నీకేలా… ఇంత నిరాశ?
- Dr. Krishna Kumar Vepakomma
- 2 hours ago
- 5 min read
Neekela... Intha Nirasha? - Telugu Inspirational Story | Dr. Krishna Kumar Vepakomma
నీకేలా… ఇంత నిరాశ? - తెలుగు ప్రేరణాత్మక కథ | డా. కృష్ణ కుమార్ వేపకొమ్మ
Published in manatelugukathalu.com on 04/09/2026
“నీకేలా… ఇంత నిరాశ?” అనేది సోషల్ మీడియా విమర్శలతో కుంగిపోయిన ఒక యువతి జీవితంలో ఆశ ఎలా తిరిగి వెలిగిందో చెప్పే సమకాలీన తెలుగు ప్రేరణాత్మక కథ. ఒక తప్పు కారణంగా అవకాశాలు కోల్పోయిన మేఘన, కుటుంబ సహకారంతో తన జీవితాన్ని మరో కోణంలో చూడటం ప్రారంభిస్తుంది. గతాన్ని మార్చలేమని, కానీ భవిష్యత్తును నిర్మించుకోవచ్చని తెలుసుకుంటుంది. తప్పుల నుంచి నేర్చుకోవడం, ఆత్మవిశ్వాసాన్ని తిరిగి పొందడం, ఇతరులకు ధైర్యం చెప్పడం వంటి విలువలను ఈ కథ మనకు గుర్తుచేస్తుంది.
సమయం రాత్రి పదకొండు... బయట వర్షం పడుతోంది. అపార్ట్మెంట్ బాల్కనీల్లో అక్కడక్కడా కొన్ని లైట్లు మాత్రమే వెలుగుతున్నాయి.
ఇరవై నాలుగేళ్ల మేఘన తన గదిలో ఒంటరిగా కూర్చుంది.
ల్యాప్టాప్ తెరిచే ఉంది. ఫోన్ ఆమె చేతిలో ఉంది. స్క్రీన్పై ఒకే ఒక్క వాక్యం కనిపిస్తోంది.
“మీ వీడియో తొలగించబడింది.”
ఆ సందేశాన్ని చూస్తూ మేఘన కాసేపు అలాగే ఉండిపోయింది. ఆమె మనసంతా బాధతో నిండిపోయింది.
మూడు నెలల క్రితం వరకు మేఘన జీవితం చాలా ఆనందంగా సాగేది. ఆమెకు మంచి ఉద్యోగం ఉంది. ఖాళీ సమయంలో చిన్న చిన్న వీడియోలు తీసి సోషల్ మీడియాలో పోస్ట్ చేస్తూ ఉండేది. మొదట్లో ఆమె పుస్తకాలు, వంటలు, ప్రయాణాలు, రోజువారీ జీవితంలోని విషయాల గురించి వీడియోలు చేసేది.
కొద్దికాలానికే ఆమెకు మంచి ఫాలోయింగ్ వచ్చింది. లైకులు, వీక్షణలు పెరగడంతో ఆమె వీడియోలకు మరింత ఆదరణ లభించింది. బ్రాండ్ల నుంచి ఆఫర్లు కూడా రావడం మొదలైంది. మేఘన పేరు కూడా చాలామందికి పరిచయమైంది.
సంతోషంగా సాగుతున్న ఆమె జీవితంలో ఒక పొరపాటు జరిగింది.
ఒకసారి ఆమె చేసిన వీడియోలో, మరో వ్యక్తికి సంబంధించిన వ్యక్తిగత సమాచారం అనుకోకుండా బయటపడింది. ఆ వ్యక్తి దీనిపై అభ్యంతరం వ్యక్తం చేశాడు. వీడియోపై తీవ్ర విమర్శలు వచ్చాయి.
మేఘన వెంటనే ఆ వీడియోను తొలగించింది. కానీ అప్పటికే చాలామంది దాన్ని డౌన్లోడ్ చేసి, ఇతర సోషల్ మీడియా వేదికల్లో పోస్ట్ చేశారు. కొన్ని గంటల్లోనే ఆమెపై విమర్శలు వెల్లువెత్తాయి.
“ఇలాంటి వాళ్లను నమ్మకూడదు.”
“పాపులర్ అవ్వడానికి ఏదైనా చేస్తారు.”
“ఇక ఆమెను ఫాలో చేయడం మానేయాలి.”
