నాన్న వదిలిన వంద రూపాయలు
- Munipalle Vasundhara Rani
- 1 hour ago
- 6 min read
Nanaa Vadhilina Vandha Rupayalu - Telugu Emotional Moral Story | Vasundhara Rani Munipalle
నాన్న వదిలిన వంద రూపాయలు - తెలుగు భావోద్వేగ నీతి కథ | వసుంధర రాణి మునిపల్లె
Published in manatelugukathalu.com on 04/09/2026
“నాన్న వదిలిన వంద రూపాయలు” ఒక హృదయస్పర్శి తెలుగు భావోద్వేగ నీతి కథ. తండ్రి తన జీవితంలో చేసిన త్యాగాలను గుర్తించకుండా, ఆయన సాధారణ జీవితం గురించి అసంతృప్తిగా భావించిన అర్జున్కు ఒక రోజు తండ్రి వదిలిన ₹100 నోటు ఒక గొప్ప జీవిత పాఠాన్ని నేర్పుతుంది. డబ్బు విలువ కంటే మానవత్వం, సహాయం, త్యాగం, ఇతరుల అవసరాన్ని అర్థం చేసుకోవడం ఎంత గొప్పవో ఈ కథ మనసును హత్తుకునేలా చెబుతుంది. తల్లిదండ్రుల ప్రేమను వారు ఉన్నప్పుడే గుర్తించాలి అనే సందేశాన్ని కూడా ఈ కథ అందిస్తుంది.
అర్జున్కు తన తండ్రి రాఘవయ్య అంటే చిన్నప్పటి నుంచీ గౌరవమే కానీ, ఒక చిన్న అసంతృప్తి కూడా ఉండేది. రాఘవయ్య ప్రభుత్వ కార్యాలయంలో క్లర్క్గా పనిచేసి రిటైర్ అయిన సాధారణ మనిషి. జీతం పెద్దది కాదు. ఆశలు పెద్దవి కాదు. కానీ ఎవరికైనా అవసరం వస్తే తనకు చేతనైనంత సహాయం చేయడం మాత్రం ఆయనకు అలవాటు.
అర్జున్ మాత్రం చిన్నప్పటి నుంచీ తండ్రిని చూస్తూ ఒకటే అనుకునేవాడు—“నాన్న ఇంకొంచెం పెద్దగా ఆలోచించి ఉంటే మన జీవితం ఇంకోలా ఉండేది.”
పక్కింట్లో కొత్త కారు కొన్నప్పుడు, స్నేహితుడి తండ్రి అతన్ని విదేశాల్లో చదివించినప్పుడు, ఎవరో పెద్ద ఇల్లు కట్టుకున్నప్పుడు అర్జున్కు తన తండ్రి మీద కొంచెం బాధ కలిగేది. రాఘవయ్య మాత్రం ఆ విషయాలన్నింటినీ పెద్దగా పట్టించుకునేవాడు కాదు.
“మన దగ్గర లేనిదాని గురించి బాధపడకు రా. మన దగ్గర ఉన్నదాంట్లో ఇంకొకరికి కొంచెం ఇచ్చే అవకాశం ఉంటే చాలు,” అనేవాడు.
అర్జున్కు ఆ మాటలు అప్పట్లో పెద్దగా అర్థం కాలేదు.
చదువు పూర్తయ్యాక అర్జున్ మంచి ఉద్యోగం సంపాదించాడు. నగరానికి వెళ్ళాడు. తర్వాత పెళ్లి చేసుకున్నాడు. అతని జీవితం క్రమంగా తండ్రి జీవితం కంటే చాలా భిన్నంగా మారింది. పెద్ద జీతం, సొంత ఇల్లు, కారు—అన్నీ వచ్చాయి.
రాఘవయ్య మాత్రం తన పాత ఇంట్లోనే ఉండిపోయాడు.
అర్జున్ ప్రతి నెలా డబ్బులు పంపేవాడు. అవసరమైనవి కొనిపెట్టేవాడు. పండుగలకు బట్టలు పంపేవాడు. కానీ తండ్రితో కూర్చుని గంటలకొద్దీ మాట్లాడటానికి మాత్రం అతనికి సమయం ఉండేది కాదు.
“నాన్నా, మందులు టైమ్కి వేసుకుంటున్నావా?”
