అన్నదానం - పార్ట్ 3
Updated: Jul 20
అన్నదానం తెలుగు కథ, ఒక గుప్పెడు బియ్యం, అన్నపూర్ణ కుండ, రాము కథ, వెంకటయ్య, మానవత్వం, ఆకలి, సేవ, తెలుగు సామాజిక కథ, మానస రెడ్డి చిచిలీ
Annadanam - Part 3 - Telugu Inspirational Story | Manasa Reddy Chichili
అన్నదానం - పార్ట్ 3 - తెలుగు ప్రేరణాత్మక కథ | మానస రెడ్డి చిచిలీ
Published in manatelugukathalu.com on 18/07/2026
అన్నదానం - పార్ట్ 3 చదవండి
ఒక ముద్ద అన్నం ఎంతటి మార్పుకు నాంది పలకగలదు? ఒక చిన్న సహాయం ఒక గ్రామాన్నే సేవామార్గంలో నడిపించగలదా? "అన్నదానం – పార్ట్ 3"లో లక్ష్మి తన కుమారుడు రాముకు దానం యొక్క అసలైన అర్థాన్ని నేర్పుతుంది. ఆ పాఠం నుంచి పుట్టిన "ఒక గుప్పెడు బియ్యం" ఆలోచన, చివరకు ఒక గ్రామంలో ఎవరూ ఆకలితో నిద్రపోకూడదనే గొప్ప సంకల్పంగా మారుతుంది.
అమ్మ చెప్పిన చివరి పాఠం
ఆసుపత్రి కిటికీ గుండా ఉదయపు సూర్యకిరణాలు నెమ్మదిగా లోపలికి జారుకున్నాయి. చెట్లపై కూర్చున్న పిచ్చుకలు మధురంగా కిలకిలమన్నాయి. రాము కుర్చీలోనే నిద్రపోయాడు. రాత్రంతా తన తల్లి పక్కనే కూర్చుని ఉండడంతో అతని చిన్న కళ్లలో అలసట స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది.
లక్ష్మి మెల్లగా కళ్లు తెరిచింది. ముందుగా కనిపించింది తన కొడుకు ముఖమే. ఆమె నెమ్మదిగా అతని తలపై చేయి వేసింది. ఆ స్పర్శకు రాము ఉలిక్కిపడి లేచాడు.
"అమ్మా... ఇప్పుడు ఎలా ఉంది?"
"చాలా బాగుంది నాన్నా," అని చిరునవ్వుతో అంది.
అంతలో వెంకటయ్య గారు లోపలికి వచ్చారు. వారి చేతిలో చిన్న సంచి ఉంది.
"రామూ... కొంచెం పాలు, పండ్లు తెచ్చాను."
రాము వినయంగా చేతులు జోడించి, "ధన్యవాదాలు తాతయ్య."
వెంకటయ్య గారు నవ్వుతూ చెప్పారు, "ధన్యవాదాలు నాకు కాదు బాబూ... ఒకరోజు నువ్వు ఇంకొకరికి సహాయం చేసినప్పుడు చెప్పు."
ఆ మాట విని లక్ష్మి గర్వంగా తన కొడుకును చూసింది. కొద్దిసేపు నిశ్శబ్దం అలుముకుంది. ఆ తర్వాత లక్ష్మి మెల్లగా రామును దగ్గరకు పిలిచింది.
"రామూ... నేను నీకు ఒక కథ చెబుతాను. జాగ్రత్తగా విను."
రాము ఆమె ఒడికి దగ్గరగా కూర్చున్నాడు.
"నీ తాతయ్య ఒకసారి నాకు ఒక మాట చెప్పారు. 'ఇంట్లో ఒక గిన్నె అన్నం మాత్రమే ఉన్నా, దానిలో ఒక ముద్ద ఆకలితో ఉన్నవాడికి పెట్టు. ఆ ముద్ద ఎప్పుడూ తగ్గదు... అది ఆశీర్వాదంగా తిరిగి వస్తుంది.'
