జీవితం… భగవంతుడు ఇచ్చిన ప్రశ్నాపత్రం
- Routhu Srinivasa rao
- 1 hour ago
- 5 min read
Jeevitham Bhagavanthudu Ichhina Prasnapathram - Telugu Emotional Story | Routhu Srinivasa rao
జీవితం… భగవంతుడు ఇచ్చిన ప్రశ్నాపత్రం - తెలుగు భావోద్వేగ కథ | రౌతు శ్రీనివాసరావు
Publishes in manatelugukathalu.com on 31/08/2026
“మనిషి జీవితంలో గొప్పదనం ఎంత సంపాదించామన్నదిలో లేదు… ఎంతమంది కన్నీళ్లను తుడిచామన్నదిలో ఉంది.”
మనిషి వెళ్లిపోతాడు… మనిషి చేసిన మానవత్వం మాత్రం మిగిలిపోతుంది. 🙏
ఈరోజు శనివారం… ఆఫీస్ ముగించుకుని ఇంటికి వస్తుండగా, చాలా రోజులుగా పరిచయం ఉన్న ఒక యువకుడు ఎదురయ్యాడు. ముఖమంతా దిగులు… కళ్లలో ఏదో చెప్పలేని ఆందోళన… నన్ను చూసిన వెంటనే దగ్గరకు వచ్చాడు. “ఏమైంది స్వామీ?” అని అడిగాను.
కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉండి, “సార్… నాకు దూర ప్రాంతాలకు క్యాంప్ డ్యూటీలకు వెళ్లాల్సి వస్తోంది. కానీ నాకు ఆఫీసులోనే ఉండాలని ఉంది. ఇటీవలే మా అమ్మ చనిపోయింది. మా నాన్నకు బ్రెయిన్ స్ట్రోక్ వచ్చింది. ఆయన్ని చూసుకోవాల్సిన బాధ్యత నాదే సార్…” అన్నాడు.
ఆ మాట విన్న క్షణం నా మనసు భారమైంది. ఒకవైపు ఉద్యోగ బాధ్యత… మరోవైపు కన్నతండ్రి బాధ్యత. ఉద్యోగాన్ని వదులుకోలేడు… తండ్రిని ఒంటరిగా వదిలి వెళ్లలేడు. అతని కళ్లలో కనిపించింది భయం కాదు… తండ్రిపై ఉన్న ప్రేమ.
“నువ్వు సోమవారం నా దగ్గరకు రా. నీ పరిస్థితిని వివరిస్తూ మీ అధికారికి ఒక లేఖ రాద్దాం. కొంతకాలం ఆఫీసులోనే ఉండేలా ప్రయత్నిద్దాం. అవసరమైతే మీ నాన్నను చూసుకోవడానికి ఒక సహాయకుడిని ఏర్పాటు చేసుకునే మార్గం కూడా చూద్దాం” అని చెప్పాను.
అతను వెళ్లిపోయాడు… కానీ అతని ముఖం మాత్రం నా మనసులోనే ఉండిపోయింది. అతని కళ్లలో ఒక ప్రశ్నార్థకం కనిపించింది. “సార్… నా బాధను అర్థం చేసుకుని నాకు సహాయం చేయగలరా?” అని అడగకుండానే అడిగినట్టుగా అనిపించింది.
ఆ క్షణంలో నాకు ఒక్కటే అనిపించింది—
“మనిషికి మనిషే కొన్నిసార్లు భగవంతుడు పంపే చేయూత.”
జీవితం నిజంగా విచిత్రమైనది. ఎవరి జీవితంలో ఎప్పుడు ఏ పరీక్ష వస్తుందో ఎవరికీ తెలియదు. పిల్లల కోసం తల్లిదండ్రులు తమ జీవితాన్నే త్యాగం చేస్తారు. తమ కడుపు నింపుకోవడం కంటే పిల్లల కడుపు నింపడానికే ఎక్కువగా ఆలోచిస్తారు. తాము చిరిగిన బట్టలు వేసుకున్నా, పిల్లలకు కొత్త బట్టలు కొనిస్తారు. తాము ఎండలో కాలిపోయినా, పిల్లలు నీడలో ఉండాలని కోరుకుంటారు. తమ కలలను పక్కనపెట్టి, పిల్లల కలలకు రెక్కలు తొడుగుతారు.
