ప్రేమ – రొమాన్స్: తొలి నాటి మధుర స్మృతులు
- Peddada Sathyanarayana
- 7 minutes ago
- 6 min read
Prema - Romance : Tholi Naati Madhura Smruthulu - Telugu Romantic Family Story | - Peddada Sathyanarayana
ప్రేమ – రొమాన్స్: తొలి నాటి మధుర స్మృతులు - తెలుగు ప్రణయోద్వేగా కుటుంబ కథ | పెద్దాడ సత్యనారాయణ
Published In manatelugukathalu.com On 16/08/2026
ప్రేమ అంటే ఖరీదైన బహుమతులు, విలాసవంతమైన జీవితం మాత్రమే కాదు. భార్యాభర్తలు ఒకరికొకరు కేటాయించే చిన్నపాటి సమయం, చిరునవ్వు, ఆప్యాయత, కలిసి పంచుకునే మధుర క్షణాలే దాంపత్య జీవితానికి అసలైన సంపద. పెద్దాడ సత్యనారాయణ రచించిన ‘ప్రేమ – రొమాన్స్: తొలి నాటి మధుర స్మృతులు’ కథ ఇదే అందమైన సందేశాన్ని హృద్యంగా చెబుతుంది. కొత్తగా పెళ్లైన సాగర్, సుకన్యల మధ్య ఉన్న సరదా సంకేత భాష నుంచి ప్రారంభమయ్యే కథ, శైలజ తన దాంపత్య జీవితాన్ని పునరాలోచించుకునేలా చేస్తుంది. చివర్లో సువర్ణ చెప్పే నలభై ఏళ్ల నాటి ప్రేమ జ్ఞాపకాలు, కాలం మారినా నిజమైన ప్రేమకు విలువ మారదని గుర్తుచేస్తాయి.
సాగర్ హఠాత్తుగా వంటింట్లోకి వచ్చాడు.
"సుకన్యా... యాభై రూపాయలు కావాలి."
స్టవ్పై కూర కలుపుతున్న సుకన్య అతని వైపు చూసి చిరునవ్వు నవ్వింది.
"సరే. ఐదు నిమిషాల్లో వస్తాను. మీరు వెళ్లి తయారవ్వండి." అని చెప్పి, పక్కనే ఉన్న శైలజ వైపు తిరిగి, "అక్కా... స్టవ్ మీద కూర ఉంది. కాస్త చూసుకుంటారా?" అని చెప్పి సాగర్ వెంట వెళ్లిపోయింది.
శైలజకు ఏమీ అర్థం కాలేదు. నెలకు లక్ష రూపాయలకు పైగా సంపాదించే సాగర్... యాభై రూపాయల కోసం భార్యను అడగడమేమిటి? అసలు సంగతి ఏమిటో తెలుసుకోవాలనే ఆసక్తి ఆమెలో మొదలైంది.
సుకన్య, సాగర్లకు పెళ్లయి ఇంకా నెల రోజులు కూడా కాలేదు. అత్తగారు సువర్ణ, మామగారు సుధాకర్, ఆడపడుచు లాస్యతో కలిసి అదే ఇంట్లో కొత్త కోడలిగా సుకన్య అడుగుపెట్టింది. లాస్యకు అమెరికా జీవన విధానం అంతగా నచ్చక, తన పదేళ్ల కూతురిని తల్లిదండ్రుల దగ్గర ఉంచి చదివిస్తోంది.
పెద్ద కోడలు శైలజకు, రాజుకు పెళ్లయి నాలుగేళ్లు. ఇద్దరూ ఉద్యోగస్తులే. అయితే ఇప్పటివరకు సంతానం కలగలేదు. కొత్త కోడలితో కొంతకాలం కలిసి ఉండాలని శైలజ సెలవు తీసుకుని అత్తవారింటికి వచ్చింది.
మరుసటి రోజు కూడా అదే తంతు.
సాగర్ వంటింట్లోకి వచ్చి, "సుకన్యా... వంద రూపాయలు కావాలి" అన్నాడు.
"నా దగ్గర యాభై రూపాయలే ఉన్నాయి. కాసేపట్లో వచ్చి ఇస్తాను" అని చెప్పి, "అత్తయ్యా... పాలు స్టవ్ మీద పెట్టాను. పది నిమిషాల్లో వచ్చేస్తాను" అంటూ వెళ్లిపోయింది.
