గోశాల గాథలు
- Routhu Srinivasa rao
- 9 hours ago
- 4 min read
గోశాల గాథలు, తెలుగు కథలు, ఆర్ ఎస్ రావు, కుటుంబ కథ, తల్లిదండ్రుల ప్రేమ, వృద్ధుల జీవితం, గోమాత, అప్పన్నస్వామి, జీవిత సత్యాలు, భావోద్వేగ కథ, మానవత్వం, కుటుంబ బంధాలు, తల్లిదండ్రుల గౌరవం, తెలుగు వెబ్ కథలు, మన తెలుగు కథలు
Gosala gathalu - Telugu Emotional Story | Routhu Srinivasa rao
గోశాల గాథలు - తెలుగు భావోద్వేగ కథ | రౌతు శ్రీనివాసరావు
Publishes in manatelugukathalu.com on 26/06/2026
సాయంత్రం డ్యూటీ అయిపోయాక నెమ్మదిగా ఇంటికి చేరుకుంటాను. కొద్దిగా ఫ్రెషప్ అయ్యాక, ఇంట్లో నా సతీమణితో కలిసి చల్లగాలి కోసం, కొంత మానసిక ప్రశాంతత కోసం గోశాల జంక్షన్కి వెళ్లడం మా దినచర్యలో భాగమైపోయింది.
దాదాపు ప్రతి రోజూ అక్కడికి వెళ్తాం. ఒక గంటో, రెండు గంటలో కాలం ఎలా గడిచిపోతుందో తెలియదు. ఎవరికి వారే తమ తమ లోకాలలో ఉంటారు. మేమూ అలాగే. కొద్దిసేపు ఆ జంక్షన్లో కూర్చొని మళ్లీ ఇంటికి వచ్చేస్తుంటాం.
గోశాల జంక్షన్కి ఒక ప్రత్యేకమైన అందం ఉంది. మూడు వైపులా వెళ్లే పెద్ద రోడ్లు. దాతలు వేయించిన సిమెంట్ బల్లలు. వాటిమీద వృద్ధులు, ఉద్యోగులు, కుటుంబాలు, పిల్లలు కూర్చుని కబుర్లు చెప్పుకుంటుంటారు. జీవీఎంసీ వేసిన గట్లు కూడా చిన్న చిన్న విశ్రాంతి మందిరాల్లా కనిపిస్తాయి.
నేను, మా ఆవిడ మాత్రం ఒక ప్రత్యేకమైన గట్టు మీదే కూర్చుంటాం. అది మాకు కేటాయించిన సీటులా అనిపిస్తుంది. ఎవరైనా ముందుగా కూర్చుంటే చిన్నగా నిరాశ కలుగుతుంది. అయినా వాళ్లు లేచే వరకు అటే చూస్తూ ఉంటాం.
కొండ మీద వెలసిన అప్పన్నస్వామి వైపు నుంచి వచ్చే చల్లని గాలి జంక్షన్ అంతా తాకుతూ వెళ్తుంది. ఆ గాలిలో ఏదో ఓదార్పు ఉంటుంది. మనసులోని అలసటను తీసుకెళ్లే శక్తి ఉంటుంది.
కూర్చోగానే మా ఆవిడ సెల్ఫోన్ తీస్తుంది. పెద్దోడు హైదరాబాద్లో, చిన్నోడు సూరత్లో. వాళ్లిద్దరితో మాట్లాడడం మొదలుపెడుతుంది. అప్పుడు ఆమె ముఖం చూడాలి. చంద్రముఖి సినిమాలో జ్యోతిక ముఖంపై వెలుగు పడినట్టు కళకళలాడిపోతుంది.
ఆ జంక్షన్లో కరెంట్ పోయినా పరవాలేదు. మా ఆవిడ ముఖంలో వెలిగే ఆనందమే చాలు చుట్టూ వెలుతురు నింపడానికి. తల్లి మనసు అంతే కదా!
పిల్లలు ఎంత దూరంలో ఉన్నా, వాళ్ల గొంతు వినిపిస్తే చాలు. కళ్లలో వెలుగు, పెదవులపై నవ్వు, గుండెల్లో ధైర్యం వచ్చేస్తాయి.
నేను మాత్రం ఫోన్ మాటలు వినకుండా చుట్టూ చూస్తుంటాను. ప్రతిరోజూ కనిపించే ముఖాలు అన్నీ వచ్చాయా లేదా అని గమనిస్తుంటాను. కొంతమంది రిటైర్డ్ పెద్దలు, కొంతమంది ఉద్యోగులు, చిన్నపిల్లలు, యువజంటలు... అందరూ తమ తమ బాధల్ని కొంతసేపు పక్కన పెట్టి ఇక్కడికి వచ్చినట్టే అనిపిస్తుంది.
