వాళ్లు ఏమనుకుంటారో...
- Munipalle Vasundhara Rani
- 14 hours ago
- 5 min read
Vallu emanukuntunaro... - Telugu Emotional Family Story | Vasundhara Rani Munipalle
వాళ్లు ఏమనుకుంటారో... - తెలుగు భావోద్వేగ కుటుంబ కథ | వసుంధర రాణి మునిపల్లె
Published in manatelugukathalu.com on 30/08/2026
“వాళ్లు ఏమనుకుంటారో...” అనే ఆలోచనతో జీవితమంతా తన కోరికలను పక్కన పెట్టిన తరం గురించి ఈ కథ.
ఇతరుల గురించి ఇంతకాలం ఆలోచించిన తాను... తన గురించి ఎప్పుడైనా ఆలోచించిందా?
ఇది కేవలం ఒక తల్లి కథ కాదు. తమ కోరికలను, భావాలను, స్వాభిమానాన్ని పక్కన పెట్టి కుటుంబం కోసం బతికిన ఒక తరానికి అద్దం పట్టే కథ.
“అమ్మా... ఈ మాట చెప్పొచ్చా?” చిన్నప్పుడు ఆమె మనసులో తరచూ మెదిలే ప్రశ్న అది.
అమ్మ ఏం అనుకుంటుందో... నాన్న ఏం అనుకుంటారో... తాను మాట్లాడే మాట వాళ్లను బాధపెడుతుందేమో... తన వల్ల ఇంట్లో ఎవరికైనా ఇబ్బంది కలుగుతుందేమో... అందుకే మాట్లాడే ముందు ఒకటికి రెండుసార్లు ఆలోచించేది.
ఏదైనా కావాలనిపించినా వెంటనే అడిగేది కాదు. ఎవరైనా పెద్దవాళ్లు మాట్లాడుతుంటే మధ్యలో కలగజేసుకునేది కాదు. తనకు నచ్చని మాట వినిపించినా ఎదురు చెప్పేది కాదు. ఎందుకంటే ఆమెకు చిన్నప్పటి నుంచే ఒక విషయం బాగా తెలుసు— మన మాట కంటే ఎదుటివారి మనసు ముఖ్యం.
అది ఆమె ఒక్కరి అలవాటు కాదు. అరవైల్లో చివర, డెబ్బైల్లో పుట్టిన ఆ తరం మొత్తానికి అదే జీవన విధానం. వాళ్లు చిన్నప్పుడే నేర్చుకున్న మొదటి పాఠం— “నువ్వు కాదు... ముందు నీ వాళ్లు.”
అమ్మ అలసిపోయి ఉంటే, తన పని తానే చేసుకునేవాళ్లు. నాన్నకి డబ్బు కష్టం ఉంటే, తమ కోరికలను మర్చిపోయేవాళ్లు. ఇంట్లో పెద్దవాళ్లు కష్టపడుతుంటే చూస్తూ ఊరుకోకుండా, తమ వయసుకు మించిన పనులు చేసేవాళ్లు.
తమకు కొత్త బట్ట కావాలనిపించినా... “వద్దులే... ఉన్నదే బాగుంది.” అని చెప్పేవాళ్లు.
తమకు కావాల్సింది దొరకకపోయినా పెద్దగా బాధపడేవాళ్లు కాదు. ఎందుకంటే— అమ్మానాన్నలు బాధపడకూడదు. అంతే.
కాలం గడిచింది. ఆమెకు పెళ్లయింది. ఆమె జీవితంలోకి కొత్త బాధ్యతలు వచ్చాయి. భర్త. ఇల్లు. పిల్లలు. ఇప్పుడు ఆమె ఆలోచన మరింత పెద్దదైంది. “నా పిల్లలు నేను పడిన కష్టం పడకూడదు.” అదే ఆమె జీవిత లక్ష్యమైంది.
పిల్లలకు మంచి చదువు కావాలి. మంచి బట్టలు కావాలి. వాళ్లకు ఏ లోటూ ఉండకూడదు. వాళ్లు అడగకముందే వాళ్లకు కావాల్సినవి సమకూర్చాలని ప్రయత్నించింది.
తనకు కొత్త చీర కావాలనిపించినప్పుడు... “పిల్లల ఫీజులు ఉన్నాయి.” అనుకుంది.
తనకు విశ్రాంతి కావాలనిపించినప్పుడు... “పిల్లలకు పరీక్షలు ఉన్నాయి.” అనుకుంది.
తన ఆరోగ్యం బాగోలేకపోయినా... “ఏమీ లేదు... కొంచెం అలసట.” అని నవ్వింది.