సువర్ణకు అనుమానం మొదలైంది.
'నెలకు లక్ష రూపాయలు సంపాదించే కొడుకు రోజూ యాభై, వంద రూపాయలు ఎందుకు అడుగుతున్నాడు? సుకన్య ఏమైనా డబ్బు విషయంలో అతన్ని ఇబ్బంది పెడుతోందా?' సుకన్య చూడటానికి అలాంటి కఠిన స్వభావం ఉన్న అమ్మాయిలా కనిపించదు. 'లేకపోతే భర్తను పూర్తిగా తన గుప్పిట్లో పెట్టుకునే ప్రయత్నమా?' అని సువర్ణ మనసులో ఎన్నో అనుమానాలు తిరిగాయి.
మూడో రోజు కూడా సాగర్ వచ్చాడు.
"సుకన్యా... వంద రూపాయలు కావాలి."
సుకన్య నవ్వుతూ, "ఎప్పటిలాగేనా అక్కా... కూర స్టవ్ మీద ఉంది" అని శైలజతో చెప్పి వెళ్లిపోయింది.
ఇక శైలజకు ఆసక్తి ఆపుకోలేనంతగా పెరిగింది. ఆమె ఈ విషయాన్ని భర్త రాజుతో చెప్పింది.
"రోజూ సాగర్ డబ్బులు అడుగుతున్నాడంటే ఏదో ఉంది. నేను వెళ్లి తమ్ముడిని అడుగుతాను" అన్నాడు రాజు.
"అది భార్యాభర్తల మధ్య విషయం కావచ్చు. మనం తొందరపడి కలగజేసుకోవద్దు" అని శైలజ అతన్ని ఆపింది.
కొద్దిసేపటి తర్వాత మాత్రం శైలజ నేరుగా సుకన్యనే అడిగింది.
"సుకన్యా... రోజూ సాగర్కి డబ్బులు ఇచ్చి వస్తున్నావు. అసలు విషయం ఏమిటి?"
సుకన్య నవ్వింది.
"అదా అక్కా! ఆయనకు డబ్బులు ఇచ్చి, ఆఫీస్ బ్యాగ్ సర్ది, వేసుకునే డ్రెస్ ఇచ్చి, ఫోన్ రీచార్జ్ ఉందో లేదో చూసి... అన్నీ అయ్యేసరికి పది నిమిషాలు పడుతుంది."
శైలజకు సమాధానం వింతగా అనిపించింది. ఇదే విషయాన్ని ఆమె సువర్ణకు చెప్పింది. సువర్ణ కూడా ఆలోచనలో పడింది.
"భార్యాభర్తల మధ్య నిజంగా ఏదైనా సమస్య ఉంటే తెలుసుకోవాలి. కానీ చిన్నచిన్న విషయాలకు అనవసరంగా అర్థాలు వెతకకూడదు" అని భర్త సుధాకర్ చెప్పాడు.
మరుసటి రోజు సాగర్ మళ్లీ వంటింట్లోకి వచ్చాడు.
"సుకన్యా... ఈసారి రెండు వందలు కావాలి."
సుకన్య కాసేపు అతని వైపు చూసి, "నా దగ్గర డబ్బులు అయిపోయాయి" అంది.
సాగర్ ముఖంలో నిరాశ కనిపించింది. అతను మౌనంగా వెళ్లిపోయాడు. సువర్ణ గమనిస్తూనే ఉంది. అయితే సుకన్య చెప్పినట్టే ఐదు నిమిషాల్లో తిరిగి వచ్చింది.
ఆ రాత్రి అందరూ భోజనానికి కూర్చున్నారు. ఇక శైలజ తన అనుమానాన్ని దాచుకోలేక సాగర్ను అడిగింది.
"సాగర్... నువ్వు నెలకు లక్ష రూపాయలు సంపాదిస్తున్నావు కదా! మరి రోజూ సుకన్యను యాభై, వంద, రెండు వందలు ఎందుకు అడుగుతున్నావు?"
సాగర్ నవ్వాడు.
"వదినా... నిజమే, నా దగ్గర గూగుల్ పే ఉంది. అవసరం వచ్చినప్పుడల్లా ఫోన్తో ఖర్చు చేస్తాను. కానీ చిన్నచిన్న అవసరాలకు డబ్బు భార్య దగ్గర అడగడం కూడా ఒక అలవాటే."
