అద్దెకు అమ్మ
Addeku Amma - Telugu Emotional Family Story | Vasundhara Rani Munipalle
అద్దెకు అమ్మ - తెలుగు భావోద్వేగ కుటుంబ కథ | వసుంధర రాణి మునిపల్లె
Published in manatelugukathalu.com on 03/09/2026
తల్లిదండ్రులకు పిల్లలు ఇచ్చే డబ్బు, బహుమతులు, సౌకర్యాలు మాత్రమే సరిపోతాయా? లేక వారి పక్కన కూర్చుని నాలుగు మాటలు మాట్లాడే సమయం కూడా అవసరమా?
“అద్దెకు అమ్మ” అనే ఈ హృదయస్పర్శి తెలుగు కుటుంబ కథ ఆ ప్రశ్నకు మనసును కదిలించే సమాధానం చెబుతుంది.
అనన్యకు అరవై రెండేళ్లు. పట్టణం చివర్లో ఉన్న చిన్న ఇంట్లో ఆమె ఒంటరిగా జీవిస్తుంది. భర్త మాధవ్ చనిపోయి ఆరేళ్లు అవుతోంది. ఒక్క కొడుకు ఆదిత్య అమెరికాలో ఉద్యోగం చేస్తున్నాడు.
ఆదిత్యకు అమ్మంటే చాలా ప్రేమ. కానీ ఆ ప్రేమకు సమయం మాత్రం లేదు. ప్రతి నెలా డబ్బులు పంపుతాడు. మందులు ఆన్లైన్లో ఆర్డర్ చేస్తాడు. పండుగలకు బట్టలు, పుట్టినరోజుకి బహుమతులు పంపుతాడు.
ఫోన్లో మాత్రం—
“అమ్మా, మీటింగ్ ఉంది.”
“అమ్మా, తర్వాత మాట్లాడతా.”
“అమ్మా, ఇప్పుడే బయటికి వెళ్తున్నా.”
అంతే.
అనన్యకు కొడుకు మీద కోపం లేదు. కానీ అతని జీవితంలో తనకు క్రమంగా చోటు తగ్గిపోతోందనే బాధ మాత్రం ఉంది.
ప్రతిరోజూ రాత్రి భోజనం చేసేటప్పుడు ఆమె రెండు కంచాలు పెడుతుంది. ఒకటి తన కోసం. మరొకటి ఖాళీగా.
పొరుగింటి లలిత ఒకరోజు అడిగింది.
“ఇంకా ఆదిత్య కోసం కంచం పెడుతున్నావా?”
అనన్య నవ్వింది.
“ఎప్పుడొస్తాడో తెలియదు కదా. వచ్చినప్పుడు ఆకలిగా ఉంటే?”
లలితకు ఆ మాటకు నవ్వాలో ఏడవాలో అర్థం కాలేదు.
ఆ రాత్రి అనన్య తన భర్త మాధవ్ ఫోటో ముందు కూర్చుంది.
“మాధవ్... మన పిల్లాడిని పెంచింది మనతో ఉండాలని కాదు, సంతోషంగా ఉండాలని. కానీ అతను సంతోషంగా ఉండడానికి మనం పూర్తిగా ఒంటరిగా ఉండాల్సి వస్తుందని అనుకోలేదు” అని విరక్తిగా అంది.
కొంతసేపు నిశ్సబ్దంగా కూర్చుంది. అప్పుడే ఆమెకు ఒక విచిత్రమైన ఆలోచన వచ్చింది.
మరుసటి రోజు పేపర్లో ఒక చిన్న ప్రకటన వచ్చింది.
“అమ్మ కావాలా? కొన్ని గంటలకు, ఒక రోజుకు, మీ అవసరానికి తగ్గట్టుగా ప్రేమతో అమ్మగా ఉంటాను. పండుగలు, పుట్టినరోజులు, ఫంక్షన్లు, కుటుంబ వేడుకలు... సంప్రదించండి.”