“వేసుకుంటున్నాను.”
“ఏమైనా డబ్బు కావాలా?”
“లేదు రా.”
“సరే నాన్నా, నాకు మీటింగ్ ఉంది. తర్వాత మాట్లాడతా.”
అదే వాళ్ల మధ్య సంభాషణ.
ఒకరోజు రాఘవయ్య అర్జున్కు ఫోన్ చేశాడు.
“రేపు వస్తావా రా?”
“రేపా? ఎందుకు నాన్నా?”
“ఏమీ లేదు. వచ్చి కాసేపు కూర్చో.”
అర్జున్ తన డైరీ చూసుకున్నాడు.
“రేపు కుదరదు నాన్నా. వచ్చే వారం వస్తాను.”
“సరే రా.”
రాఘవయ్య ఫోన్ పెట్టేశాడు.
ఆ తర్వాతి వారం కూడా అర్జున్ వెళ్లలేదు.
అలా మరో వారం గడిచింది.
ఒక ఉదయం అర్జున్కు ఫోన్ వచ్చింది.
రాఘవయ్య చనిపోయాడని.
అర్జున్కు ఆ వార్త నమ్మశక్యం కాలేదు.
నిన్ననే మాట్లాడినట్టుంది.
అయినా తండ్రి లేరు.
అంత్యక్రియలు పూర్తయ్యాయి.
ఇల్లు ఖాళీ అయింది.
బంధువులు ఒక్కొక్కరుగా వెళ్లిపోయారు.
చివరికి ఇంట్లో అర్జున్ ఒక్కడే మిగిలాడు.
తండ్రి గదిని సర్దుతూ పాత అల్మారాను తెరిచాడు. బట్టలు, పాత పుస్తకాలు, కొన్ని ఫైళ్లు. ఒక మూలలో చిన్న స్టీల్ పెట్టె కనిపించింది.
దాన్ని తెరిచాడు.
లోపల పాత పర్స్ ఉంది.
పర్స్ తెరిచేసరికి ఒకే ఒక నోటు కనిపించింది.
₹100.
దాని కింద మడిచిన చిన్న కాగితం.
అర్జున్ దాన్ని తెరిచాడు.
“ఈ వంద రూపాయలు నీకోసం కాదు.
నీకంటే ఎక్కువ అవసరం ఉన్న మనిషి కనిపించినప్పుడు అతనికి ఇవ్వు.
కానీ తొందరపడకు.
ఎవరికి ఇవ్వాలో నీ మనసే చెబుతుంది.
— నాన్న”
అర్జున్ ఆ కాగితాన్ని చాలాసేపు చూస్తూ ఉండిపోయాడు.
తండ్రి చనిపోయిన బాధలోనే ఉన్న అతనికి ఆ మాట కొంచెం కోపం తెప్పించింది.
“చనిపోయాక కూడా ఇదేనా నాన్నా?”
అతను ఆ వంద రూపాయలను పర్సులో పెట్టుకున్నాడు.
తండ్రి చివరి జ్ఞాపకంగా.
ఆ తర్వాత రోజులు గడిచిపోయాయి.
ఒకరోజు ఆఫీసుకు వెళ్తూ ట్రాఫిక్ సిగ్నల్ దగ్గర ఒక వృద్ధుడు కనిపించాడు. చేతిలో మందుల చీటీ. సహాయం అడుగుతున్నాడు.
అర్జున్ పర్సులోకి చెయ్యి వేసాడు.
ఆ వంద రూపాయలు కనిపించాయి.
అతను కాసేపు ఆలోచించాడు.
“ఇతనికే ఇవ్వాలా?”
కానీ వెంటనే తండ్రి మాట గుర్తొచ్చింది.
“ఎవరికి ఇవ్వాలో నీ మనసే చెబుతుంది.”
అతను వంద రూపాయలు బయటకు తీయలేదు.
కారు ముందుకు వెళ్లిపోయింది.
కొంత దూరం వెళ్లాక మాత్రం అతనికి అసౌకర్యంగా అనిపించింది.
“నాన్న ఉంటే ఇచ్చేవాడేమో.”
కానీ ఎందుకు ఇవ్వలేదో అతనికే అర్థం కాలేదు.
మరోరోజు ఒక చిన్న బాలుడు రోడ్డుపక్కన పెన్నులు అమ్ముతున్నాడు.
