అమ్మ ఎవరికైనా అమ్మ - పార్ట్ 2
- Dr. Krishna Kumar Vepakomma
- 2 hours ago
- 7 min read
అమ్మ ఎవరికైనా అమ్మ, హారిక, శ్రావణి, పద్మజ, దత్తత, తల్లి ప్రేమ, అనాథ శరణాలయం, తెలుగు కుటుంబ కథ, Emotional Telugu Story, Adoption Story, Motherhood, Family Story
Amma Evarikaina Amma - Part 2 - Telugu Inspirational Story | Dr. Krishna Kumar Vepepakomma
అమ్మ ఎవరికైనా అమ్మ - పార్ట్ 2 - తెలుగు ప్రేరణాత్మక కథ | డా. కృష్ణ కుమార్ వేపకొమ్మ
Published in manatelugukathalu.com on 18/07/2026
ఇక అమ్మ ఎవరికైనా అమ్మ - పార్ట్ 2 చదవండి.
“హారిక, శ్రావణిల మధ్య ఉన్న నిస్వార్థమైన అనుబంధం, త్యాగం ఒక తల్లి హృదయాన్ని ఎలా తాకిందో తెలియజేసే భావోద్వేగ ప్రయాణమే ఈ భాగం.
ఒక బిడ్డను వెతుక్కుంటూ వచ్చిన పద్మజకు, చివరకు ప్రేమతో ఏర్పడిన బంధాల విలువ అర్థమై, మూడు ఒంటరి హృదయాలు ఒక కుటుంబంగా మారే కథా ముగింపు ఇది.”
——————————-
“కొన్ని బంధాలు జన్మతో మొదలవుతాయి…
మరికొన్ని ప్రేమతో శాశ్వతమవుతాయి.”
…………………………..
మరుసటి ఉదయం…
అరవింద్ అనాథ శరణాలయంలో ఎప్పటిలాగే ప్రార్థనతో రోజు మొదలైంది.
పిల్లలంతా పాఠశాలకు వెళ్లే హడావుడిలో ఉన్నారు. ఒకరు పుస్తకాలు సర్దుకుంటున్నారు. మరొకరు బూట్ల లేసులు కట్టుకుంటున్నారు. ఇంకొందరు ఒకరి బ్యాగులు మరొకరు సరిచేస్తున్నారు.
చిన్నారుల నవ్వులతో ఆ ప్రాంగణం మరోసారి కళకళలాడుతోంది.
హారిక, శ్రావణి కూడా తమ పుస్తకాల బ్యాగులు భుజాన వేసుకుని పాఠశాలకు బయలుదేరారు.
ఉదయపు సూర్యకిరణాలతో శరణాలయం ప్రాంగణం వెలుగులతో నిండిపోయింది.
“అది మరో సాధారణ ఉదయంలానే అనిపించింది…. కానీ ఆ రోజు వారి జీవితాల్లో ఒక కొత్త అధ్యాయం నిశ్శబ్దంగా ప్రారంభం కానుందని వారికి తెలియదు.”
…………………………
అదే సమయంలో… శరణాలయం గేటు ముందు ఒక తెల్లని కారు నెమ్మదిగా వచ్చి ఆగింది.
అందులోంచి నలభై ఐదేళ్ల వయసున్న ఒక మహిళ నెమ్మదిగా దిగింది.
తెల్లటి కాటన్ చీర…
ప్రశాంతమైన ముఖం…
కానీ ఆమె కళ్లలో మాత్రం ఎన్నేళ్లుగానో చెరిగిపోని ఒక విషాదం దాగి ఉంది.
ఆమె పేరు పద్మజ.
వార్డెన్ ఆప్యాయంగా ఆమెకు స్వాగతం పలికింది.
“రండి మేడమ్…”
పద్మజ చిరునవ్వుతో లోపలికి అడుగుపెట్టింది.
“ముందుగా… పిల్లలందరినీ చూడాలని ఉంది.”
“తప్పకుండా మేడమ్.”
వార్డెన్ పిల్లలను ఒక్కొక్కరిగా పరిచయం చేయడం మొదలుపెట్టింది.
“ఈ అమ్మాయి చదువులో చాలా చురుకుగా ఉంటుంది.”
“ఈ చిన్నారి పాటలు చాలా బాగా పాడుతుంది.”
“ఇదిగో ఈమె చిత్రాలు అద్భుతంగా వేస్తుంది.”
