జీవితం… ఒక తిరుగు ప్రయాణం
Jeevitham... Oka Thirugu Prayanam - Telugu Family Story | Gouthami Nayaneni
జీవితం… ఒక తిరుగు ప్రయాణం - తెలుగు కుటుంబ కథ | గౌతమి నాయనేని
Published in manatelugukathalu.com on 16/10/2026
తల్లిదండ్రుల త్యాగాలు, వృద్ధాప్య ఒంటరితనం, పిల్లల బాధ్యతలను హృదయానికి హత్తుకునేలా వివరించే తెలుగు భావోద్వేగ కుటుంబ కథ “జీవితం… ఒక తిరుగు ప్రయాణం.” మన కోసం జీవితమంతా ఎదురుచూసిన తల్లిదండ్రులను వారు ఉన్నప్పుడే ప్రేమించాలని ఈ కథ గుర్తుచేస్తుంది.
"నాన్నా… నాకు ఆ బొమ్మ కావాలి."
ఐదేళ్ల చిన్నారి అడిగిన ఆ మాటకు తండ్రి జేబులో ఉన్న డబ్బులు సరిపోలేదు. ఆ రోజు ఇంట్లో కూరగాయలు కూడా కొనాలి, రేపు స్కూల్ ఫీజు కట్టాలి, ఇంట్లో బియ్యం కూడా అయిపోతోంది.
కానీ కొడుకు ముఖంలో కనిపించిన ఆ చిన్న కోరికను చూసి తండ్రి ఏమీ ఆలోచించలేదు. తనకు ఇష్టమైన పాత గడియారాన్ని తీసి అమ్మేశాడు. సాయంత్రం కొడుకు చేతిలో బొమ్మ పెట్టాడు.
"నాన్నా… నువ్వు సూపర్!" అంటూ కొడుకు తండ్రి మెడ చుట్టూ చేతులు వేసి నవ్వాడు.
తండ్రి కూడా నవ్వాడు.
కానీ ఆ నవ్వు వెనుక ఒక చిన్న కోరిక ఉంది... 'నువ్వు పెద్దయ్యాక నన్ను కూడా ఇలాగే చూసుకుంటావురా…' అది మాత్రం ఆ చిన్నవాడికి అర్థం కాలేదు.
కాలం గడిచింది. ఆ చిన్నారి యవ్వనంలోకి అడుగుపెట్టాడు. ఇప్పుడు బొమ్మలు కాదు… కొత్త బట్టలు కావాలి, ఖరీదైన షూస్ కావాలి, ఫోన్ కావాలి, స్నేహితులతో బయట తిరగాలి!
తండ్రి సంపాదన మాత్రం అంతే. ఒకరోజు కొడుకు అడిగాడు: "నాన్నా… నాకు కొత్త ఫోన్ కావాలి."
"ఇప్పుడేనారా? పాతది ఇంకా బాగానే ఉంది కదా…"
"అందరి దగ్గర కొత్త ఫోన్లు ఉన్నాయి, నా దగ్గర మాత్రమే ఇది ఉంది!"
కొడుకు మాటల్లో ఉన్న అసంతృప్తిని చూసి తండ్రి మౌనంగా తన జేబు చూసుకున్నాడు.
మరుసటి రోజు కొడుకు చేతిలో కొత్త ఫోన్ ఉంది. తండ్రి మాత్రం ఆ నెల తనకు కొత్త చెప్పులు కొనుక్కోవడం మానేశాడు.
కొడుకు గమనించలేదు. ఎందుకంటే… పిల్లలకు తల్లిదండ్రులు చేసే త్యాగాలు కనిపించవు, వాళ్లు కోరుకున్నది దొరికిందా లేదా అన్నదే కనిపిస్తుంది!
చదువు పూర్తయింది, ఉద్యోగం వచ్చింది, ఇంట్లో పెళ్లి మాట వచ్చింది.
తండ్రి ఆనందించాడు, 'నా కొడుకు జీవితంలో స్థిరపడ్డాడు…' అని గర్వపడ్డాడు.
కొడుక్కి పెళ్లయింది, పిల్లలు పుట్టారు. ఇప్పుడు అతని ప్రపంచం పూర్తిగా మారిపోయింది.