అర్జున్ కారు ఆపాడు.
“స్కూల్కి వెళ్లవా?”
“వెళ్తాను సార్.”
“అయితే ఇవి ఎందుకు అమ్ముతున్నావు?”
“స్కూల్ ఫీజు కట్టాలి సార్.”
అర్జున్ పర్సులోని వంద రూపాయలు గుర్తొచ్చాయి.
“ఇదిగో.”
అని ఇవ్వబోయి ఆగిపోయాడు.
“ఎంత ఫీజు?”
“రెండు వేల రూపాయలు సార్.”
వంద రూపాయలు అతనికి పెద్దగా ఉపయోగపడవని అర్జున్కు అనిపించింది.
“రేపు మీ నాన్నను తీసుకుని రా.”
అని చెప్పి వెళ్లిపోయాడు.
కానీ మరుసటి రోజు ఆ బాలుడు రాలేదు.
అర్జున్ ఆ విషయం గురించి మళ్లీ ఆలోచించలేదు.
ఆ వంద రూపాయలు మాత్రం అతని పర్సులోనే ఉన్నాయి.
రోజులు గడిచాయి.
ఒకరోజు తన ఆఫీసులో పనిచేసే ఒక యువకుడికి అత్యవసరంగా డబ్బు అవసరమైంది. అర్జున్ అతనికి పెద్ద మొత్తంలో సహాయం చేశాడు.
ఆ యువకుడు కృతజ్ఞతతో అన్నాడు—
“సార్, మీరు లేకపోతే నేను ఇబ్బందుల్లో పడిపోయేవాడిని.”
అర్జున్ నవ్వాడు.
కానీ తన పర్సులోని వంద రూపాయలు మాత్రం అలాగే ఉన్నాయి.
అప్పుడు అతనికి మొదటిసారి ఒక విచిత్రమైన ఆలోచన వచ్చింది.
“నాన్న ఎందుకు నాకు ఈ వంద రూపాయలనే ఇచ్చాడు?”
ఆ ప్రశ్నకు సమాధానం వెతకాలని నిర్ణయించుకున్నాడు.
తండ్రి పాత అల్మారాలో ఉన్న పుస్తకాలు, ఫైళ్లు అన్నీ తిరగేశాడు.
ఒక పాత డైరీ దొరికింది.
అది ఖర్చుల డైరీ కాదు.
పేర్లు, తేదీలు, చిన్న చిన్న గమనికలు.
“రాములు — మందులు.”
“సరస్వతి — స్కూల్ ఫీజు.”
“మురళి — ఉద్యోగం వచ్చేవరకు.”
“అనిత — చదువు కోసం.”
అర్జున్ ఆశ్చర్యపోయాడు.
తన తండ్రి ఎవరెవరికి సహాయం చేశాడో తనకు అసలు తెలియదు.
ఆ పేర్లను వెతకడం మొదలుపెట్టాడు.
మొదట రాములును కలిశాడు.
ఇప్పుడు అతనికి చిన్న మెడికల్ షాప్ ఉంది.
“మీరు నా నాన్నని తెలుసా?”
రాములు ఒక్కసారిగా నవ్వాడు.
“నీ నాన్నను ఎవరు మర్చిపోగలరు?”
అర్జున్ అడిగాడు.
“ఏం చేశారు ఆయన?”
రాములు కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉండి చెప్పాడు.
“నాకు డబ్బులు లేవు. నా భార్యకు ఆపరేషన్ చేయాలి. అందరూ చేతులు ఎత్తేశారు. నీ నాన్న తన దగ్గరున్న డబ్బు ఇచ్చాడు.”
“ఎంత?”
“పెద్ద మొత్తం కాదు. కానీ ఆ సమయంలో నాకు అది పెద్దదే.”
“తిరిగి ఇచ్చారా?”
రాములు నవ్వాడు.
“ఇవ్వడానికి వెళ్లాను. తీసుకోలేదు.”
“ఎందుకు?”
“‘నాకు తిరిగి ఇవ్వాల్సిన అవసరం లేదు. నీకు అవకాశం వచ్చినప్పుడు ఇంకొకరికి ఇవ్వు’ అన్నాడు.”
అర్జున్ గుండె ఒక్కసారిగా బరువెక్కింది.