కొంతమంది ఆమె చేసిన తప్పును మాత్రమే ప్రశ్నించారు. మరికొందరు హద్దులు దాటి ఆమె వ్యక్తిత్వాన్ని విమర్శించారు. ఆ వ్యాఖ్యలన్నీ చదువుతున్న కొద్దీ మేఘనకు పరిస్థితి మరింత భారంగా అనిపించింది.
మొదట తన తప్పును వివరించడానికి ప్రయత్నించింది. తర్వాత క్షమాపణ చెప్పింది. కానీ విమర్శలు ఆగలేదు. చివరికి ఫోన్ను పక్కన పెట్టి, సోషల్ మీడియాకు దూరంగా ఉండాలని నిర్ణయించుకుంది.
ఆ సంఘటన తర్వాత ఇంటర్నెట్లో ఒకసారి ఏదైనా ప్రచారంలోకి వస్తే, దాన్ని పూర్తిగా తొలగించడం ఎంత కష్టమో మేఘనకు అర్థమైంది.
కొద్దిరోజుల్లోనే బ్రాండ్లు ఆమెతో ఉన్న ఒప్పందాలను రద్దు చేసుకున్నాయి. ఆమె వీడియోలకు ఆదరణ తగ్గిపోయింది. బయటకు వెళ్లడం కూడా మానేసింది. స్నేహితుల ఫోన్లు ఎత్తడం తగ్గించింది. తన గురించి ఎవరైనా ఏదైనా మాట్లాడుతున్నారేమోనని ప్రతి నోటిఫికేషన్కూ భయపడేది.
రోజులు గడిచేకొద్దీ మేఘన ఎవరితోనూ మాట్లాడకుండా ఉండటం మొదలుపెట్టింది.
ఒక రోజు తన తమ్ముడు రాహుల్ ఆమె దగ్గరకు వచ్చాడు.
“అక్కా, కాసేపు బయటికి రా.”
“నాకు రావాలని లేదు.”
“ఐదు నిమిషాలు మాత్రమే.”
“రాహుల్, దయచేసి నన్ను ఇబ్బంది పెట్టకు.”
అతను ఏమీ మాట్లాడకుండా కొద్దిసేపు అక్కడి నుంచి వెళ్లిపోయాడు. కాసేపటి తర్వాత రెండు కాఫీ కప్పులతో తిరిగి వచ్చాడు.
“నువ్వు మాట్లాడకపోయినా పర్లేదు. నేను ఇక్కడే కూర్చుంటాను.”
మేఘన అతని వైపు చిరాకుగా చూసింది.
“నన్ను ఎందుకు ఇలా ఇబ్బంది పెడుతున్నావు?”
రాహుల్ కాఫీ కప్పును ఆమె ముందు పెడుతూ ప్రశాంతంగా అన్నాడు.
“ఎందుకంటే నువ్వు ఇప్పుడు ఒక సమస్యలో ఉన్నావు. సమస్యలో ఉన్నప్పుడు మనిషిని ఒంటరిగా వదిలేయకూడదు.”
మేఘన ఏమీ మాట్లాడలేదు.
రాహుల్ కాసేపు ఆమెను చూస్తూ ఉండి అన్నాడు.
“నువ్వు తప్పు చేశావు.”
మేఘన తలెత్తి అతని వైపు చూసింది.
“నాకు తెలుసు.”
“కానీ ఒక తప్పు జరిగిందని నీ మీద నువ్వే ఇంత కోపంగా ఉండాల్సిన అవసరం లేదు,” అన్నాడు.
“కానీ ఇప్పుడు అందరూ నన్ను అదే తప్పుతో చూస్తున్నారు,” అంది మేఘన.
“ఇది ఎప్పటికీ ఇలాగే ఉండదు,” అన్నాడు రాహుల్.
“నీకు ఎలా తెలుసు?” అని అడిగింది మేఘన.
“ఇప్పుడు నీకు ఆ సంఘటనే పెద్దదిగా అనిపిస్తోంది. కొంతకాలం తర్వాత నువ్వే దాన్ని మరోలా చూస్తావు,” అన్నాడు రాహుల్.
మేఘన ఏమీ మాట్లాడలేదు.
రాహుల్ ఆమెను చూస్తూ మెల్లగా అన్నాడు.