ప్రతి చిన్నారిని తన సొంత బిడ్డలా పరిచయం చేస్తూ వార్డెన్ ముందుకు సాగింది.
కానీ… పద్మజ మనసు మాత్రం ఆ విషయాలపై లేదు.
ఆమె చూపు పిల్లల ముఖాలపైనే నిలిచిపోయింది.
వారి నవ్వుల్లో ఏదో వెతుకుతోంది…
వారి కళ్లలో దాగి ఉన్న భావాలను చదవాలని ప్రయత్నిస్తోంది.
ఎవరికైనా సహాయం అవసరమైనప్పుడు…
ముందుగా ఎవరు స్పందిస్తున్నారు?
చిన్నవాళ్లకు అండగా ఎవరు నిలుస్తున్నారు?
ఎవరి కళ్లలో కన్నీరు కనిపిస్తే…
మరొకరి హృదయం ఎందుకు చలించిపోతుంది?
“పద్మజ వెతుకుతున్నది చదువులో ముందుండే పిల్లలను కాదు…
మంచి మార్కులు తెచ్చుకునే పిల్లలను కాదు…
ఎదుటివారి బాధను తన బాధగా భావించే ఒక చిన్న హృదయాన్ని.”
తనకు దక్కని ప్రేమను…
ఇతరులకు పంచగలిగే ఒక మనసును వెతుకుతోంది.
అప్పుడే…
ఒక చిన్నారి పాఠశాలకు వెళ్లనని మొండికేసి ఏడవడం మొదలుపెట్టింది.
“నాకు స్కూల్కు వెళ్లాలని లేదు…
నాకు అమ్మ కావాలి…”
ఆ చిన్నారి ఏడుపు విన్న వార్డెన్ వెంటనే ఆమె దగ్గరకు వెళ్లబోయింది.
కానీ…
ఆ చిన్నారి బాధను అందరికంటే ముందుగా గమనించింది హారిక.
ఆమె మెల్లగా చిన్నారి పక్కన కూర్చుంది.
ఏమీ మాట్లాడలేదు.
ఆ చిన్నారి ఏడుపు కొద్దిగా తగ్గే వరకు నిశ్శబ్దంగానే ఆమెతో పాటు ఉండిపోయింది.
కొద్దిసేపటి తర్వాత మెల్లగా అడిగింది…
“అమ్మ గుర్తొస్తోందా?”
చిన్నారి కన్నీళ్లు తుడుచుకుంటూ తల ఊపింది.
హారిక ప్రేమగా ఆమె చేతిని పట్టుకుంది.
“నాకు కూడా మా అమ్మ ప్రతిరోజూ గుర్తొస్తుంది.”
“నిజమా?”
“అవును.”
“మరి నువ్వు ఎందుకు ఏడవడం లేదు?”
హారిక చిన్నగా నవ్వింది.
“ఏడుస్తాను…
కానీ మా అమ్మ నాకు ఒక విషయం నేర్పింది.”
“ఏంటది?”
“ఎవరైనా బాధలో ఉన్నప్పుడు…
వాళ్లను ఒంటరిగా వదిలిపెట్టకూడదని.”
ఆ మాటలు విన్న చిన్నారి మౌనంగా హారికనే చూస్తూ ఉండిపోయింది.
ఆమెకు ఆ మాటల లోతు అర్థం కాకపోయినా…
హారిక పక్కన ఉండగానే ఆమె మనసులోని భయం క్రమంగా కరిగిపోయింది.
శ్రావణి వంగి చిన్నారి బ్యాగ్ను సరిచేసింది.
“పద… ఆలస్యమవుతోంది.”
అని ప్రేమగా చెప్పి, ఒక చేత్తో చిన్నారిని, మరో చేత్తో హారికను పట్టుకుని గేటు వైపు నడిచింది.
దూరంగా నిలబడి చూస్తున్న పద్మజ…
ఆ దృశ్యం నుంచి తన చూపును మరలించలేకపోయింది.
ఆమె కళ్లలో ఆశ్చర్యం లేదు…
ఒక తల్లి తన పిల్లలను మొదటిసారి చూసినప్పుడు కనిపించే ఆప్యాయత మాత్రమే ఉంది.
చిన్నారి నవ్వుతూ పాఠశాల బస్సు వైపు నడుచుకుంటూ వెళ్లింది.
