విలువలే వారసత్వం - పార్ట్ 5
Updated: Aug 6
Viluvale Varasathvam - Part 5 - Telugu Inspirational Moral Story | Manasa Reddy Chichili
విలువలే వారసత్వం - పార్ట్ 5 - తెలుగు ప్రేరణాత్మక నీతి కథ | మానస రెడ్డి చిచిలీ
Published in manatelugukathalu.com on 02/08/2026
ఒక అవమానం జీవితాన్ని ఎలా మార్చగలదు? ఒక చిన్న నిర్ణయం భవిష్యత్తును ఎలా తీర్చిదిద్దుతుంది? "విలువలే వారసత్వం" ఐదవ భాగంలో శేఖర్ పట్టుదల, వరుణ్ నిర్లక్ష్యం, తల్లిదండ్రుల విలువలు, గురువుల మార్గదర్శకత్వం జీవితానికి ఎంత ముఖ్యమో హృదయాన్ని తాకే విధంగా చూపించబడింది.
ఇక విలువలే వారసత్వం - పార్ట్ 5 చదవండి.
అధ్యాయం – 7: అవమానం... విజయానికి మొదటి మెట్టు
"కొంతమంది అవమానంతో విరిగిపోతారు... మరికొందరు అదే అవమానాన్ని విజయానికి పునాదిగా మార్చుకుంటారు."
వానాకాలం ముగిసింది.
రామాపురం మళ్లీ పచ్చని చీర కట్టుకుంది.
పొలాల్లో వరి గాలికి అలలలా ఊగుతోంది.
చెట్ల కొమ్మలపై పక్షులు కిలకిలరావాలతో కొత్త రోజును ఆహ్వానిస్తున్నాయి.
అది పాఠశాలలో వార్షిక పరీక్షల ఫలితాలు ప్రకటించే రోజు.
ఉదయం నుంచే పిల్లల గుండెల్లో తెలియని ఉత్కంఠ.
ఎవరు మొదటి ర్యాంకు?
ఎవరు బహుమతి పొందబోతున్నారు?
ప్రధానోపాధ్యాయులు శ్రీరామమూర్తి గారు వేదికపైకి వచ్చారు.
"పిల్లలూ..."
"ఈరోజు మార్కులు మాత్రమే కాదు...
మీ ఏడాది శ్రమకు ఫలితం."
అన్నారు.
తరగతి మొత్తం నిశ్శబ్దమైంది.
"ఈ ఏడాది మొదటి ర్యాంకు..."
అని కాసేపు ఆగారు.
"శేఖర్!"
ప్రాంగణం చప్పట్లతో మార్మోగిపోయింది.
శేఖర్ నెమ్మదిగా వేదికపైకి వెళ్లాడు.
అతని కాళ్లు వణుకుతున్నాయి.
చప్పట్లు వినడం అతనికి కొత్త అనుభవం.
శ్రీరామమూర్తి గారు అతని చేతిలో ఒక చిన్న పుస్తకం పెట్టారు.
దాని ముఖచిత్రంపై ఇలా రాసి ఉంది.
"విద్యే నిజమైన సంపద."
"దీనిని జాగ్రత్తగా దాచుకో బాబూ."
అన్నారు.
శేఖర్ రెండు చేతులతో పుస్తకాన్ని గుండెలకు హత్తుకున్నాడు.
వేదిక దిగుతున్న సమయంలో…
కొంతమంది పిల్లలు వరుణ్ వైపు చూశారు.
"ఈసారి కూడా శేఖరే ఫస్ట్."
అని ఒకరు మెల్లగా అన్నారు.
వరుణ్ ముఖం ఒక్కసారిగా మారిపోయింది.
ఇప్పటివరకు తన ఇంటి సంపదే తన గొప్పతనమని భావించిన అతనికి…
ఒక కుమ్మరి కొడుకు అందరి ప్రశంసలు అందుకోవడం నచ్చలేదు.
మధ్యాహ్నం…
స్కూల్ ముగిసింది.
శేఖర్ తన బహుమతి పుస్తకాన్ని బ్యాగ్లో పెట్టుకుని ఇంటికి బయలుదేరాడు.
