కనిపించే దైవాలు
- Ch. Pratap
- 7 hours ago
- 5 min read
Kanipinche Daivalu - Telugu Family Story | Ch. Pratap
కనిపించే దైవాలు - తెలుగు కుటుంబ కథ | Ch. ప్రతాప్
Published in manatelugukathalu.com on 18/04/2026
మన కళ్లకు కనిపించే దేవుళ్లు ఎవరు? 👉 మన తల్లిదండ్రులే…
రాజశేఖర్ మట్టి వాసన నిండిన ఒక నిరుపేద కుటుంబంలో పుట్టాడు. అతని తండ్రి రామయ్య, ఆ చిన్న వెల్డింగ్ షాపులో మండుతున్న సెగ మధ్య, రోజుకు పన్నెండు గంటల పాటు తన రక్తాన్ని చెమటగా మార్చి రెక్కలు ముక్కలు చేసుకునేవాడు. ఆ తండ్రి ఆశయమల్లా తన కొడుకు ఆకలితో అలమటించకూడదని, గౌరవంగా బతకాలని మాత్రమే! రామయ్య పడ్డ కష్టానికి విలాసాలు దక్కకపోయినా, కొడుకు నోటికాడి కూడు మాత్రం ఎప్పుడూ దూరం కాలేదు. రాజశేఖర్ చదువులో అంతంత మాత్రమే అయినా, డాక్టర్ కావాలన్న పెద్ద కల కనేవాడు. కానీ మార్కుల వేటలో వెనుకబడటంతో ఆ కల చెదిరిపోయింది. చివరకు ఒక సాదాసీదా డిగ్రీ పూర్తి చేసి, తన తండ్రి పడ్డ శ్రమను పెట్టుబడిగా మార్చుకుని ఒక కంపెనీలో ఉద్యోగం సంపాదించాడు.
కొడుకు స్థిరపడటమే తన జన్మధన్యతగా భావించిన రామయ్య, కల్మషం లేని తన ఊరి అమ్మాయి లక్ష్మితో అతనికి పెళ్లి జరిపించాడు. దైవకృపతో పదోన్నతులు రావడం, ఇంటికి ఇద్దరు ముద్దుల కొడుకులు రావడంతో రాజశేఖర్ లోకం మారిపోయింది. ముసలి తండ్రి ఇంకా ఆ ఇనుప ముక్కల మధ్య మురికిలో, పొగలో జీవితాన్ని కరిగిస్తుంటే, రాజశేఖర్ మాత్రం నగరపు మెరుపుల్లో కన్నవారి కష్టాన్ని మర్చిపోయి, విచ్చలవిడి ఖర్చులు, అనవసరమైన ఆడంబరాల కోసం సంపాదననంతా నీళ్లలా ఖర్చు చేస్తూ విలాసాల మత్తులో మునిగిపోయాడు.
ఏడేళ్లు గడిచేసరికి, అనాలోచిత ఖర్చుల ప్రభావం రాజశేఖర్ జీవితంపై స్పష్టంగా కనిపించసాగింది. సంపాదన పెరిగేకొద్దీ పొదుపు చేయాల్సింది పోయి, సామాజిక హోదా కోసం అనవసరమైన విలాసాలకు, ఆడంబరాలకు ప్రాధాన్యత ఇచ్చాడు. హైటెక్ కారు, డూప్లెక్స్ బంగళా అప్పు చేసి కొన్నాడు. సంవత్సరానికొకసారి కుటుంబంతో వారం రోజుల పాటు విదేశాలకు హాలిడే ట్రిప్.
క్రమశిక్షణ లేని ఈ జీవనశైలి కారణంగా అతని ఆదాయం కంటే ఖర్చులే అధికమయ్యాయి. నెలకు వచ్చే జీతం ఇంటి అద్దెకు, అప్పుల వడ్డీలకే సరిపోవడంతో, ఆర్థిక పరిస్థితి పూర్తిగా తలకిందులైంది. చివరికి కన్నబిడ్డల స్కూలు ఫీజులు కట్టడానికి కూడా చేతిలో చిల్లిగవ్వ లేని దయనీయ స్థితికి చేరుకున్నాడు. ఒకప్పుడు తండ్రి సంపాదన తక్కువైనా ప్రణాళికతో కుటుంబాన్ని నెట్టుకొచ్చాడని, తాను మాత్రం అధిక సంపాదన ఉన్నా బాధ్యతారాహిత్యం వల్ల ఆర్థిక ఊబిలో కూరుకుపోయానని రాజశేఖర్ గుర్తించలేకపోయాడు.
