అమ్మ ఎవరికైనా అమ్మ - పార్ట్ 1
- Dr. Krishna Kumar Vepakomma
- Jul 16
- 7 min read
Updated: Jul 18
అమ్మ ఎవరికైనా అమ్మ, డా. కృష్ణ కుమార్ వేపకొమ్మ, తెలుగు కథ, అమ్మ ప్రేమ, అనాథ శరణాలయం, మానవత్వం, మాతృత్వం, భావోద్వేగ కథ, Inspirational Telugu Story, Emotional Telugu Story, Orphanage Story, Humanity
Amma Evarikaina Amma - Part 1 - Telugu Inspirational Story | Dr. Krishna Kumar Vepepakomma
అమ్మ ఎవరికైనా అమ్మ - పార్ట్ 1 - తెలుగు ప్రేరణాత్మక కథ | డా. కృష్ణ కుమార్ వేపకొమ్మ
Published in manatelugukathalu.com on 16/07/2026
“అమ్మ ఎవరికైనా అమ్మ” కథ అనాథ శరణాలయంలో పెరిగిన ఇద్దరు బాలికల జీవన ప్రయాణం చుట్టూ సాగుతుంది. తమకు దక్కని అమ్మ ప్రేమను గుర్తించిన వారు, అదే ప్రేమను ఇతర చిన్నారులకు పంచుతూ మమతకు కొత్త అర్థం చెబుతారు. రక్త సంబంధం లేకపోయినా మనసుతో ఏర్పడే మాతృబంధం ఎంత గొప్పదో ఈ కథ తెలియజేస్తుంది.
పార్ట్ 1 - ప్రేమకు నిలువెత్తు రూపం
అరవింద్ అనాథ శరణాలయం…
ఆ పేరు బయటివాళ్లకు ఒక భవనాన్ని గుర్తు చేస్తుంది. కానీ అక్కడ నివసించే యాభై మంది బాలికలకు అది కేవలం ఒక చిరునామా కాదు… విధి చేసిన గాయాలకు మమతతో మందు పూసే ఒక ఆశ్రయం.
అక్కడ ప్రతి ఉదయం పిల్లల నవ్వులతో మొదలవుతుంది. ప్రతి సాయంత్రం ప్రార్థనలతో నిశ్శబ్దమవుతుంది. కానీ ఆ నవ్వుల వెనుక ఎన్నో కన్నీటి జ్ఞాపకాలు దాగి ఉన్నాయి. ఆ చిన్నారుల మనసుల్లో ఎన్నో చెప్పని బాధలు ఉన్నాయి. ఆ బాధలకు సాక్షిగా ఆ శరణాలయం నిలిచింది.
ఆ యాభై మంది బాలికల్లో హారిక, శ్రావణి ఇద్దరూ ప్రత్యేకం. ఇద్దరికీ దాదాపు పదిహేనేళ్ల వయసు. వాళ్లు రక్తసంబంధం ఉన్న అక్కాచెల్లెళ్లు కాదు. వేర్వేరు పరిస్థితుల్లో ఆ శరణాలయానికి చేరిన ఇద్దరు చిన్నారులు.
కాలం గడిచేకొద్దీ ఒకరికొకరు కుటుంబంగా మారిపోయారు. ఒకరి ఆనందం మరొకరిది. ఒకరి బాధ మరొకరిది. ఒకరు కనిపించకపోతే మరొకరు తట్టుకోలేకపోయేవారు.
అందుకే శరణాలయంలోని పిల్లల నుంచి సిబ్బంది వరకు అందరూ వారిని ప్రేమగా “అక్కాచెల్లెళ్లు” అని పిలిచేవారు.
…………………………
కాలం గడిచిపోయింది… రోజులు మారాయి… ఋతువులు మారాయి…
కానీ హారిక, శ్రావణి మనసుల్లో ఒక వెలితి మాత్రం అలాగే మిగిలిపోయింది.
“అమ్మ…” అని పిలవాలనిపించే క్షణాలు ఎన్నో వచ్చేవి. కానీ ఆ పిలుపు వినే అమ్మ ఇక లేదనే నిజం ప్రతిసారీ వారి హృదయాలను బాధించేది.