రాము శ్రద్ధగా వింటున్నాడు. "అమ్మా... మనం పేదవాళ్లం కదా. మనం కూడా దానం చేయగలమా?"
లక్ష్మి అతని చెయ్యిని తన చేతిలోకి తీసుకుంది.
"దానం అనేది డబ్బుతోనే చేయాల్సిన అవసరం లేదు నాన్నా. ఆకలితో ఉన్నవాడికి అన్నం పెట్టడం, దాహంతో ఉన్నవాడికి నీళ్లు ఇవ్వడం, ఏడుస్తున్నవాడిని ఓదార్చడం, ఒంటరిగా ఉన్నవాడికి తోడుగా నిలవడం... ఇవన్నీ దానాలే."
రాము కళ్లలో కొత్త వెలుగు మెరిసింది. "అంటే... మంచి మనసు ఉన్నవాళ్లందరూ ధనవంతులేనా?"
లక్ష్మి చిరునవ్వుతో తల ఊపింది. "అవును నాన్నా. ఎవరి చేతిలో ఎంత డబ్బు ఉందో చూసి దేవుడు ఆశీర్వదించడు. ఎవరి హృదయంలో ఎంత ప్రేమ ఉందో చూసి ఆశీర్వదిస్తాడు."
ఆ మాటలు రాము మనసులో శాశ్వతంగా చెక్కుకుపోయాయి.
కొన్ని రోజుల తర్వాత… డాక్టర్లు లక్ష్మిని ఇంటికి పంపేందుకు అనుమతిచ్చారు. వెంకటయ్య గారు వారిని తమ ఎద్దుల బండిలో గ్రామానికి తీసుకొచ్చారు. గ్రామం చివరికి చేరుకున్నప్పుడు ఒక ఆశ్చర్యకరమైన దృశ్యం కనిపించింది.
గ్రామస్తులందరూ అక్కడే నిలబడి ఉన్నారు. ఎవరి చేతిలోనో బియ్యం, ఎవరి చేతిలోనో కూరగాయలు, ఎవరో దుప్పట్లు తెచ్చారు, మరికొందరు మందులు తీసుకొచ్చారు.
ముందుకు వచ్చిన గ్రామ పెద్ద అన్నారు, "వెంకటయ్య గారు... మీరు ఒక్కరే సహాయం చేస్తూ ఉండగా మేము చూస్తూ ఉండిపోయాం. ఇప్పటి నుంచి ఈ గ్రామంలో ఎవరూ ఆకలితో నిద్రపోరు."
ఒక్క క్షణం లక్ష్మి కళ్లలో ఆనందబాష్పాలు ఉప్పొంగాయి. రాము ఆశ్చర్యంగా ఆ జనాన్ని చూశాడు. ఒక చిన్న సహాయం, ఒక మంచి మనసు, ఒక ముద్ద అన్నం... ఇంత పెద్ద మార్పును తీసుకురాగలదని అతను ఊహించలేదు.
వెంకటయ్య గారు ఆకాశం వైపు చూసి మనసులో అనుకున్నారు, "ప్రేమను పంచితే అది తగ్గదు… దీపంతో మరో దీపం వెలిగించినట్టు… మనిషి హృదయం నుంచి మరో హృదయానికి వెలుగు చేరుతుంది."
ఆ రోజు నుంచి ఆ గ్రామంలో ఒక కొత్త సంప్రదాయం మొదలైంది. ప్రతి ఆదివారం ప్రతి ఇంటి నుంచి ఒక గుప్పెడు బియ్యం. ఆ గుప్పెడు బియ్యం త్వరలోనే వందలాది ఆకలితో ఉన్న కడుపులకు అన్నమవుతుందని అప్పుడెవరికీ తెలియదు…
ఒక గుప్పెడు బియ్యం... ఒక గ్రామం హృదయం.