సరిగ్గా అదే సమయంలో, కాయకష్టం చేసి అరిగిపోయిన తండ్రి రామయ్య శరీరం సహకరించక తీవ్ర అనారోగ్యం పాలయ్యాడు. వణుకుతున్న చేతులతో, కనీసం వైద్యానికైనా కాస్త సాయం చేయమని కన్నకొడుకు గడప తొక్కాడు ఆ తండ్రి.
కానీ, అప్పటికే అప్పుల భారం తెచ్చిన అసహనంతో ఉన్న రాజశేఖర్, ఆ వృద్ధ తల్లిదండ్రులపై కనికరం లేకుండా విరుచుకుపడ్డాడు. "నన్ను ఏనాడైనా పెద్ద స్కూల్లో చదివించావా? పండక్కి కూడా చిరిగిన బట్టలే గతి! నాకు చదువు రానప్పుడు ట్యూషన్లు ఇప్పించే స్తోమత లేని నువ్వు, ఇప్పుడొచ్చి నాకు నీతులు చెబుతున్నావా? నా కాళ్ల మీద నేను నిలబడటానికి నా రక్తం ధారపోశాను. నిన్ను సాకడానికి నా దగ్గర చిల్లిగవ్వ కూడా లేదు, నువ్వు నాకు భారమైపోయావు.. ఇకపై నా కళ్లముందు కనిపించకు!" అంటూ కసాయిలా గెంటేశాడు.
కన్నప్రేమను కాలదన్నిన కొడుకు మాటలకు, ఆ తల్లిదండ్రుల గుండెలు చెరువైపోయాయి. తాము పెంచి పెద్ద చేసిన ప్రాణమే తమను భారం అని ఈసడించుకుంటే, ఆ ముసలి కళ్లు కన్నీటి సముద్రమయ్యాయి. ఆ అవమానాన్ని భరించలేక, తలవంచుకుని వెనుదిరిగిన ఆ వృద్ధ దంపతుల ఆర్తనాదం ఆ నిశ్శబ్దంలో ప్రతిధ్వనించింది.
ఒక వారం గడిచింది. రాజశేఖర్ ఆఫీసు పని మీద పక్క ఊరికి వెళ్ళినప్పుడు, మండుతున్న ఎండలో ఒక పదేళ్ల పిల్లాడు చెమటలు కక్కుతూ చిన్న చిన్న బొమ్మలు అమ్ముతూ కనిపించాడు. ఆ పిల్లాడి ముఖంలోని అలసటను చూసి రాజశేఖర్ మనసు చివుక్కుమంది.
దగ్గరకు వెళ్లి, "ఏరా బాబు, ఈ వయసులో స్కూలుకు వెళ్లి ఆడుకోవాలి కానీ, ఇలా బొమ్మలు అమ్ముతున్నావేంటి? మీ అమ్మనాన్నలు నిన్ను పట్టించుకోరా? నిన్ను ఇలా రోడ్డు మీదకు వదిలేశారా?" అని అడిగాడు.
ఆ మాటలకు ఆ పిల్లాడు ఏమాత్రం తడబడకుండా, కళ్లలో ఒక రకమైన మెరుపుతో ఎంతో నిబ్బరంగా ఇలా అన్నాడు: "లేదయ్యా, మా నాన్నకు ఒక ప్రమాదంలో చేయి విరిగిపోయింది, ఆయన ఇక ఏ పని చేయలేరు. మా అమ్మ అన్నీ తానై పగలు రాత్రి ఇళ్లలో పాచిపని చేస్తూ మమ్మల్ని సాకుతోంది. నా కన్నవారి కష్టం చూస్తూ నేను ఊరికే ఉండలేకయ్యా.. ఉదయం బడికి వెళ్లి, సాయంత్రం ఇలా బొమ్మలు అమ్ముతున్నాను. ఇందులో వచ్చే డబ్బులతో మా నాన్నకు మందులు కొంటాను, రాత్రిపూట దీపం వెలుగులో చదువుకుంటాను. మా నాన్న నాకు భారం కాదయ్యా.. ఆయన నా బలం!"
ఆ పసివాడి నోటి నుండి వచ్చిన మాటలు రాజశేఖర్ గుండెల్లో తూటాల్లా పేలాయి. ఒక్కసారిగా తన అంతరాత్మ తనను నిలదీసినట్లు అనిపించింది.