అలాంటి ఒక పేద రైతు నాకు గుర్తుకొస్తున్నాడు. చిన్న పొలం… పెద్ద కుటుంబం… ఆదాయం కుటుంబానికి సరిపోకపోతే, ఇంట్లోనే పచ్చళ్లు, తలకపిండి వడియాలు మంచిగా చేసి అమ్మేవాడు.
ఆ రైతుకు ఇద్దరు ఆడపిల్లలు. “నా పిల్లలు నేను పడిన కష్టాలు పడకూడదు” అనేది అతని కోరిక. ప్రభుత్వం నుంచి వచ్చిన చిన్నచిన్న సహాయాలను కూడా సద్వినియోగం చేసుకున్నాడు. పొలం మీద కష్టపడ్డాడు. పచ్చళ్లు అమ్మాడు. వడియాలు అమ్మాడు. శ్రమించాడు. కానీ తన పిల్లల చదువుకు మాత్రం ఎప్పుడూ వెనకడుగు వేయలేదు.
కాలం గడిచింది. ఆ ఇద్దరు ఆడపిల్లలు చదువుకుని మంచి స్థాయికి ఎదిగారు. చివరకు విదేశాలకు వెళ్లి స్థిరపడ్డారు. ఒకప్పుడు రెండు పూటల భోజనం కోసం కష్టపడిన ఆ తండ్రి, తన పిల్లలు విదేశాల్లో నిలదొక్కుకున్నారని చూసి గర్వంతో కన్నీళ్లు పెట్టుకున్నాడు.
కానీ ఆ తండ్రి దగ్గర ఉన్న గొప్ప సంపద డబ్బు కాదు… నిజాయితీ.
పేదరికం అతన్ని ఎన్నోసార్లు పరీక్షించింది. అయినా తాను చేసే పనిలో మోసం చేయలేదు. పచ్చళ్లు అమ్మేటప్పుడు నాణ్యతలో మోసం చేయలేదు. రైతుగా పంటలో కల్తీ చేయలేదు. తక్కువ సంపాదించినా తన వృత్తిని దైవంగా భావించాడు.
“పేదరికం నా ఇంట్లో ఉండొచ్చు… కానీ మోసం నా చేతుల్లో ఉండకూడదు.”
అదే అతని జీవితం నేర్పిన గొప్ప పాఠం.
కానీ ఇదే సమాజంలో మరో వర్గం కూడా ఉంది. ప్రజల అమాయకత్వాన్ని ఆసరాగా చేసుకుని, లంచాలతో ఎదిగి, బలహీనుల కన్నీళ్ల మీద భవనాలు కట్టుకునే వారు ఉన్నారు. అధికారాన్ని సేవగా కాకుండా స్వార్థానికి ఉపయోగించుకునే వారు ఉన్నారు. తమ చేతిలో ఉన్న చిన్న అధికారాన్ని కూడా పెద్ద ఆయుధంలా భావించి, తమ ముందు నిలబడిన సామాన్యుడిని ఇబ్బంది పెట్టేవారు ఉన్నారు.
వారికి ఒక విషయం గుర్తుండాలి—
“ఎంత ఎత్తుకు ఎదిగినా… మనిషి చేసిన పని అతని నీడలా అతని వెంట వస్తుంది. ఇతరులను మోసం చేసి సంపాదించిన విజయం, విజయం కాదు… అది కాలం ఇచ్చిన తాత్కాలిక అవకాశం మాత్రమే.”
