ఆ తలపు మూసుకోలేదు
Aa Thalapu Musukoledu - Telugu Emotional Story | Vasundhara Rani Munipalle
ఆ తలపు మూసుకోలేదు - తెలుగు భావోద్వేగ కథ | వసుంధర రాణి మునిపల్లె
Published in manatelugukathalu.com on 09/09/2026
సుధ, నిఖిల్ ఇద్దరూ కొన్ని సంవత్సరాలుగా ఉమేష్రావు ఇంట్లో అద్దెకు ఉంటున్నారు. అది వాళ్ల సొంత ఇల్లు కాకపోయినా, ఆ ఇంటితో వాళ్లకి విడదీయలేని అనుబంధం ఏర్పడింది. పెళ్లయిన కొత్తలో ఈ ఇంట్లోకి అడుగుపెట్టిన సుధకు మొదట్లో అది కేవలం నాలుగు గోడలే. కానీ రోజులు గడిచేకొద్దీ అదే ఇంట్లో వాళ్ల జీవితంలోని ఎన్నో జ్ఞాపకాలు చేరాయి. మొదటి పండుగ, మొదటి గొడవ, మొదటి సంతోషం, కష్టాల్లో ఒకరికొకరు తోడుగా నిలిచిన రోజులు... అన్నీ ఆ ఇంట్లోనే జరిగాయి.
ఉమేష్రావు కూడా కేవలం ఇంటి ఓనర్లా ఉండేవాడు కాదు. అద్దె విషయంలో కాస్త క్రమశిక్షణగా ఉన్నా, అవసరమైనప్పుడు మాత్రం మనిషిగా ముందుంటాడు. ఇంట్లో ఏదైనా సమస్య వస్తే వెంటనే స్పందిస్తాడు. సుధకు ఒకసారి ఆరోగ్యం బాగోలేక నిఖిల్ ఇంట్లో లేని సమయంలో ఇబ్బంది పడితే, ఉమేష్రావే ఆమెను డాక్టర్ దగ్గరకు తీసుకెళ్లాడు. అందుకే సుధకు ఆయన మీద ఒక కుటుంబ సభ్యుడిలాంటి గౌరవం ఏర్పడింది.
ఒకరోజు నిఖిల్ ఇంటికి వచ్చి సుధతో, “మన లోన్ శాంక్షన్ అయింది” అని చెప్పాడు.
సుధ ఒక్కసారిగా అతని వైపు చూసింది. “నిజంగానా?” అని అడిగింది.
“నిజంగానే. మన సొంత ఇల్లు మనదవుతుంది” అన్నాడు నిఖిల్.
ఆ మాటతో సుధ ముఖం మొత్తం ఆనందంతో నిండిపోయింది. ఎన్నో సంవత్సరాలుగా వాళ్లిద్దరూ కలలు కంటున్న రోజు దగ్గరపడింది. ఆ రాత్రి ఇద్దరూ నిద్రపోకుండా తమ కొత్త ఇంటి గురించి మాట్లాడుకుంటూ ఉన్నారు. ఏ గదిలో ఏ ఫర్నిచర్ పెట్టాలి, పూజ గది ఎలా ఉండాలి, బాల్కనీలో మొక్కలు ఎక్కడ పెట్టాలి అంటూ చిన్నపిల్లల్లా ప్లాన్ చేసుకున్నారు.
మరుసటి రోజు సుధ ఉమేష్రావు దగ్గరకు వెళ్లి, “అంకుల్... మాకు సొంత ఇల్లు వచ్చింది” అని చెప్పింది.
ఉమేష్రావు సంతోషంగా నవ్వి, “అది చాలా మంచి విషయం అమ్మా. సంతోషంగా వెళ్లండి” అన్నాడు.
“మేము ఒక నెలలో ఖాళీ చేస్తాం అంకుల్” అని చెప్పింది సుధ.
“మీకు ఎప్పుడు వీలైతే అప్పుడు వెళ్లండి. తొందరేమీ లేదు” అన్నాడు ఉమేష్రావు.
కానీ సుధ మాత్రం మాట ఇచ్చినట్టుగానే ఒక నెలలో ఇంటిని ఖాళీ చేయాలని అనుకుంది.
కొత్త ఇంట్లో ఇంటీరియర్ పనులు మొదలయ్యాయి. మొదట పనులన్నీ వేగంగానే జరిగాయి. కానీ ఒక్కో పని ఒక్కో కారణంతో ఆలస్యం అవుతూ వచ్చింది. కార్పెంటర్ సమయానికి రాలేదు. కిచెన్ పని పూర్తికాలేదు. ఎలక్ట్రికల్ పని మిగిలిపోయింది.