దారిలో వరుణ్, అతని స్నేహితులు ఎదురయ్యారు.
"ఓయ్ శేఖర్!"
అని వరుణ్ పిలిచాడు.
శేఖర్ చిరునవ్వుతో ఆగాడు.
"ఏమైంది వరుణ్?"
వరుణ్ అతని చేతిలోని పుస్తకాన్ని లాక్కున్నాడు.
"ఇది నీకు ఎందుకు ఇచ్చారో తెలుసా?”
"టీచర్లకు నీలాంటి పేదవాళ్లంటే జాలి."
అని వెక్కిరించాడు.
చుట్టూ ఉన్న పిల్లలు నవ్వడం ప్రారంభించారు.
శేఖర్ ముఖం తెల్లబడింది.
అయినా ఒక్క మాట మాట్లాడలేదు.
వరుణ్ పుస్తకాన్ని నేలపై విసిరేశాడు.
దుమ్ము అంటుకుంది.
కొన్ని పేజీలు మడతపడ్డాయి.
శేఖర్ మెల్లగా కిందికి వంగి ఆ పుస్తకాన్ని చేతుల్లోకి తీసుకున్నాడు.
దుమ్మును జాగ్రత్తగా దులిపాడు.
అతని కళ్లలో నీళ్లు తిరుగుతున్నాయి.
కానీ…
అవి బలహీనత కన్నీళ్లు కావు.
అవి ఒక సంకల్పానికి సాక్ష్యం.
"వరుణ్..."
అని ప్రశాంతంగా అన్నాడు.
"పుస్తకాన్ని నేలకేసి కొట్టావు."
"కానీ చదువును కాదు."
"ఒకరోజు ఈ పుస్తకమే నా జీవితాన్ని మార్చుతుంది."
అని చెప్పి నిశ్శబ్దంగా నడుచుకుంటూ వెళ్లిపోయాడు.
వరుణ్ నవ్వుకున్నాడు.
అతనికి ఆ మాటల అర్థం అప్పుడే తెలియలేదు.
ఆ సాయంత్రం…
శేఖర్ ఇంటికి చేరుకున్నాడు.
లింగయ్య అతని కళ్లలోని బాధను వెంటనే గుర్తించాడు.
"ఏమైంది బిడ్డా?"
అని మెల్లగా అడిగాడు.
శేఖర్ జరిగినదంతా చెప్పాడు.
లింగయ్య కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉన్నాడు.
తర్వాత కుమ్మరి చక్రం దగ్గరకు వెళ్లి ఒక మట్టి ముద్ద తీసుకొచ్చాడు.
"దీన్ని చూడు."
అన్నాడు.
"ఇది ఎన్ని సార్లు నా చేతిలో దెబ్బలు తింటుందో తెలుసా?"
"ఎన్ని సార్లు తిప్పుతానో తెలుసా?"
"ఎన్ని సార్లు నిప్పులో కాలుతుందో తెలుసా?"
"అప్పుడే ఇది అందమైన కుండ అవుతుంది."
ఆయన శేఖర్ కళ్లలోకి చూస్తూ అన్నారు.
"జీవితం కూడా అంతే బిడ్డా."
"నిన్ను అవమానించే వారు ఉంటారు."
"నిన్ను చిన్నచూపు చూసేవారు ఉంటారు."
"కానీ ఆ అవమానాన్ని కోపంగా మార్చకు."
"కష్టంగా మార్చు."
"నిప్పులో కాలిన మట్టే బలమైన కుండ అవుతుంది."
ఆ మాటలు విన్న శేఖర్ తన తండ్రి పాదాలకు నమస్కరించాడు.
"నాన్నా..."
"నేను మాట ఇస్తున్నాను."
"మీ పేరు వినగానే గర్వపడే రోజు తీసుకొస్తాను."
లింగయ్య అతన్ని హత్తుకున్నాడు.
లక్ష్మమ్మ కళ్లలో ఆనంద బాష్పాలు మెరిశాయి.
ఆ రాత్రి…
ఒక ఇంట్లో…
తండ్రి తన కొడుకుకు జీవితాన్ని గెలిచే పాఠం నేర్పాడు.