లంచం తీసుకుని కట్టుకున్న ఇల్లు పెద్దదై ఉండవచ్చు. అమాయకుడిని మోసం చేసి సంపాదించిన డబ్బు ఎక్కువై ఉండవచ్చు. అధికారంతో సంపాదించిన పేరు గొప్పగా కనిపించవచ్చు. కానీ మనసాక్షి ముందు నిలబడినప్పుడు ఆ సంపదకు విలువ ఉండదు.
“ఇతరుల బలహీనతను మెట్టుగా చేసుకుని పైకి ఎక్కినవాడు… ఒకరోజు అదే మెట్టు కూలిపోవడం చూస్తాడు.”
కర్మ అనే న్యాయస్థానానికి సాక్షులు అవసరం లేదు. అక్కడ ఫైళ్లు పోవు… సాక్ష్యాలు మాయమవ్వవు. తీర్పు ఆలస్యం కావచ్చు… కానీ తప్పదు.
ఇటీవల సామాజిక మాధ్యమాల్లో కనిపించిన ఒక సంఘటన కూడా మనసును కలచివేసింది. తండ్రి అంత్యక్రియలకు స్వయంగా హాజరు కాలేక, ఆ కార్యక్రమాన్ని ఆన్లైన్ ద్వారా నిర్వహించుకున్న కుమార్తెల గురించి చర్చ జరిగింది. ఆ సంఘటనను చూసిన సమాజం ఒక ప్రశ్న వేసుకుంది— జీవితమంతా పిల్లల కోసం త్యాగం చేసిన తండ్రికి, చివరి సమయంలో పిల్లల సాన్నిధ్యం దక్కకపోవడం ఎంత విషాదకరం?
అయితే అదే సమయంలో సమాజం పూర్తిగా రాతిగా మారిపోలేదని చెప్పే మానవత్వపు ఉదాహరణలు కూడా కనిపించాయి. కొంతమంది మహానుభావులు ముందుకు వచ్చి సహాయం చేశారు. మనుషుల మధ్య ఇంకా మానవత్వం బతికే ఉందని నిరూపించారు.
అందుకే జీవితం గురించి ఒక గొప్ప నిజం మనకు అర్థమవుతుంది—
“భగవంతుడు అందరికీ ప్రశ్నపత్రం ఇస్తాడు… కానీ అందరికీ ఒకే ప్రశ్నపత్రం ఇవ్వడు.”
ఎవరికో సులభమైన ప్రశ్నలు… ఎవరికో కన్నీళ్లతోనే చదవాల్సిన కఠినమైన ప్రశ్నలు. ఎవరికో సంపద పరీక్ష… మరెవరికో పేదరికం పరీక్ష. ఎవరికో అధికారం పరీక్ష… ఇంకెవరికో అవమానం పరీక్ష. ఎవరికో కుటుంబం పరీక్ష… మరెవరికో ఒంటరితనం పరీక్ష.
కానీ అసలు పరీక్ష ప్రశ్నపత్రంలో ఉండదు… మన సమాధానంలో ఉంటుంది.
మనకు కష్టం వచ్చినప్పుడు మనం ఎలా నిలబడతాం? అధికారం వచ్చినప్పుడు మనం ఎలా ప్రవర్తిస్తాం? డబ్బు వచ్చినప్పుడు మనిషిని మరిచిపోతామా? పేదరికం వచ్చినప్పుడు నిజాయితీని అమ్ముకుంటామా? తల్లిదండ్రులు వృద్ధులైనప్పుడు వారిని భారంగా భావిస్తామా? మనకు సహాయం అవసరమైనప్పుడు మాత్రమే మానవత్వాన్ని గుర్తు చేసుకుంటామా?
ఇంకో విషయం కూడా మనం గుర్తుంచుకోవాలి. కోడలిని శాసిస్తూ, కొడుకు సంసారంలో అనవసరంగా జోక్యం చేసుకుంటూ, ఒక ఇంటి ప్రశాంతతను తమ అహంకారంతో నాశనం చేసే పెద్దలు కూడా ఉన్నారు. కొడుకు తన భార్యతో సంతోషంగా ఉండటం చూడలేని తల్లిదండ్రులు, కోడలిని తమ కొడుకుకు దూరం చేయాలని ప్రయత్నించే పరిస్థితులు కూడా ఉన్నాయి. అదే విధంగా కోడళ్లు కూడా ఉన్నారు.