పెయింటింగ్ వాళ్లు మరో రెండు రోజులు కావాలని చెప్పారు. “ఈ వారం లోపల పని మొత్తం అయిపోతుంది సార్” అని ఇంటీరియర్ వాడు నిఖిల్కి చెప్పాడు.
ఆ వారం పూర్తయింది. పని మాత్రం పూర్తికాలేదు. మళ్లీ, “రెండు రోజులు టైమ్ ఇవ్వండి సార్” అని అన్నాడు. ఆ రెండు రోజులు నాలుగు రోజులు అయ్యాయి. నాలుగు రోజులు వారం అయ్యాయి.
సుధకి క్రమంగా ఆందోళన మొదలైంది. ఎందుకంటే ఉమేష్రావుకి వాళ్లు ముందే ఇల్లు ఖాళీ చేస్తామని మాట ఇచ్చారు. ఒకరోజు సుధ ఉమేష్రావుకి ఫోన్ చేసి, “అంకుల్... ఒక చిన్న సమస్య వచ్చింది” అని చెప్పింది.
“ఏమైంది అమ్మా?” అని అడిగాడు. “మా ఇంటీరియర్ పని ఇంకా పూర్తికాలేదు. మేము చెప్పిన టైమ్కి ఖాళీ చేయలేకపోతున్నాం” అని చెప్పింది.
కాసేపు నిశ్శబ్దంగా ఉన్న ఉమేష్రావు, “ఇంకెన్ని రోజులు పడుతుంది?” అని అడిగాడు.
“తెలియడం లేదు అంకుల్. రెండు మూడు రోజులు అంటున్నారు. కానీ వాళ్లు ఎప్పుడు పూర్తి చేస్తారో అర్థం కావడం లేదు” అని చెప్పింది.
“పర్లేదు. పని పూర్తయ్యాక వెళ్లండి” అన్నాడు ఉమేష్రావు.
ఆ మాట విన్న సుధకి మరింత బాధగా అనిపించింది. “సారీ అంకుల్” అని చెప్పింది.
“ఎందుకు సారీ?” అని ఉమేష్రావు అడిగాడు. “మేము మాట ఇచ్చాం కదా” అని చెప్పింది సుధ.
“అది పెద్ద విషయం కాదు అమ్మా. ఇల్లు మారడం అంటే అనుకున్న రోజుకి అయిపోయే పని కాదు” అన్నాడు ఉమేష్రావు.
కానీ ఉమేష్రావుకి కూడా తన సమస్యలు ఉన్నాయి. ఆ ఇంటిని ఇంకొకరికి అద్దెకు ఇవ్వాలని అనుకున్నాడు. కొత్త వాళ్లు కూడా ఇంటి గురించి అడుగుతున్నారు. అయినా సుధ, నిఖిల్ పరిస్థితి అర్థం చేసుకుని ఆయన వాళ్లకి స్పష్టమైన మాట ఇవ్వకుండా ఆపాడు. ఈ విషయం సుధకి తెలియదు. ఆమె మాత్రం ప్రతిరోజూ ఇంటీరియర్ వాడిని అడుగుతూనే ఉండేది. “ఇంకెన్ని రోజులు?” అని అడిగేది. ప్రతిసారీ కొత్త సమాధానం వచ్చేది.
ఒకరోజు, “రేపటికి అయిపోతుంది” అని చెప్పాడు. మరుసటి రోజు, “ఇంకో రెండు రోజులు పడుతుంది” అని చెప్పాడు. చివరికి ఉమేష్రావుకి ఫోన్ చేయడానికి కూడా సుధకి సిగ్గుగా అనిపించింది.
ఒక సాయంత్రం ఆమె నిఖిల్తో, “మన వల్ల అంకుల్కి చాలా ఇబ్బంది అవుతోంది. ఆయనకి ఇంకొకరు అద్దెకి రావడానికి చూస్తుంటే మనం ఇల్లు ఖాళీ చేయకుండా పట్టుకుని ఉన్నట్టుంది” అని చెప్పింది.
“రేపు నేను ఇంటీరియర్ వాడితో గట్టిగా మాట్లాడతాను. ఏమైనా సరే పని పూర్తి చేయిస్తాను” అన్నాడు నిఖిల్. కానీ మరుసటి రోజు కూడా పరిస్థితిలో పెద్దగా మార్పు రాలేదు.