అయినా తమ బాధను బలంగా మార్చుకోవడం వారు నేర్చుకున్నారు. ఎందుకంటే… తమకు దక్కని అమ్మ ప్రేమ విలువ ఏమిటో వారికి తెలుసు.
…………………………
ఒక వర్షపు సాయంత్రం…
ఏడేళ్ల చిన్నారిని కొత్తగా అరవింద్ అనాథ శరణాలయానికి తీసుకొచ్చారు.
చేతిలో ఒక చిన్న సంచి… కళ్లలో భయం… మనసులో మాత్రం ఒక్కటే ప్రశ్న…
“అమ్మ ఎక్కడ?”
ఆ చిన్నారి ఎవ్వరితోనూ మాట్లాడలేదు. భోజనం చేయలేదు. ఎవరైనా దగ్గరకు వస్తే భయంతో ఏడ్చేది.
ఆ రాత్రి మంచంపై పడుకున్న తర్వాత కూడా దిండు కింద ముఖం దాచుకుని వెక్కివెక్కి ఏడుస్తూనే ఉంది.
ఆ ఏడుపు శబ్దం ఆ శరణాలయానికి కొత్త కాదు.
కానీ… ఆ రాత్రి ఆ చిన్నారి ఏడుపులో హారిక తన గతాన్ని చూసింది.
ఆమె మెల్లగా ఆ చిన్నారి మంచం దగ్గరకు వెళ్లి పక్కన కూర్చుంది. కొద్దిసేపు ఏమీ మాట్లాడలేదు.
ఎందుకంటే… కొన్ని బాధలకు వెంటనే మాటలు అవసరం ఉండవు.
కొద్దిసేపటి తర్వాత హారిక మెల్లగా అడిగింది.
“అమ్మ గుర్తొస్తోందా?”
ఆ చిన్నారి కన్నీళ్ల మధ్య తల ఊపింది.
“అందరూ ఏడవకు అంటున్నారు… కానీ నాకు మా అమ్మ కావాలి. ”
ఆ మాటలు విన్న హారిక కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.
ఆమె చిన్నారిని దగ్గరకు తీసుకుని మెల్లగా అంది…
“ఏడవకు తల్లీ… ఇక్కడ నువ్వు ఒంటరిగా లేవు. ”
ఆ మాటలు ఆ చిన్నారి మనసులో కొంత ధైర్యాన్ని నింపాయి. అదే సమయంలో శ్రావణి వేడి పాలు తీసుకుని అక్కడికి వచ్చింది.
“ఇవి తాగమ్మా…”
అని ప్రేమగా ఇచ్చింది.
చిన్నారి అమాయకంగా అడిగింది.
“ఎందుకు?”
శ్రావణి చిరునవ్వుతో అంది…
“అమ్మ ఉంటే… నిన్ను ఇలాగే దగ్గరకు తీసుకుని చూసుకునేది. ఈ రోజు ఆ బాధ్యతను నేను తీసుకుంటాను. ”
ఆ మాటల్లోని ప్రేమ ఆ చిన్నారి మనసును తాకింది. కాసేపు సంకోచంగా చూసి, చిన్నారి మెల్లగా తన చిన్న చేతులతో గ్లాసు అందుకుంది.
చాలా రోజుల తర్వాత… ఆ చిన్నారి పెదవులపై ఒక చిన్న చిరునవ్వు కనిపించింది.
ఆ చిన్న మార్పు హారిక, శ్రావణిలకు ఎంతో ఆనందాన్ని ఇచ్చింది.
ఆ రోజు నుంచి ఆ చిన్నారి మెల్లగా శరణాలయ జీవితానికి అలవాటు పడటం మొదలుపెట్టింది.
ఆ చిన్నారి భయం మెల్లగా తగ్గింది. హారిక, శ్రావణిల ఆప్యాయతతో ఆమె మనసులో ధైర్యం కలిగింది.