పట్టుమని పదేళ్లు లేని ఆ పసివాడు, విధి వంచించిన తన తండ్రిని కళ్లలో పెట్టుకుని చూసుకుంటుంటే.. తను మాత్రం తనను ఇంతవాడిని చేయడానికి ముప్ఫై ఏళ్లు రెక్కలు ముక్కలు చేసుకున్న తండ్రిని "భారం" అని ఈసడించుకున్నాడా? మురికిలో పని చేస్తూ తనను నగరపు మెరుపుల్లో నిలబెట్టిన ఆ తండ్రి శ్రమను "పేదరికం" అని హేళన చేశాడా? తన విలాసాలకు డబ్బులు సరిపోవడం లేదన్న అహంకారంతో, ప్రాణం పోసిన వారినే గడప బయటకు గెంటేశాడా? ఆ క్షణం రాజశేఖర్కు తను కట్టుకున్న విలాసవంతమైన జీవితం ఒక అబద్ధంలా అనిపించింది. కన్నవారిని గౌరవించలేని చదువు, సంస్కారం అన్నీ వృథా అని గ్రహించి, పశ్చాత్తాపంతో అతని కళ్లు కన్నీటి చెరువులయ్యాయి. ఆ పసివాడు అతనికి మనిషిగా పుట్టడం అంటే ఏమిటో, బాధ్యత అంటే ఏమిటో కళ్లకు కట్టినట్లు చూపించాడు.
ఆ పసిబాలుడి మాటలు రాజశేఖర్ మనసు పొరల్లో నిద్రిస్తున్న మానవత్వాన్ని తట్టి లేపాయి. పదేళ్ల ప్రాయంలోనే ఆ బాలుడు తన తండ్రి వైకల్యాన్ని బాధ్యతగా స్వీకరిస్తుంటే, తను మాత్రం తన తండ్రి పడిన ముప్ఫై ఏళ్ల శ్రమను అవమానించానని తలచుకుంటే రాజశేఖర్ గుండె వికలమైంది.
తండ్రి 12 గంటల పాటు ఆ వేడి సెగలో వెల్డింగ్ చేస్తూ సంపాదించిన ప్రతి రూపాయి తన ఎదుగుదల కోసమేనని, తన విలాసాలకు డబ్బు సరిపోకపోవడం తండ్రి అశక్తత కాదు, తన మితిమీరిన అహంకారమేనని అతడు స్పష్టంగా గ్రహించాడు. ఆ పసివాడు అమ్మిన బొమ్మల కంటే, అతడు నేర్పిన జీవిత సత్యమే రాజశేఖర్ కళ్లు తెరిపించింది. నిన్నటి దాకా తాను చూసిన నగరపు ఆడంబరాలన్నీ ఒక వ్యర్థమైన భ్రమలా అనిపించాయి. కన్నవారిని భారంగా భావించిన తను, ఈ సమాజంలో మనిషిగా పిలవబడటానికి కూడా అనర్హుడినని అతడు తీవ్రంగా కుమిలిపోయాడు.
వెంటనే పశ్చాత్తాపంతో హుటాహుటిన స్వగ్రామానికి ప్రయాణమై ఇంటికి చేరుకున్న రాజశేఖర్, మూలన కూర్చుని కన్నీరు మున్నీరుగా విలపిస్తున్న తన తల్లిదండ్రుల పాదాల మీద పడ్డాడు. "నన్ను క్షమించు నాన్నా, నీ శ్రమను గుర్తించలేని అంధుడినైపోయాను. నీవు పడిన ప్రతి కష్టం నా భవిష్యత్తు కోసం అని తెలుసుకోలేక, నిన్ను మాటలతో గాయపరిచిన పాపాత్ముడిని" అని వారి పాదాలను తన కన్నీళ్లతో కడిగివేశాడు.
గాంధీజీ చెప్పినట్లు అహింస అంటే కేవలం చేతులతో కొట్టడం కాదు, మాటలతో ఇతరుల మనసును నొప్పించడం కూడా అతి పెద్ద హింసే అని అతడు ఆ క్షణం అనుభవపూర్వకంగా తెలుసుకున్నాడు. తండ్రి పేదరికం ఆయన తప్పు కాదని, కానీ కన్నవారిని గౌరవించకపోవడం తన క్షమించరాని నేరమని రాజశేఖర్ గుర్తించాడు.
ఆ రోజు నుండి తన అనవసర ఖర్చులన్నీ తగ్గించుకుని, తన తండ్రికి అవసరమైన వైద్యం చేయిస్తూ, తల్లిదండ్రుల నీడలో నిజమైన తృప్తిని వెతుక్కున్నాడు. మన సంపాదన ఎంత ఉన్నా, మనకు జన్మనిచ్చిన వారి పట్ల ఉండే కృతజ్ఞతను మించిన సంస్కారం మరొకటి లేదు. ఈ సృష్టిలో అమ్మనాన్నల ప్రేమకు మించిన నిధి లేదు.