అతని సమాధానం శైలజకు పూర్తిగా నమ్మశక్యంగా అనిపించలేదు. ఈ కథలో అసలు రహస్యం ఏదో ఉంది!
ఒకరోజు మధ్యాహ్నం సుకన్య తన గదిలో బట్టలు సర్దుకుంటోంది. శైలజ అక్కడికి వెళ్లింది.
"రా అక్కా... కూర్చో" అంటూ సుకన్య పక్కన చోటిచ్చింది.
శైలజ కాసేపు ఆలోచించి, "సుకన్యా... నేనొక విషయం అడుగుతాను, నిజం చెబుతావా?" అంది.
"తప్పకుండా చెబుతా అక్కా."
"ప్రతిరోజూ సాగర్ వంటింట్లోకి వచ్చి నిన్ను యాభై, వంద, రెండు వందలు అడుగుతాడు. అసలు ఎందుకు? అంత చిన్న మొత్తాలు అడగాల్సిన అవసరం అతనికి ఏముంది?"
సుకన్య ముఖం ఎర్రబడింది.
"అక్కా... నువ్వు ఎవరికీ చెప్పనంటే ఒక విషయం చెబుతాను."
"సరే, నీ మాట బయటికి వెళ్లదు" అని శైలజ మాటిచ్చింది.
సుకన్య మెల్లగా నవ్వింది.
"అక్కా... ఇది డబ్బుల విషయం కాదు."
"మరి?"
"మా ఇద్దరి మధ్య ఉన్న ప్రేమకు సంబంధించిన చిన్న రహస్య భాష."
శైలజ ఆశ్చర్యంగా చూసింది.
"అంటే?"
"నేను ఇంటి పనులన్నీ ముగించుకుని రాత్రి పది గంటల ప్రాంతంలో గదిలోకి వస్తాను. అప్పటికే సాగర్ నా కోసం ఎదురుచూస్తుంటాడు. ఉదయం కూడా కొంతసేపు నాతో గడపాలని అనుకుంటాడు. కానీ ఇంట్లో అందరూ ఉన్నారు కదా! ఎవరికీ అనుమానం రాకుండా మేమిద్దరం ఒక చిన్న సంకేత భాష పెట్టుకున్నాం."
శైలజ ఆసక్తిగా ముందుకు వాలింది.
"అది ఏమిటి?"
సుకన్య నవ్వుతూ చెప్పింది.
"సాగర్ యాభై రూపాయలు అడిగితే... అది నా బుగ్గపై ఒక ముద్దు కావాలి అన్న సంకేతం."
శైలజ నవ్వకుండా ఉండలేకపోయింది.
"అయితే వంద రూపాయలు?"
"అది... మరింత ప్రేమ కావాలి అన్న అర్థం."
"మరి రెండు వందలు?"
సుకన్య ఒక్కసారిగా సిగ్గుపడింది.
"అది అడిగితే... ఆ రోజు మామూలు సంకేతం కాదని అర్థం చేసుకోవాలి" అంది.
శైలజ నవ్వుతూ, "అంత గుప్త సంకేత భాషా!" అంది.
"అవును అక్కా. ఇంట్లో అందరూ ఉంటారు కదా! మాటల్లో చెప్పలేనిది ఒక చిన్న సంకేతంతో చెప్పేసుకుంటాం."
శైలజకు మరో విషయం గుర్తొచ్చింది.
"మరి ఒకరోజు నువ్వు 'నా దగ్గర యాభై రూపాయలే ఉన్నాయి' అన్నావు కదా?"
సుకన్య నవ్వింది.
"అది... ఈ రోజు నేను బాగా అలసిపోయాను, ముద్దుతోనే సరిపెట్టుకోండి అన్న అర్థం."
ఇద్దరూ నవ్వుకున్నారు.
"అయితే రెండు వందలు అడిగినప్పుడు 'డబ్బులు లేవు' అన్నావు కదా?"
సుకన్య కొంచెం సిగ్గుతో, "అది... మూడు రోజుల పాటు ఆ సంకేత భాషకు సెలవు అన్నమాట" అంది.
శైలజ పెద్దగా నవ్వేసింది.
"అబ్బా! మీ దంపతుల దేవభాష అసలు ఎవరికీ అర్థం కాకుండా చాలా బాగా రాసుకున్నారు!" అంటూ సుకన్య బుగ్గ గిల్లింది. "నిన్ను చూసి చాలా నేర్చుకోవాలి. హ్యాపీగా ఉండు" అని లేచి వెళ్లబోయింది.