ఈ గోశాల జంక్షన్ ఒక చిన్న ప్రపంచం.
ఎవరి కథ వాళ్లది. ఎవరి గాయం వాళ్లది. ఎవరి ఆశ వాళ్లది.
అయినా సాయంత్రం రెండు గంటల పాటు మాత్రం అందరూ ఒకే గాలిని పీలుస్తారు. ఒకే ఆకాశాన్ని చూస్తారు. ఒకే ప్రశాంతత కోసం వెతుకుతారు.
అలా ప్రతిరోజూ నా కంటపడే ఒక వృద్ధ జంట ఉంది.
ఆమె ఎప్పుడూ ఫోన్లో ఎవరితోనో మాట్లాడుతూ ఉంటుంది. నవ్వుతుంది. నవ్వించినట్టు నవ్వుతుంది. కానీ ఆ నవ్వులో ఎక్కడో ఒక వెలితి కనిపిస్తుంది.
ఆయన మాత్రం నిశ్శబ్దంగా కొండవైపు చూస్తుంటాడు. అప్పన్నస్వామిని ఏవో ప్రశ్నలు అడుగుతున్నట్టుంటాడు.
ఒకరోజు వాళ్ల గురించి తెలిసింది.
వాళ్ల కొడుకు అమెరికాలోని లాస్ ఏంజెల్స్లో ఉద్యోగం చేస్తున్నాడట. రావడం కుదరదట. వీడియో కాల్లో మాట్లాడతాడట.
ఆమె మాత్రం కొడుకు, కోడలు, మనవళ్లతో గంటలకొద్దీ మాట్లాడుతుంది.
ఆయన మాత్రం సెల్ఫోన్ స్క్రీన్లో కనిపించే మనవళ్లను చూసి సంతోషపడుతున్నాడో, లేక కౌగిలించుకోలేక బాధపడుతున్నాడో అర్థం కాదు. కానీ ఆయన కళ్లలో ఒక కోరిక మాత్రం స్పష్టంగా కనిపిస్తుంది.
"ఒక్కసారి వస్తే చాలు..." అన్న తండ్రి ఎదురు చూపు.
జీవితమంతా పిల్లల కోసం కష్టపడి, చివరికి వాళ్ల ఫోటోలతోనే రోజులు గడపాల్సి రావడం కాలం ఆడే విచిత్రమైన ఆటేమో!
అంతలో మా పక్కనే కూర్చునే ఒక మాస్టారు గారు కనిపించారు.
ఆ రోజు ఆయనతో పాటు ఒక యువకుడు కూడా ఉన్నాడు.
మొదట అతను ఎవరో అర్థం కాలేదు. తర్వాత తెలిసింది — ఆ యువకుడు ఆయన కొడుకు.
జేఈఈలో అనుకున్న ర్యాంకు రాలేదట. అందుకే కొడుకు ఎక్కడో దూరంగా వెళ్లి చదువుకోవాలనుకుంటున్నాడు. కానీ తండ్రి మాత్రం దగ్గర్లోనే చదివితే బాగుంటుందని చెబుతున్నారు.
వాళ్లిద్దరి మాటలు నెమ్మదిగా సాగుతున్నాయి.
కొడుకు తన భవిష్యత్తు గురించి ఆలోచిస్తున్నాడు.
తండ్రి మాత్రం కొడుకుతో విడిపోవాల్సి వస్తుందనే విషయాన్ని గురించి ఆలోచిస్తున్నారు.
నేను మాస్టారు గారిని పలకరించాను.
“నమస్తే మాస్టారు గారు... బాగున్నారా?”
ఆయన చిన్నగా నవ్వారు.
“బాగానే ఉన్నాను సార్...” అన్నారు.
కొండవైపు చూస్తూ ఆయన ఒక మాట చెప్పారు.
“పిల్లలు దగ్గర్లో ఉంటే మనసుకు సంతోషం. దూరంగా వెళ్లినా వాళ్లు ఎదిగితే మనసుకు గర్వం. ఈ రెండింట్లో ఏది ఎంచుకోవాలో తండ్రి గుండెకి ఎప్పుడూ అర్థం కాదు, రావుగారు...” అన్నారు.
ఆ మాట వినగానే నా చూపు కొండపై ఉన్న అప్పన్నస్వామి వైపు వెళ్లింది.
ఆ సాయంత్రం గోశాల జంక్షన్లో గాలి మామూలుగానే వీచింది.
కానీ ఆ గాలిలో ఆ రోజు నాకు ఎన్నో గాథలు వినిపించాయి...
తల్లిదండ్రుల గాథలు...
పిల్లల కలల గాథలు...
ఎదురుచూపుల గాథలు...
కొత్త ఆశల గాథలు...
