చీకటిలో వెలుగు
- Dr. Krishna Kumar Vepakomma
- 1 hour ago
- 4 min read
అవయవదానం కథ, organ donation Telugu story, Telugu emotional story, అవయవదానం అవగాహన, inspirational Telugu story, human values Telugu story, organ transplant awareness Telugu
Chikatilo Velugu - Telugu Inspirational Story | Dr. Krishna Kumar Vepepakomma
చీకటిలో వెలుగు - తెలుగు ప్రేరణాత్మక కథ | డా. కృష్ణ కుమార్ వేపకొమ్మ
Published in manatelugukathalu.com on 26/05/2026
హైదరాబాద్ నగర శివారులోని శాంతినగర్ కాలనీలో నివసించే మధ్యతరగతి కుటుంబానికి చెందిన ప్రవీణ్ అనే యువకుడి జీవితం ఎంతో ప్రశాంతంగా సాగుతోంది. అతని తండ్రి వెంకటేశ్ ఒక ప్రైవేట్ కంపెనీలో అకౌంటెంట్గా పనిచేస్తున్నాడు. తల్లి సుమతి ఒక గృహిణి. ఒకే ఒక్క కుమారుడు కావడంతో, తమ కలలన్నీ ప్రవీణ్పైనే పెట్టుకున్నారు.
………………………
ప్రవీణ్ చిన్నప్పటి నుంచే సున్నితమైన మనసు కలవాడు. ఎవరికైనా కష్టం వస్తే వెంటనే స్పందించే స్వభావం, తన దగ్గర ఉన్నదాన్ని ఇతరులతో పంచుకునే అలవాటు అతనికి ఉండేది.
“మన వల్ల ఎవరికైనా ఉపయోగం జరిగితేనే జీవితానికి నిజమైన అర్థం ఉంటుంది,” అని అతను తరచూ తన తల్లిదండ్రులతో చెప్పేవాడు.
………………………
ఇంజినీరింగ్ కాలేజీలో చేరిన తర్వాత అతని జీవితం కొత్త ఉత్సాహంతో ముందుకు సాగింది. కొత్త పరిచయాలు, కొత్త ఆశయాలు, భవిష్యత్తుపై కొత్త కలలు అతని ఆలోచనలకు ఎప్పుడూ కొత్త ఉత్సాహాన్ని ఇచ్చేవి.
తల్లిదండ్రులు అతను మంచి ఉద్యోగం సంపాదించి కుటుంబ పరిస్థితిని మెరుగుపరుస్తాడని ఆశగా ఎదురుచూస్తున్నారు. ప్రవీణ్ కూడా వారి ఆశలను నెరవేర్చాలనే సంకల్పంతో కష్టపడి చదువుతున్నాడు. ఇంటికి వచ్చిన ప్రతిసారి తండ్రితో భవిష్యత్తు ప్రణాళికల గురించి చర్చించడం, తల్లికి చిన్న చిన్న పనుల్లో సహాయం చేయడం అతని దినచర్యగా మారింది.
………………………
ఒక ఉదయం, జోరుగా కురుస్తున్న వానలో ప్రవీణ్ కాలేజీకి బైక్పై బయలుదేరాడు. రోడ్లు తడిగా ఉండటంతో ట్రాఫిక్ నెమ్మదిగా సాగుతోంది. అదే సమయంలో ఎదురుగా వేగంగా వస్తున్న లారీ అదుపుతప్పి ప్రవీణ్ వైపు దూసుకొచ్చింది. క్షణాల్లోనే ఘోర ప్రమాదం చోటుచేసుకుంది.
చుట్టుపక్కల వారు పరుగెత్తుకొచ్చి, రక్తంతో తడిసిన ప్రవీణ్ని అంబులెన్స్లో ఆసుపత్రికి తరలించారు. ఆ దృశ్యం చూసిన ప్రతి ఒక్కరూ తీవ్ర షాక్లో మునిగిపోయారు.