లలిత ఆ ప్రకటన చూసి నోరు తెరిచింది.
“అనన్యా! నీకు ఏమైంది?” అంది.
అనన్య నవ్వింది.
“ఏమీ కాలేదు. ఖాళీగా ఉన్న అమ్మను ఎవరికైనా ఉపయోగపడేలా చేస్తున్నాను.”
“అమ్మను కూడా అద్దెకు ఇస్తారా?”
“అమ్మను అద్దెకు ఇవ్వడం కాదు లలితా... ఎవరికైనా అవసరమైనప్పుడు అమ్మగా ఉండటం.”
మొదటి ఫోన్ మూడు రోజుల తర్వాత వచ్చింది. ఒక వ్యక్తి చాలా సంకోచంగా మాట్లాడాడు.
“మేడమ్... మా అమ్మాయికి స్కూల్లో మదర్స్ డే కార్యక్రమం ఉంది. ఆమె తల్లి మాతో లేదు. ఆమెకు చాలా బాధగా ఉంది. మీరు... ఒకరోజు ఆమె అమ్మమ్మగా వస్తారా?”
అనన్య వెళ్లింది. ఆ చిన్నారి ఆమెను చూసిన వెంటనే—
“అమ్మమ్మా!” అంటూ కౌగిలించుకుంది.
అనన్య కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి. ఎన్నో సంవత్సరాల తర్వాత ఎవరో తనను అలా పిలిచారు. ఆ రోజు ఆమె ఆ పాపకు జుట్టు దువ్వింది. టిఫిన్ పెట్టింది. స్కూల్కి తీసుకెళ్లింది.
పాప స్టేజ్ మీదకి వెళ్లి మాట్లాడేటప్పుడు ఒక్కసారిగా అనన్య వైపు చూసింది.
“నాకు అమ్మ లేరు. కానీ నాకు అమ్మమ్మ ఉంది.”
అనన్య కళ్లలో కన్నీళ్లు. ఆ రోజు ఇంటికి తిరిగి వచ్చినప్పుడు ఆమె మొదటిసారి తన ఖాళీ ఇంటిని చూసి బాధపడలేదు.
ఆ తర్వాత ఫోన్లు రావడం మొదలైంది. ఒక పెళ్లికొడుకు ఆమెను తన పెళ్లికి పిలిచాడు.
“మా అమ్మ చనిపోయి ఐదేళ్లు అవుతోంది. పెళ్లి రోజు ఆమె నా పక్కన ఉండాలి. మీరు ఆమె స్థానంలో కూర్చుంటారా?”
అనన్య వెళ్లింది. పెళ్లికొడుకుకు పట్టు వస్త్రాలు సరిచేసింది. నుదుటిపై తిలకం పెట్టింది. ముహూర్తానికి ముందు అతను కళ్లలో నీళ్లతో—
“అమ్మా... ఈ పెళ్లితో నా జీవితం బాగుంటుందా?” అని అడిగాడు.
అనన్య అతని ముఖాన్ని తన చేతుల్లోకి తీసుకుంది.
“ఎందుకు బాగుండదు బాబు, ఆ అమ్మాయి చాలా మంచి అమ్మాయిలా ఉంది.”
అతను ఆమెను చూస్తూ—
“నీ దీవెన నాకెప్పుడూ ఉండాలి అమ్మ” అన్నాడు.
అనన్య గుండె నిండిపోయింది.
మరోసారి ఒక వృద్ధురాలు ఆమెను పిలిచింది. ఆమెకు ముగ్గురు పిల్లలు. ముగ్గురూ విదేశాల్లో. భర్త చనిపోయి ఎనిమిదేళ్లు. పిల్లలు డబ్బులు పంపుతారు. కానీ ఇంట్లో మాట్లాడటానికి మనిషి లేడు. అనన్య ఆమెకు భోజనం పెట్టింది.