“తప్పు జరిగింది. నువ్వు ఒప్పుకున్నావు. క్షమాపణ కూడా చెప్పావు. ఇక ఆ విషయం గురించి నిన్ను నువ్వు బాధపెట్టుకోవడం ఎందుకు? జరిగినది మార్చలేం. కానీ జీవితం అక్కడితో ఆగిపోదు.”
మేఘన మౌనంగా అతని మాటలు వింటూ ఉండిపోయింది.
ఆ రాత్రి…
చాలా రోజుల తర్వాత మేఘన తన గదిలోని కిటికీ తెరిచింది. బయటికి చూస్తూ కొద్దిసేపు మౌనంగా నిలబడింది.
మరుసటి రోజు కూడా ఆమె సోషల్ మీడియాకు దూరంగానే ఉంది. రోజంతా ఖాళీగా ఉండటంతో, తన జీవితంలో ఏం జరిగిందో ఒకసారి క్రమంగా ఆలోచించాలనుకుంది. నోట్బుక్ తీసుకుని తనకు గుర్తొచ్చిన విషయాలను రాయడం మొదలుపెట్టింది.
తాను ఏం కోల్పోయిందో ఒక్కొక్కటిగా గుర్తు చేసుకుంది. ఫాలోవర్లు తగ్గిపోయారు. కొన్ని అవకాశాలు దూరమయ్యాయి. తనపై ఉన్న కొంత నమ్మకం కూడా పోయింది.
ఆమె మళ్లీ కాసేపు ఆలోచించింది. తన కుటుంబం, తన విద్య, తన పని, తన ప్రతిభ, తన అనుభవం; ఇవన్నీ ఇంకా తనతోనే ఉన్నాయి. మళ్లీ నేర్చుకునే అవకాశం కూడా ఉంది.
తాను కోల్పోయిన వాటి గురించే ఇంతకాలం ఆలోచిస్తూ, తన జీవితంలో మిగిలిన వాటిని పట్టించుకోలేదని ఆమెకు అర్థమైంది.
ఆ రోజు నుంచి ఆమె తన జీవితాన్ని మరో కోణంలో చూడడం ప్రారంభించింది.
చివరగా నోట్బుక్ను మూసింది. ఆ రోజు మొదటిసారి తనకు జరిగినదానికంటే, ఇక ముందు ఏం చేయాలో ఆలోచించింది.
తన జీవితాన్ని మరో కోణంలో చూడడం ప్రారంభించిన మేఘన, వీడియోలు చేయడం కొనసాగించలేదు. ముందుగా డిజిటల్ ప్రైవసీ, ఆన్లైన్ బాధ్యత, సోషల్ మీడియా ప్రభావం వంటి విషయాల గురించి తెలుసుకోవడం మొదలుపెట్టింది.
కొంతకాలానికి ఒక చిన్న సంస్థలో డిజిటల్ కమ్యూనికేషన్ విభాగంలో ఆమెకు ఉద్యోగం వచ్చింది. ఇంటర్వ్యూలో తన గత అనుభవం గురించి కూడా నిజాయితీగా చెప్పింది.
“నేను ఒక తప్పు చేశాను. దాని వల్ల కొన్ని అవకాశాలు పోయాయి. కొంత నమ్మకం, కొంత పేరు కూడా కోల్పోయాను. కానీ ఆ సంఘటన నాకు డిజిటల్ ప్రపంచం గురించి ఇంతకుముందు తెలియని ఎన్నో విషయాలను నేర్పింది,” అని చెప్పింది.
ఆమె నిజాయితీని సంస్థ గౌరవించింది. ఆమెకు ఉద్యోగం ఇచ్చింది.
రోజులు గడిచేకొద్దీ మేఘన ఆలోచనల్లో కూడా మార్పు వచ్చింది.
సోషల్ మీడియాలో సమస్యలు ఎదుర్కొంటున్న యువత కోసం మేఘన “ఓపెన్ టాక్” అనే చిన్న ఆన్లైన్ కమ్యూనిటీని ప్రారంభించింది. అక్కడ ఎవరూ తమ పేరు, గుర్తింపు చెప్పాల్సిన అవసరం లేదు. తమకు ఎదురైన సమస్యను స్వేచ్ఛగా చెప్పుకోవచ్చు. తీర్పు ఉండదు. ఎగతాళి ఉండదు. తప్పు చేసిన వారిని నిందించడం కాదు, ఆ తప్పు నుంచి ఎలా బయటపడాలో ఆలోచించడం అక్కడి ఉద్దేశం.