ఆసుపత్రిలో వెంటనే అత్యవసర చికిత్స ప్రారంభమైంది. డాక్టర్లు గంటల తరబడి శ్రమించారు. ఆపరేషన్ థియేటర్ బయట వెంకటేశ్, సుమతి నిశ్శబ్దంగా కూర్చుని ప్రతి క్షణాన్ని భయంతో గడిపారు. వారి కళ్లలో కన్నీళ్లు ఆగడం లేదు. ప్రతి సెకను ఒక యుగంలా భారంగా అనిపిస్తోంది.
చివరికి డాక్టర్ బయటకు వచ్చి మెల్లగా,“మేము అన్ని ప్రయత్నాలు చేశాం… కానీ ప్రవీణ్ని కాపాడలేకపోయాం,” అన్నాడు.
ఆ మాట వినగానే సుమతి అక్కడికక్కడే కుప్పకూలిపోయింది.
వెంకటేశ్కు ఏం మాట్లాడాలో అర్థం కాలేదు. కొడుకు ఇక లేడన్న నిజం వారి జీవితాన్ని ఒక్కసారిగా చీకటిలోకి నెట్టేసింది. ఆసుపత్రి గదిలో నిశ్శబ్దం నెలకొంది. వారి కళ్లలో కన్నీళ్లు మాత్రం ఆగలేదు.
………………………
కొద్ది గంటల తర్వాత ఆసుపత్రి ట్రాన్స్ప్లాంట్ కోఆర్డినేటర్ డాక్టర్ అరవింద్ వారిని కలిశాడు. వారి బాధను అర్థం చేసుకుంటూ ఆయన నెమ్మదిగా మాట్లాడటం ప్రారంభించాడు.
“మీ కుమారుడి శరీరంలో కొన్ని అవయవాలు ఇంకా సజీవంగానే పనిచేస్తున్నాయి. గుండె, కిడ్నీలు, కాలేయం, కళ్ల వంటి అవయవాలు అవసరమైన రోగులకు ప్రాణాలను అందించగలవు. మీరు అంగీకరిస్తే… ప్రవీణ్ ఈ లోకంలో లేకపోయినా, అతని ద్వారా ఇంకొంతమందికి కొత్త జీవితాన్ని ప్రసాదించవచ్చు,” అని ఆయన మృదువుగా అన్నాడు.
ఆ మాటలు విన్న వెంటనే ప్రవీణ్ తండ్రి వెంకటేశ్ ఒక్క క్షణం నిశ్శబ్దంగా నిలిచిపోయాడు. ఒకవైపు తీవ్రమైన షాక్, మరోవైపు అయోమయం అతన్ని చుట్టుముట్టాయి. సుమతి అయితే పూర్తిగా భావోద్వేగానికి లోనైంది. కన్నీళ్ల మధ్య ఆమె ఆవేదనగా,“నా కొడుకును… ముక్కలుగా చేయమంటారా?” అని అడిగింది.
కోఆర్డినేటర్ నెమ్మదిగా, మృదువైన కంఠంతో,“ఇది శరీరాన్ని విడగొట్టడం కాదు… ఇది జీవితాలను కొనసాగించడం. మీ కుమారుడు ప్రవీణ్ ఇక తిరిగి రాడని మనకు తెలుసు. కానీ అతను మన మధ్య లేకపోయినా, అతని అవయవ దానం మరెన్నో ప్రాణాల్లో కొత్త వెలుగును నింపగలదు,” అని అన్నాడు.
ఆ మాటలు విన్న ప్రవీణ్ తల్లిదండ్రులు నిశ్చేష్టులయ్యారు. కొంతసేపు ఎవరూ ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడలేదు. గదంతా నిశ్శబ్దం అలుముకుంది…
ఆ రాత్రి వెంకటేశ్కు నిద్ర పట్టలేదు. అతని మనసంతా ప్రవీణ్ చిన్నప్పటి నుంచి చెప్పిన ఒక మాట పదే పదే మారుమోగుతోంది—“మన దగ్గర ఉన్నది ఇతరులకు ఉపయోగపడితేనే జీవితానికి నిజమైన విలువ ఉంటుంది,” అని.
ఆ మాటలు అతని హృదయాన్ని మరింత కలిచివేశాయి.