ఆమె మొదటి ముద్ద తింటూనే ఆగిపోయింది.
“మీ చేతి వంటలో మా అమ్మ చేతిరుచి ఉంది.”
అనన్య నవ్వింది.
“అయితే రేపు కూడా వస్తాను.”
ఆమె అడిగింది—
“ఎంత?”
“డబ్బులా?”
“అవును.”
“మీరు నన్ను ఒక్కసారి ‘అమ్మా’ అని పిలిస్తే చాలు.”
వృద్ధురాలి కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.
“అమ్మా...”
ఆ ఒక్క మాటతో అనన్యకు ఆ రోజు వచ్చిన మొత్తం డబ్బు కంటే ఎక్కువ సంపాదించిన అనుభూతి కలిగింది.
ఇలా అనన్య జీవితంలోకి చాలా కుటుంబాలు వచ్చాయి. ఎక్కడో ఆమె అమ్మ. ఎక్కడో అమ్మమ్మ. ఎక్కడో ఒక వృద్ధురాలికి స్నేహితురాలు. ఎక్కడో తల్లిని కోల్పోయిన అబ్బాయికి పెళ్లి రోజున అమ్మ.
ఆమె డైరీలో డబ్బుల లెక్కల కంటే ఒకే మాట ఎక్కువగా కనిపించేది—
“అమ్మా.”
ఒకరోజు ఆదిత్య ఫోన్ చేశాడు.
“అమ్మా... నేను ఇండియాకు వస్తున్నా.”
అనన్య ముఖం వెలిగిపోయింది.
“నిజంగానా?”
“అవును. రెండు వారాలు ఉంటా.”
“నీకు ఇష్టమైన పులిహోర చేస్తా. చిన్నప్పుడు నువ్వు అడిగినట్లే.”
“అమ్మా, నేను ఇప్పుడు అవన్నీ తినను.”
“నువ్వు తినకపోయినా నేను చేస్తా.”
ఫోన్ పెట్టేసిన తర్వాత అనన్య ఇల్లంతా శుభ్రం చేసింది. కొత్త బెడ్షీట్ వేసింది. ఆదిత్య చిన్నప్పుడు ఇష్టపడిన స్వీట్లు తెచ్చింది. అతని గది తెరిచి దుమ్ము తుడిచింది. అతను వచ్చే రోజు కోసం ఎదురుచూస్తూ నిద్ర కూడా సరిగా పోలేదు.
ఆదిత్య విమానాశ్రయం నుంచి నేరుగా ఇంటికి వచ్చాడు. అమ్మను కౌగిలించుకున్నాడు.
“ఎలా ఉన్నావమ్మా?”
“నువ్వు వచ్చావుగా... ఇప్పుడు బాగున్నా” అంది.
అతను నవ్వాడు.
టిఫిన్ తింటూ హాల్లో గోడవైపు చూసిన అతనికి, అక్కడి ఫోటోలు దృష్టిని ఆకర్షించాయి. అనన్య వేర్వేరు పిల్లలతో, వృద్ధులతో, పెళ్లికొడుకులతో, కుటుంబాలతో దిగిన ఫోటోలు అవి.
“వీళ్లంతా ఎవరు?” అన్నాడు.
“నా పిల్లలు” అని సమాధానమిచ్చింది.
“ఏమిటమ్మా?” ఆదిత్య ఆశ్చర్యపోయాడు.
“నన్ను అద్దెకు తీసుకునే వాళ్లు” అంది.
“అమ్మను కూడా అద్దెకు ఇస్తారా?” అతని ముఖం మారిపోయింది.
అనన్య ప్రశాంతంగా చూసింది.
“నన్ను ఎవరో అద్దెకు తీసుకున్నారు బాబూ... నువ్వు మాత్రం ఏళ్ల క్రితమే ఉచితంగా వదిలేశావు” అంది.
ఆదిత్య నిశ్శబ్దంగా నిలబడిపోయాడు.