మరో ఇంట్లో…
వరుణ్ కొత్త ఆటబొమ్మతో ఆడుకుంటూ ఆ రోజు జరిగిన విషయాన్ని మరచిపోయాడు.
కానీ…
కాలం మాత్రం మరచిపోలేదు.
ఆ రోజు…
ఒక అవమానం ఒక బాలుడి జీవిత లక్ష్యంగా మారింది.
మరో బాలుడి అహంకారం అతని పతనానికి మరో అడుగు వేసింది.
ఎందుకంటే…
విజయం ఎప్పుడూ సౌకర్యంలో పుట్టదు.
అది అవమానాన్ని, కష్టాన్ని, కన్నీళ్లను జయించిన హృదయంలో పుడుతుంది.
అధ్యాయం – 8: కలల దారిలో మొదటి అడుగులు
“యౌవనం అనేది మనిషి జీవితంలో ఒక వసంతం. ఆ వసంతంలో నాటిన అలవాట్లే భవిష్యత్తులో ఫలాలుగా మారుతాయి.”
రామాపురం గ్రామంలో కాలం వేగంగా గడిచిపోయింది.
నిన్నటివరకు మర్రిచెట్టు నీడలో ఆటలాడిన పిల్లలు ఇప్పుడు యౌవనంలోకి అడుగుపెడుతున్నారు.
శేఖర్, వరుణ్ ఇద్దరూ పదవ తరగతిలో చేరారు. ఒకే వయస్సు, ఒకే గ్రామం, ఒకే పాఠశాల, కానీ వారి ఆలోచనలు మాత్రం రెండు దిక్కులా విస్తరిస్తున్నాయి.
ఉదయం వెలుతురు ఇంకా పూర్తిగా విరియకముందే శేఖర్ లేచిపోయాడు.
లక్ష్మమ్మ వంటగదిలో పొయ్యి వెలిగిస్తోంది. లింగయ్య బయట కుమ్మరి చక్రం దగ్గర మట్టిని సిద్ధం చేస్తున్నాడు.
“నాన్నా, నేను సహాయం చేస్తాను,” అని శేఖర్ ముందుకు వచ్చాడు.
“ముందు చదువు బిడ్డా,” అని లింగయ్య ప్రేమగా అన్నాడు. “ఈ చక్రం తిరగడం నా పని. నీ జీవితం తిరగడం నీ చదువు పని.”
శేఖర్ చిరునవ్వుతో పుస్తకాలు తీసుకున్నాడు. అతని కళ్లలో ఒకే లక్ష్యం, బాగా చదివి తన తల్లిదండ్రులకు గౌరవం తీసుకురావడం.
అదే సమయంలో భూపతి గారి ఇంట్లో వరుణ్ ఇంకా నిద్రలోనే ఉన్నాడు.
పనివాడు పలుమార్లు పిలిచినా అతను లేవలేదు.
“బాబుగారికి రాత్రి నిద్ర పోవడం ఆలస్యం అయ్యి పోయింది.” అని సావిత్రమ్మ పనివాడిని ఆపింది.
వరుణ్ రాత్రంతా స్నేహితులతో తిరిగి, ఆటలు ఆడి, సమయం వృథా చేశాడు. చదువు అతనికి ఒక బాధ్యతగా కాకుండా, తప్పించుకోవాల్సిన పనిలా అనిపించేది.
పాఠశాలలో ఆ రోజు ప్రత్యేక సమావేశం జరిగింది.
విశ్వనాథ శర్మగారు విద్యార్థుల ముందు నిలబడి అన్నారు:
“పదవ తరగతి మీ జీవితంలో ఒక మలుపు. ఇది కేవలం పరీక్ష కాదు. మీ భవిష్యత్తుకు మీరు వేసే మొదటి బలమైన అడుగు.”
ఆయన శేఖర్ వైపు చూసి అడిగారు:
“శేఖర్, నీ లక్ష్యం ఏమిటి?”
శేఖర్ లేచి నిలబడ్డాడు.
“సార్, నేను బాగా చదివి ఇంజినీర్ అవ్వాలి. మా నాన్న ఇక కష్టపడకుండా ఉండాలి.”
తరగతి మొత్తం చప్పట్లు కొట్టింది.