“తల్లిదండ్రులను గౌరవించడం ఎంత గొప్ప బాధ్యతో… అదే విధంగా భార్యాభర్తల సంసారాన్ని గౌరవించడం కూడా అంతే గొప్ప బాధ్యత.”
కొడుకు తన తల్లిదండ్రులను ప్రేమించాలి… భార్యను కూడా గౌరవించాలి. తల్లిదండ్రులు తమ కొడుకును ప్రేమించాలి… అతని సంసారానికి కూడా విలువ ఇవ్వాలి. ఒకరి ప్రేమ కోసం మరొకరి జీవితాన్ని కాల్చేయడం కుటుంబం కాదు.
ఎందుకంటే మనసును కట్టేది గోడలు కాదు… మనుషుల మధ్య ఉన్న గౌరవం.
శరీరం తాత్కాలికం… సంపద తాత్కాలికం… పదవి తాత్కాలికం… అధికారం తాత్కాలికం… మనం గొప్పవాళ్లమని అనుకునే ఈ జీవితం కూడా తాత్కాలికమే.
“ఈరోజు మనదనుకున్నది… రేపు మన చేతుల్లో ఉండకపోవచ్చు. చివరికి మనం పట్టుకున్నదంతా విడిచిపెట్టి వెళ్లాల్సిందే.”
జీవితం ఒక నిజంలా కనిపించే భ్రమ. మన బంధాలు, మన బాధలు, మన సంతోషాలు, మన విజయాలు—కాలం అనే తెరపై కాసేపు కనిపించే దృశ్యాలు మాత్రమే. కానీ ఆ భ్రమలో కూడా ఒక గొప్ప నిజం ఉంది.
ప్రేమించాలి. బాధ్యతగా ఉండాలి. తల్లిదండ్రులను గౌరవించాలి. పిల్లలకు విలువలు నేర్పాలి. మన వృత్తిని దైవంగా భావించాలి. మనకు చేతనైనంతవరకు బాధలో ఉన్నవారికి సహాయం చేయాలి.
ఎందుకంటే మనం ఈ లోకాన్ని విడిచిపెట్టేటప్పుడు మనతో వచ్చేది మన బ్యాంకు బ్యాలెన్స్ కాదు… మన ఇల్లు కాదు… మన పదవి కాదు… మన అధికారం కాదు.
“మనతో పాటు వచ్చేది మన కర్మ… మన వెనుక మిగిలేది మనం చేసిన సత్కర్మ.”
అందుకే భయపడాల్సిన అవసరం లేదు… కానీ జాగ్రత్త అవసరం. జీవితం అనుభవించాలి… కానీ అహంకారంతో కాదు. సంపాదించాలి… కానీ మోసంతో కాదు. ఎదగాలి… కానీ మరొకరిని తొక్కి కాదు. అధికారంలో ఉండాలి… కానీ బలహీనుడి కన్నీటి మీద కాదు.
“మనిషి జీవితంలో గొప్పదనం ఎంత సంపాదించామన్నదిలో లేదు… ఎంతమంది కన్నీళ్లను తుడిచామన్నదిలో ఉంది.”
ఈరోజు ఆ యువకుడి తండ్రికి అతను అవసరం. రేపు అతనికి కూడా ఒకరి చేయి అవసరం కావచ్చు. ఈరోజు మనం మరొకరి కోసం నిలబడితే… రేపు మన కోసం కూడా ఎవరో ఒకరు నిలబడే అవకాశం ఉంటుంది. ఏదో ఒక ఉత్తరం రాసిచ్చానని తృప్తి, కానీ ఆ జ్ఞానాన్ని నాకు ఇచ్చిన ఆ దేవదేవునికి కృతజ్ఞతలు.