మనం ఎన్ని కోట్లు సంపాదించినా, ఉన్నత శిఖరాలను అధిరోహించినా, ఆ ఎదుగుదలకు పునాది తల్లిదండ్రుల త్యాగమే. వారు తమ సుఖాలను త్యాగం చేసి మనల్ని ప్రయోజకులుగా తీర్చిదిద్దుతారు. వారి పట్ల గౌరవం కలిగి ఉండటం, వారి వృద్ధాప్యంలో అండగా నిలవడం మన ప్రాథమిక ధర్మం. సంపద శాశ్వతం కాదు, కానీ తల్లిదండ్రుల పట్ల చూపించే ప్రేమ, కృతజ్ఞతా భావం మన వ్యక్తిత్వాన్ని ఉన్నతంగా నిలబెడతాయి. సంస్కారం అంటే కేవలం చదువు కాదు, మన మూలాలను గౌరవించడమే నిజమైన మానవత్వం. ఆ కృతజ్ఞతా భావమే జీవితానికి పరిపూర్ణతనిస్తుంది.
సమాప్తం
***
Ch. ప్రతాప్ గారి కొన్ని ఇతర రచనలు( కథ పేరు పైన క్లిక్ చేయండి.):
Ch. ప్రతాప్ గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
విజయదశమి 2026 కథల పోటీల వివరాల కోసం
ఉగాది షడ్రుచుల కథల పోటీల వివరాల కోసం
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత పరిచయం: https://www.manatelugukathalu.com/profile/pratap
నేను వృత్తిరీత్యా ఒక సివిల్ ఇంజనీర్ అయినప్పటికీ, నా నిజమైన ఆసక్తి, నా జీవనసారం సాహిత్యానికే అంకితం. తెలుగు పుస్తకాల సువాసన నా జీవితంలో 1984 నుంచే పరిమళించింది. అప్పటి నుంచి పఠనం నా అలవాటుగా కాక, నా జీవనశైలిగా మారింది. పుస్తకాలు నా మనసును తీర్చిదిద్దాయి, ఆ పఠనమే క్రమంగా రచనగా రూపాంతరం చెందింది. ఆలోచనల రూపం, అనుభవాల ప్రతిబింబం, హృదయానికి స్వరం — అదే నా రచన.
ఆధ్యాత్మికత, మానవ సంబంధాల లోతులు, సామాజిక స్పృహ, ప్రజాసేవ పట్ల నాలో ఉన్న మమకారం ప్రతి రచనలోనూ ప్రతిఫలిస్తుంది. నేను రాసే ప్రతి వాక్యం పాఠకునితో చేసే ఒక మౌన సంభాషణ. నా కలం కేవలం అక్షరాలు కాదు; అది జీవనాన్ని గ్రహించే ఒక మార్గం.
ఇప్పటివరకు నేను రచించినవి రెండు వందలకుపైగా కథలు, ఐదు నవలలు, రెండు వేల వ్యాసాలు. ఇవి పలు దిన, వార, మాస పత్రికలలో, అలాగే డిజిటల్ వేదికలలో వెలువడి విభిన్న వయస్సుల పాఠకులను చేరాయి. ప్రతి రచన నా అనుభవాల సారాన్ని పాఠకుని మనసుతో కలిపే ఒక మాధ్యమంగా నిలిచింది.
సాహిత్యం నాకు హాబీ కాదు — అది నా జీవిత యానం. కొత్త ఆలోచనలను అన్వేషించడం, తెలుగు భాషా సౌందర్యాన్ని కొత్త రూపాల్లో వ్యక్తపరచడం, సమాజానికి ఉపయోగపడే మార్గాలను వెతకడం — ఇవే నా సాహిత్య సాధనకు మూలాధారం. రచన ద్వారా మనసులను మేల్కొలపడం, మనసుల్లో విలువల జ్యోతిని వెలిగించడం నా నిశ్చయం.
ఇటీవల నా కృషికి గాను ఒక ప్రముఖ సంస్థ గౌరవ డాక్టరేట్ ప్రదానం చేయడం నా జీవితంలో ఒక విశిష్ట ఘట్టం. అది కేవలం గుర్తింపే కాదు, మరింత బాధ్యతను జోడించిన ప్రేరణ.
మన పురాణాలు, ఉపనిషత్తులు, వేద వాక్యాలలో దాగి ఉన్న ఆధ్యాత్మిక జ్ఞానాన్ని ఆధునిక పాఠకులకు అందించడం, వాటి సారాన్ని సమాజానికి చేరవేయడం నా సాహిత్య లక్ష్యం. ఆ దిశగా ప్రతి రచన ఒక నూతన యత్నం, ఒక అంతర్ముఖ ప్రయాణం.
సాహిత్యం నా కోసం కేవలం అభిరుచి కాదు; అది నా ఆత్మ స్వరూపం. నా కలం నా ఆలోచనలకు శ్వాస, నా రచన నా జీవితయానం.
Comments