ఒకప్పుడు తండ్రి చేతిని పట్టుకుని నడిచిన ఆ కొడుకు… ఇప్పుడు తన పిల్లల చేతులు పట్టుకుని నడిపిస్తున్నాడు. కానీ తండ్రి మాత్రం ఇంట్లో ఒక మూలన నెమ్మదిగా ఒంటరివాడవుతున్నాడు.
ఒకరోజు తండ్రి అడిగాడు… "రా, ఈ ఆదివారం ఇంట్లో ఉంటావా?"
"ఎందుకు నాన్నా?"
"ఏమీ లేదురా… నిన్ను చూడాలని."
కొడుకు నవ్వుతూ… "నాన్నా, ఈ ఆదివారం పిల్లల్ని బయటకు తీసుకెళ్లాలి. ఇంకోసారి వస్తాను," అన్నాడు.
తండ్రి ఏమీ అనలేదు. "సరేరా…" అన్నాడు.
ఆ తర్వాత కూడా ఎన్నో ఆదివారాలు వచ్చాయి, వెళ్లిపోయాయి. కానీ కొడుకు మాత్రం రాలేదు.
ఒకరోజు తండ్రికి పుట్టినరోజు. కొడుకు ఫోన్ చేశాడు.
"హ్యాపీ బర్త్‌డే నాన్నా!"
తండ్రి చాలా సంతోషించాడు. "థ్యాంక్యూ రా…" అని చెప్పి కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉన్నాడు. తర్వాత మెల్లగా అడిగాడు… "రేపు వస్తావా?"
కొడుకు వెంటనే అన్నాడు… "చూద్దాం నాన్నా… ఆఫీసులో పని ఉంది."
తండ్రి ఫోన్ పెట్టేశాడు. ఆ రోజు ఇంట్లో ఒంటరిగా కేక్ ముందు కూర్చున్నాడు. కొవ్వొత్తి వెలిగించాడు. కొద్దిసేపు ఆ జ్వాలను చూస్తూ ఉన్నాడు. తర్వాత తనలో తానే నవ్వుకున్నాడు… 'పుట్టినరోజు చేసుకునే వయసు దాటిపోయింది కదా…' అని కేక్ కట్ చేశాడు.
ఒక్క ముక్క తిన్నాడు. మిగిలిన కేక్ ఫ్రిజ్‌లో పెట్టాడు, ఎవరైనా వస్తారేమో అని!
కొన్ని నెలల తర్వాత… ఒక రాత్రి కొడుక్కి ఫోన్ వచ్చింది: "మీ నాన్నగారిని హాస్పిటల్‌కి తీసుకెళ్లాం, త్వరగా రండి!"
అతను పరుగెత్తుకుంటూ వెళ్లాడు. హాస్పిటల్ బెడ్‌పై తండ్రి చాలా బలహీనంగా ఉన్నాడు. కొడుకు పక్కన కూర్చుని చేయి పట్టుకున్నాడు.
"నాన్నా…"
తండ్రి కళ్లను తెరిచాడు. కొడుకును చూసి నవ్వి, "వచ్చావురా…" అన్నాడు.
ఆ రెండు మాటల్లో ఎన్నో నెలల ఎదురుచూపు ఉంది! కొడుకు కన్నీళ్లను ఆపుకోలేకపోయాడు.
"నాన్నా… నన్ను క్షమించు."
తండ్రి ఆశ్చర్యంగా చూశాడు. "ఎందుకురా?"
"నువ్వు ఎన్నిసార్లు పిలిచినా రాలేదు, నీతో కూర్చోలేదు, నీకు సమయం ఇవ్వలేదు…"
తండ్రి కొద్దిసేపు కొడుకు ముఖం చూస్తూ ఉన్నాడు. తర్వాత తన బలహీనమైన చేతిని కొడుకు తలపై పెట్టాడు.
"నువ్వు చిన్నప్పుడు నన్ను ఏది అడిగినా… నా దగ్గర ఉందా లేదా అని నేను ఎప్పుడూ ఆలోచించలేదు. ఎలాగైనా నీకు ఇవ్వాలనుకున్నాను. ఇప్పుడు నువ్వు పెద్దయ్యావు. నీకు నీ పిల్లలు ఉన్నారు, నీ బాధ్యతలు ఉన్నాయి. నన్ను మర్చిపోయావని కాదురా… నీ జీవితంలో నేను వెనక్కి వెళ్లిపోయానంతే!"