అక్కడ మేఘన ఒక నియమాన్ని స్పష్టంగా పెట్టింది:
“ఇక్కడ తప్పుపై తీర్పు ఇవ్వడం కాదు. ఆ తప్పు నుంచి బయటపడి ముందుకు సాగేందుకు తోడుగా నిలవడమే మా ఉద్దేశం.”
మొదట ఐదుగురు మాత్రమే చేరారు. కొద్దిరోజులకు ఆ సంఖ్య ఇరవైకి చేరింది. కొంతకాలానికి వంద మందయ్యారు.
ప్రతిరోజూ అక్కడికి వచ్చే సందేశాలు మేఘనకు ఒక విషయం నేర్పించాయి. సోషల్ మీడియాలో కనిపించే ప్రతి చిరునవ్వు వెనుక ఒక కథ ఉండొచ్చు. ప్రతి నిశ్శబ్దం వెనుక ఒక బాధ ఉండొచ్చు. కొన్నిసార్లు ఒక మనిషికి కావలసింది సలహా కాదు; తాను ఒంటరిగా లేనని చెప్పే ఒక మాట.
అక్కడ మేఘన తరచూ ఒక మాటను గుర్తుచేసేది:
“తప్పు చేసిన మనిషికి తీర్పు చెప్పడం సులభం. అతను మళ్లీ నిలబడేలా చేయడం నిజమైన మానవత్వం.”
ఆ మాట అక్కడికి వచ్చే చాలామందికి ధైర్యం ఇచ్చింది.
ఒక రోజు ఒక అమ్మాయి మేఘనకు మెసేజ్ చేసింది.
“అక్కా, నేను కూడా ఒక తప్పు చేశాను. అందరూ నన్ను ద్వేషిస్తున్నారని అనిపిస్తోంది. కానీ మీ కమ్యూనిటీలోకి వచ్చిన తర్వాత మళ్లీ ప్రయత్నించగలననే ధైర్యం వచ్చింది.”
ఆ మెసేజ్ను చదివిన మేఘన కాసేపు మౌనంగా ఉండిపోయింది. ఆమె కళ్లలో చిన్న చిరునవ్వు కనిపించింది. వెంటనే ఆ అమ్మాయికి సమాధానం రాయడం మొదలుపెట్టింది.
ఆ సమాధానం రాస్తుండగానే, మూడు నెలల క్రితం జరిగిన ఆ రాత్రి ఆమెకు గుర్తొచ్చింది. తన గదిలో ఒంటరిగా కూర్చుని, వీడియో తొలగించబడిన స్క్రీన్ను చూస్తూ, ఇక తనకు ఏమీ మిగల్లేదని అనుకున్న ఆ రాత్రి. అప్పట్లో అదే సంఘటన తన జీవితాన్ని మరో దిశలోకి తీసుకెళ్తుందని ఆమె ఊహించలేదు.
ఆలోచనల్లో ఉన్న మేఘన దగ్గరకు రాహుల్ వచ్చాడు.
“ఏం చూస్తున్నావు?”
మేఘన ఫోన్ అతని చేతిలో పెట్టింది.
“ఒక అమ్మాయి నాకు మెసేజ్ చేసింది.”
రాహుల్ ఆ మెసేజ్ చదివాడు.
“ఏం రిప్లై ఇచ్చావు?”
మేఘన ఫోన్ తీసుకుని టైప్ చేసింది.
“జరిగినదాన్ని మార్చలేం. కానీ నీ జీవితం ఇక్కడితో ముగిసిపోలేదు. ధైర్యంగా ఉండు.”
రాహుల్ ఆమె వైపు చూసి నవ్వాడు.
“ఇప్పుడు నువ్వే ఇతరులకు ధైర్యం చెబుతున్నావు.”
మేఘన కిటికీ బయటకు చూస్తూ అంది:
“నాకు అప్పట్లో ఎవరో ఒకరు ఇదే చెప్పి ఉంటే బాగుండేది.”
రాహుల్ ఆమె వైపు చూసి మెల్లగా అన్నాడు:
“ఇప్పుడు నీకు ఆ అవకాశం వచ్చింది కదా.”
మేఘన ఏమీ మాట్లాడలేదు. చిరునవ్వుతో తల ఊపింది.
మేఘనలో మార్పు మొదలైనప్పటికీ, సోషల్ మీడియా మాత్రం ఆగలేదు.