సుకన్య ఆమె చేతిని పట్టుకుంది.
"అక్కా..."
శైలజ వెనక్కి తిరిగి చూసింది. "ఏమైంది?"
శైలజ కళ్లలో నీళ్లు.
"మిమ్మల్ని చూస్తుంటే... మేమేదో చాలా విలువైన జీవితాన్ని కోల్పోయామేమో అనిపిస్తోంది."
"అలా ఎందుకు అనుకుంటున్నావు?"
"పెళ్లయిన తర్వాత మాకు బ్యాంక్ బ్యాలెన్స్ పెరగడం, కారు కొనడం, మంచి హోటళ్లలో తినడం... ఇవే జీవితంలో సంతోషాలు అనుకున్నాం. కానీ భార్యాభర్తల మధ్య ఉండే ఆ చిన్న చిన్న ప్రేమ క్షణాలే అసలైన సంపద అని మర్చిపోయాం."
సుకన్య ఆప్యాయంగా ఆమె చేతిని పట్టుకుంది.
"అక్కా... గతాన్ని తలుచుకుని బాధపడొద్దు. ఇకముందు మీరిద్దరూ ఒకరికి ఒకరు సమయం కేటాయించండి. ఎక్కడికైనా వెళ్లండి, కలిసి నవ్వుకోండి. కాసేపు ఫోన్లు పక్కన పెట్టండి. మళ్లీ మీ జీవితంలో ఆ మధురమైన రోజులను తీసుకురావచ్చు."
శైలజ తల ఊపింది. అప్పుడే తలుపు దగ్గర నుంచి సువర్ణ లోపలికి వచ్చింది.
ఇద్దరూ ఒక్కసారిగా కంగారుపడ్డారు.
"అత్తయ్యా... మీరు మా మాటలు విన్నారా?" అని శైలజ అడిగింది.
"విన్నాను" అంది సువర్ణ ప్రశాంతంగా.
సుకన్య సిగ్గుతో తల వంచి, "అత్తయ్యగారు... ఎవరికీ చెప్పకండి" అంది.
సువర్ణ నవ్వింది.
"సరే, ఎవరికీ చెప్పను. కానీ ఏడాది తిరిగేసరికి నా చేతికి మనవళ్లను ఇవ్వాలి. లేకపోతే నా సంగతి మీకు తెలుసు!" అంటూ ఇద్దరినీ ప్రేమగా ఆటపట్టించింది.
ముగ్గురూ నవ్వుకున్నారు.
శైలజకు ఒక్కసారిగా మరో ఆసక్తి వచ్చింది.
"అత్తయ్యా... మీకు కూడా పెళ్లయిన కొత్తలో ఇలాంటి మధురమైన జ్ఞాపకాలు ఉన్నాయా?"
సువర్ణ కళ్లలో ఒక్కసారిగా నలభై ఏళ్ల క్రితం నాటి వెలుగు మెరిసింది.
"ఉన్నాయి" అంది.
శైలజ, సుకన్య ఇద్దరూ ఆసక్తిగా ఆమె దగ్గర కూర్చున్నారు.
"చెప్పండి అత్తయ్యా..."
సువర్ణ మెల్లగా నవ్వింది.
"నలభై ఏళ్ల క్రితం జరిగినా... ఆ రోజులు ఇప్పటికీ నా కళ్ల ముందు సినిమా రీల్లా తిరుగుతుంటాయి. అప్పుడు ఇంట్లో అత్తగారు, మామగారు, పి.యు.సి. చదువుతున్న ఆడపడుచు, మావారి మేనత్త... అందరం కలిసి ఉండేవాళ్లం. ఇంట్లో పనులన్నీ పూర్తయ్యేసరికి రాత్రి పది దాటేది. సుధాకర్ పగలంతా ఉద్యోగం చేసి అలసిపోయి పడుకునేవాడు. కానీ... సువర్ణ మాత్రం కొత్త పెళ్లి కోడలు. ఆమెకు భర్తతో కాస్త సమయం గడపాలనే కోరిక."
