ఇద్దరు మాట్లాడుకుంటున్నామని అనుకుంటారు. కానీ చర్చలో ఎక్కువ భాగం అక్కడ లేని మూడో వ్యక్తి గురించే! అతను ఏం చేశాడో మాత్రమే కాదు, ఎందుకు చేశాడో కూడా వీళ్లే కనిపెట్టేస్తారు. నిజం ఎంతుందో దేవుడికే తెలుసు… కాన్ఫిడెన్స్ మాత్రం 100%! చివరికి చాయ్ అయిపోతుంది. మాటలు మాత్రం — “ఇంకో కప్పు తెప్పించు!” అంటాయి.

ప్రతి నమ్మకాన్ని నిజం అనుకోవాల్సిన అవసరం లేదు. అలాగే ప్రతి కథను అబద్ధమని కొట్టిపారేయాల్సిన అవసరం లేదు. కొన్ని కథలు జీవితానికి దారి చూపవచ్చు; కొన్ని నమ్మకాలు ధైర్యాన్ని ఇవ్వవచ్చు. కానీ నమ్మకం పేరుతో ఆలోచించడం ఆపకూడదు. ప్రశ్నించడం తప్పు కాదు. నిజం తెలుసుకోవాలనే ప్రయత్నమే జ్ఞానం.

శ్రీమహావిష్ణువుతో యుద్ధం వద్దని మాల్యవంతుడు హెచ్చరిస్తే, సుమాలి–మాలి వినిపించిన వాదన ఏమిటి? కంకంటి పాపరాజు ‘శ్రీమదుత్తర రామాయణం’లోని పద్యాల ఆధారంగా ఆ ఆసక్తికరమైన వీరోచిత తర్కాన్ని విశ్లేషించిన సాహిత్య వ్యాసం.

అమ్మాయికి — “నా స్వేచ్ఛ పోతుందేమో!” అనే భయం. అబ్బాయికి — “మా అమ్మలాగా చూసుకుంటుందా?” అనే అంచనా. ఇద్దరికీ అసలు సమస్య మాత్రం ఒకటే: ఎదుటివారు తాము ఊహించిన పాత్రలో ఉంటారా లేదా? కానీ పెళ్లి అంటే అమ్మను కాపీ చేయడం కాదు, నాన్నను కాపీ చేయడం కాదు. తల్లిదండ్రుల జీవితాన్ని ఉదాహరణగా తీసుకోవచ్చు… సిలబస్‌గా కాదు.

ఇతరుల జీవితాన్ని చూస్తే మనం కథనాన్ని గమనిస్తాం. మన జీవితాన్ని చూస్తే మాత్రం ప్రతి సంఘటన వెనుక ఉన్న భావోద్వేగాన్ని మళ్లీ అనుభవిస్తాం. కాలం సమయాన్ని ఇస్తుంది. అనుభవం అర్థాన్ని ఇస్తుంది. మౌనం నిజాన్ని బయటకు తీస్తుంది. చివరికి మన జీవిత కథ గొప్పదా కాదా అన్నది కాదు… దాన్ని మనం ఎంత నిజాయితీగా అర్థం చేసుకున్నామన్నదే ముఖ్యం.

సోషల్ మీడియా జీవితం కాదు… మనకు చూపించాలనుకున్న జీవితానికి ట్రైలర్ మాత్రమే. “పీస్‌ఫుల్ మైండ్” అని పోస్టులు పెట్టేవాళ్లకే చిన్న విషయానికి మూడు రోజుల కోపం రావచ్చు. “ఫ్యామిలీ ఇస్ ఎవ్రీథింగ్” అని చెప్పేవాళ్లు ఇంట్లో వాళ్లకంటే ఫోన్‌కే ఎక్కువ సమయం ఇవ్వొచ్చు. అందుకే… ప్రొఫైల్ కాదు — పర్సనాలిటీ చూడండి. పోస్టులు కాదు — బిహేవియర్ చూడండి.