హారిక, శ్రావణి కూడా ఆ చిన్నారి వెంట నడిచారు.
వాళ్లు వెళ్లిపోయే వరకు పద్మజ అలాగే నిలబడి చూస్తూనే ఉంది.
…………………………
కొద్దిసేపటి తర్వాత…
ఆమె మెల్లగా వార్డెన్ వైపు తిరిగింది.
“వార్డెన్ గారు…”
“చెప్పండి మేడమ్.”
“ఇక్కడ ఉన్న పిల్లలందరూ… అనాథలేనా?”
వార్డెన్ క్షణం మౌనంగా నిలబడి తల ఊపింది.
“అవును మేడమ్…
వీళ్లలో ప్రతి ఒక్కరికీ ఒక్కో కథ ఉంది.
కానీ…
అందరి కథలో ఒకే లోటు…
తల్లిదండ్రుల ప్రేమకు దూరమవడం.”
పద్మజ చూపు మరోసారి హారిక, శ్రావణి వెళ్లిన దారి వైపు నిలిచిపోయింది.
ఆమె పెదవులపై మెల్లగా చిరునవ్వు కనిపించింది.
“కానీ…
“నేను ఇక్కడ ఒంటరి పిల్లలను చూడలేదు.”
వార్డెన్ ఆశ్చర్యంగా ఆమె వైపు చూసింది.
“మరి… ఏమి చూశారు, మేడమ్?”
పద్మజ చిరునవ్వు నవ్వింది.
“నేను చూసింది తల్లిదండ్రులు లేని పిల్లలను కాదు…
ఒకరికి ఒకరు అండగా నిలిచే మనసులను.
ప్రేమను అడిగే చిన్నారులను కాదు…
ప్రేమను పంచే చిన్నారులను.”
తమ బాధను మరిచి…
ఎదుటివారి కన్నీళ్లను తుడవాలని తపించే చిన్న మనసులను చూశాను.
ఈ శరణాలయంలో పిల్లలు మాత్రమే లేరు వార్డెన్ గారు…
ఒకరికొకరు అండగా నిలిచే చిన్న హృదయాలు ఉన్నాయి.”
వార్డెన్ నిశ్శబ్దంగా ఆమె మాటలు వింటూ నిలిచింది.
పద్మజ మాటలు కొనసాగాయి.
“వాళ్లు ప్రేమ కోసం ఎదురుచూస్తున్న పిల్లలు కాదు…
ప్రేమను పంచడమే తమ జీవితంగా మార్చుకున్న చిన్న మనసులు.”
ఆ మాటలు విన్న వార్డెన్ పద్మజ వైపు గౌరవంగా చూసింది.
హారిక, శ్రావణి గురించి వార్డెన్కు అన్నీ తెలుసు.
వారి మంచితనం, ఇతరుల పట్ల చూపించే ప్రేమ కూడా ఆమెకు కొత్త కాదు.
కానీ… పద్మజ వారిని గమనించిన కోణంలో మాత్రం తాను ఎప్పుడూ చూడలేదని ఆమెకు అనిపించింది.
ఆ క్షణంలో…
పద్మజ మనసులో ఏదో నిర్ణయం రూపుదిద్దుకుంటోందని వార్డెన్కు అర్థమైంది.
…………………………
ఆ రోజు మధ్యాహ్నం…
పిల్లలందరూ పాఠశాలకు వెళ్లిపోయాక…
పిల్లల సందడితో కళకళలాడిన శరణాలయం ఒక్కసారిగా ప్రశాంతంగా మారిపోయింది.
చెట్ల ఆకులను తాకుతూ చల్లని గాలి మెల్లగా వీచుతోంది.
దూరంగా పక్షుల కిలకిలారావం తప్ప…
ఆ ప్రాంగణంలో మరే శబ్దమూ లేదు.
వార్డెన్ పద్మజ చేతికి ఒక కప్పు కాఫీ అందించింది.
“మేడమ్…
ఈ రోజు పిల్లలతో చాలాసేపు గడిపారు.
మీ మనసులో ఏదో ఆలోచన నడుస్తున్నట్టుంది.”
పద్మజ కప్పులోని కాఫీ వైపు చూస్తూ కాసేపు మౌనంగా ఉండిపోయింది.
తర్వాత మెల్లగా అంది…
“అవును…
ఈ రోజు ఇక్కడికి ఒక అమ్మాయిని దత్తత తీసుకోవడానికే వచ్చాను.”