అదే మాట.
తన పర్సులోని కాగితంలో కూడా అదే భావం.
తర్వాత సరస్వతిని కలిశాడు.
ఆమె ఇప్పుడు ఒక ప్రభుత్వ పాఠశాలలో టీచర్.
“మీ నాన్న నా స్కూల్ ఫీజు కట్టారు,” అంది.
“మీకు?”
“అవును. అప్పుడు నాకు చదువు ఆపేయాల్సిన పరిస్థితి వచ్చింది. ఆయన నా ఫీజు కట్టకపోతే నేను ఈరోజు టీచర్గా ఉండేదాన్ని కాదు.”
అర్జున్ ఆమెను చూస్తూ నిలబడ్డాడు.
“ఆయన గురించి మీకు ఇంత గుర్తుందా?”
ఆమె నవ్వింది.
“డబ్బు ఇచ్చిన మనిషిని మర్చిపోవచ్చు. మన జీవితాన్ని నిలబెట్టిన మనిషిని ఎలా మర్చిపోగలం?”
అర్జున్ ఏమీ మాట్లాడలేదు.
ఇంకొకరిని కలిశాడు.
మరోకరిని.
ప్రతి ఒక్కరి దగ్గరా ఒక చిన్న కథ.
ప్రతి కథలో రాఘవయ్య ఉన్నాడు.
కానీ ఎక్కడా అతని పేరు పెద్దగా లేదు.
ఎక్కడా ఫోటో లేదు.
ఎక్కడా సన్మానం లేదు.
అతను చేసిన మంచి పనులకు సాక్ష్యాలు మనుషుల జీవితాల్లో మాత్రమే ఉన్నాయి.
ఒకరోజు అర్జున్ శివ అనే వ్యక్తిని కలిశాడు.
శివ ఇప్పుడు పెద్ద వ్యాపారవేత్త.
అర్జున్ తన తండ్రి పేరు చెప్పగానే శివ కళ్లలో వెలుగు వచ్చింది.
“రాఘవయ్య గారి కొడుకువా?”
“అవును.”
శివ అతని చేతులు పట్టుకున్నాడు.
“నీ నాన్న నాకు దేవుడిలాంటి మనిషి.”
అర్జున్ ఆశ్చర్యపోయాడు.
“ఏం చేశారు?”
“నా జీవితంలో ఒక ముఖ్యమైన ఇంటర్వ్యూ ఉండేది. బస్సులో వెళ్లడానికి కూడా నా దగ్గర డబ్బు లేదు. నేను ఇంటర్వ్యూకి వెళ్లకుండా వదిలేయాలని అనుకున్నాను. నీ నాన్న నన్ను చూసి కారణం అడిగారు. నేను చెప్పాను. ఆయన తన జేబులోంచి ₹100 ఇచ్చారు.”
అర్జున్ గుండెల్లో ఏదో కదిలింది.
“అదేనా?”
“అవును. కానీ ఆ వంద రూపాయలతో నేను ఇంటర్వ్యూకి వెళ్లాను. ఉద్యోగం వచ్చింది. నా జీవితం మారిపోయింది.”
అర్జున్ మెల్లగా అడిగాడు.
“తర్వాత ఆ వంద రూపాయలు తిరిగి ఇచ్చారా?”
శివ నవ్వాడు.
“ఆయన తీసుకోలేదు.”
“మరి?”
“‘నీకు ఎప్పుడైనా అవసరంలో ఉన్న మనిషి కనిపిస్తే అతనికి ఇవ్వు’ అన్నారు.”
అర్జున్ కళ్లలో నీళ్లు వచ్చాయి.
అతని పర్సులో ఉన్న వంద రూపాయలు ఒక్కసారిగా చాలా బరువుగా అనిపించాయి.
ఆ రోజు ఇంటికి వచ్చి తండ్రి పాత డైరీని మళ్లీ తెరిచాడు.
అందులో చివరి పేజీ ఖాళీగా ఉంది.
ఆ పేజీ వెనుక ఒక ఫైల్ కనిపించింది.
అందులో అర్జున్ చిన్నప్పటి స్కూల్ ఫీజు రసీదులు.
కాలేజీ ఫీజులు.
హాస్టల్ ఖర్చులు.