శర్మగారి కళ్లలో గర్వం మెరిసింది.
“బాగా చెప్పావు బాబూ. కలలు పెద్దవిగా ఉండాలి. కానీ వాటిని నిజం చేయడానికి కష్టం ఇంకా పెద్దదిగా ఉండాలి.”
తర్వాత ఆయన వరుణ్ను అడిగారు:
“వరుణ్, నీ లక్ష్యం ఏమిటి?”
వరుణ్ నిర్లక్ష్యంగా నవ్వాడు.
“మా ఇంట్లో అంత ఆస్తి ఉంది సార్.
నాకు ఉద్యోగం ఎందుకు? నేను మా వ్యాపారాలు చూసుకుంటాను.”
శర్మగారు కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉన్నారు.
“ఆస్తి ఉండటం మంచిదే. కానీ ఆస్తిని నిలబెట్టే జ్ఞానం లేకపోతే, అది ఇసుకపై కట్టిన ఇంటిలాంటిది.”
వరుణ్ ఆ మాటను పెద్దగా పట్టించుకోలేదు.
రోజులు గడిచాయి.
శేఖర్ రాత్రిళ్లు దీపం వెలుగులో చదువుకుంటున్నాడు. విద్యుత్ లేకపోయినా అతని చదువు ఆగలేదు.
లింగయ్య కుండలు అమ్మి తెచ్చిన కొద్దిపాటి డబ్బుతో పుస్తకాలు కొన్నాడు.
ఒక రాత్రి శేఖర్ చదువుతుండగా లక్ష్మమ్మ అతని దగ్గరకు వచ్చింది.
“బిడ్డా, చాలా రాత్రైంది. కొంచెం విశ్రాంతి తీసుకో.”
శేఖర్ పుస్తకం మూసి అమ్మను చూసాడు.
“అమ్మా, మీరు ఇద్దరూ ఎంత కష్టపడుతున్నారో నాకు తెలుసు. నేను చదవకపోతే మీ కష్టానికి విలువ ఉండదు.”
లక్ష్మమ్మ కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.
“మా బిడ్డ ఇలా మాట్లాడితే మా కష్టం అంతా మరిచిపోతాం.”
ఆమె అతని తలపై చేయి వేసి ఆశీర్వదించింది.
వరుణ్ జీవితం మాత్రం వేరే దారిలో సాగుతోంది.
కొత్త స్నేహితులు, ఆటలు, నిర్లక్ష్యం.ఇవే అతని ప్రపంచం. భూపతి గారి కొడుకు కాబట్టి ఎవరూ అతన్ని గట్టిగా మందలించడానికి ధైర్యం చేయలేదు.
ఒక రోజు పరీక్షలో వరుణ్ తక్కువ మార్కులు తెచ్చాడు.
సావిత్రమ్మ బాధపడుతూ అడిగింది.
“ఎందుకిలా వచ్చింది బాబూ?”
వరుణ్ నిర్లక్ష్యంగా అన్నాడు.
“మార్కులతో ఏమవుతుంది అమ్మా?
డబ్బుంటే చాలు.”
ఆ మాట విన్న భూపతి రెడ్డి కూడా గట్టిగా ఏమి చెప్పలేదు.
కానీ దూరంగా నిలబడి చూసిన విశ్వనాథ శర్మగారి మనసులో ఒక ఆందోళన పెరిగింది.
పదవ తరగతి పరీక్షలు దగ్గరపడ్డాయి.
శేఖర్ ప్రతి రోజును చివరి అవకాశంలా ఉపయోగించుకున్నాడు.
వరుణ్ మాత్రం “ఇంకా చాలా సమయం ఉంది” అని రోజులు వృథా చేశాడు.
కాలం మాత్రం ఎవరిని వేచి చూడదు.
అది ఇద్దరి జీవితాలను నెమ్మదిగా రెండు వేర్వేరు దారుల్లో నడిపిస్తోంది.
ఒక దారి కష్టంతో వెలుగువైపు.
మరో దారి అహంకారంతో చీకటివైపు.
పరీక్షల రోజు ఉదయం ఇద్దరూ పాఠశాల గేటు ముందు నిలబడ్డారు.