వార్డెన్ ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడలేదు.
పద్మజ చెప్పబోయే మాటల కోసం నిశ్శబ్దంగా ఎదురుచూసింది.
“కానీ…
హారికను, శ్రావణిని చూసిన తర్వాత…
నేను వెతుక్కుంటూ వచ్చిన బిడ్డ ఎలాంటి మనసు కలిగి ఉండాలో అర్థమైంది.”
“అంటే…?”అని వార్డెన్ ఆశ్చర్యంగా అడిగింది.
పద్మజ నెమ్మదిగా కిటికీ బయటకు చూసింది.
“వీళ్లకు కావాల్సింది ప్రేమ మాత్రమే అనుకున్నాను.
కానీ…
ఈ ఇద్దరి మనసులు చూసాక నేను వెతుకుతున్నది ఏమిటో అర్థమైంది.
ప్రేమ కోసం ఎదురుచూసే హృదయాన్ని కాదు… ప్రేమను పంచగల హృదయాన్నే నేను వెతుకుతున్నాను.”
వార్డెన్ నిశ్శబ్దంగా ఆమె మాటలు వింటూ నిలిచిపోయింది.
“అలాంటి హృదయం ఉన్న ఒక అమ్మాయి…
నా కూతురిగా రావాలని నేను కోరుకుంటున్నాను.
హారిక, శ్రావణిలలో ఒకరిని దత్తత తీసుకోవాలని అనుకుంటున్నాను, వార్డెన్ గారు.”
వార్డెన్ ఆశ్చర్యంగా ఆమె వైపు చూసింది.
“మీరు చదువులో ముందుండే పిల్లను కాదు… మనసులో ముందుండే పిల్లను ఎంచుకున్నారన్నమాట.”
పద్మజ చిరునవ్వుతో తల ఊపింది.
ఆ క్షణంలో వార్డెన్ నిశ్శబ్దంగా నిలిచిపోయింది.
హారిక, శ్రావణిల మధ్య ఉన్న అనుబంధం ఆమె కళ్లముందు మెదిలింది.
“వాళ్లిద్దరి మధ్య ఉన్న బంధాన్ని విడదీయడం…
వాళ్ల జీవితాల్లో మరోసారి ఒక లోటు సృష్టించినట్టే అవుతుంది.”
అనే భావన ఆమె మనసును తాకింది.
కొద్దిసేపు ఇద్దరూ మౌనంగా ఉన్నారు.
తర్వాత పద్మజ మెల్లగా అంది…
“వాళ్లిద్దరినీ ఒకసారి నా దగ్గరకు పంపిస్తారా?”
“తప్పకుండా మేడమ్.”
వార్డెన్ లేచి బయటకు వెళ్లింది.
…………………………
కొద్దిసేపటికే…
హారిక, శ్రావణి కార్యాలయం తలుపు తట్టారు.
“లోపలికి రండి…”
అని పద్మజ స్వరం వినిపించింది.
ఇద్దరూ లోపలికి వచ్చి నమస్కరించారు.
“రండి పిల్లలూ… కూర్చోండి.” అంది పద్మజ చిరునవ్వుతో.
వారిద్దరూ ఎదురుగా కూర్చున్నారు.
కొన్ని క్షణాలు…
గదిలో మౌనమే.
ఆ నిశ్శబ్దాన్ని చెరిపేస్తూ పద్మజ మెల్లగా అడిగింది…
“మీ ఇద్దరినీ ఒక ప్రశ్న అడగొచ్చా?”
“అడగండి మేడమ్…”
అని ఇద్దరూ ఒకేసారి సమాధానం చెప్పారు.
“మీ జీవితంలో మళ్లీ ఒక కుటుంబం దొరికే అవకాశం వస్తే…
మీరు ఏమి కోరుకుంటారు?”
ఆ ప్రశ్న వినగానే…
హారిక, శ్రావణి ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు.
ముందుగా హారిక మాట్లాడింది.
“మళ్లీ ఎప్పటికీ కోల్పోని ఒక బంధం కావాలి.”
శ్రావణి కాసేపు మౌనంగా ఉండిపోయింది.
తర్వాత మెల్లగా అంది…
“ప్రేమ కోసం ఎదురుచూడాల్సిన అవసరం లేని జీవితం నాకు కావాలి.”