ఆ మాట విన్న కొడుకు గుండెలు పగిలిపోయాయి.
తండ్రి మళ్లీ అన్నాడు… "ఒక్కటే బాధ… నాకు డబ్బు కావాలనిపించినప్పుడు కాదు, నిన్ను చూడాలనిపించినప్పుడు కూడా నిన్ను అడగాల్సి వచ్చింది!"
కొడుకు తండ్రి చేతిని గట్టిగా పట్టుకున్నాడు. "ఇకపై ఎక్కడికీ వెళ్లను నాన్నా…"
తండ్రి చిన్నగా నవ్వి, "జీవితం మాట ఇచ్చినంత సులభంగా ఉండదురా…" అన్నాడు.
అది తండ్రి చివరి మాట అయింది.
ఆ రోజు తండ్రిని కోల్పోయిన తర్వాత… కొడుకు మొదటిసారి తన ఇంట్లో ఉన్న పాత అల్మారా తెరిచాడు. అందులో ఒక చిన్న పెట్టె కనిపించింది. తెరిచి చూస్తే… తన చిన్ననాటి పాత బొమ్మ! దాని పక్కనే తండ్రి పాత గడియారం!
అతను ఆశ్చర్యంగా ఆ గడియారాన్ని చేతిలోకి తీసుకున్నాడు. వెనుక చిన్న అక్షరాలతో రాసి ఉంది:
"నా కొడుకు మొదటి కోరిక కోసం…"
అతని కళ్లలో నీళ్లు ఆగలేదు. అప్పుడు అతనికి అర్థమైంది… తాను చిన్నప్పుడు అడిగిన ప్రతి వస్తువు వెనుక తండ్రి వదులుకున్న ఏదో ఒకటి ఉందని! తన బాల్యం ఆనందంగా ఉండటానికి తండ్రి తన యవ్వనాన్ని ఖర్చు చేశాడు. తన యవ్వనం సుఖంగా ఉండటానికి తండ్రి తన వృద్ధాప్యాన్ని ఒంటరిగా గడిపాడు!
కొన్ని సంవత్సరాలు గడిచాయి. ఇప్పుడు అతనికి కూడా వయసు వచ్చింది. జుట్టు తెల్లబడింది, నడక నెమ్మదించింది, పిల్లలు పెద్దయ్యారు.
ఒకరోజు తన కొడుక్కి ఫోన్ చేశాడు. "నాన్నా… ఈ ఆదివారం ఇంటికి వస్తావా?"
అవతల నుంచి సమాధానం వచ్చింది… "చూద్దాం నాన్నా… కొంచెం బిజీగా ఉన్నాను."
ఫోన్ పెట్టేసిన తర్వాత అతను చాలాసేపు అలాగే కూర్చున్నాడు. అతనికి తన తండ్రి గుర్తొచ్చాడు… అదే మాట, అదే ఎదురుచూపు, అదే ఒంటరితనం!
అప్పుడు అతనికి జీవితంలోని అతి పెద్ద నిజం అర్థమైంది. మనిషి జీవితమంతా ముందుకు వెళ్తున్నట్టు అనిపిస్తుంది… కానీ చివరికి మళ్లీ అదే చోటుకి తీసుకొచ్చి నిలబెడుతుంది.
బాల్యంలో — తల్లిదండ్రులను అడిగాం.
యవ్వనంలో — వాళ్లను దూరం చేసుకున్నాం.
ప్రౌఢత్వంలో — పిల్లల కోసం పరుగెత్తాం.
వృద్ధాప్యంలో — మళ్లీ ఎవరో ఒకరు మన చేయి పట్టుకోవాలని ఎదురుచూశాం!
అతను తండ్రి ఫోటో ముందు కూర్చుని మెల్లగా అన్నాడు:
"నాన్నా… జీవితం నన్ను నీ దగ్గరికి తీసుకొచ్చేసింది. కానీ నువ్వు మాత్రం లేవు…"
అతని కళ్ల నుంచి కన్నీరు జారింది.
