లేదు అమ్మా." ఫోన్ పెట్టేశాడు.

ఆ రాత్రి అతను చాలాసేపు పైకప్పు వైపు చూస్తూ కూర్చున్నాడు. అతని కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి. "ఎందుకు నా జీవితమే ఇంత కష్టం?" అని మొదటిసారి తనను తాను అడిగాడు. అతని చేతిలో ఉన్న పుస్తకం నేలపై పడిపోయింది.

కొన్ని నిమిషాలు అలాగే కూర్చున్నాడు. తర్వాత పుస్తకాన్ని తీసుకున్నాడు. మొదటి పేజీ తెరిచాడు. అక్కడ అతనే రాసుకున్న మాట కనిపించింది:

"నా పరిస్థితి నా భవిష్యత్తును నిర్ణయించదు."

అతను కళ్లను తుడుచుకున్నాడు. "సరే..." అని తనలో తాను చెప్పుకున్నాడు. "ఈరోజు నేను ఓడిపోయినా, నా కథ ఇక్కడితో ముగియదు."

కాలేజీ పూర్తయింది. చేతిలో డిగ్రీ ఉంది, కానీ ఉద్యోగం లేదు. ఒక కంపెనీకి వెళ్లాడు... ఇంటర్వ్యూ... తిరస్కారం! మరో కంపెనీ... మళ్లీ తిరస్కారం! మూడో కంపెనీ... అదే సమాధానం: "మీకు అనుభవం లేదు."

ఆదిత్య బయటికి వచ్చాడు. రోడ్డు పక్కన ఒక టీ కొట్టులో కూర్చున్నాడు. టీ గ్లాసును చూస్తూ నవ్వుకున్నాడు. "అనుభవం లేకపోతే ఎవరు ఇస్తారు?"

అతని పక్కన కూర్చున్న వృద్ధుడు ఆ మాట విన్నాడు. "అనుభవం ఎవ్వరూ ఇవ్వరు బాబూ..."

ఆదిత్య అతని వైపు చూశాడు. "మరి?"

"జీవితం తీసుకుంటుంది."

ఆ మాట అతనికి అర్థం కాలేదు. వృద్ధుడు నవ్వి, "పడిపోతే బాధ వస్తుంది. బాధ వస్తే అనుభవం వస్తుంది. అనుభవం వస్తే మనిషి మారతాడు," అన్నాడు.

ఆదిత్య ఆ మాటలను తన మనసులో దాచుకున్నాడు.

కొన్ని నెలలు ఉద్యోగం కోసం తిరిగిన తర్వాత ఒక ఆలోచన వచ్చింది. తన ఊర్లో రైతులు పండించే పంటలకు సరైన ధర రావడం లేదు. మధ్యవర్తులు ఎక్కువ లాభం తీసుకుంటున్నారు.

'రైతు నష్టపోతున్నాడు... కొనేవాడు కూడా ఎక్కువ చెల్లిస్తున్నాడు,' అని అతను ఆలోచించాడు. మధ్యలో ఉన్న వ్యవస్థలోనే సమస్య ఉందని అతనికి అర్థమైంది.

అతను చిన్న వ్యాపారం మొదలు పెట్టాలని నిర్ణయించుకున్నాడు. కానీ డబ్బు? మళ్లీ అదే సమస్య... సున్నా! అతని దగ్గర ఉన్న మొత్తం డబ్బు 1,850 రూపాయలు. అదే అతని పెట్టుబడి.

చుట్టూ ఉన్నవాళ్లు నవ్వారు. "ఇదేనా నీ బిజినెస్? ముందు ఉద్యోగం చూసుకో. నీకు సాధ్యం కాదు."

ఆదిత్య ఎవరి మాటకూ సమాధానం చెప్పలేదు. అతను ఒక చిన్న గదిని అద్దెకు తీసుకున్నాడు. ఒక పాత టేబుల్, ఒక కుర్చీ, ఒక పాత కంప్యూటర్... అంతే! అతని కంపెనీ ప్రారంభమైంది. కంపెనీ పేరు: "వెలుగు".