ఆ సమాధానం విన్న పద్మజ కళ్లలో భావోద్వేగం మెదిలింది.
“ఆమె నెమ్మదిగా లేచి కిటికీ దగ్గరకు వెళ్లింది.
బయట ఆడుకుంటున్న పిల్లలను చూస్తూ కొద్దిసేపు నిశ్శబ్దంగా నిలబడింది.
తర్వాత వెనక్కి తిరిగి హారిక వైపు చూసింది.
“హారికా…”
“చెప్పండి మేడమ్.”
“నిన్ను నా కూతురిగా దత్తత తీసుకోవాలని అనుకుంటున్నాను.”
ఆ మాటతో…
గదిలో ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దం అలుముకుంది.
ఆ మాట విన్న హారిక ఆశ్చర్యంగా పద్మజ వైపు చూసింది.
శ్రావణి ముఖంపై చిరునవ్వు కనిపించింది.
కానీ…
ఆ చిరునవ్వు వెనుక దాగి ఉన్న బాధను హారిక మాత్రం వెంటనే గుర్తించింది. మెల్లగా శ్రావణి వైపు చూసింది.
ఆ ఒక్క చూపులోనే…
ఎన్నో మాటలు దాగి ఉన్నాయి.
శ్రావణి కాసేపు తల వంచింది.
లోతుగా ఊపిరి పీల్చుకుని…
మెల్లగా పద్మజ వైపు తిరిగింది.
“మేడమ్…”
“చెప్పమ్మా.”
కొన్ని క్షణాలు…
ఆమె పెదవులు కదిలాయి.
“హారికను… మీతో తీసుకెళ్లండి.” అంది శ్రావణి చిరునవ్వుతో.
………………………..
“శ్రావణీ…”
అని హారిక ఆవేదనగా పిలిచింది.
శ్రావణి ఆమె చేతిని తన చేతిలోకి తీసుకుంది.
“మనిద్దరం ఒకటే లోటుతో పెరిగాం, హారికా…
కానీ…
మనలో ఒకరికైనా మళ్లీ ‘అమ్మ’ అని పిలిచే అవకాశం వస్తుంటే…
ఆ ఆనందాన్ని నేను ఎలా ఆపగలను హారికా?
నా జీవితం ఒంటరిగా ఉన్నా పర్వాలేదు…
నువ్వు మళ్లీ ఒక ఇంటి ప్రేమను పొందితే…
అదే నాకు చాలు.”
హారిక కళ్లలో బాధ స్పష్టంగా కనిపించింది.
“అయితే నువ్వు…?”
శ్రావణి బలవంతంగా చిరునవ్వు నవ్వింది.
“నా గురించి ఆలోచించకు…
ఈ అవకాశాన్ని వదులుకోకు.
నువ్వు సంతోషంగా ఉంటే…
అదే నాకు చాలు.”
ఆ మాటలు విన్న హారిక ఒక్కసారిగా శ్రావణి వైపు చూసింది.
“నువ్వు నా స్నేహితురాలు మాత్రమే కాదు, శ్రావణీ…
నాకు ఎప్పుడూ తోడుగా ఉన్నది నువ్వే.”
శ్రావణి ఏమీ మాట్లాడలేదు.
ఆ ఇద్దరి చూపులే…
వారి అనుబంధానికి నిశ్శబ్ద సాక్ష్యంగా నిలిచాయి.
…………………………
గదిలో కొన్ని క్షణాలు నిశ్శబ్దం అలుముకుంది.
హారిక మెల్లగా పద్మజ వైపు తిరిగింది.
“మేడమ్…”
పద్మజ ఆప్యాయంగా ఆమె వైపు చూసింది.
“చెప్పమ్మా…”
హారిక శ్రావణి చేతిని తన చేతుల్లోకి తీసుకుంది.
“మేడమ్…
నన్ను కాదు…
శ్రావణిని మీతో తీసుకెళ్లండి.”
ఆ మాట విన్న శ్రావణి ఆశ్చర్యంగా హారిక వైపు చూసింది.
హారిక మెల్లగా అంది…
“చిన్నప్పటి నుంచి మనిద్దరం ఒకే లోటుతో పెరిగాం, శ్రావణీ…
కానీ ప్రతి సారి నా బాధను చూసి ముందుగా స్పందించింది నువ్వే.
నేను ఒంటరిగా అనిపించిన ప్రతి క్షణంలో…
నాకు తోడుగా నిలిచింది నువ్వే.