…………………………
రోజులు గడుస్తున్నాయి…
హారిక, శ్రావణిలు అక్కడి పిల్లలందరికీ మరింత దగ్గరయ్యారు. ఎవరి కళ్లలోనైనా బాధ కనిపిస్తే ముందుగా స్పందించేది వాళ్లే. ఎవరికైనా ఓదార్పు అవసరమైతే, వాళ్లిద్దరి దగ్గర ఆప్యాయతతో కూడిన మాటలు ఉండేవి.
తమకు దక్కని అమ్మ ప్రేమను ఇతర చిన్నారులకు పంచుతూ వచ్చారు.
ఇలా చిన్న వయసులోనే ఇతరుల బాధను అర్థం చేసుకుని, వారికి అండగా నిలబడే హారిక, శ్రావణిల తీరు వార్డెన్ దృష్టిని ఆకర్షించింది.
ఒక రోజు వార్డెన్ వారిద్దరినీ తన గదికి పిలిచింది.
“ఏమైంది మేడమ్?” అని హారిక, శ్రావణి అడిగారు.
వార్డెన్ కొద్దిసేపు వారి ముఖాలను నిశ్శబ్దంగా చూసింది.
“ఒక ప్రశ్న అడగాలనుకుంటున్నాను అమ్మా…”
“అడగండి మేడమ్. ”
“మీ జీవితంలో తల్లి ప్రేమ దూరమైనా… ఈ చిన్నారులకు అంత ప్రేమను పంచే మనసు మీకు ఎలా వచ్చింది?”
ఆ ప్రశ్న వినగానే ఇద్దరి ముఖాల్లోని చిరునవ్వు క్రమంగా చెరిగిపోయింది.
క్షణంలోనే వారి కళ్లముందు పాత జ్ఞాపకాలు మెదిలాయి.
కొద్దిసేపు మౌనం అలుముకుంది.
ఎందుకంటే… కొన్ని ప్రశ్నలకు సమాధానం మాటల్లో కాదు, జ్ఞాపకాలలో ఉంటుంది.
హారిక మెల్లగా అంది…
“మేడమ్… మా తల్లిదండ్రులు మాకు ఎక్కువకాలం తోడుగా లేకపోయినా… వాళ్లు నేర్పిన విలువలు మాత్రం మా జీవితాల్లో ఎప్పటికీ నిలిచిపోయాయి. ”
శ్రావణి ఆమె మాటను కొనసాగించింది.
“ఈ రోజు మేము చేసే ప్రతి మంచి పనిలో… వాళ్లు మాకు నేర్పిన మానవత్వమే కనిపిస్తుంది. ”
ఆ ఇద్దరి సమాధానం విన్న వార్డెన్ ఏమీ మాట్లాడలేదు.
వారి మాటల వెనుక దాగి ఉన్న అనుభవాల లోతును ఆమె మౌనంగా అర్థం చేసుకోవడానికి ప్రయత్నించింది.
…………………………
ఆ రాత్రి…
పిల్లలందరూ నిద్రపోయిన తర్వాత హారిక, శ్రావణి శరణాలయం మేడపైకి వెళ్లి కూర్చున్నారు.
ఆకాశంలో నక్షత్రాలు మెరుస్తున్నాయి. చల్లని గాలి మెల్లగా వీస్తోంది.
చుట్టూ అలుముకున్న నిశ్శబ్దం… వారి మనసుల్లో దాచుకున్న అమ్మ జ్ఞాపకాలను మళ్లీ మేల్కొలిపింది.
కొద్దిసేపు ఇద్దరూ ఏమీ మాట్లాడలేదు.
తమ జీవితాల్లో మిగిలిపోయిన అమ్మ జ్ఞాపకాలు ఆ నిశ్శబ్దంలో మళ్లీ మేల్కొన్నాయి.
కొద్దిసేపటి తర్వాత హారిక మెల్లగా అంది…
“శ్రావణీ…మా అమ్మ జ్ఞాపకానికి సంబంధించిన ఒక సంఘటనను నేను ఎప్పటికీ మర్చిపోలేను.
అప్పుడు నాకు ఎనిమిదేళ్ల వయసు…”
అని చెప్పి హారిక తన చిన్ననాటి జ్ఞాపకాలలోకి వెళ్లిపోయింది…
“ఒకరోజు సాయంత్రం అమ్మతో కలిసి ఇంటికి వస్తున్నాను.