మొదటి రోజు ఒక్క ఆర్డర్ వచ్చింది. రెండో రోజు - రెండు; మూడో రోజు - ఏమీ లేదు; నాలుగో రోజు - మళ్లీ ఏమీ లేదు. ఒక వారం... రెండు వారాలు... ఒక నెల... ఆదిత్యకు నష్టం వచ్చింది. అతని దగ్గరున్న చివరి డబ్బు కూడా అయిపోయింది.

ఒక రాత్రి తల్లి ఫోన్ చేసింది. "ఎలా ఉంది పని?"

"బాగుంది అమ్మా," అబద్ధం చెప్పాడు.

"డబ్బులు కావాలా?"

ఆదిత్య కాసేపు మౌనంగా ఉన్నాడు. "లేదు అమ్మా."

"నువ్వు అబద్ధం చెబుతున్నప్పుడు చిన్నప్పటిలానే నీ గొంతు మారుతుంది."

ఆదిత్య కళ్లలో నీళ్లు నిండాయి. "అమ్మా..."

"ఎంత కష్టం?"

"చాలా."

"వదిలేస్తావా?"

ఆదిత్య తల వంచుకున్నాడు. "తెలియదు."

అవతల నుంచి కొద్దిసేపు నిశ్శబ్దం. తర్వాత సీతమ్మ చెప్పింది, "నువ్వు చిన్నప్పుడు నడవడం నేర్చుకునేటప్పుడు ఎన్నిసార్లు పడిపోయావో గుర్తుందా?"

"లేదు."

"నాకుంది," ఆమె నవ్వింది. "ప్రతిసారి పడిపోయినప్పుడు నిన్ను ఎత్తి నిలబెట్టలేదు."

ఆదిత్య ఆశ్చర్యపోయాడు. "ఎందుకు?"

"నువ్వే లేవడం నేర్చుకోవాలని! ఇప్పుడూ అలాగే లేచి నిలబడు." ఫోన్ కట్ అయింది.

ఆ రాత్రి ఆదిత్య చాలాసేపు ఏడ్చాడు. కానీ ఉదయం అతను మళ్లీ లేచాడు.

ఆ రోజు నుంచి అతను తన వ్యాపారాన్ని మార్చాడు. రైతులతో నేరుగా మాట్లాడాడు; వాళ్ల సమస్యలు విన్నాడు. కొనుగోలుదారులతో మాట్లాడాడు; వాళ్ల అవసరాలు తెలుసుకున్నాడు. తన తప్పులను ఒక్కొక్కటిగా సరిచేశాడు.

మొదట పది మంది రైతులు... తర్వాత యాభై... తర్వాత వంద... ఆ చిన్న గదిలో మొదలైన వ్యాపారం మెల్లగా పెరిగింది.

ఒక సంవత్సరం తర్వాత, అతని కంపెనీలో పది మంది ఉద్యోగులు.
మూడు సంవత్సరాల తర్వాత, వంద మందికి పైగా రైతులతో సంబంధం.
ఐదు సంవత్సరాల తర్వాత, వేలాది రైతులకు మార్కెట్ అందించే స్థాయికి చేరుకుంది.

ఒక రోజు ఆదిత్య తన పాత డైరీని తెరిచాడు. మొదటి పేజీలో అదే వాక్యం: "నా పరిస్థితి నా భవిష్యత్తును నిర్ణయించదు." అతను చిరునవ్వు నవ్వాడు; కళ్లలో నీళ్లు వచ్చాయి.

కొన్ని రోజుల తర్వాత అతని ఊర్లో ఒక పెద్ద కార్యక్రమం జరిగింది. ఆదిత్యను ముఖ్య అతిథిగా పిలిచారు.

వేదికపైకి వెళ్లినప్పుడు, ముందు వరుసలో అతని తల్లి కూర్చుంది. అదే పాత చీర, అదే ప్రశాంతమైన ముఖం... కానీ ఈసారి ఆమె కళ్లలో గర్వం!

ఆదిత్య మైక్ ముందు నిలబడ్డాడు. కొంతసేపు ఏమీ మాట్లాడలేకపోయాడు.

తర్వాత అన్నాడు, "నేను ఇక్కడికి వచ్చానని చాలామంది అనుకుంటున్నారు..."

అతను కాసేపు ఆగాడు. "కానీ నిజం ఏమిటంటే..." అతను తన తల్లి వైపు చూశాడు. "నేను ఇక్కడికి రాలేదు, నన్ను ఇక్కడికి తీసుకొచ్చింది నా అమ్మ నమ్మకం!"