సుమతి కూడా ఏడుస్తూనే అదే ఆలోచనలో మునిగిపోయింది. తమ కొడుకు నిజంగా అలా కోరుకునేవాడా అన్న ప్రశ్న ఆమె మనసును నిరంతరం వేధిస్తోంది.
………………………
మరుసటి రోజు ఉదయం, ఇద్దరూ గుండె నిబ్బరం చేసుకుని, ఎంతో భారమైన మనసుతో ఒక నిర్ణయానికి వచ్చారు. కన్నీళ్ల మధ్యే అవయవ దానానికి అంగీకారం తెలిపారు. ఆ నిర్ణయం వారి హృదయాలను తీవ్రంగా కలిచివేసింది… కానీ చివరకు వారు ధైర్యంగా ముందడుగు వేశారు.
డాక్టర్లు వెంటనే అవసరమైన ప్రక్రియలు ప్రారంభించారు. చట్టపరమైన అనుమతులు తీసుకుని, ప్రవీణ్ అవయవాలను ఎదురుచూస్తున్న పలువురు రోగులకు మార్పిడి చేశారు.
విధి ఎంత విచిత్రం… అదే రోజు, వేర్వేరు ఆసుపత్రుల్లో ఉన్న పలువురు వ్యక్తులు ప్రవీణ్ ప్రసాదించిన అవయవాలతో కొత్త జీవితాన్ని పొందారు.
ఒక మధ్యవయస్కుడికి గుండె మార్పిడి జరిగి జీవితం తిరిగి లభించింది. కిడ్నీ సమస్యలతో బాధపడుతున్న ఒక యువతి మళ్లీ సాధారణ జీవితాన్ని ప్రారంభించింది. కాలేయ వ్యాధితో పోరాడుతున్న మరో వ్యక్తికి కొత్త ఆశ దొరికింది. కంటి చూపు కోల్పోయిన ఇద్దరి జీవితాల్లో తిరిగి వెలుగు నిండింది. ప్రవీణ్ జీవితం ముగిసిపోయినా… అతని అవయవాలు మరెన్నో జీవితాల్లో కొత్త ఆశలను వెలిగించాయి.
ఒక జీవితం ముగిసిన చోట, అనేక జీవితాలు కొత్తగా ప్రారంభమయ్యాయి.
ఆ క్షణంలో మానవత్వం ఎంత గొప్పదో అందరికీ అర్థమైంది.
………………………
రోజులు గడిచాయి. ప్రవీణ్ లేని బాధ వాళ్ల మనసుల్లో ఇంకా అలాగే ఉంది. కానీ అతని అవయవ దానం వల్ల మరికొందరు జీవిస్తున్నారన్న ఆలోచన ఆ కుటుంబానికి కొంత ఓదార్పునిచ్చింది.
మూడు నెలల తర్వాత ఆసుపత్రి నుండి వెంకటేశ్కు ఒక కాల్ వచ్చింది.
“మీ కుమారుడి అవయవం పొందిన వ్యక్తి మిమ్మల్ని కలవాలని కోరుతున్నారు,” అని ఫోన్లో తెలిపారు.
మరుసటి రోజు వెంకటేశ్, సుమతి ఆసుపత్రికి వెళ్లారు. అక్కడ ఒక మధ్యవయస్కుడు భావోద్వేగంతో వారి కోసం ఎదురుచూస్తూ నిలబడి ఉన్నాడు.
ఆరోగ్యంగా కనిపిస్తున్నా, అతని కళ్లలో కృతజ్ఞతతో నిండిన గాఢమైన భావోద్వేగం కనిపిస్తోంది. వెంకటేశ్ చేతులు పట్టుకుని, అతను భారమైన గొంతుతో అన్నాడు—
“మీ కుమారుడి గుండె ఇప్పుడు నా లోపల కొట్టుకుంటోంది… నేను మళ్లీ నా కుటుంబంతో జీవించగలుగుతున్నాను. నా పిల్లలతో ఆడుకుంటున్నాను. ఇది నాకు మీ అబ్బాయి ప్రసాదించిన రెండో జీవితం,” అన్నాడు.