అర్జున్ విదేశాల్లో చదువుకోవడానికి తీసుకున్న రుణాల వివరాలు.
అతని పేరుతో చెల్లించిన ప్రతి రూపాయి.
అర్జున్ చేతులు వణికాయి.
తన తండ్రి తన కోసం ఏమీ చేయలేదని అనుకున్నాడు.
కానీ తండ్రి తన జీవితమంతా కొడుకు భవిష్యత్తు కోసం ఖర్చు చేశాడు.
తనకు చెప్పలేదు.
తన దగ్గర డబ్బు లేదని బాధపడకుండా, కొడుకుకు ఏమీ లోటు రాకుండా చూసుకున్నాడు.
అర్జున్ మంచం మీద కూర్చుని చాలా సేపు ఏడ్చాడు.
“నాన్నా... నిన్ను నేను ఎంత తక్కువగా అర్థం చేసుకున్నానో!”
అతని చేతిలో ఉన్న వంద రూపాయలు ఇప్పుడు కేవలం నోటు కాదు.
తండ్రి చివరి మాటలా అనిపించాయి.
అయినా దాన్ని ఎవరికివ్వాలో ఇంకా తెలియలేదు.
కొన్ని రోజులు గడిచాయి.
ఒక సాయంత్రం అర్జున్ తన తండ్రి పాత ఊరికి వెళ్లాడు.
అక్కడ ఒక చిన్న దేవాలయం దగ్గర వృద్ధురాలు కూర్చుని ఉంది.
ఆమె చేతిలో పాత కాగితం.
అర్జున్ దగ్గరకు వెళ్లగానే ఆమె అతన్ని గమనించింది.
“నువ్వు రాఘవయ్య కొడుకువా?”
అర్జున్ ఆశ్చర్యపోయాడు.
“అవును.”
ఆమె కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.
“నీ నాన్న చనిపోయాడని తెలిసింది. నిన్ను ఒకసారి చూడాలని అనుకున్నా.”
ఆమె పక్కన కూర్చుని గంటలకొద్దీ మాట్లాడాడు.
“నీ నాన్న నాకు డబ్బు ఇవ్వలేదు బాబూ,” ఆమె చెప్పింది. “నేను మాట్లాడుతుంటే నిశ్శబ్దంగా విన్నాడు. ఆ రోజు నాకు కావాల్సింది అదే.”
చివరికి ఆమె నిట్టూర్చి—
“నీ నాన్నలాగే వింటున్నావు.”
అంది.
అర్జున్ చిరునవ్వు నవ్వాడు.
అతని చేతి పర్సులోకి వెళ్లింది.
వంద రూపాయలు తగిలాయి.
ఈసారి అతనికి సమాధానం వచ్చింది.
అతನು ఆ వంద రూపాయలు బయటకు తీశాడు.
కానీ ఆమె చేతిలో పెట్టలేదు.
దాన్ని తన చేతిలోనే ఉంచుకుని అన్నాడు—
“అమ్మా... ఈ డబ్బు మీకు అవసరం లేదు. కానీ మీకు అవసరమైనది ఏదైనా ఉంటే చెప్పండి. నేను చూస్తాను.”
ఆమె అతని వైపు చూసింది.
“నీ నాన్న కొడుకువని ఇప్పుడు నమ్మాను.”
అర్జున్ కళ్లలో నీళ్లు.
ఆ రోజు అతనికి అర్థమైంది.
తండ్రి తనకు వంద రూపాయలు ఇవ్వలేదు.
తండ్రి తనకు ఒక పద్ధతి ఇచ్చాడు.
ఎవరికైనా డబ్బు ఇవ్వడం సహాయం కాదు.
వాళ్ల అవసరాన్ని అర్థం చేసుకోవడం సహాయం.
వాళ్లు నిలబడే వరకు తోడుగా ఉండడం సహాయం.
తర్వాత అర్జున్ తన తండ్రి పేరుతో ఒక చిన్న సహాయ నిధి ప్రారంభించాడు.
అందులో పెద్ద పెద్ద మొత్తాలు పెట్టలేదు.
తనకు చేతనైనంత పెట్టాడు.
ఒక నియమం మాత్రం పెట్టాడు.