ప్రేక్షకులు నిశ్శబ్దంగా విన్నారు.

"నా దగ్గర డబ్బు లేదు. పరిచయాలు లేవు. అవకాశాలు లేవు. ఎన్నోసార్లు తిరస్కరణ ఎదురైంది. ఎన్నోసార్లు నేను కూడా నన్ను నేను అనుమానించుకున్నాను." అతను చిరునవ్వు నవ్వి, "కానీ ఒకటి మాత్రం ఉంది..." అన్నాడు.

"ఏమిటది?" అని ఎవరో అడిగారు.

ఆదిత్య సమాధానం చెప్పాడు, "మళ్లీ మొదలుపెట్టే ధైర్యం!"

కార్యక్రమం అయిపోయింది. అందరూ వెళ్లిపోయారు. ఆదిత్య తన తల్లితో కలిసి ఆ పాత ఇంటి ముందు నిలబడ్డాడు. అదే మట్టి గోడలు, అదే చిన్న తలుపు... కానీ ఇప్పుడు పైకప్పు కొత్తది, ఇల్లు కొత్తగా నిర్మించబడింది.

సీతమ్మ నెమ్మదిగా అడిగింది, "గుర్తుందా?"

"ఏమిటమ్మా?"

"ఒకప్పుడు ఇక్కడ కూర్చుని 'మన జీవితం ఎప్పుడైనా మారుతుందా?' అని అడిగావు."

ఆదిత్య నవ్వి, "గుర్తుంది," అన్నాడు.

"ఇప్పుడు చెప్పు..." ఆమె చిరునవ్వుతో అడిగింది. "మారిందా?"

ఆదిత్య తన తల్లిని చూసి అన్నాడు, "అమ్మా! మారింది జీవితం కాదు. ముందు నేను జీవితాన్ని మార్చాలని అనుకున్నాను; తర్వాత అర్థమైంది... ముందు నన్నే నేను మార్చుకోవాలని."

సీతమ్మ కళ్లలో కన్నీళ్లు మెరిశాయి.

ఆ రాత్రి ఆదిత్య తన పాత గదిలోకి వెళ్లాడు. గోడపై అతని చిన్ననాటి ఫోటో ఉంది. చేతిలో పాత పుస్తకం, కాళ్లకు చిరిగిన చెప్పులు... కానీ కళ్లలో పెద్ద కల!

అతను ఆ ఫోటో ముందు నిలబడి, "నువ్వు అప్పట్లో భయపడేవాడివి..." అని తన చిన్ననాటి ఫోటోతోనే మాట్లాడుకున్నాడు. "కానీ ఆగలేదు... ధన్యవాదాలు!" అని నవ్వాడు.

బయట ఆకాశంలో నక్షత్రాలు మెరుస్తున్నాయి. ఆదిత్య తలుపు దగ్గర నిలబడి వాటిని చూస్తూ ఒక విషయం అర్థం చేసుకున్నాడు.

జీవితంలో ప్రతి ఒక్కరికీ ఒక ప్రారంభం ఉంటుంది. కొంతమందికి ఆ ప్రారంభం డబ్బుతో ఉంటుంది. కొంతమందికి కుటుంబ సహాయంతో ఉంటుంది. కొంతమందికి అవకాశాలతో ఉంటుంది. కానీ కొంతమందికి... సున్నాతో మొదలవుతుంది!

అయితే సున్నా అంటే అంతం కాదు.

సున్నా అంటే... ఏదైనా నిర్మించడానికి ఖాళీ స్థలం!

ఆదిత్య కూడా సున్నా నుంచే మొదలుపెట్టాడు. అతని చేతిలో ఏమీ లేదు; కానీ అతని హృదయములో ఒక చిన్న ఆశ ఉంది. ఆ ఆశకు తోడుగా పట్టుదల వచ్చింది; పట్టుదలకు తోడుగా కష్టం వచ్చింది; కష్టానికి తోడుగా వైఫల్యాలు వచ్చాయి; వైఫల్యాల నుంచి అనుభవం వచ్చింది; అనుభవం నుంచి విజయం వచ్చింది!