“అమ్మా, నేను నీ కోసం ఎంత చేస్తున్నానో తెలుసా?”
“తెలుసు.”
“డబ్బులు పంపుతున్నా.”
“తెలుసు.”
“మందులు కొనిపెడుతున్నా.”
“తెలుసు.”
“ఇల్లు మార్చిస్తా.”
అనన్య కళ్లలో కన్నీళ్లు.
“నాకు ఇల్లు కావాలి అనుకున్నానా బాబూ?”
ఆదిత్య తల వంచాడు.
“నాకు కొడుకు కావాలి.”
ఆ మాటతో గది మొత్తం నిశ్శబ్దమైంది.
ఆ రాత్రి ఆదిత్యకు నిద్ర రాలేదు. తల్లి చేసిన త్యాగాలన్నీ గుర్తొచ్చాయి. తనకు జ్వరం వస్తే రాత్రంతా మేలుకున్న అమ్మ. తన స్కూల్ ఫీజు కోసం ఎంతో కష్టపడిన అమ్మ. తన మొదటి సైకిల్ కోసం నెలల తరబడి డబ్బులు దాచిన అమ్మ. తాను అమెరికా వెళ్లే రోజు ఎయిర్పోర్టులో కన్నీళ్లు దాచుకుని—
“ఎంత దూరమైనా సంతోషంగా ఉండు” అన్న అమ్మ.
అప్పుడు తాను చెప్పిన మాట కూడా గుర్తొచ్చింది.
“అమ్మా... త్వరలోనే నిన్ను నా దగ్గరకు తీసుకెళ్తా.”
ఆ మాట చెప్పి పన్నెండు సంవత్సరాలు అయిపోయాయి.
మరుసటి రోజు ఆదిత్య అడిగాడు.
“అమ్మా... నువ్వు ఈ పని ఎందుకు మొదలుపెట్టావు?”
అనన్య చాలాసేపు మౌనంగా ఉంది.
“నాకు చిన్నప్పుడు అమ్మ లేదు.”
ఆదిత్య ఆశ్చర్యపోయాడు. అనన్య తన బాల్యాన్ని మొదటిసారి కొడుకుతో పూర్తిగా చెప్పింది. చిన్నప్పుడే తల్లి చనిపోయింది. తండ్రి రెండో పెళ్లి చేసుకున్నాడు. ఇంట్లో అమ్మ ప్రేమ ఎలా ఉంటుందో ఆమెకు తెలియదు.
పెళ్లయ్యాక మాధవ్ ఆమెకు భర్తగానే కాదు, తల్లిదండ్రుల ప్రేమ కూడా ఇచ్చాడు.
ఆదిత్య పుట్టిన తర్వాత మాత్రం—
“నాకు అమ్మగా ఉండటం అంటే ఏమిటో అర్థమైంది” అని ఆమె నవ్వింది.
“నువ్వు పెద్దవాడివయ్యాక నీకు నా అవసరం తగ్గిపోయింది. కానీ నాకు మాత్రం అమ్మగా ఉండాలనే అవసరం తగ్గలేదు” అంది ఆర్తిగా.
ఆదిత్య ఆమె చేతిని పట్టుకున్నాడు.
“అమ్మా...”
ఆమె కొడుకు వైపు చూసింది.
“నేను ఆలస్యంగా అర్థం చేసుకున్నాను.”
రెండు వారాలు ఎలా గడిచిపోయాయో తెలియలేదు. ఆదిత్య తిరిగి అమెరికా వెళ్లాల్సిన రోజు వచ్చింది.
అనన్య మళ్లీ పాత ఇంట్లో ఒంటరిగా నిలబడింది. కానీ ఈసారి ఏదో మారింది. విమానాశ్రయం నుంచి ఆదిత్య ఫోన్ చేశాడు.
“అమ్మా... ఇంటికి చేరుకున్నాక కాల్ చేస్తా.”