పిల్లలు తన కష్టాన్ని చూడకూడదు. తాను పడిన బాధ వాళ్ల బాల్యంలోకి రావద్దు. తన కన్నీళ్లు వాళ్లకు కనిపించకూడదు. అందుకే వాళ్లు నిద్రపోయిన తర్వాతే ఆమె ఏడ్చేది. ఉదయం వాళ్లు లేవకముందే మళ్లీ నవ్వేది.
అమ్మలు అలా ఉంటారు. ముఖ్యంగా ఆ తరం అమ్మలు.
పిల్లలు పెద్దయ్యారు. చదువుకున్నారు. ఉద్యోగాల్లో స్థిరపడ్డారు. పెళ్లిళ్లు చేసుకున్నారు. తమ తమ జీవితాల్లో బిజీ అయిపోయారు.
ఆమె మాత్రం ఇంకా వాళ్ల గురించే ఆలోచించేది.
“వాళ్లకు ఇబ్బంది కలగకూడదు.”
“ఇప్పుడు ఫోన్ చేస్తే వాళ్లు బిజీగా ఉంటారేమో.”
“నేను అక్కడికి వెళ్తే వాళ్లకు పని పెరుగుతుందేమో.”
“ఇది అడిగితే వాళ్లకు ఇబ్బంది అవుతుందేమో.”
ఇలా...
పిల్లలు పెద్దవాళ్లు అయినా ఆమె మనసులో మాత్రం వాళ్లు ఇంకా చిన్న పిల్లలే.
తర్వాత మనవళ్లు వచ్చారు. ఇంట్లో మళ్లీ చిన్ననాటి నవ్వులు వినిపించాయి. ఆమెకు వాళ్లంటే ప్రాణం. వాళ్ల కోసం మళ్లీ వంటలు. వాళ్ల కోసం మళ్లీ కథలు. వాళ్ల కోసం మళ్లీ ఎదురు చూపులు.
కానీ...
ఒక రోజు ఆ ఇంట్లో ఆమెకు తెలియని ఒక కొత్త మార్పు కనిపించింది.
మనవడు ఫోన్ చూస్తూ కూర్చున్నాడు. ఆమె పక్కన కూర్చుని, “బాబూ... ఇంతసేపు ఫోన్ చూస్తే కళ్లకు ఇబ్బంది అవుతుంది కదా?” అని ప్రేమగా చెప్పింది.
మనవడు ఫోన్ నుంచి తల కూడా ఎత్తకుండా, “నానమ్మా... నీకేం తెలుసు?” అన్నాడు.
ఆమె ఒక్క క్షణం మౌనమైంది. “అవును... నాకు ఏం తెలుసు?” అని నవ్వేసింది.
మరో రోజు మనవరాలు ఏదో విషయం గురించి మాట్లాడుతోంది. ఆమె తన అనుభవంతో ఒక మాట చెప్పబోయింది.
“నానమ్మ, నీకు ఈ విషయాల గురించి తెలియదు. అందుకని నువ్వు మాట్లాడకుండా ఉంటే బాగుంటుంది.” అంది.
ఆ మాట పెద్దగా, కొత్తగా అనిపించలేదు. కానీ ఆమె గుండెలో మాత్రం ఏదో చిన్నగా విరిగింది.
ఎందుకంటే...
ఆమెకు నిజంగా ఏమీ తెలియదా? ఆమెకు టెక్నాలజీ తెలియకపోవచ్చు. ఇప్పటి ప్రపంచం ఎలా మారిపోయిందో తెలియకపోవచ్చు.
కానీ...
ఒక కుటుంబాన్ని నలభై సంవత్సరాలు మోసిన అనుభవం కూడా ఏమీ కాదా?
ఒక పిల్లవాడి ముఖం చూసి అతను బాధపడుతున్నాడో సంతోషంగా ఉన్నాడో తెలుసుకున్న అనుభవం ఏమీ కాదా?
భర్త నోట మాట బయటకు రాకముందే, ఆయన మనసులోని బాధను అర్థం చేసుకున్న సంవత్సరాలు ఏమీ కావా? పిల్లలు అడగకుండానే వాళ్ల అవసరాలు తీర్చిన రోజులు ఏమీ కావా?
ఆ రాత్రి ఆమె నిద్రపోలేదు. కిటికీ దగ్గర కూర్చుని బయటకు చూస్తూ ఉంది. చీకట్లో ఎక్కడో దూరంగా కుక్క మొరుగుతోంది. ఇంట్లో అందరూ నిద్రపోతున్నారు. ఆమె మాత్రం తన జీవితాన్ని ఒక్కసారి వెనక్కి తిరిగి చూసుకుంది.