"ఒకరోజు అందరం వరండాలో కూర్చుని కబుర్లు చెప్పుకుంటున్నాం. అప్పుడు సుధాకర్ తన తల్లితో అన్నాడు: 'అమ్మా... సువర్ణకు తన తల్లిదండ్రులంటే చాలా బెంగగా ఉంది. ఒక ఆరు నెలల పాటు నెలకొకసారి ఢిల్లీకి వెళ్లి, మూడు రోజులు ఉండి వస్తే ఆమె బెంగ తగ్గుతుంది. నాది రైల్వే ఉద్యోగం కాబట్టి పాసులు, పి.టి.ఓ.లు ఉంటాయి.'"
"అత్తగారు వెంటనే నవ్వుతూ, 'దానికేం భాగ్యం! సువర్ణకు ఇంకా కొత్త కదా. నువ్వు అనుకున్నట్టే వెళ్లిరండి' అని అనుమతిచ్చారు."
"అలా నెలకోసారి ఢిల్లీ ప్రయాణం మొదలైంది. ఆరు నెలలు గడిచాయి. ఒక శుభవార్త వచ్చింది. సువర్ణ నెల తప్పింది. ఆ వార్త విన్న అత్తగారు, వెంటనే సువర్ణ తల్లిదండ్రులకు కబురు పెట్టారు. వాళ్లు ఆఘమేఘాల మీద కూతురిని చూడటానికి వచ్చారు."
"మాటల మధ్య సువర్ణ అత్తగారు ఆమె తల్లితో, 'మీరు అమ్మాయిని చాలా సున్నితంగా పెంచారనుకుంటాను' అన్నారు. సువర్ణ తల్లి ఏమీ అర్థం కాక, 'వదినగారూ... కొంచెం అర్థమయ్యేటట్లు చెప్పండి' అంది. 'అదేనండి... మీ అమ్మాయి మీద బెంగతో ప్రతి నెలా మీ దగ్గర మూడు రోజులు ఉండి వస్తుంది కదా!' అని అత్తగారు వివరించారు."
"సువర్ణ తల్లి ఒక్కసారిగా తన కూతురి వైపు చూసింది. 'సువర్ణా... నువ్వు హాస్టల్లో ఏడాది ఉన్నప్పుడు ఎప్పుడూ బెంగ పెట్టుకోలేదు. ఏడాదిలో రెండుసార్లు సెలవులు వస్తే ఇంటికి వచ్చేదానివి. అప్పుడు లేని బెంగ ఇప్పుడు ఎక్కడి నుంచి వచ్చింది?' అని గట్టిగా అడిగింది."
"సువర్ణ సిగ్గుతో, 'అమ్మా... నీకు తర్వాత చెప్తాను' అంది. 'నువ్వు నాతో కూడా చెప్పకపోతే ఎలా? నేను నీ తల్లిని. నీ అత్తగారు కూడా నీకు తల్లిలాంటివారే. ఏదైనా ఉంటే నిర్భయంగా చెప్పు' అని తల్లి ప్రేమగా అడిగింది."
"సువర్ణ ఇక దాచలేక నవ్వుతూ చెప్పింది: 'అమ్మా... పెళ్లయిన కొత్తలో ఇంటి పనులన్నీ ముగించుకుని గదిలోకి వెళ్లేసరికి రాత్రి పది దాటేది. ఒకోసారి ఆయన అప్పటికే నిద్రపోయేవారు. అందుకే ఆయన అత్తయ్యగారిని ఒప్పించి ప్రతి నెలా ఢిల్లీ వెళ్లేందుకు అనుమతి తీసుకున్నారు.'"
అక్కడున్న వారందరూ ఆసక్తిగా వింటున్నారు.
"హైదరాబాద్ నుంచి ఢిల్లీకి అప్పట్లో రైలు ప్రయాణం దాదాపు ఇరవై నాలుగు గంటలు పట్టేది. దక్షిణ్ ఎక్స్ప్రెస్లో ఫస్ట్ క్లాస్లో సింగిల్ కూపే దొరికితే... ఆ రెండు బెర్తుల చిన్న ప్రపంచం మాదే!"
సువర్ణ కళ్లలో మధురమైన జ్ఞాపకాల వెలుగు.
"లోపల గడియ వేసుకున్నాక ప్రపంచమంతా బయటే. మేమిద్దరం మాత్రమే! ఇరవై నాలుగు గంటల ప్రయాణం... కబుర్లు... నవ్వులు... ఒకరినొకరం చూసుకోవడం... ఆ ప్రయాణం నాకు స్వర్గంలా అనిపించేది."