దారిలో రోడ్డుపై చాలా మంది గుమిగూడి కనిపించారు.
ఏమైందో చూడాలని నేను అమ్మ చేయి పట్టుకుని అక్కడికి వెళ్లాను.
అక్కడ ఒక వ్యక్తి ప్రమాదానికి గురై రోడ్డుపక్కన పడిపోయి ఉన్నాడు.
అతని పక్కనే ఒక బైక్ పడిపోయి ఉంది. అతని ముఖంలో నొప్పి స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది.
చుట్టూ ఉన్నవాళ్లు ఆందోళనగా చూస్తున్నారు.
‘ఎవరైనా అంబులెన్స్కు ఫోన్ చేయండి…’ అని కొందరు అంటున్నారు.
కానీ…
ఎవరూ అతని దగ్గరకు వెళ్లడానికి ముందుకు రావడం లేదు.
నాకు భయమేసింది.
నేను అమ్మ చేతిని గట్టిగా పట్టుకుని…
“అమ్మా… ఇక్కడి నుంచి వెళ్లిపోదాం, ” అన్నాను.
కానీ అమ్మ మాత్రం నా వైపు చూసి…
‘భయపడకు అమ్మా…’
అని చెప్పి అతని దగ్గరకు వెళ్లింది.
అతని పక్కన కూర్చుని…
“ధైర్యంగా ఉండండి… మీ వాళ్లకు సమాచారం ఇస్తాను. ”
అతను మెల్లగా కళ్లు తెరిచి…“నా ఫోన్…”అని చెప్పడానికి ప్రయత్నించాడు.
అమ్మ వెంటనే అతని ఫోన్ తీసుకుంది. అతని కుటుంబ సభ్యులకు సమాచారం ఇచ్చేందుకు ఫోన్ చేసింది.
“హలో… ఎవరు మాట్లాడుతున్నారు?”అని అవతలివారు అడిగారు.
అమ్మ ప్రశాంతంగా అంది…“మీ కుటుంబ సభ్యుడికి ప్రమాదం జరిగింది. దయచేసి వెంటనే ఆసుపత్రికి రండి. ”
కొద్దిసేపటి తర్వాత అంబులెన్స్ వచ్చింది. అతన్ని ఆసుపత్రికి తీసుకెళ్లారు.
ఆ తర్వాత అమ్మ నా దగ్గరకు వచ్చింది. ఇంటికి వస్తూ నేను అమ్మను అడిగాను…
‘అమ్మా…
ఆయన మనకు ఎవరో కూడా తెలియదు కదా... మరి ఎందుకు ఇంత కంగారుపడ్డావు?’
అమ్మ నా తల నిమురుతూ మెల్లగా అంది… ‘మనకు ఆయన ఎవరో తెలియకపోవచ్చు అమ్మా…
“కానీ… ఆయన కోసం ఎవరో ఆత్రంగా ఎదురు చూస్తుంటారు.
ఎవరో ఒకరి జీవితంలో ఆయన తండ్రి కావచ్చు…భర్త కావచ్చు…కొడుకు కావచ్చు…. ఆ బంధం వారికి ఎంతో విలువైనది. ఆ ఎదురుచూపులకు విలువ ఇవ్వడం కూడా మన బాధ్యతే. ”
హారిక కాసేపు మౌనంగా ఉండిపోయింది.
“ఆ రోజు అమ్మ చెప్పిన మాటల అర్థం నాకు పూర్తిగా తెలియలేదు.
కానీ కాలం గడిచేకొద్దీ… ఆమె చూపించిన మానవత్వం విలువ నాకు అర్థమైంది.
ఇప్పుడు ఈ శరణాలయంలో ఉన్న ప్రతి చిన్నారి వెనుక ఒక కథ ఉందని నాకు తెలుసు.
అమ్మ చూపిన ఆ విలువ నాకు జీవితాంతం మార్గదర్శకంగా నిలిచింది.