శేఖర్ చేతిలో పుస్తకం ఉంది.
వరుణ్ చేతిలో నిర్లక్ష్యం ఉంది.
ఆ రోజు ఎవరికీ తెలియదు.
ఈ పరీక్ష కేవలం మార్కుల పరీక్ష కాదు.
ఇది ఇద్దరి జీవితాల దిశను నిర్ణయించే మొదటి పెద్ద పరీక్ష.
అధ్యాయం – 9: పరీక్ష ఫలితాలు చెప్పిన నిజం
“పరీక్షలు మార్కులు మాత్రమే ఇవ్వవు... మనం ఎలా జీవించామో అద్దంలా చూపిస్తాయి.”
పదవ తరగతి పరీక్షలు ముగిశాయి.
రామాపురం గ్రామం వేసవి ఎండలో నిశ్శబ్దంగా ఉంది. మధ్యాహ్నం వేళ పొలాలు ఖాళీగా కనిపిస్తున్నాయి. చెట్ల నీడలో రైతులు విశ్రాంతి తీసుకుంటున్నారు. కానీ ఇద్దరు బాలుర హృదయాల్లో మాత్రం వేర్వేరు భావాలు పరుగెడుతున్నాయి.
శేఖర్ ప్రతి పరీక్షను తన శక్తిమేరకు రాశాడు. అతనికి భయం లేదు, ఎందుకంటే అతను కష్టపడ్డాడు.
వరుణ్ మాత్రం పరీక్షలు ముగిసిన వెంటనే స్నేహితులతో తిరగడం మొదలుపెట్టాడు. “ఫలితాలు వచ్చాక చూద్దాం” అనే నిర్లక్ష్యం అతని ముఖంలో కనిపిస్తోంది.
ఫలితాల రోజు వచ్చింది.
పాఠశాల ప్రాంగణం విద్యార్థులు, తల్లిదండ్రులతో నిండిపోయింది. అందరి కళ్లూ నోటీసు బోర్డు వైపు ఉన్నాయి.
శేఖర్ గుండె బలంగా కొట్టుకుంటోంది.
లింగయ్య, లక్ష్మమ్మ కూడా పాఠశాలకు వచ్చారు. వారి బట్టలు సాధారణమైనవే, కానీ కళ్లలో అపారమైన ఆశ ఉంది.
నోటీసు బోర్డు వద్ద ఒక్కసారిగా హర్షధ్వానాలు వినిపించాయి.
“శేఖర్ ఫస్ట్ క్లాస్లో పాస్ అయ్యాడు!”
“జిల్లా స్థాయిలో ర్యాంక్ సాధించాడు!”
ఆ మాట వినగానే లింగయ్య కాళ్లు వణికిపోయాయి. అతను బోర్డు దగ్గరకు వెళ్లి తన కొడుకు పేరును మళ్లీ మళ్లీ చదివాడు.
“శేఖర్ – 596/600”
లక్ష్మమ్మ ఆనందంతో కన్నీళ్లు పెట్టుకుంది.
“నా బిడ్డ సాధించాడు… మా బిడ్డ సాధించాడు…”
అని ఏడుస్తూ శేఖర్ను హత్తుకుంది.
శేఖర్ తల్లిదండ్రుల పాదాలకు నమస్కరించాడు.
“ఈ విజయం నాది కాదు అమ్మా… నాన్నా… మీ కష్టం.”
లింగయ్య అతన్ని పైకి లేపాడు.
“కాదు బిడ్డా… ఇది నీ పట్టుదల.”
అదే సమయంలో వరుణ్ కూడా తన ఫలితాన్ని చూసేందుకు వచ్చాడు.
అతని స్నేహితులు ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు.
వరుణ్ పేరు కనిపించింది.
“వరుణ్ – ఫెయిల్”
అతని ముఖం ఒక్కసారిగా మారిపోయింది.
ఇప్పటివరకు తన జీవితంలో ఓటమి అనే మాట అతనికి తెలియదు. డబ్బుతో అన్నీ సాధ్యమని అనుకున్న అతనికి, ఈ చిన్న ఫలితం పెద్ద దెబ్బలా అనిపించింది.
సావిత్రమ్మ ఆందోళనగా అడిగింది..