ఇంట్లో సామాన్లు సగం ప్యాక్ అయి ఉన్నాయి. కొన్ని కార్టన్లు గోడల దగ్గర ఉన్నాయి. కిచెన్లో ఇంకా పనివాళ్లు తిరుగుతూనే ఉన్నారు. కొత్త ఇంటికి వెళ్లడానికి సిద్ధంగా ఉన్నా, వెళ్లలేని పరిస్థితి ఏర్పడింది.
ఒక రాత్రి సుధ ఒంటరిగా హాల్లో కూర్చుంది. చుట్టూ ఉన్న గోడలను చూస్తూ ఉంది. పెళ్లయి కొత్తగా ఈ ఇంట్లోకి వచ్చిన రోజు గుర్తుకొచ్చింది. మొదటిసారి నిఖిల్తో ఇక్కడ కూర్చుని టీ తాగిన రోజు గుర్తుకొచ్చింది. మొదటి పండుగకి వేసిన ముగ్గు గుర్తుకొచ్చింది. నిఖిల్తో చిన్న విషయానికి గొడవపడి అదే రాత్రి నవ్వుకున్న విషయం గుర్తుకొచ్చింది. తన అమ్మానాన్నలు వచ్చి ఈ హాల్లో కూర్చున్న రోజులు గుర్తుకొచ్చాయి.
ఇల్లు ఖాళీ అవుతున్న కొద్దీ ఆ జ్ఞాపకాలు మాత్రం మరింత స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నట్టుగా అనిపించింది. నిఖిల్ ఆమె దగ్గరకు వచ్చి, “ఏమైంది?” అని అడిగాడు.
“ఏమీ లేదు” అని చెప్పింది సుధ.
“నువ్వు ఈ ఇంటిని మిస్ అవుతావా?” అని అడిగాడు నిఖిల్.
సుధ చిన్నగా నవ్వి, “ఇంటిని కాదు... ఇక్కడ మనం గడిపిన రోజులను” అని చెప్పింది.
నిఖిల్ ఆమె పక్కన కూర్చుని, “మన కొత్త ఇంట్లో ఇంకా మంచి రోజులు వస్తాయి” అన్నాడు.
“తెలుసు. కానీ పాత రోజులు మళ్లీ రావు కదా” అని చెప్పింది సుధ. ఆ మాటకి నిఖిల్ కూడా మౌనంగా ఉండిపోయాడు.
చివరికి ఇంటీరియర్ పని పూర్తయింది. కొత్త ఇంట్లోకి వెళ్లే రోజు వచ్చింది. ఆ రోజు ఉదయం నుంచే పాత ఇంట్లో హడావుడి మొదలైంది. ఒక్కో వస్తువు బయటకు వెళ్లింది. కార్టన్లు కారులోకి ఎక్కాయి. చివరికి గదులన్నీ ఖాళీ అయ్యాయి. కానీ సుధ మాత్రం ఏదో ఒక పని ఉన్నట్టుగా ఇంట్లోనే తిరుగుతూ ఉంది.
ఒక గదిలోకి వెళ్లింది. మళ్లీ బయటకు వచ్చింది. హాల్లో నిలబడింది. గోడ వైపు చూసింది. ఒకప్పుడు అక్కడ వాళ్ల పెళ్లి ఫోటో ఉండేది. ఇప్పుడు ఫోటో లేదు. కానీ అది వేలాడిన చోట చిన్న రంధ్రం మాత్రం కనిపించింది. సుధ మెల్లగా ఆ గోడను తాకింది. వంటగదిలోకి వెళ్లింది. అక్కడే మొదటిసారి నిఖిల్కి తన చేత్తో వంట చేసి పెట్టిన రోజు గుర్తొచ్చింది. బాల్కనీలోకి వెళ్లింది. అక్కడ ఒకప్పుడు మొక్కలు ఉండేవి. ఇప్పుడు ఖాళీగా ఉంది. ఆ ఖాళీ బాల్కనీని చూస్తూ సుధ కాసేపు అలాగే నిలబడిపోయింది.
“సుధా...” అని నిఖిల్ పిలిచాడు.
ఆమె వెంటనే కన్నీళ్లు తుడుచుకుంది. “వస్తున్నా” అని చెప్పింది.
“అన్నీ అయిపోయాయి. పద” అన్నాడు నిఖిల్.