ఎందుకంటే…
ఆ రోజు మా అమ్మ నాకు నేర్పింది…ఇతరుల కన్నీటి వెనుక ఉన్న బాధను అర్థం చేసుకుని చేయూతనివ్వడమే మానవత్వమని. ”
హారిక మాటలు ముగిశాయి.
…………………………
మళ్లీ నిశ్శబ్దం…
ఇద్దరూ ఏమీ మాట్లాడలేదు. చల్లని గాలి మెల్లగా వీచింది.
కొద్దిసేపు గడిచాక శ్రావణి నెమ్మదిగా అంది…
“హారికా… నీ మాటలు వింటుంటే, మీ అమ్మను నేను చూడకపోయినా ఆమె ఎంత గొప్ప మనసున్న వ్యక్తో అర్థమవుతోంది. ”
హారిక చిరునవ్వు నవ్వింది.
“అమ్మ నాకు ఎక్కువకాలం తోడుగా లేకపోయినా… ఆమె నేర్పిన విలువలు మాత్రం ప్రతి అడుగులో నాతోనే ఉన్నాయి. ”
శ్రావణి మెల్లగా తల ఊపింది.
“అందుకేనేమో… ఈ శరణాలయంలోని పిల్లలందరినీ నువ్వు అంత ప్రేమగా చూసుకుంటావు. నీలో మీ అమ్మ ఇంకా జీవిస్తూనే ఉంది. ”
హారిక కళ్లు చెమ్మగిల్లాయి.
“కొన్నిసార్లు చాలా బాధగా ఉంటుంది. కానీ ఎవరికైనా చిన్న సహాయం చేసిన ప్రతిసారీ… అమ్మ నా పక్కనే నిలబడి చిరునవ్వుతో చూస్తున్నట్టుగా అనిపిస్తుంది. ”
మళ్లీ కొద్దిసేపు ఇద్దరి మధ్య మౌనం నెలకొంది.
ఆ తర్వాత హారిక శ్రావణి వైపు తిరిగి అడిగింది.
“శ్రావణీ… మీ అమ్మ గురించి ఎప్పుడూ చెప్పలేదు. నీకు గుర్తుండిపోయిన జ్ఞాపకం ఏదైనా ఉందా?”
ఆ ప్రశ్న విన్న వెంటనే శ్రావణి ముఖంలోని చిరునవ్వు మాయమైంది. ఆమె చూపు దూరంగా ఎక్కడికో నిలిచిపోయింది. కాసేపు మౌనంగా ఉండిపోయింది.
“హారికా… నా జీవితంలో ఎప్పటికీ మరచిపోలేని ఒక జ్ఞాపకం ఉంది. ”
క్షణం ఆగింది…
“అప్పుడు నేను ఇంకా చిన్నదాన్ని…
ఒకరోజు రాత్రి అమ్మతో కలిసి ఆసుపత్రికి వెళ్లాను.
ఆ రోజు మా పక్కింటి అంకుల్కు తీవ్రమైన ప్రమాదం జరిగింది…
ఆయనను వెంటనే ఆసుపత్రికి తీసుకొచ్చారు.
ఆయన కుటుంబం అంతా భయంతో వణికిపోతున్నారు.
డాక్టర్లు పరీక్షలు చేసి…
‘వెంటనే రక్తం అవసరం. ’ అని చెప్పారు.
కానీ…
ఆ సమయంలో ఆయనకు సరిపడే రక్తం ఆసుపత్రిలో అందుబాటులో లేదు.
ఆయన భార్య కన్నీళ్లతో…
‘ఎవరైనా సహాయం చేయండి…’ అని అందరినీ అడుగుతోంది.
ఆ పరిస్థితి చూసిన అమ్మ ఒక్క క్షణం కూడా ఆలోచించలేదు.
ఆమె వెంటనే డాక్టర్ దగ్గరకు వెళ్లి…
‘డాక్టర్ గారు…
నా రక్తం సరిపోతుందో ఒకసారి పరీక్షించండి. ’ అని అంది.
నేను ఆశ్చర్యంగా అమ్మ వైపు చూశాను.
‘అమ్మా…
నీకు భయం లేదా?’ అని అడిగాను.