వర్షాకాలం ముగిసి, శరదృతువు అడుగుపెట్టింది. గ్రామం చుట్టూ ఉన్న వరి పొలాలు బంగారు రంగులో మెరిసిపోతున్నాయి. గాలికి ఊగుతున్న వరి కంకులు చూసి రైతుల ముఖాల్లో ఆనందం కనిపిస్తోంది.
ఆ ఉదయం గ్రామంలోని పురాతన రావిచెట్టు కింద పెద్దలు, రైతులు, మహిళలు, యువకులు అందరూ చేరారు. వెంకటయ్య గారు నెమ్మదిగా లేచి నిలబడ్డారు.
"మన గ్రామంలో ఎవరూ ఆకలితో పడుకోకూడదని మనం నిర్ణయించుకున్నాం. ఆ మాటను ఇప్పుడు ఆచరణలో పెట్టే సమయం వచ్చింది."
అందరూ శ్రద్ధగా వింటున్నారు.
"మనలో ప్రతి కుటుంబం రోజుకు ఒక గుప్పెడు బియ్యం పక్కన పెట్టాలి. వారాంతంలో ఆ బియ్యాన్ని ఒక చోట చేర్చి, అవసరమైన వారికి అన్నదానం చేద్దాం."
ఒక్క క్షణం నిశ్శబ్దం అలుముకుంది.
తర్వాత గ్రామ పెద్ద లేచి అన్నారు, "వెంకటయ్య గారూ... ఇది దానం కాదు. ఇది మన బాధ్యత."
ఆ రోజు నుంచే ప్రతి ఇంట్లో ఒక చిన్న మట్టి కుండ పెట్టారు. దానికి పిల్లలే పేరు పెట్టారు - "అన్నపూర్ణ కుండ."
ప్రతి ఉదయం వంట మొదలుపెట్టే ముందు, ఇంటి యజమానురాలు ఒక గుప్పెడు బియ్యాన్ని ఆ కుండలో వేస్తుంది.
"ఇది మన కోసం కాదు... ఆకలితో ఉన్న ఎవరో ఒకరి కోసం."
రాము ఆ దృశ్యాన్ని ఎంతో ఆసక్తిగా గమనించేవాడు. ఒక రోజు అతను తన తల్లిని అడిగాడు, "అమ్మా... ఒక గుప్పెడు బియ్యంతో ఏమవుతుంది?"
లక్ష్మి చిరునవ్వుతో కుండలో మరో గుప్పెడు బియ్యం వేసింది. "ఒక్క చినుకు వర్షం కాదు నాన్నా... కానీ లక్షల చినుకులు నదిని నింపుతాయి. అలాగే ఒక్క గుప్పెడు బియ్యం చిన్నదే. కానీ వంద కుటుంబాలు ఇస్తే... అది వందల మందికి భోజనం అవుతుంది."
రాము ఆ కుండను ప్రేమగా తాకాడు. "అయితే నేను కూడా వేస్తాను" అని తన చిన్న చేతితో ఒక గుప్పెడు బియ్యం తీసి కుండలో వేశాడు.
ఆ శబ్దం… 'టప్...' చాలా చిన్న శబ్దమే. కానీ ఆ శబ్దం ఒక గొప్ప సేవకు తొలి అడుగు.
ఆదివారం వచ్చింది. గ్రామస్తులందరూ తమ తమ కుండలు తీసుకుని దేవాలయం ప్రాంగణానికి వచ్చారు. ఒక్కొక్కరు బియ్యాన్ని పెద్ద గోదాంలో పోస్తున్నారు. కొద్ది సేపటికే ఆ చిన్న చిన్న గుప్పెలు ఒక చిన్న కొండలా పేరుకున్నాయి. రాము ఆశ్చర్యంగా చూసాడు.
"అమ్మా... ఇంత బియ్యమా!"
లక్ష్మి నవ్వుతూ అంది, "ఇది బియ్యం కాదు నాన్నా… ఇది వంద కుటుంబాల ప్రేమ."