“సరే బాబూ.”
ఆ రోజు నుంచి ప్రతిరోజూ ఫోన్ వచ్చింది.
ఉదయం— “అమ్మా, లేచావా?”
మధ్యాహ్నం— “తిన్నావా?”
రాత్రి— “ఈరోజు ఎక్కడికి వెళ్లావు?”
మొదట అనన్యకు ఆశ్చర్యంగా అనిపించింది. కొంతకాలానికి ఆ ఫోన్ కాల్స్ ఆమె రోజులో ముఖ్యమైన భాగమయ్యాయి.
ఒకరోజు అనన్య తన పాత డైరీ చూస్తూ ఉండగా ఆదిత్య వీడియో కాల్ చేశాడు.
“అమ్మా... నీ దగ్గర ఉన్న ఆ పిల్లల ఫోటోలు పంపు.”
“ఎందుకు?”
“చూడాలి.”
ఆమె ఒక్కొక్క ఫోటో పంపింది. ఆదిత్య ప్రతి ఒక్కరి గురించి అడిగాడు.
“ఈ పాప ఎవరు?”
“ఇది మదర్స్ డే రోజు నన్ను అమ్మమ్మ అని పిలిచింది.”
“ఈ అబ్బాయి?”
“పెళ్లి రోజున అమ్మగా ఉండాలని పిలిచాడు.”
“ఈ అమ్మమ్మ?”
“ఆమె పిల్లలు దూరంగా ఉంటారు.”
ఆదిత్య కొంతసేపు మౌనంగా ఉన్నాడు.
“అమ్మా... నువ్వు వాళ్లందరికీ ఎంత అవసరమో నాకు ఇప్పుడు అర్థమవుతోంది.”
కొన్ని నెలలు గడిచాయి. ఒక ఉదయం అనన్య ఇంటి ముందు కారు ఆగింది. ఆమె బయటకు వచ్చింది. ఆదిత్య నిలబడి ఉండటాన్ని చూసి, “ఏంటి బాబు ఇది, నిజమా? చెప్పా పెట్టకుండా వచ్చేసావ్” అంది ఆశ్చర్యంగా.
“ఈసారి రెండు వారాలకు కాదు అమ్మా” అని అతను నవ్వాడు.
అనన్యకు ఏమీ అర్థం కాలేదు.
“నా ఉద్యోగం ఇండియా నుంచి చేసుకునేలా మార్చుకున్నాను.”
ఆమె కళ్లలో నీళ్లు.
“నిజంగానా?”
“అవును.”
“అయితే నీ జీవితం?”
ఆదిత్య తల్లి చేతిని పట్టుకున్నాడు.
“నాకు జీవితం అంటే కేవలం ఉద్యోగం, డబ్బు, విదేశం కాదు అమ్మా.”
కొద్దిసేపు ఆగి అన్నాడు—
“నాకు అమ్మ కూడా కావాలి.”
అనన్య అతన్ని కౌగిలించుకుంది.
ఆ రోజు అనన్య తన ప్రకటనను మార్చింది. పాత ప్రకటనలో—
“అమ్మ కావాలా? కొన్ని గంటలకు అమ్మను అద్దెకు తీసుకోండి” అని ఉండేది.
ఆ మాటలన్నీ తీసేసింది. కొత్తగా ఇలా రాసింది—
“అమ్మను అద్దెకు తీసుకోవాల్సిన పరిస్థితి ఎవరికీ రాకూడదు. మీ ఇంట్లో ఉన్న అమ్మను ఒకసారి గమనించండి. ఆమెకు డబ్బు కాదు... మీ సమయం కావాలి.”
ఆమె సేవ మాత్రం ఆపలేదు. కానీ ఇప్పుడు ఒక తేడా ఉంది. ఆమె ఎక్కడికి వెళ్లినా, ఆదిత్య వీలైనప్పుడల్లా ఆమెతో వెళ్లేవాడు. ఒకరోజు ఆ చిన్నారి వాళ్ల ఇంటికి ఇద్దరూ వెళ్లారు. పాప అనన్యను చూసి పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చింది.