ఇప్పుడు… “నాకు ఇంత మంచి అవకాశం వచ్చినా… నిన్ను ఒంటరిగా వదిలి వెళ్లాలని నా మనసు ఒప్పుకోవడం లేదు.” అంది హారిక.
…………………………
హారిక పద్మజ వైపు చూసింది.
“మేడమ్…
శ్రావణికి కూడా ఒక అమ్మ ప్రేమ కావాలి.
తన బాధను దాచుకుని ఎప్పుడూ ఇతరుల కోసం ఆలోచించిన ఈ అమ్మాయికి…
ప్రేమతో నిండిన ఒక ఇల్లు దక్కాలి.
ఆ అవకాశం ఆమెకు రావాలని నేను కోరుకుంటున్నాను.”
ఆ మాటలు విన్న శ్రావణి కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.
ఆమె హారిక చేతిని గట్టిగా పట్టుకుంది.
గదిలో మళ్లీ నిశ్శబ్దం అలుముకుంది.
పద్మజ కళ్లలో కన్నీళ్లు తిరిగాయి.
తాను వెతుక్కుంటూ వచ్చినది ఒక బిడ్డ కోసం…
కానీ…
తన ముందున్నవి ఒకరినొకరు వదులుకోలేని రెండు చిన్న హృదయాలు.
వారి ప్రేమ ముందు…
తన నిర్ణయం కూడా చిన్నబోయింది.
…………………………
ఆ క్షణంలోనే…
పద్మజ మనసులోని నిర్ణయం పూర్తిగా మారిపోయింది.
ఆమె నెమ్మదిగా లేచింది.
వార్డెన్ వైపు చూసింది.
“ఒక సహాయం చేస్తారా?”
“చెప్పండి మేడమ్.”
“దత్తత పత్రాలు సిద్ధం చేయండి.”
వార్డెన్ చిరునవ్వుతో అడిగింది.
“హారిక పేరుతో కదా మేడమ్?”
పద్మజ చిరునవ్వు నవ్వింది.
“కాదు…”
అని మెల్లగా హారిక, శ్రావణి వైపు చూసింది.
“రెండు పేర్లతో.”
ఆ మాట వినగానే…
హారిక, శ్రావణి ఒకేసారి ఆశ్చర్యంగా పద్మజ వైపు చూశారు.
పద్మజ వారి దగ్గరకు నడిచి వచ్చింది.
ఇద్దరి చేతులనూ తన చేతుల్లోకి తీసుకుంది.
“నేను ఈ రోజు ఇక్కడికి ఒక కూతురిని వెతుక్కుంటూ వచ్చాను.
కానీ…
దేవుడు నాకు ఇద్దరు కూతుళ్లను ఇచ్చాడు.”
ఆమె గొంతు భావోద్వేగంతో బరువెక్కింది.
“తల్లి ప్రేమ ఎప్పుడూ విడదీయదు అమ్మా…
కలుపుతుంది.”
ఆ మాటలు విన్న హారిక, శ్రావణి ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు.
వారి కళ్లలో ఆనందం మెరిసింది.
అదే సమయంలో…
ఒక బాధ్యత కూడా కనిపించింది.
శ్రావణి మెల్లగా అంది…
“అమ్మా…”
ఆ ఒక్క పిలుపు వినగానే…
పద్మజ కళ్లలో నీళ్లు ఉబికాయి.
ఆమె మెల్లగా చిరునవ్వు నవ్వింది.
“చెప్పమ్మా…”
“మేము మీతో వస్తాం.
కానీ…
మీరు మాకు ఒక మాట ఇవ్వాలి.”
“ఏంటమ్మా?”
“ఈ శరణాలయంతో మా బంధం ఎప్పటికీ తెగిపోకూడదు.
మేము తరచూ ఇక్కడికి రావాలి.
ఇక్కడ ఉన్న పిల్లలతో గడపాలి.
వాళ్లకు చేతనైనంత తోడుగా ఉండాలి.”
హారిక కూడా అదే చెప్పాలనుకుంది.
“మాకు దొరికిన ప్రేమ…
ఇక్కడి పిల్లలకు కూడా చేరాలని మా కోరిక.”
పద్మజ ఒక్క క్షణం కూడా ఆలోచించలేదు.
ఇద్దరినీ ప్రేమగా దగ్గరకు తీసుకుంది.