చివరికి అతను తెలుసుకున్న నిజం ఒక్కటే:

నీ దగ్గర ఇప్పుడు ఏమీ లేకపోవచ్చు... కానీ నీ దగ్గర మొదలుపెట్టే ధైర్యం ఉంటే, నీ కథ ఇంకా ముగియలేదు.

ఆకాశం వైపు చూస్తూ ఆదిత్య చిరునవ్వు నవ్వాడు. ఎక్కడో దూరంగా ఉదయం మొదలవుతోంది. కొత్త సూర్యుడు ఉదయిస్తున్నాడు... అతని జీవితంలో కూడా!

సున్నా నుండి సాధన వైపు...

సాధన నుంచి విజయం వైపు...

మరియు ఆ ప్రయాణం ఇంకా కొనసాగుతూనే ఉంది; ఎందుకంటే నిజమైన విజయానికి చివరి పేజీ ఉండదు!

***

Home Page

📢 మనతెలుగుకథలు.కామ్ WhatsApp ఛానల్‌ను ఉచితంగా ఫాలో అవ్వండి!

మనతెలుగుకథలు.కామ్‌లో ప్రచురించే కథలు • కవితలు • ప్రత్యేక వ్యాసాలు • సీరియల్ ఎపిసోడ్స్ - వాటి తాజా లింక్స్‌ను మా WhatsApp ఛానల్‌లో పొందవచ్చు.

✅ ఛానల్‌ను Follow చేయండి✅ WhatsAppలో Updates → Channels ద్వారా మా పోస్టులు చూడండి✅ మీకు నచ్చిన కథ లేదా పోస్టు లింక్‌పై క్లిక్ చేసి చదవండి✅ కొత్త పోస్టులు మిస్ కాకుండా Notifications 🔔 ON చేసుకోండి✅ మీ స్నేహితులు, సన్నిహితులతో మా ఛానల్‌ను Share చేయండి

👉 మా WhatsApp ఛానల్: https://whatsapp.com/channel/0029VbE7RFB3mFY84MHHSb3y

మానస రెడ్డి చిచిలీ గారి కొన్ని ఇతర రచనలు:

విజయమే సమాధానం – విమర్శలను దాటి విజయాన్ని సాధించిన సుబ్బలక్ష్మి కథ

మా సీత బంగారం | మధ్యతరగతి కుటుంబ బాధ్యతను మోసిన కూతురు కథ

బంగారు కుటుంబం | ప్రేమ, త్యాగం, కుటుంబ ఐక్యతను తెలిపే హృదయాన్ని కదిలించే తెలుగు కథ

లోకం తీరు | పేదరికం, కలలు, మానవత్వం గురించి హృదయాన్ని కదిలించే తెలుగు కథ

Athmaviswasam - ఆత్మవిశ్వాసం - New Telugu Story Written By Manasa Reddy Chichili

Chai Thage bhutham - Telugu Comedy Story | చాయ్ తాగే భూతం - తెలుగు హాస్య కథ | Manasa Reddy Chichili Published in manatelugukathalu.com on 14/03/2026

Patha School lo Dorikina Rahasyam - Telugu Suspense Story | పాత స్కూల్‌లో దొరికిన రహస్యం - తెలుగు ఉత్కంఠభరిత కథ | Manasa Reddy Chichili

మానస రెడ్డి చిచిలీ గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు

ఇక్కడ క్లిక్ చేయండి.

మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.

లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.

మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.

దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).

మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.

https://www.facebook.com/ManaTeluguKathaluDotCom

గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.

రచయిత్రి పరిచయం: https://manatelugukathalu.com/profile/manasa/profile

మానస రెడ్డి చిచిలీ తెలంగాణ రాష్ట్రంలోని హైదరాబాద్‌కు చెందిన కవయిత్రి. ఆమె రచించిన హైకూ మరియు టాంకా కవితలు Under the Basho, Mainichi Haiku వంటి అనేక పత్రికల్లో ప్రచురించబడ్డాయి. ఆమె హైకూ 2025 సంవత్సరానికి సంబంధించిన Touchstone Award కు నామినేట్ చేయబడింది. అంతేకాకుండా, ఆమె నేరుగా జపనీస్ భాషలో కూడా హైకూ రచనలు చేసారు.

సున్నా నుంచి

Recent Posts

Comments