“అమ్మమ్మా!”
తర్వాత ఆదిత్య వైపు చూసింది.
“మీరు ఎవరు?”
ఆదిత్య నవ్వాడు.
“నేను ఈ అమ్మమ్మ కొడుకును.”
పాప నవ్వింది.
“అంటే నాకు అన్నయ్య!”
అందరూ నవ్వారు. అనన్య కళ్లలో కన్నీళ్లు.
ఆదిత్య ఆ కన్నీళ్లను చూసి ఆమె చేతిని గట్టిగా పట్టుకున్నాడు.
ఆ రాత్రి ఇంటికి వచ్చిన తర్వాత అనన్య డైనింగ్ టేబుల్ మీద ఎప్పటిలాగే రెండు కంచాలు పెట్టింది. ఒకటి తన కోసం. మరొకటి ఆదిత్య కోసం. ఆదిత్య వచ్చి ఆమె పక్కన కూర్చున్నాడు.
అతను రెండో కంచం తన ముందుకు లాగుకున్నాడు.
“నేను వచ్చేశాను కదా.”
అనన్య కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి. ఆమె మాధవ్ ఫోటో వైపు చూసింది.
“మాధవ్... మన కొడుకు వచ్చేశాడు.”
ఆదిత్య ఆమె చేతిలో అన్నం పెట్టాడు.
“అమ్మా... ముందు నువ్వు తిను.”
అనన్య నవ్వింది. ఆమె జీవితంలో ఎన్నో మంది ఆమెను “అమ్మా” అని పిలిచారు.
కానీ ఆ రాత్రి ఆమెకు ఒక్క పిలుపే కావాల్సినంతగా అనిపించింది.
“అమ్మా... నీకు నేను ఉన్నాను” అని ఆత్మీయత నిండిన గొంతుతో అన్నాడు.
ఆ ఇంట్లో ఆ రోజు నుంచి కంచం ఖాళీగా ఉండదు.
***
పాఠకులు ఇప్పుడు మా వాట్సాప్ ఛానల్ ఉచితంగా ఫాలో చెయ్యడం ద్వారా మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో ప్రచురింపబడే అన్ని కథలు, కవితలు, ప్రత్యేక వ్యాసాలు, సీరియల్ ఎపిసోడ్స్ వీటన్నిటికి సంబంధించిన లింక్స్ చూసి, కావలసిన వాటిని క్లిక్ చేసి చదువుకోవచ్చును.
మా whaatsApp ఛానల్ ను ఫాలో చెయ్యండి. మీ సన్నిహితులకు షేర్ చెయ్యండి.
వసుంధర రాణి మునిపల్లె గారి కొన్ని ఇతర రచనలు( కథ పేరు పైన క్లిక్ చేయండి.):
వసుంధర రాణి మునిపల్లె గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
విజయదశమి 2026 కథల పోటీల వివరాల కోసం
ఉగాది షడ్రుచుల కథల పోటీల వివరాల కోసం
మేము నిర్వహించే వివిధ పోటీలలో రచయితలకు బహుమతులు అందించడంలో భాగస్వాములు కావాలనుకునే వారు వివరాల కోసం story@manatelugukathalu.com కి మెయిల్ చెయ్యండి.
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత్రి పరిచయం: వసుంధర రాణి మునిపల్లె
నాకు ఈ సదవకాశం ఇచ్చినందుకు ధన్యవాదములు.
నేనొక హౌస్ వైఫ్ ని నాకు కథలు రాయడం ఒక హాబీ.
ఇంతకుముందు జాగృతి లాంటి పత్రికలలో కథలు ప్రచురితమయ్యాయి. ఇంకా కొన్ని కథలు పరిశీలనలో ఉన్నాయి.
Comments