“ఏమైంది బాబూ?”
వరుణ్ కోపంగా అన్నాడు.
“ఈ పరీక్షలకేం విలువ ఉంది? మళ్లీ రాస్తాను.”
భూపతి రెడ్డి కూడా బయటకు కోపం చూపించలేదు.
“పరవాలేదు. మా బాబుకు ఇంకా అవకాశాలు ఉన్నాయి.”
అన్నారు.
కానీ విశ్వనాథ శర్మగారు మాత్రం నిశ్శబ్దంగా వరుణ్ను చూశారు.
శర్మగారు శేఖర్ దగ్గరకు వచ్చి అన్నారు.
“బాబూ, నీకు ప్రభుత్వం నుండి స్కాలర్షిప్ వచ్చే అవకాశం ఉంది. బాగా చదివితే నీ ఉన్నత విద్య ఖర్చు గురించి ఆలోచించాల్సిన అవసరం ఉండదు.”
శేఖర్ ఆశ్చర్యపోయాడు.
“నిజమా సార్?”
“అవును. నీ కష్టం నీకు దారి చూపుతోంది.”
శేఖర్ కళ్లలో కొత్త వెలుగు మెరిసింది.
ఆ సాయంత్రం లింగయ్య ఇంట్లో చిన్న సంబరంలా జరిగింది.
పక్కింటివారు వచ్చి శేఖర్ను అభినందించారు.
లింగయ్య మార్కెట్కి వెళ్లి కొద్దిగా మిఠాయిలు తీసుకొచ్చాడు.
అది పెద్ద విందు కాదు.
కానీ ఆ ఇంట్లో ఆ రోజు ఆనందం రాజమందిరంలో జరిగే వేడుకకంటే గొప్పది.
లక్ష్మమ్మ శేఖర్కు మిఠాయి పెట్టి చెప్పింది.
“బిడ్డా, ఈరోజు నీ తండ్రి జీవితంలో మొదటిసారి గర్వంతో తలెత్తి నడిచాడు.”
శేఖర్ మౌనంగా కన్నీళ్లు తుడుచుకున్నాడు.
అదే రాత్రి భూపతి గారి ఇంట్లో నిశ్శబ్దం నెలకొంది.
వరుణ్ తన గదిలో ఒంటరిగా కూర్చున్నాడు.
మొదటిసారి అతని మనసులో ఒక చిన్న సందేహం కలిగింది.
“డబ్బు ఉంటే నిజంగానే అన్నీ సాధ్యమా?”
కానీ ఆ సందేహాన్ని అతను వెంటనే నిర్లక్ష్యంతో మూసివేశాడు.
“మళ్లీ రాస్తాను. అంతే.”
అని తనను తాను ఓదార్చుకున్నాడు.
కాలం మాత్రం మరోసారి తన తీర్పు చెప్పింది.
ఒకరి కష్టం అతనికి కొత్త ద్వారం తెరిచింది.
మరోరి నిర్లక్ష్యం అతనికి మొదటి హెచ్చరిక ఇచ్చింది.
ఎందుకంటే…
జీవితం ఎప్పుడూ మనకు అవకాశాలు ఇస్తుంది. కానీ ఆ అవకాశాలను పట్టుకునే చేతులు కష్టంతో తయారవ్వాలి.
==========
మానస రెడ్డి చిచిలీ గారి కొన్ని ఇతర రచనలు:
మానస రెడ్డి చిచిలీ గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత్రి పరిచయం: https://manatelugukathalu.com/profile/manasa/profile
మానస రెడ్డి చిచిలీ తెలంగాణ రాష్ట్రంలోని హైదరాబాద్కు చెందిన కవయిత్రి. ఆమె రచించిన హైకూ మరియు టాంకా కవితలు Under the Basho, Mainichi Haiku వంటి అనేక పత్రికల్లో ప్రచురించబడ్డాయి. ఆమె హైకూ 2025 సంవత్సరానికి సంబంధించిన Touchstone Award కు నామినేట్ చేయబడింది. అంతేకాకుండా, ఆమె నేరుగా జపనీస్ భాషలో కూడా హైకూ రచనలు చేసారు.
Comments