“సహాయం తీసుకున్నవారు డబ్బు తిరిగి ఇవ్వాల్సిన అవసరం లేదు. వారు నిలబడిన తర్వాత, తమకు ఎదురైన ఇంకొక అవసరమైన మనిషిని నిలబెట్టాలి.”
ఆ నిధి నెమ్మదిగా పెరిగింది.
ప్రతి సహాయం తర్వాత అర్జున్కు తన తండ్రి గుర్తొచ్చేవాడు.
ఒకరోజు అర్జున్ తన చిన్న కొడుకును పిలిచాడు.
“ఇదిగో చూడు.”
అతನು ఫ్రేమ్లో పెట్టిన ఆ ₹100 చూపించాడు.
“ఇది ఏంటో తెలుసా?”
పిల్లాడు నవ్వుతూ అన్నాడు.
“వంద రూపాయలు.”
అర్జున్ కూడా నవ్వాడు.
“కాదు. ఇది నీ తాత నాకు ఇచ్చిన అతిపెద్ద ఆస్తి.”
పిల్లాడికి అర్థం కాలేదు.
అర్జున్ అతని భుజంపై చెయ్యి వేసి చెప్పాడు—
“డబ్బు మన దగ్గర ఉన్నంతకాలమే మనది. కానీ మన వల్ల ఇంకొకరి జీవితం కొంచెం మెరుగైతే... అది మనం చనిపోయిన తర్వాత కూడా మనతో ఉంటుంది.”
అతను ఆ ఫ్రేమ్ను టేబుల్ మీద పెట్టాడు.
పక్కనే తండ్రి ఫోటో ఉంది.
ఆ ఫోటో వైపు చూస్తూ మెల్లగా అన్నాడు—
“నాన్నా... ఆ వంద రూపాయలు ఎవరికి ఇవ్వాలో నా మనసు చివరికి చెప్పింది.”
గదిలో నిశ్శబ్దం.
ఫోటోలో రాఘవయ్య నవ్వుతున్నట్టే కనిపించాడు.
అర్జున్ కూడా నవ్వాడు.
ఆ రోజు నుంచి ఆ వంద రూపాయలు ఎవరి చేతిలోకీ వెళ్లలేదు.
అది ఒక ఫ్రేమ్లోనే మిగిలిపోయింది.
ఎందుకంటే అది ఖర్చు చేయాల్సిన డబ్బు కాదు.
ఒక తండ్రి తన కొడుకుకు వదిలిన విలువ.
ఒక చిన్న వంద రూపాయల నోటు...
ఒక పెద్ద జీవిత పాఠంగా మారింది.
పాఠకులు ఇప్పుడు మా వాట్సాప్ ఛానల్ ఉచితంగా ఫాలో చెయ్యడం ద్వారా మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో ప్రచురింపబడే అన్ని కథలు, కవితలు, ప్రత్యేక వ్యాసాలు, సీరియల్ ఎపిసోడ్స్ వీటన్నిటికి సంబంధించిన లింక్స్ చూసి, కావలసిన వాటిని క్లిక్ చేసి చదువుకోవచ్చును.
మా whaatsApp ఛానల్ ను ఫాలో చెయ్యండి. మీ సన్నిహితులకు షేర్ చెయ్యండి.
వసుంధర రాణి మునిపల్లె గారి కొన్ని ఇతర రచనలు( కథ పేరు పైన క్లిక్ చేయండి.):
వసుంధర రాణి మునిపల్లె గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
విజయదశమి 2026 కథల పోటీల వివరాల కోసం
ఉగాది షడ్రుచుల కథల పోటీల వివరాల కోసం
మేము నిర్వహించే వివిధ పోటీలలో రచయితలకు బహుమతులు అందించడంలో భాగస్వాములు కావాలనుకునే వారు వివరాల కోసం story@manatelugukathalu.com కి మెయిల్ చెయ్యండి.
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత్రి పరిచయం: వసుంధర రాణి మునిపల్లె
నాకు ఈ సదవకాశం ఇచ్చినందుకు ధన్యవాదములు.
నేనొక హౌస్ వైఫ్ ని నాకు కథలు రాయడం ఒక హాబీ.
ఇంతకుముందు జాగృతి లాంటి పత్రికలలో కథలు ప్రచురితమయ్యాయి. ఇంకా కొన్ని కథలు పరిశీలనలో ఉన్నాయి.
Comments