ఆమె కాసేపు ఆగి చిరునవ్వు నవ్వింది.
"అలా రానుపోను నలభై ఎనిమిది గంటలు... నెలలో మాకు మాత్రమే దొరికే ప్రత్యేకమైన సమయం."
శైలజ, సుకన్య ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు.
సువర్ణ మెల్లగా అంది:
"అప్పుడు డబ్బు తక్కువ, సౌకర్యాలు తక్కువ. కానీ... సమయం మాత్రం మాదే. ఈ రోజుల్లో డబ్బు ఎక్కువ, సౌకర్యాలు ఎక్కువ. కానీ ఒకరితో ఒకరు కూర్చుని మాట్లాడుకోవడానికి సమయం తక్కువ. అందుకే ప్రేమకు డబ్బు అవసరం లేదు, ప్రేమకు కావాల్సింది... ఒకరికొకరు కేటాయించే సమయం."
గది అంతా కొద్దిసేపు నిశ్శబ్దంగా మారింది. శైలజ తన భర్త రాజును గుర్తుచేసుకుంది. సుకన్య మాత్రం సిగ్గుతో చిరునవ్వు నవ్వింది.
సువర్ణ తన కోడళ్లిద్దరినీ చూసి అంది:
"జీవితంలో పెద్ద పెద్ద బహుమతుల కంటే... ఇద్దరూ కలిసి గడిపిన చిన్న చిన్న క్షణాలే చివరికి మధురమైన జ్ఞాపకాలుగా మిగులుతాయి."
ఆ మాటలు విన్న శైలజ కళ్లలో మళ్లీ నీళ్లు తిరిగాయి. కానీ ఈసారి అవి బాధ కన్నీళ్లు కాదు; తన జీవితంలో కోల్పోయిన మధురతను తిరిగి తెచ్చుకోవాలనే ఆశతో వచ్చిన కన్నీళ్లు.
ఆ ఇంట్లో ఆ రోజు ఒక విషయం అందరికీ అర్థమైంది.
ప్రేమను వ్యక్తం చేయడానికి పెద్ద పెద్ద మాటలు అవసరం లేదు.
ఒక చిరునవ్వు...
ఒక చిన్న సంకేతం...
ఒక ముద్దు...
ఒక గంట కలిసి గడపడం...
ఒకరి కోసం మరొకరు కేటాయించిన కొద్దిపాటి సమయం...
ఇవే దాంపత్య జీవితానికి నిజమైన మధుర స్మృతులు.
ప్రేమకు కాలం గడిచే కొద్దీ వయసు పెరగదు... దానాన్ని జాగ్రత్తగా కాపాడుకుంటే, ప్రతిరోజూ కొత్తగా పుడుతుంది.
- సమాప్తం
***
పెద్దాడ సత్యనారాయణ గారి కొన్ని ఇతర రచనలు:
పెద్దాడ సత్యనారాయణ గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
రచయిత పరిచయం:
మన తెలుగు కథలు పాత్రికేయులకి, పాఠకులకు నా నమస్కారములు.
పేరు: పెద్దాడ సత్యనారాయణ B .A విశ్రాంత సీనియర్ అకౌంట్స్ ఆఫీసర్
డిఫెన్స్ అకౌంట్స్ డిపార్టుమెంట్
విద్యాభ్యాసము సికింద్రాబాద్
సాహిత్య పరిచయము: 6 వ్యాసాలు, ఆంధ్రభూమి 4 కధలు 1 నాటిక
వ్యాసాలకి పారితోషికం మరియు కమలాకర్ ట్రస్ట్ వారితో సన్మానము జరిగినది.
సంఘసేవ: గత మూడు సంవత్సరాలు నుంచి పది వృద్ధాశ్రమాలకి బాలబాలికల వసతి గృహాలకి మరియు ఒక పాఠశాల ,జూనియర్ కళాశాలకు అనేక వస్తవులు అందచేయడము జరిగింది. దాదాపు రెండు లక్షల రూపాయల విలువైన సామాన్లు మరియు తొంభై విలువైన ఉపయోగకరమయిన వాడేసిన వస్తువులు అనగా మంచాలు ,ఫ్రిడ్జిలు , టి.వీ.లు. కుర్చీలు .మొదలగున్నవి పరిచయస్తుల దగ్గరనుంచి సేకరించి ఆశ్రమాలకు అందచేసాను.
Comments