మధ్యాహ్నానికి గ్రామ మహిళలు పెద్ద పెద్ద పాత్రల్లో వంట ప్రారంభించారు. పొయ్యిలపై మంటలు ఎగిశాయి. వేడి అన్నం సువాసన గ్రామమంతా వ్యాపించింది. పప్పు ఉడుకుతోంది, కూర మరిగుతోంది, నెయ్యి వాసన గాలిలో కలిసింది.
రాము, గ్రామంలోని పిల్లలందరూ నీళ్లు తీసుకువస్తున్నారు. యువకులు అరటి ఆకులు పరుస్తున్నారు. వృద్ధులు కూర్చునే చోటును సిద్ధం చేస్తున్నారు. ఆ రోజు ఎవ్వరూ పెద్దవారు కాదు… చిన్నవారు కాదు… అందరూ సేవకులే.
సాయంత్రానికి పక్క గ్రామాల నుంచి కూడా పేద కుటుంబాలు వచ్చారు. వృద్ధులు, అనాథ పిల్లలు, కూలి పని దొరకని కార్మికులు… ఎంతోమంది వరుసగా కూర్చున్నారు.
వెంకటయ్య గారు రామును పిలిచారు. "రామూ... ఈ రోజు మొదటి విస్తరాకు నువ్వే అన్నం వడ్డించాలి."
రాము చేతులు వణికాయి. అతను పెద్ద గరిటెతో వేడి అన్నం తీసుకున్నాడు. మొదటి విస్తరాకు వడ్డించాడు. ఆ విస్తరాకు ఎదుట కూర్చున్నది… కళ్లూ సరిగా కనిపించని ఒక ముసలమ్మ.
ఆమె చేతులు జోడించి అంది, "బాబూ... దేవుడు నిన్ను చల్లగా చూడాలి."
రాము గుండెలో ఏదో కదిలింది. ఒకప్పుడు తాను ఆకలితో అన్నం కోసం ఎదురు చూసిన పిల్లవాడు. ఈ రోజు ఆకలితో ఉన్నవారికి అన్నం పెడుతున్న చేతిగా మారాడు.
వెంకటయ్య గారు దూరం నుంచి ఆ దృశ్యాన్ని చూస్తూ మెల్లగా కళ్లను తుడుచుకున్నారు. "భగవంతుడా… ఒక ముద్ద అన్నం… ఇంత పెద్ద మార్పుకు కారణమవుతుందని నేను ఊహించలేదు."
ఆ సాయంత్రం అస్తమిస్తున్న సూర్యుడు గ్రామంపై బంగారు కాంతిని చల్లుతున్నాడు. ఆ కాంతిలో మెరిసింది బంగారం కాదు… మనుషుల హృదయాల్లో వెలిగిన కరుణ.
ఆ రోజు నుంచి ఆ గ్రామం పేరు పక్క ఊళ్లలో ఒక కారణంతో వినిపించసాగింది: "అక్కడ ఎవరూ ఆకలితో వెనుదిరగరు."
===============================
===============================
మానస రెడ్డి చిచిలీ గారి కొన్ని ఇతర రచనలు:
మానస రెడ్డి చిచిలీ గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత్రి పరిచయం: https://manatelugukathalu.com/profile/manasa/profile
మానస రెడ్డి చిచిలీ తెలంగాణ రాష్ట్రంలోని హైదరాబాద్కు చెందిన కవయిత్రి. ఆమె రచించిన హైకూ మరియు టాంకా కవితలు Under the Basho, Mainichi Haiku వంటి అనేక పత్రికల్లో ప్రచురించబడ్డాయి. ఆమె హైకూ 2025 సంవత్సరానికి సంబంధించిన Touchstone Award కు నామినేట్ చేయబడింది. అంతేకాకుండా, ఆమె నేరుగా జపనీస్ భాషలో కూడా హైకూ రచనలు చేసారు.
telugu moral story, kids story telugu, inspirational story telugu, success failure lesson, children story telugu, Manasa Reddy Chichil, మానస రెడ్డి చిచిలీ |
Comments