ఆశల పెట్టె
- Munipalle Vasundhara Rani
- May 1
- 3 min read
Asala Pette - Telugu Moral Story | Vasundhara Rani Munipalle
ఆశల పెట్టె - తెలుగు నీతి కథ | వసుంధర రాణి మునిపల్లె
Published in manatelugukathalu.com on 01/05/2026
ఆస్తి ఉన్నంతవరకు గౌరవం…ఆస్తి లేకపోతే మనిషి విలువ కూడా పోతుందా?
ఒక తండ్రి జీవితంలో జరిగిన సంఘటన మనం ఆలోచించాల్సిన నిజాన్ని చెబుతుంది…
రంగారావు గారు ముప్ఫై ఏళ్ల సర్వీసు తర్వాత రిటైర్ అయిన ఒక ఉన్నతాధికారి. జీవితాంతం కష్టపడి తన ఇద్దరు కొడుకులను ప్రయోజకులను చేశారు. పెద్ద కొడుకు రవి సాఫ్ట్వేర్ ఇంజనీర్గా స్థిరపడగా, చిన్న కొడుకు కిరణ్ వ్యాపారంలో ఉన్నాడు.
రిటైర్మెంట్ బెనిఫిట్స్ అన్నీ చేతికి వచ్చాక, ఒకరోజు రాత్రి రంగారావు గారు తన ఆస్తి కాగితాలను డైనింగ్ టేబుల్ మీద సర్దుతున్నారు. అది చూసిన శాంతమ్మ గారు ఆయన దగ్గరికి వచ్చి, ఏంటి రంగారావు గారు, అప్పుడే ఆ కాగితాల మీద సంతకాలు పెట్టడానికి సిద్ధమైపోతున్నారా అని అడిగారు.
అవును శాంతమ్మ, ఇద్దరు కొడుకులూ స్థిరపడ్డారు. మన వయసు అయిపోతోంది. ఈ ఆస్తిని వాళ్ల పేర్ల మీద రాసేస్తే, వాళ్లు తమ జీవితాల్లో మరింత ముందుకు వెళ్తారు. రేపు మనకు ఏదైనా జరిగినా వాళ్ల మధ్య గొడవలు ఉండవు కదా అని రంగారావు గారు సమాధానం చెప్పారు.
శాంతమ్మ గారు వెంటనే గంభీరంగా మారిపోయి, మీరు అమాయకులు, మీకు లోకం తెలియదు. ఈరోజు మీరు ప్రేమగా చూస్తున్న ఆ కొడుకులు, రేపు ఆస్తి చేతికి వచ్చాక అలాగే ఉంటారని నమ్మకం ఏంటి? మనుషులు ఆస్తిని చూసి ఇచ్చే గౌరవం వేరు, మనిషిని చూసి ఇచ్చే గౌరవం వేరు. మీ దగ్గర అధికారం, డబ్బు ఉన్నంత కాలమే మీకు ఈ ఇంట్లో విలువ ఉంటుంది. ఒక్కసారి సంతకం పెట్టేశారో, మీరు ఈ ఇంట్లో ఒక అనామకుడిలా మిగిలిపోతారు అని హెచ్చరించారు.
శాంతమ్మ, నీకు ఎప్పుడూ అనుమానాలే. వాళ్లు నా రక్తం. నేను పస్తులుండి వాళ్లను చదివించాను. నా మీద వాళ్లకు ఉన్న ప్రేమ ఆస్తితో ముడిపడి ఉంటుందని అనడం వాళ్లను అవమానించడమే. ఒక తండ్రిగా నా బాధ్యత నేను తీర్చుకోవాలి అని రంగారావు గారు కాస్త కోపంగానే అన్నారు.
దానికి శాంతమ్మ గారు ఆవేదనగా, నేను పాతకాలం దానినే కావచ్చు, కానీ జీవిత సత్యాలు ఎప్పుడూ పాతబడవు రంగారావు గారు. ఈ కాగితాల మీద సంతకం పెట్టడం అంటే మీ ఆత్మగౌరవాన్ని మీరు తాకట్టు పెట్టడమే. ఆస్తి పంచిన తర్వాత మీరు వాళ్ల దయాదాక్షిణ్యాల మీద బతకాల్సి వస్తుంది అని చెప్పారు.
కానీ రంగారావు గారు వినలేదు. తన మనసాక్షి ఒప్పుకోవడం లేదని, రేపు ఉదయమే రిజిస్ట్రేషన్ ఆఫీస్కి వెళ్లి సంతకాలు పెట్టేస్తానని ఖచ్చితంగా చెప్పి అక్కడి నుండి వెళ్ళిపోయారు.
రిజిస్ట్రేషన్ పూర్తయి ఆస్తి చేతికి అందగానే కొడుకుల ప్రవర్తనలో మార్పు మొదలైంది. శాంతమ్మ గారు చెప్పినట్లే తండ్రిని చూసుకోవడం ఒక బాధ్యతగా కాకుండా, ఒక భారంగా భావించసాగారు. కొన్నాళ్లకే శాంతమ్మ గారు అనారోగ్యంతో కన్నుమూశారు. ఆ తర్వాత రంగారావు గారి పరిస్థితి మరీ దయనీయంగా మారింది. ఒకరి మీద ఒకరు నెట్టుకుంటూ చివరకు ఆయన్ని ఒక గదికే పరిమితం చేశారు.
అప్పుడు రంగారావు గారికి తన భార్య చెప్పిన మాటలు ఎంత నిజమో అర్థమయ్యాయి. అప్పుడే ఆయన ఒక చిన్న పథకం వేశారు.