ఫోన్లు మోగుతున్నాయి. నోటిఫికేషన్లు వస్తున్నాయి. కొత్త పోస్టులు, కొత్త వార్తలు, కొత్త విజయాలు, కొత్త విమర్శలు; డిజిటల్ ప్రపంచం ఎప్పటిలాగే ముందుకు సాగుతోంది.
మేఘనకు ఇప్పుడు ఒక విషయం స్పష్టంగా ఉంది. స్క్రీన్పై కనిపించే ఒక ఓటమి మనిషి జీవితానికి చివరి తీర్పు కాదు.
ఒక తప్పు మనిషి జీవితాన్ని నిర్ణయించదు. ఒక కష్టం ఎదురైందని జీవితం అక్కడితో ఆగిపోదు. ఒక అవకాశం చేజారితే, మరో అవకాశం కోసం ఎదురుచూడాల్సిందే. అది ఎప్పుడు వస్తుందో మనకు తెలియదు. కానీ జీవితం మనకు మరో అవకాశం ఇచ్చే వరకు మనం ముందుకు సాగుతూనే ఉండాలి.
కొన్నిసార్లు మనకు తోడుగా నిలిచే ఒక మనిషి అవసరం. కొన్నిసార్లు మనలోనే ఉన్న ధైర్యాన్ని మనమే వెతుక్కోవాలి. కానీ ఏ పరిస్థితిలోనైనా ఆశను వదులుకోకూడదు.
పరిస్థితి ఎంత కష్టమైనా, ప్రయత్నం ఆపకుండా ముందుకు సాగితే దారి తప్పకుండా కనిపిస్తుంది. నిరాశ మనల్ని ఆపవచ్చు. కానీ ఆశ మనల్ని మళ్లీ ముందుకు నడిపిస్తుంది.
“నిరాశ ఎదురైనా, ఆశను వదులుకోకు. ముందుకు సాగడమే లక్ష్యం.”
***
పాఠకులు ఇప్పుడు మా వాట్సాప్ ఛానల్ ఉచితంగా ఫాలో చెయ్యడం ద్వారా మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో ప్రచురింపబడే అన్ని కథలు, కవితలు, ప్రత్యేక వ్యాసాలు, సీరియల్ ఎపిసోడ్స్ వీటన్నిటికి సంబంధించిన లింక్స్ చూసి, కావలసిన వాటిని క్లిక్ చేసి చదువుకోవచ్చును.
మా whaatsApp ఛానల్ ను ఫాలో చెయ్యండి. మీ సన్నిహితులకు షేర్ చెయ్యండి.
డా. కృష్ణ కుమార్ వేపకొమ్మ గారి కొన్ని ఇతర రచనలు:
డా. కృష్ణ కుమార్ వేపకొమ్మ గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
మేము నిర్వహించే వివిధ పోటీలలో రచయితలకు బహుమతులు అందించడంలో భాగస్వాములు కావాలనుకునే వారు వివరాల కోసం story@manatelugukathalu.com కి మెయిల్ చెయ్యండి.
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx/docs రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత పరిచయం:
నమస్కారం,
నేను డా. వేపకొమ్మ కృష్ణకుమార్, జువాలజీ లో డాక్టరేట్ పొందిన విశ్రాంతి ప్రొఫెసర్; మాజీ ప్రిన్సిపల్. విద్యారంగంలో 30 సంవత్సరాల పైగా అనుభవం కలిగి, పుస్తక రచయిత, పరిశోధక, విద్యా నిపుణుడిగా సేవలందించాను. ప్రస్తుతం పలు ప్రముఖ పత్రికల్లో కాలమిస్టుగా సామాజిక, విద్యా, సమకాలీన అంశాలపై విశ్లేషణాత్మక వ్యాసాలు రాస్తూ ప్రజల్లో చైతన్యం కలిగిస్తున్నాను.
మీ సంస్థలో నా అనుభవాన్ని ఉపయోగించి గుణాత్మక, ఆసక్తికర వ్యాసాలు అందించగలనని తెలియజేయడం నాకు సంతోషంగా ఉంది.
డాక్టర్ కృష్ణ కుమార్ వేపకొమ్మ
ప్రొఫెసర్ & ప్రిన్సిపాల్ (రిటైర్డ్)
వార్తాపత్రిక కాలమిస్ట్
రాజీవ్ నగర్, హైదరాబాద్
Comments