సుధ మాత్రం కదలలేదు. “నిఖిల్...” అని పిలిచింది.
“హ్మ్?” అన్నాడు.
“మనకి ఇల్లు వచ్చిందని ఎంత సంతోషపడ్డామో గుర్తుందా?” అని అడిగింది.
“గుర్తుంది” అన్నాడు నిఖిల్.
“అప్పుడు ఈ ఇంటి నుంచి వెళ్లిపోవడం ఇంత బాధగా ఉంటుందని అనుకోలేదు” అని చెప్పింది.
నిఖిల్ ఆమె వైపు చూసి, “ఎందుకంటే ఇది కేవలం అద్దె ఇల్లు కాదు కదా. మన జీవితంలో ఒక అధ్యాయం” అన్నాడు. సుధ తల ఊపింది.
చివరికి ఇద్దరూ బయటకు వచ్చారు. ఉమేష్రావు అక్కడే నిలబడి ఉన్నాడు. సుధ ఆయన దగ్గరకు వెళ్లి చేతిలో ఉన్న తాళాలు ఆయన చేతిలో పెట్టింది. “అంకుల్...” అని మాత్రమే చెప్పింది.
ఉమేష్రావు తాళాలు తీసుకుని ఆమె వైపు చూశాడు. “అంతేనా?” అని అడిగాడు.
సుధకి మాట రావడం లేదు. “అవును అంకుల్” అని చెప్పింది.
ఉమేష్రావు ఆమె ముఖాన్ని చూస్తూ, “నువ్వు ఇన్ని రోజులుగా ఈ రోజు కోసం ఎదురుచూస్తున్నావు కదా. ఇప్పుడు ఎందుకు బాధపడుతున్నావు?” అని అడిగాడు.
సుధ కన్నీళ్ల మధ్య నవ్వుతూ, “సొంత ఇల్లు కోసం ఎదురుచూశాను అంకుల్... ఈ ఇల్లు వదిలి వెళ్లడం కోసం కాదు” అని చెప్పింది.
ఉమేష్రావు కూడా కాసేపు మౌనంగా ఉన్నాడు. “నాకు అర్థమవుతోంది” అన్నాడు.
సుధ చేతులు జోడించి, “మమ్మల్ని క్షమించండి అంకుల్. మేము చెప్పిన టైమ్కి ఖాళీ చేయలేదు. మీకు ఇబ్బంది పెట్టాం” అని చెప్పింది.
ఉమేష్రావు తల ఊపుతూ, “అది నేను ఎప్పుడో మర్చిపోయాను” అన్నాడు.
“కానీ నేను మర్చిపోలేను” అని చెప్పింది సుధ.
ఉమేష్రావు ఆ ఇంటివైపు చూస్తూ, “అద్దెకి ఇచ్చిన ఇల్లు ఖాళీ అవుతుంది. కొత్త వాళ్లు వస్తారు. మళ్లీ వాళ్లు వెళ్తారు. అది ఇళ్ల విషయం. కానీ కొంతమంది వెళ్లిపోయాక ఇల్లు ఖాళీగా అనిపిస్తుంది” అన్నాడు.
ఆ మాటతో సుధ కన్నీళ్లు ఆపుకోలేకపోయింది. నిఖిల్ ముందుకు వచ్చి ఉమేష్రావు చేతులు పట్టుకుని, “అంకుల్... థ్యాంక్యూ. మేము ఇబ్బంది పెట్టినప్పుడు అర్థం చేసుకున్నందుకు” అన్నాడు.
ఉమేష్రావు అతని భుజం మీద చెయ్యి వేసి, “మీరు నా ఇంట్లో అద్దెకు ఉండలేదు నిఖిల్” అన్నాడు.
నిఖిల్ ఆశ్చర్యంగా చూశాడు. “నా ఇంట్లో మీరు జీవించారు. రెండింటికీ చాలా తేడా ఉంటుంది” అన్నాడు ఉమేష్రావు.
ఆ మాటతో నిఖిల్ కూడా ఏమీ మాట్లాడలేకపోయాడు.
సుధ చివరిసారి ఇంట్లోకి వెళ్లింది. తలుపు దగ్గర నిలబడి మొత్తం ఇంటిని చూసింది. ఖాళీ గోడలు, ఖాళీ హాల్, ఖాళీ గదులు... కానీ ఆమె కళ్లకి మాత్రం అవన్నీ జ్ఞాపకాలతో నిండిపోయినట్టే కనిపించాయి.