అయితే మంచి చేసేవారికి ఒక ఆశీర్వాదం ఉంటుంది.
“మనస్ఫూర్తిగా మంచి చేసేవారికి… భగవంతుడు ఎక్కడో ఒకచోట, ఎవరో ఒకరి రూపంలో సహాయం పంపిస్తాడు.”
కాబట్టి జీవితం మనల్ని ఎన్ని ప్రశ్నలు అడిగినా… మన సమాధానం మాత్రం నిజాయితీగా ఉండాలి.
భగవంతుడిని ప్రశ్నించకండి… ఆయన ఇచ్చిన పాత్రను నిజాయితీగా పోషించండి.
“జీవితం భగవంతుడు ఇచ్చిన ప్రశ్నపత్రం అయితే… మనం రాసే ప్రతి సమాధానం మన కర్మకు సంతకం.”
ఎవరైనా బాధలో కనిపిస్తే ఒక్కసారి మీలో మీరు అడగండి—
“నేను ఏమైనా సహాయం చేయగలనా?”
ఆ ఒక్క ప్రశ్న ఒకరి జీవితాన్ని మార్చవచ్చు.
ఎందుకంటే…
“భగవంతుడు మనకు ఎప్పుడూ నేరుగా కనిపించకపోవచ్చు… కానీ మన చేతులతో మరొకరి కన్నీరు తుడిపించేటప్పుడు మాత్రం ఆయన మనలోనే ఉంటాడు… మనల్ని గమనిస్తూనే ఉంటాడు.”
మనిషిగా పుట్టడం మన చేతుల్లో లేదు… కానీ మంచి మనిషిగా మిగలడం మాత్రం మన చేతుల్లోనే ఉంది.
జీవితం చిన్నదే… కానీ మనం చేసే మంచి పని దాని కంటే చాలా పెద్దది.
“మనిషి వెళ్లిపోతాడు… మనిషి చేసిన మానవత్వం మాత్రం మిగిలిపోతుంది.”
ఇక సెలవండి… ఏదో తోచింది రాశాను, అభిమానంతో చదివి ఆశీర్వదించండి.
ఓం నమః శివాయ 🙏
మరి ఉంటానండి.
మీ
ఆర్.ఎస్. రావు
***************************************
పాఠకులు ఇప్పుడు మా వాట్సాప్ ఛానల్ ఉచితంగా ఫాలో చెయ్యడం ద్వారా మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో ప్రచురింపబడే అన్ని కథలు, కవితలు, ప్రత్యేక వ్యాసాలు, సీరియల్ ఎపిసోడ్స్ వీటన్నిటికి సంబంధించిన లింక్స్ చూసి, కావలసిన వాటిని క్లిక్ చేసి చదువుకోవచ్చును.
మా whaatsApp ఛానల్ ను ఫాలో చెయ్యండి. మీ సన్నిహితులకు షేర్ చెయ్యండి.
రౌతు శ్రీనివాసరావు గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
మేము నిర్వహించే వివిధ పోటీలలో రచయితలకు బహుమతులు అందించడంలో భాగస్వాములు కావాలనుకునే వారు వివరాల కోసం story@manatelugukathalu.com కి మెయిల్ చెయ్యండి.
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత పరిచయం: రౌతు శ్రీనివాసరావు
నా పేరు రౌతు శ్రీనివాసరావు. నేను భారతీయ రైల్వేలో ఆఫీస్ సూపరింటెండెంట్గా విధులు నిర్వహిస్తున్నాను. కవితలు, కథలు చదవడం, రచించడం నా అభిరుచులు. సాహిత్యాన్ని ఆస్వాదిస్తూ, నా మనోభావాలను చిన్న చిన్న కథానికలుగా, కవితలుగా మలచే ప్రయత్నం చేస్తున్నాను. నా రచనలను చదివి మీ విలువైన అభిప్రాయాలు, ప్రోత్సాహం అందించాలని మనస్ఫూర్తిగా కోరుకుంటున్నాను. 🙏
Comments