అందుకేనేమో, నాకు గోశాల జంక్షన్ అంటే కేవలం ఒక జంక్షన్ కాదు.
అది మనుషులు, మనసులు సాయంత్రం వచ్చి కాసేపు విశ్రాంతి తీసుకునే చోటు.
గోశాల ప్రాంగణంలో కాసేపు నిశ్శబ్దంగా కూర్చున్నాను. ఆవుల కళ్లలో కనిపించిన అమాయకత్వం, వాటి నడకలో కనిపించిన ప్రశాంతత, చుట్టూ అలుముకున్న ఆ దివ్యమైన వాతావరణం నా మనసును ఎక్కడికో తీసుకెళ్లింది.
“కాలము గాయం చేసిందంటే అది మన దుష్కర్మ... కాలము గేయం పాడిందంటే అది మన సత్కర్మ...”
అనే ఆలోచన హృదయంలో మెదిలింది.
సత్కర్మలు, దుష్కర్మలు, పాపం, పుణ్యం, సుఖం, దుఃఖం... ఇవన్నీ అర్థం చేసుకుంటూ జీవితం అనే ప్రయాణంలో ముందుకు సాగాలంటే, మనిషి జీవితం ఎంత చిన్నదో అనిపించింది.
నేను నెమ్మదిగా పైకి లేచాను. గోమాతలను మరోసారి ప్రేమగా చూశాను. ఆ చూపుల్లో ఎన్నో సందేశాలు దాగి ఉన్నట్లు అనిపించింది.
జీవితంలో ఎన్నో నేర్చుకోవాలి... ఎన్నో వదులుకోవాలి... అందుకు కావలసింది మనోధైర్యం, సహనం, ప్రేమ.
గోమాతల నిశ్శబ్దం, ఆ వృద్ధ దంపతుల మౌనం... రెండూ నాకు ఒకటే సందేశం ఇచ్చాయి.
“ప్రేమను పంచండి... కృతజ్ఞతను మర్చిపోకండి... తల్లిదండ్రులను గౌరవించండి...” అని.
అందరి జీవితాల్లో మంచి మనోధైర్యం, ఆరోగ్యం, ఆనందం నిండాలని కోరుకుంటూ అప్పన్నకు మనసారా నమస్కరించాను.
స్కూటర్ స్టార్ట్ చేశాను.
“మళ్లీ రేపు వస్తానమ్మా... గోశాల తల్లీ...”
అని మనసులో అనుకుంటూ ఇంటి దారి పట్టాను.
వెనక్కి తిరిగి ఒక్కసారి గోశాలను చూశాను.
ఎందుకో... మనసులో ఒక చిన్న వెలితి...
అదే సమయంలో ఒక తెలియని తృప్తి...
గోశాల నుంచి దూరమవుతున్నాను గానీ, ఆ రోజు నేర్చుకున్న జీవితం మాత్రం నాతోనే ప్రయాణిస్తోంది.
అంతలో ఇల్లు వచ్చేసింది.
స్కూటర్ ఎలా వచ్చిందో కూడా తెలియలేదు. ఆలోచనల్లోనే ప్రయాణం పూర్తయిపోయింది.
చిన్నగా నవ్వుకున్నాను.
మా నాన్నగారు... ఆ అప్పన్న తండ్రి... ఎప్పుడూ నాతోనే వస్తుంటారని అనిపించింది.
మళ్లీ అదే రూమ్...
అదే బెడ్...
నేను పడుకోవాలి...
రేపు మళ్లీ ఆఫీస్...
మరి, ఉంటానండి.
మీ.. ఆర్.ఎస్. రావు
***************************************
రౌతు శ్రీనివాసరావు గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
మేము నిర్వహించే వివిధ పోటీలలో రచయితలకు బహుమతులు అందించడంలో భాగస్వాములు కావాలనుకునే వారు వివరాల కోసం story@manatelugukathalu.com కి మెయిల్ చెయ్యండి.
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత పరిచయం: రౌతు శ్రీనివాసరావు
నా పేరు రౌతు శ్రీనివాసరావు. నేను భారతీయ రైల్వేలో ఆఫీస్ సూపరింటెండెంట్గా విధులు నిర్వహిస్తున్నాను. కవితలు, కథలు చదవడం, రచించడం నా అభిరుచులు. సాహిత్యాన్ని ఆస్వాదిస్తూ, నా మనోభావాలను చిన్న చిన్న కథానికలుగా, కవితలుగా మలచే ప్రయత్నం చేస్తున్నాను. నా రచనలను చదివి మీ విలువైన అభిప్రాయాలు, ప్రోత్సాహం అందించాలని మనస్ఫూర్తిగా కోరుకుంటున్నాను. 🙏
Comments