నిఖిల్ బయట నుంచి, “సుధా... పద” అని పిలిచాడు.
సుధ తలుపు మూసే ముందు ఒక్కసారి గోడను తాకి, “మమ్మల్ని ఇన్ని రోజులు చూసుకున్నందుకు... థ్యాంక్యూ” అని చాలా మెల్లగా చెప్పింది.
నిఖిల్ ఆమె వైపు చూశాడు. ఆమె ఇంటితో మాట్లాడుతోందని అతనికి అర్థమైంది. తలుపు మెల్లగా మూసుకుంది. ఉమేష్రావు తాళం వేశాడు. సుధ రెండు అడుగులు వెనక్కి వెళ్లి ఆ తలుపునే చూస్తూ నిలబడింది.
ఉమేష్రావు, “సుధా...” అని పిలిచాడు. ఆమె ఆయన వైపు చూసింది.
“సంతోషంగా ఉండు” అన్నాడు.
సుధ కన్నీళ్లతో నవ్వుతూ, “మీరు కూడా” అని చెప్పింది. కారు కదిలింది.
కొద్దిదూరం వెళ్లాక సుధ వెనక్కి తిరిగి చూసింది. ఆ ఇల్లు మెల్లగా దూరమవుతూ కనిపించింది. నిఖిల్ ఆమె చేతిమీద తన చెయ్యి వేశాడు. “ఏడుస్తున్నావా?” అని అడిగాడు.
“లేదు” అని చెప్పింది సుధ.
“అబద్ధం” అన్నాడు నిఖిల్.
సుధ కన్నీళ్లు తుడుచుకుంటూ నవ్వింది. “మన సొంత ఇంటికి వెళ్తున్నాం కదా... అయినా ఎందుకో ఒక ఇల్లు వెనక్కి వదిలేసి వస్తున్నట్టుంది” అని చెప్పింది.
నిఖిల్ ఆమె చేతిని గట్టిగా పట్టుకుని, “కొన్ని ఇళ్లు మనం వదిలి వస్తాం సుధా... కొన్ని ఇళ్లు మాత్రం మనలోనే ఉండిపోతాయి” అన్నాడు.
కారు ముందుకు వెళ్తూనే ఉంది. వెనుక ఆ పాత ఇల్లు మెల్లగా కనుమరుగైంది. ముందు వాళ్ల సొంత ఇల్లు ఎదురుచూస్తూ ఉంది. ఒక తలుపు మూసుకుంది. మరో తలుపు తెరుచుకుంది. కానీ సుధ మనసులో మాత్రం ఆ పాత ఇంటి తలుపు ఎప్పటికీ మూసుకోలేదు.
పాఠకులు ఇప్పుడు మా వాట్సాప్ ఛానల్ ఉచితంగా ఫాలో చెయ్యడం ద్వారా మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో ప్రచురింపబడే అన్ని కథలు, కవితలు, ప్రత్యేక వ్యాసాలు, సీరియల్ ఎపిసోడ్స్ వీటన్నిటికి సంబంధించిన లింక్స్ చూసి, కావలసిన వాటిని క్లిక్ చేసి చదువుకోవచ్చును.
మా whaatsApp ఛానల్ ను ఫాలో చెయ్యండి. మీ సన్నిహితులకు షేర్ చెయ్యండి.
వసుంధర రాణి మునిపల్లె గారి కొన్ని ఇతర రచనలు( కథ పేరు పైన క్లిక్ చేయండి.):
వసుంధర రాణి మునిపల్లె గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
విజయదశమి 2026 కథల పోటీల వివరాల కోసం
ఉగాది షడ్రుచుల కథల పోటీల వివరాల కోసం
మేము నిర్వహించే వివిధ పోటీలలో రచయితలకు బహుమతులు అందించడంలో భాగస్వాములు కావాలనుకునే వారు వివరాల కోసం story@manatelugukathalu.com కి మెయిల్ చెయ్యండి.
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత్రి పరిచయం: వసుంధర రాణి మునిపల్లె
నాకు ఈ సదవకాశం ఇచ్చినందుకు ధన్యవాదములు.
నేనొక హౌస్ వైఫ్ ని నాకు కథలు రాయడం ఒక హాబీ.
ఇంతకుముందు జాగృతి లాంటి పత్రికలలో కథలు ప్రచురితమయ్యాయి. ఇంకా కొన్ని కథలు పరిశీలనలో ఉన్నాయి.
Comments