అమ్మ నా తలపై చేయి వేసి చిన్నగా నవ్వింది.
‘భయం ఉంటుంది అమ్మా…
కానీ మన కళ్లముందు ఒక మనిషి ప్రాణం కోసం పోరాడుతుంటే…
ఆ భయం కంటే అతని ప్రాణం కాపాడాలనే తపనే ఆ క్షణంలో నాకు ఎక్కువగా అనిపించింది, ” అంది.
పరీక్షల తర్వాత అమ్మ రక్తం సరిపోవడంతో…
ఆమె రక్తదానం చేసింది.
ఆ సమయంలో నేను ఆసుపత్రి బయట కూర్చుని అమ్మ కోసం ఎదురుచూస్తున్నాను.
ఆ చిన్న వయసులో నాకు ఒక్కటే భయం…
‘అమ్మకు ఏమైనా అవుతుందేమో…’ అనే ఆలోచన.
కొంతసేపటి తర్వాత అమ్మ బయటకు వచ్చింది.
ఆమె ముఖంలో కొద్దిగా అలసట ఉన్నా…
మనసులో మాత్రం ఒక ప్రశాంతత కనిపించింది.
అప్పుడే డాక్టర్ బయటకు వచ్చి…
‘సమయానికి రక్తం అందింది.
ఇప్పుడు ప్రమాదం తప్పింది. ’
అని చెప్పారు.
ఆయన కుటుంబ సభ్యుల కళ్లలో ఆనందం కనిపించింది.
వాళ్లు అమ్మ దగ్గరకు వచ్చి కన్నీళ్లతో కృతజ్ఞతలు చెప్పారు.
కానీ అమ్మ మాత్రం చిరునవ్వుతో…
‘నాకు ధన్యవాదాలు చెప్పాల్సిన అవసరం లేదు. అవసరమైన సమయంలో ఒక మనిషికి ఇంకో మనిషి అండగా నిలబడటం సహజం. ’అని అంది.
ఆ రోజు అమ్మ చేసిన పని గొప్పదని నాకు పూర్తిగా అర్థం కాలేదు.
కానీ…
ఆమె చెప్పిన మాటలు మాత్రం నా మనసులో ఎప్పటికీ నిలిచిపోయాయి.
కాలం గడిచేకొద్దీ… అమ్మ చెప్పిన ఆ మాటల అసలు అర్థం నాకు తెలిసింది.
ఇప్పుడు ఈ శరణాలయంలో ఉన్న ప్రతి చిన్నారి కళ్లలో కనిపించే బాధను చూసినప్పుడు…నాకు మా అమ్మ గుర్తొస్తుంది.
ఎందుకంటే…ఆ రోజు మా అమ్మ నాకు ఒక గొప్ప విషయం నేర్పింది…
“ప్రేమ అనేది మన వాళ్లకు మాత్రమే పరిమితం కాదు…అవసరమైన సమయంలో ఒకరి జీవితానికి అండగా నిలబడగలగడం కూడా నిజమైన ప్రేమే. ”
శ్రావణి మాటలు ఆగిపోయాయి…
ఆమె కళ్లు ఎర్రబడ్డాయి.
హారిక నిశ్శబ్దంగా ఆమె చేతిని పట్టుకుంది.
కొద్దిసేపు ఇద్దరూ ఏమీ మాట్లాడలేదు.
వాళ్ల మనసుల్లో ఒక్కటే భావం…
వారికి మాతృత్వాన్ని అందించిన వారు వేర్వేరు సందర్భాల్లో వేర్వేరు మార్గాల్లో నడిచినా…
వాళ్లు నేర్పిన విలువ మాత్రం ఒక్కటే.
ఇతరుల జీవితాలకు కొంత ఆనందాన్ని పంచడం.
ఆకాశంలో నక్షత్రాలు మెరుస్తున్నాయి.
చల్లని గాలి వారిని తాకుతోంది.