జీవితం నిజంగా ఒక చక్రం:
బాల్యంలో — మనకు తల్లిదండ్రులు అవసరం.
యవ్వనంలో — మనకు ప్రపంచం అవసరం.
ప్రౌఢత్వంలో — మన పిల్లలు అవసరం.
వృద్ధాప్యంలో — మళ్లీ ఒక మనిషి ఆప్యాయత అవసరం!
కానీ ఈ నాలుగు దశల్లో మనం మర్చిపోయేది ఒక్కటే… మన కోసం జీవితమంతా ఎదురుచూసిన వాళ్లను!
అందుకే…
తల్లిదండ్రులు ఉన్నప్పుడు వాళ్లతో మాట్లాడండి.
వాళ్ల దగ్గర కూర్చోండి, వాళ్ల చేతిని పట్టుకోండి.
వాళ్లు చెప్పే పాత కథలు వందసార్లు విన్నా మరోసారి వినండి.
ఎందుకంటే…
వాళ్లు మళ్లీ మళ్లీ అదే కథ చెప్పడం వల్ల కాదు, మీతో మాట్లాడటానికి వాళ్ల దగ్గర మిగిలింది అదే కారణం కావచ్చు!
ఒకరోజు వాళ్ల ఇంటి తలుపు ఉంటుంది, కుర్చీ ఉంటుంది, వాళ్ల గది ఉంటుంది, వాళ్ల వస్తువులు కూడా ఉంటాయి…
కానీ, "రా నాన్నా…" అని పిలిచే ఆ గొంతు మాత్రం ఉండదు!
అందుకే జీవితం మనకు తిరిగి అదే అవకాశం ఇస్తుందని ఎదురుచూడకండి…
ప్రేమించాల్సిన వాళ్లను… వాళ్లు ఉన్నప్పుడే ప్రేమించండి. ❤️
***
📢 మనతెలుగుకథలు.కామ్ WhatsApp ఛానల్‌ను ఉచితంగా ఫాలో అవ్వండి!
మనతెలుగుకథలు.కామ్‌లో ప్రచురించే కథలు • కవితలు • ప్రత్యేక వ్యాసాలు • సీరియల్ ఎపిసోడ్స్ - వాటి తాజా లింక్స్‌ను మా WhatsApp ఛానల్‌లో పొందవచ్చు.
✅ ఛానల్‌ను Follow చేయండి✅ WhatsAppలో Updates → Channels ద్వారా మా పోస్టులు చూడండి✅ మీకు నచ్చిన కథ లేదా పోస్టు లింక్‌పై క్లిక్ చేసి చదవండి✅ కొత్త పోస్టులు మిస్ కాకుండా Notifications 🔔 ON చేసుకోండి✅ మీ స్నేహితులు, సన్నిహితులతో మా ఛానల్‌ను Share చేయండి
👉 మా WhatsApp ఛానల్: https://whatsapp.com/channel/0029VbE7RFB3mFY84MHHSb3y
మనతెలుగుకథలు.కామ్ — తెలుగు కథలకు మీ సొంత వేదిక
గౌతమి నాయనేని గారి కొన్ని ఇతర రచనలు:
గౌతమి నాయనేని గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
మేము నిర్వహించే వివిధ పోటీలలో రచయితలకు బహుమతులు అందించడంలో భాగస్వాములు కావాలనుకునే వారు వివరాల కోసం story@manatelugukathalu.com కి మెయిల్ చెయ్యండి.
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత్రి పరిచయం: గౌతమి నాయనేని
నా పేరు గౌతమి. తెలుగు కథలు రాయడం నాకు ఎంతో ఇష్టం. ముఖ్యంగా కుటుంబ బంధాలు, స్త్రీల జీవితాల్లోని భావోద్వేగాలు, జీవితంలో ఎదురయ్యే సంఘటనలను కథల రూపంలో అందించడం నాకు ఇష్టం. పాఠకుల మనసును తాకేలా, ఆలోచింపజేసేలా కథలు రాయాలన్నదే నా ఆకాంక్ష. ప్రస్తుతం నా రచనా ప్రయాణాన్ని కొనసాగిస్తూ, మంచి కథలను పాఠకులకు అందించాలని కోరుకుంటున్నాను.
Comments