చిన్నప్పుడు— “అమ్మ ఏమనుకుంటుంది?” పెళ్లయ్యాక— “భర్త, అత్తింటివారు ఏమనుకుంటారు?” పిల్లలు పుట్టాక— “పిల్లలు ఏమనుకుంటారు?” పిల్లలు పెద్దయ్యాక— “వాళ్లకు ఇబ్బంది అవుతుందేమో?” ఇప్పుడు మనవళ్లు వచ్చిన తర్వాత— “వాళ్లు ఏమనుకుంటారో?”
అంతే.
ఒక్కసారైనా... “నేను ఏమనుకుంటున్నాను?” అని తనను తాను అడగలేదు.
ఆ ప్రశ్న వచ్చిన వెంటనే ఆమె కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి. తన జీవితంలో అందరినీ చూసుకుంది. కానీ... తనను తాను మాత్రం చూసుకోలేదు.
మరుసటి రోజు కొడుకు ఆమె దగ్గరకు వచ్చాడు. “అమ్మా, ఏమైంది? నిన్నటి నుంచి ఏదో మౌనంగా ఉన్నావు.”
ఆమె కొద్దిసేపు అతని ముఖం చూసింది. ఎప్పటిలాగే “ఏమీ లేదు” అని చెప్పబోయి ఆగిపోయింది.
ఆ రోజు మొదటిసారి...
ఆమె తన బాధను దాచుకోలేదు. “నాన్నా...”
“చెప్పమ్మా.”
“నాకన్నీ తెలియకపోవచ్చు.”
కొడుకు నవ్వుతూ,
“అమ్మా, అదేం మాట?”
ఆమె మెల్లగా అంది—
“అవును. నాకు ఇప్పటి టెక్నాలజీ తెలియకపోవచ్చు. మీ పిల్లల ప్రపంచం ఎలా ఉందో పూర్తిగా తెలియకపోవచ్చు.
కానీ...
మీరు చిన్నప్పుడు జ్వరం వస్తే రాత్రంతా నిద్రపోకుండా కూర్చున్నది ఎవరో నాకు తెలుసు.
మీ నాన్నకు డబ్బు లేని రోజుల్లో నా కోరికలు ఎలా మానుకున్నానో నాకు తెలుసు.
మీ చదువు కోసం నేను ఎన్ని రోజులు కష్టపడ్డానో నాకు తెలుసు.
మీరు ఓడిపోయినప్పుడు మీకంటే ముందు నా గుండె ఎలా బాధతో విలవిల్లాడిందో నాకు తెలుసు.
మీరు గెలిచినప్పుడు మీకంటే ఎక్కువగా ఎవరు సంతోషించారో నాకు తెలుసు.
నాకు అన్నీ తెలియకపోవచ్చు.
కానీ...
మనుషుల్ని అర్థం చేసుకోవడం నాకు తెలుసు.
బాధను అర్థం చేసుకోవడం తెలుసు.
కష్టం తెలుసు.
ప్రేమ తెలుసు.
త్యాగం తెలుసు.
అన్నింటికంటే...
ఒక మనిషి తన వాళ్ల కోసం తనను తాను మర్చిపోయి బతకడం ఎలా ఉంటుందో నాకు తెలుసు.”
కొడుకు ఏమీ మాట్లాడలేకపోయాడు. ఆమె మాటల్లో కోపం లేదు. ఎవరినీ నిందించలేదు. అది కేవలం... ఒక తరం చెప్పుకోలేకపోయిన బాధ.
“అమ్మా... మేము నిన్ను బాధపెట్టామా?” అని కొడుకు అడిగాడు.
ఆమె నవ్వింది. “మీరు కాదు నాన్నా... మా తరమే అలా పెరిగింది.
మమ్మల్ని మేము ముందుకు పెట్టుకోవడం మాకు రాలేదు. ఎవరినీ బాధపెట్టకూడదు అని నేర్చుకున్నాం.
కానీ...
మనల్ని మనం బాధపెట్టుకోకూడదు అన్న మాట మాత్రం ఎవరూ నేర్పలేదు.”
కొడుకు ఆమె చేతిని పట్టుకున్నాడు. ఆమె చేతుల్లో వయసు కనిపిస్తోంది. కానీ ఆ చేతుల్లోనే అతని బాల్యం ఉంది.
ఆ రోజు సాయంత్రం ఆమె బయటికి వెళ్లింది. చాలా కాలంగా తనకు నచ్చిన ఒక చీర చూసి కూడా కొనకుండా తిరిగి వచ్చిన దుకాణం గుర్తొచ్చింది.
అక్కడికి వెళ్లి అదే రంగు చీరను తీసుకుంది. “అమ్మా, ఇది కొంచెం ఖరీదుగా ఉంది.” అని కొడుకు అన్నాడు.
ఆమె చిరునవ్వుతో, “తెలుసు.” “అయితే?” “ఈసారి నేను ఆలోచించలేదు.”