ఆ నిశ్శబ్ద రాత్రిలో… తమతో లేకపోయినా, అమ్మ ప్రేమ మాత్రం వారి మధ్య సజీవంగానే ఉంది. అదే ఆమె ప్రేమ చిరస్థాయిగా నిలిచిపోయిందనడానికి నిదర్శనం. …………………………
ఆ రాత్రి హారిక, శ్రావణి ఇద్దరికీ ఒక విషయం మరింత స్పష్టంగా అర్థమైంది.
తమకు అమ్మతో ఎక్కువ రోజులు కలిసి ఉండే అదృష్టం లేకపోయినా…
వాళ్లు ఇచ్చిన ప్రేమ, నేర్పిన మానవత్వం మాత్రం తమ జీవితాల్లో ఎప్పటికీ నిలిచిపోతాయి.
అందుకే ఈ రోజు తమకు అమ్మ లేని బాధ ఉన్నా…
మరో చిన్నారి కళ్లలో కన్నీరు కనిపించినప్పుడు…
ఆ కన్నీటిని తుడిచే చేతులుగా మారగలుగుతున్నారు.
తమకు దక్కని అమ్మ ప్రేమను…
ఇతరులకు పంచుతూ జీవిస్తున్నారు.
అదే అమ్మ జ్ఞాపకాలకు నిజమైన అర్థం.
————————————————
మరుసటి రోజు ఉదయం…
శరణాలయంలో రోజులు ఎప్పటిలాగే గడుస్తున్నాయి. కానీ వారి మనసుల్లో వెలిగిన భావం మాత్రం ఎప్పటికీ చెదరలేదు.
వార్డెన్ దూరంగా నిలబడి వారిద్దరినీ చూస్తోంది.
ఆమెకు ఇప్పుడు తన ప్రశ్నకు సమాధానం దొరికింది.
అమ్మను కోల్పోయిన వారు…
అమ్మ ప్రేమ విలువను మరింత లోతుగా అర్థం చేసుకుంటారు.
అందుకే వారు…
ఇంకొకరి జీవితంలో తల్లిలా ప్రేమను పంచగలుగుతారు.
ఆ రోజు అరవింద్ అనాథ శరణాలయం మరో మధురమైన అనుభూతిని తనలో దాచుకుంది.
అమ్మ అనేది కేవలం ఒక బంధం కాదు… మనసును నింపే మమత… జీవితాన్ని మార్చే ప్రేమ…
———————————
డా. కృష్ణకుమార్ వేపకొమ్మ
***
డా. కృష్ణ కుమార్ వేపకొమ్మ గారి కొన్ని ఇతర రచనలు:
డా. కృష్ణ కుమార్ వేపకొమ్మ గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
మేము నిర్వహించే వివిధ పోటీలలో రచయితలకు బహుమతులు అందించడంలో భాగస్వాములు కావాలనుకునే వారు వివరాల కోసం story@manatelugukathalu.com కి మెయిల్ చెయ్యండి.
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx/docs రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత పరిచయం:
నమస్కారం,
నేను డా. వేపకొమ్మ కృష్ణకుమార్, జువాలజీ లో డాక్టరేట్ పొందిన విశ్రాంతి ప్రొఫెసర్; మాజీ ప్రిన్సిపల్. విద్యారంగంలో 30 సంవత్సరాల పైగా అనుభవం కలిగి, పుస్తక రచయిత, పరిశోధక, విద్యా నిపుణుడిగా సేవలందించాను. ప్రస్తుతం పలు ప్రముఖ పత్రికల్లో కాలమిస్టుగా సామాజిక, విద్యా, సమకాలీన అంశాలపై విశ్లేషణాత్మక వ్యాసాలు రాస్తూ ప్రజల్లో చైతన్యం కలిగిస్తున్నాను.
మీ సంస్థలో నా అనుభవాన్ని ఉపయోగించి గుణాత్మక, ఆసక్తికర వ్యాసాలు అందించగలనని తెలియజేయడం నాకు సంతోషంగా ఉంది.
డాక్టర్ కృష్ణ కుమార్ వేపకొమ్మ
ప్రొఫెసర్ & ప్రిన్సిపాల్ (రిటైర్డ్)
వార్తాపత్రిక కాలమిస్ట్
రాజీవ్ నగర్, హైదరాబాద్
Comments