ఆ మాటలు విన్న సుమతి కన్నీళ్లు ఆపుకోలేకపోయింది. ఈసారి అవి బాధతో వచ్చిన కన్నీళ్లు కావు… మనసు లోతుల్లో నుంచి పొంగిన ఉపశమనం, నిశ్శబ్ద కృతజ్ఞతతో నిండినవి.
ఆ క్షణంలో వెంకటేశ్కు ఒక విషయం స్పష్టంగా అర్థమైంది. తమ కుమారుడు శారీరకంగా దూరమైనప్పటికీ, అతని జీవితం ముగియలేదు. అది ఇతరుల జీవితాల్లో వెలుగుగా కొనసాగుతూనే ఉంది… అదే నిజమైన జీవితం.
………………………
ప్రవీణ్ చేసిన అవయవ దానం వార్త చుట్టుపక్కల అంతా వ్యాపించింది.
అవయవ దానం పట్ల భయం, సందేహాలతో ఉన్న అనేక మంది తమ అభిప్రాయాన్ని మార్చుకున్నారు. ఇది కేవలం ఒక వైద్య ప్రక్రియ కాదని, ఒక లోతైన మానవత్వ నిర్ణయం అని వారికి అర్థమైంది.
ఒక సమావేశంలో ప్రవీణ్ తండ్రి వెంకటేశ్ భావోద్వేగంతో మాట్లాడుతూ, “మేము మా కొడుకును కోల్పోయాం… కానీ అతను ఇతరుల జీవితాల్లో ఇంకా జీవిస్తూనే ఉన్నాడు. అతను లేని లోటును ఇది కొంతవరకు భర్తీ చేసింది… ఇది అతని కొనసాగింపు,” అన్నాడు.
ఆ కుటుంబంలో ప్రవీణ్ భౌతికంగా లేకపోయినా… అతని జీవితం మాత్రం అనేక మంది హృదయాల్లో వెలుగై కొనసాగుతూనే ఉంది.
“అవయవదానం – ఒక జీవితానికి ముగింపు కాదు, అనేక జీవితాల ఆరంభం.”
అదే కదా… చీకటి వెలుగులు.
———————————
డా. కృష్ణకుమార్ వేపకొమ్మ
***
డా. కృష్ణ కుమార్ వేపకొమ్మ గారి కొన్ని ఇతర రచనలు:
డా. కృష్ణ కుమార్ వేపకొమ్మ గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
మేము నిర్వహించే వివిధ పోటీలలో రచయితలకు బహుమతులు అందించడంలో భాగస్వాములు కావాలనుకునే వారు వివరాల కోసం story@manatelugukathalu.com కి మెయిల్ చెయ్యండి.
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx/docs రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత పరిచయం:
నమస్కారం,
నేను డా. వేపకొమ్మ కృష్ణకుమార్, జువాలజీ లో డాక్టరేట్ పొందిన విశ్రాంతి ప్రొఫెసర్; మాజీ ప్రిన్సిపల్. విద్యారంగంలో 30 సంవత్సరాల పైగా అనుభవం కలిగి, పుస్తక రచయిత, పరిశోధక, విద్యా నిపుణుడిగా సేవలందించాను. ప్రస్తుతం పలు ప్రముఖ పత్రికల్లో కాలమిస్టుగా సామాజిక, విద్యా, సమకాలీన అంశాలపై విశ్లేషణాత్మక వ్యాసాలు రాస్తూ ప్రజల్లో చైతన్యం కలిగిస్తున్నాను.
మీ సంస్థలో నా అనుభవాన్ని ఉపయోగించి గుణాత్మక, ఆసక్తికర వ్యాసాలు అందించగలనని తెలియజేయడం నాకు సంతోషంగా ఉంది.
డాక్టర్ కృష్ణ కుమార్ వేపకొమ్మ
ప్రొఫెసర్ & ప్రిన్సిపాల్ (రిటైర్డ్)
వార్తాపత్రిక కాలమిస్ట్
రాజీవ్ నగర్, హైదరాబాద్
Comments