“ఏమని?”
ఆమె చీరను చేతిలోకి తీసుకుని అద్దంలో తనను తాను చూసుకుంది.
“వాళ్లు ఏమనుకుంటారో అని” అంది.
ఆ రోజు ఇంటికి వచ్చి చీర కట్టుకుంది. మనవడు చూసి, “నానమ్మా... చాలా బాగున్నావు!” అన్నాడు.
ఆమె నవ్వింది. అతన్ని దగ్గరకు తీసుకుని, “ధన్యవాదాలు బాబూ.” అంది.
ఈసారి అతను, “నానమ్మా, నీకేం తెలుసు?” అని ఏమీ అనలేదు. కానీ ఆమెకు మాత్రం అప్పటికే ఒక విషయం తెలిసిపోయింది.
జీవితమంతా ఇతరుల కోసం బతకడం గొప్ప విషయం.
కానీ...
తన ఉనికినే మరిచిపోయేంతగా ఇతరుల గురించి ఆలోచించడం త్యాగం కాదు. అది నెమ్మదిగా మన స్వాభిమానాన్ని కోల్పోవడం.
అరవైల్లో చివర, డెబ్బైల్లో పుట్టిన ఆ తరం...
ఎవరినీ బాధపెట్టకుండా బతికింది.
ఎవరినీ ఇబ్బంది పెట్టకుండా బతికింది.
తమ కోరికలను పక్కన పెట్టి బతికింది.
తమ కన్నీళ్లను దాచుకుని బతికింది.
తమ వాళ్ల కోసం బతికింది.
ఎప్పుడూ ఒకటే ఆలోచన
“వాళ్లు ఏమనుకుంటారో?”
అలా...
వాళ్ల జీవితాలు గడిచిపోయాయి.
కానీ ఇప్పుడు ఆ తరం చెప్పాల్సిన ఒకే ఒక్క మాట ఉంది.
“మమ్మల్ని మేము కూడా ఒకసారి మనుషుల్లా చూసుకోవాలనుకుంటున్నాం.”
ఎందుకంటే...
మన కోసం బతకడం స్వార్థం కాదు. మనల్ని మనం గౌరవించుకోవడం అహంకారం కాదు. మన బాధను చెప్పుకోవడం బలహీనత కాదు.
ఎన్నో సంవత్సరాలు అందరి కోసం బతికిన తర్వాత... చివరికి మనసు అడిగేది ఒక్కటే..
“అందరి గురించి ఆలోచించావు... మరి నా గురించి ఎప్పుడు ఆలోచిస్తావు?”
ఆ ప్రశ్నకు సమాధానం చెప్పేలోపే జీవితం ముగిసిపోకూడదు.
వాళ్లు ఏమనుకుంటారో అని బతికిన తరం... ఇకనైనా “నేను ఏమనుకుంటున్నాను?” అని తెలుసుకొని బతకాలి.
***
పాఠకులు ఇప్పుడు మా వాట్సాప్ ఛానల్ ఉచితంగా ఫాలో చెయ్యడం ద్వారా మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో ప్రచురింపబడే అన్ని కథలు, కవితలు, ప్రత్యేక వ్యాసాలు, సీరియల్ ఎపిసోడ్స్ వీటన్నిటికి సంబంధించిన లింక్స్ చూసి, కావలసిన వాటిని క్లిక్ చేసి చదువుకోవచ్చును.
మా whaatsApp ఛానల్ ను ఫాలో చెయ్యండి. మీ సన్నిహితులకు షేర్ చెయ్యండి.
వసుంధర రాణి మునిపల్లె గారి కొన్ని ఇతర రచనలు( కథ పేరు పైన క్లిక్ చేయండి.):
వసుంధర రాణి మునిపల్లె గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
విజయదశమి 2026 కథల పోటీల వివరాల కోసం
ఉగాది షడ్రుచుల కథల పోటీల వివరాల కోసం
మేము నిర్వహించే వివిధ పోటీలలో రచయితలకు బహుమతులు అందించడంలో భాగస్వాములు కావాలనుకునే వారు వివరాల కోసం story@manatelugukathalu.com కి మెయిల్ చెయ్యండి.
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత్రి పరిచయం: వసుంధర రాణి మునిపల్లె
నాకు ఈ సదవకాశం ఇచ్చినందుకు ధన్యవాదములు.
నేనొక హౌస్ వైఫ్ ని నాకు కథలు రాయడం ఒక హాబీ.
ఇంతకుముందు జాగృతి లాంటి పత్రికలలో కథలు ప్రచురితమయ్యాయి. ఇంకా కొన్ని కథలు పరిశీలనలో ఉన్నాయి.
Comments