ఒకరోజు తన పాత బీరువాలో నుంచి ఒక తాళం వేసిన చెక్క పెట్టెను బయటకు తీశారు. కొడుకులు ఇద్దరూ చూస్తుండగా దాన్ని జాగ్రత్తగా తుడుస్తూ, రవి, కిరణ్, ఇది నా దగ్గర ఉన్న రహస్య ఆస్తి. మీ అమ్మకు కూడా దీని గురించి తెలియదు. నేను ఉన్నంత కాలం దీన్ని ఎవరూ ముట్టుకోకూడదు. నా ఆఖరి రోజున నా సంతకంతో ఇది ఎవరికి చెందాలో రాసి ఉంచుతాను అని చెప్పారు.
ఆ రోజు నుండి పరిస్థితి మొత్తం మారిపోయింది. ఆ పెట్టెలో ఏముందో అన్న ఆశతో కొడుకులు, కోడళ్లు రంగారావు గారిని కంటికి రెప్పలా చూసుకోవడం మొదలుపెట్టారు. ఆయనకు ఇష్టమైన వంటలు చేయడం, ఆయనతో సమయం గడపడం వంటివి పోటీ పడి మరీ చేశారు. కొన్నేళ్ల తర్వాత రంగారావు గారి ఆరోగ్య పరిస్థితి విషమించింది. ఆయన తన ఆఖరి నిమిషంలో కొడుకులను దగ్గరికి పిలిచి ఆ పెట్టె తాళం చెవి ఇచ్చారు.
రంగారావు గారు కన్నుమూసిన తర్వాత, కొడుకులిద్దరూ దుఃఖాన్ని కూడా మర్చిపోయి, ఆత్రుతగా గదిలోకి వెళ్లి ఆ పెట్టెను తెరిచారు.
లోపల అందరూ ఊహించినట్లు నిధి లేదు. పైన ఒక తెల్లటి కవరు, దాని కింద బరువైన రాళ్లు ఉన్నాయి. వణుకుతున్న చేతులతో రవి ఆ ఉత్తరాన్ని తెరిచి చదవడం మొదలుపెట్టాడు.
అందులో ఇలా ఉంది: రవి, కిరణ్, ఈ పెట్టెలో ఉన్నవి కేవలం రాళ్లే. కానీ ఈ రాళ్లు నాకు నచ్చిన పదార్థాలను పెట్టిచ్చాయి, నాకు దక్కాల్సిన గౌరవాన్ని ఇప్పించాయి. మీ అమ్మ హెచ్చరించినప్పుడు నేను నమ్మలేదు, కానీ ఆస్తి లేని తండ్రి తన సొంత ఇంట్లోనే పరాయివాడు అవుతాడని నాకు అర్థమవ్వడానికి ఎంతో కాలం పట్టలేదు. మీరు నా దగ్గరికి వచ్చింది నా మీద ప్రేమతో కాదు, ఈ రాళ్ల మీద ఉన్న ఆశతో అని తెలిసినా, ఆ నటనే నాకు ఆఖరి రోజుల్లో కాస్త ఓరటనిచ్చింది. మీరు నా శవయాత్రకు మోసే ఈ రాళ్ల బరువు కంటే, నా మనసు మీద ఉన్న బాధా బరువు చాలా పెద్దది. ఆస్తి కంటే ఆత్మీయత గొప్పదని ఇప్పటికైనా గ్రహిస్తారని కోరుకుంటున్నాను.
ఆ ఉత్తరం చదువుతుంటే రవి, కిరణ్ ల కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి. ఆ రాళ్లు వారి చేతుల్లో నుంచి జారి కింద పడ్డాయి. తమ తండ్రిని బతికున్నప్పుడు ప్రేమించలేకపోయామని, ఆయన ఆఖరి వరకు ఒక అభద్రతాభావంతో బతికారని తెలిసి వారి గుండెలు పగిలాయి. ఆస్తి కోసం వారు చేసిన నాటకం ముందు, తండ్రి వేసిన ఈ నాటకం వారి కళ్లు తెరిపించింది.
తమ తండ్రి నేర్పిన ఈ ఆఖరి పాఠం వారి జీవితంలో ఎప్పటికీ మర్చిపోలేని గాయంగా మిగిలిపోయింది.
***
వసుంధర రాణి మునిపల్లె గారి కొన్ని ఇతర రచనలు( కథ పేరు పైన క్లిక్ చేయండి.):
వసుంధర రాణి మునిపల్లె గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
విజయదశమి 2026 కథల పోటీల వివరాల కోసం
ఉగాది షడ్రుచుల కథల పోటీల వివరాల కోసం
మేము నిర్వహించే వివిధ పోటీలలో రచయితలకు బహుమతులు అందించడంలో భాగస్వాములు కావాలనుకునే వారు వివరాల కోసం story@manatelugukathalu.com కి మెయిల్ చెయ్యండి.
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత్రి పరిచయం: వసుంధర రాణి మునిపల్లె
నాకు ఈ సదవకాశం ఇచ్చినందుకు ధన్యవాదములు.
నేనొక హౌస్ వైఫ్ ని నాకు కథలు రాయడం ఒక హాబీ.
ఇంతకుముందు జాగృతి లాంటి పత్రికలలో కథలు ప్రచురితమయ్యాయి. ఇంకా కొన్ని కథలు పరిశీలనలో ఉన్నాయి.
Comments