“ఇది మీ షరతు కాదు అమ్మా…
నా అదృష్టం.
మీ మనసు ఇంత అందంగా ఉందంటే…
నేను నిజంగానే ఇద్దరు కూతుళ్లను పొందినట్టే.
ఈ మాటను నేను జీవితాంతం నిలబెట్టుకుంటాను.”
వార్డెన్ ఆ దృశ్యాన్ని చూస్తూ నిలబడి ఉంది.
ఆమె పెదవులపై చిరునవ్వు…
కళ్లలో ఆనందబాష్పాలు.
కొద్దిసేపు…
ఆ గదిలో ఎవరూ ఏమీ మాట్లాడలేదు.
ఎందుకంటే…
ఆ మౌనమే వాళ్ల హృదయాల్లోని మాటలన్నింటినీ చెప్పేసింది.
పద్మజ ప్రేమగా వారిద్దరినీ దగ్గరకు తీసుకుంది.
“ఇంటికి వెళ్దామా…”
ఆ ఒక్క మాట…
హారిక, శ్రావణి ఎన్నేళ్లుగా మనసులో దాచుకున్న వెలితిని తాకింది.
ఆ రోజు…
అది కేవలం దత్తత కాదు…
మూడు ఒంటరి హృదయాలు ఒక కుటుంబంగా మారిన క్షణం.
…………………………
ఆ క్షణంలో…
దూరంగా ఎక్కడో ఓ పాట వినిపిస్తోంది…
“అమ్మ అన్నది ఒక కమ్మని మాట…
అది ఎన్నెన్నో తెలియని మమతల మూట…
మమతల మూట…” ఆ పాట స్వరం వినిపిస్తున్న కొద్దీ… వారి హృదయాల్లో దాగి ఉన్న భావోద్వేగం ఉప్పొంగింది.
ఎన్నేళ్లుగా వారిని వెంటాడిన ఒంటరితనానికి…
ఆ క్షణంలో ఒక కుటుంబం దొరికింది.
హారిక, శ్రావణి మౌనంగా పద్మజ చేతులను పట్టుకున్నారు.
ఆ స్పర్శలో…
తల్లి ప్రేమ ఉంది.
ఒక తల్లి…
ఇద్దరు కూతుళ్లు…
మూడు హృదయాలు…
ఒకే కుటుంబం.
అదే…
‘అమ్మ ఎవరికైనా అమ్మ’ అనే సత్యం.
సమాప్తం
——————————
———————————
డా. కృష్ణకుమార్ వేపకొమ్మ
***
డా. కృష్ణ కుమార్ వేపకొమ్మ గారి కొన్ని ఇతర రచనలు:
డా. కృష్ణ కుమార్ వేపకొమ్మ గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
మేము నిర్వహించే వివిధ పోటీలలో రచయితలకు బహుమతులు అందించడంలో భాగస్వాములు కావాలనుకునే వారు వివరాల కోసం story@manatelugukathalu.com కి మెయిల్ చెయ్యండి.
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx/docs రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత పరిచయం:
నమస్కారం,
నేను డా. వేపకొమ్మ కృష్ణకుమార్, జువాలజీ లో డాక్టరేట్ పొందిన విశ్రాంతి ప్రొఫెసర్; మాజీ ప్రిన్సిపల్. విద్యారంగంలో 30 సంవత్సరాల పైగా అనుభవం కలిగి, పుస్తక రచయిత, పరిశోధక, విద్యా నిపుణుడిగా సేవలందించాను. ప్రస్తుతం పలు ప్రముఖ పత్రికల్లో కాలమిస్టుగా సామాజిక, విద్యా, సమకాలీన అంశాలపై విశ్లేషణాత్మక వ్యాసాలు రాస్తూ ప్రజల్లో చైతన్యం కలిగిస్తున్నాను.
మీ సంస్థలో నా అనుభవాన్ని ఉపయోగించి గుణాత్మక, ఆసక్తికర వ్యాసాలు అందించగలనని తెలియజేయడం నాకు సంతోషంగా ఉంది.
డాక్టర్ కృష్ణ కుమార్ వేపకొమ్మ
ప్రొఫెసర్ & ప్రిన్సిపాల్ (రిటైర్డ్)
వార్తాపత్రిక కాలమిస్ట్
రాజీవ్ నగర్, హైదరాబాద్
Comments