అమృతధార
Amruthadhara - Telugu Emotional Family Story | Ch. Pratap
అమృతధార - తెలుగు భావోద్వేగ కుటుంబ కథ | Ch. ప్రతాప్
Published in manatelugukathalu.com on 14/11/2026
“అమృతధార” తల్లి నిస్వార్థ ప్రేమకు, త్యాగానికి, బిడ్డ భవిష్యత్తుపై ఆమెకున్న అపారమైన ఆశలకు ప్రతిరూపమైన హృదయస్పర్శి కథ. భౌతిక మరణాన్ని దాటి కూడా తల్లి ప్రేమ ఒక తరం నుంచి మరో తరానికి ఎలా ప్రవహిస్తుందో ఈ కథ చాటిచెబుతుంది.
విశాఖపట్నంలో ఆ రాత్రి వరుణుడు తన కరుణను కోల్పోయినట్టు కుండపోతగా వర్షం కురుస్తోంది.
ఆసుపత్రి కిటికీ అద్దాలపై అవిశ్రాంతంగా జారుతున్న వానచినుకులను శూన్యమైన చూపులతో చూస్తూ, తల్లి మంచం పక్కన నిశ్చలంగా కూర్చున్నాడు పదిహేడేళ్ల గణేష్. ఆ గదిలోని నిశ్శబ్దం మృత్యువు కంటే భయానకంగా ఉంది.
మూడేళ్లుగా మహమ్మారికరమైన క్యాన్సర్‌తో పోరాడుతూ, దేహమంతా క్షీణించినా ఆత్మస్థైర్యం సడలని సుగుణ ఆరోగ్యం ఒక్కసారిగా విషమించింది. పదేళ్ల క్రితం భర్తను అకాల మృత్యువుకు కోల్పోయిన ఆమెకు, ఈ విశాల ప్రపంచంలో ఈ కొడుకే సర్వస్వం.
తన అంతిమ గడియలు సమీపిస్తున్నాయన్న సత్యం తెలిసినా, ఆమె కళ్లలో ఏమాత్రం భయం లేదు; కేవలం తన బిడ్డ భవిష్యత్తు గురించిన నిశితమైన ఆరాటం మాత్రమే తొణికిసలాడుతోంది.
‘‘గణేష్! నా దగ్గరకు రా నాన్నా!’’ ప్రాణశక్తి సన్నగిల్లుతున్న గొంతుతో నీరసంగా పిలిచింది.
తల్లడిల్లిపోయిన గుండెతో ఆమె దగ్గరకు వంగాడు గణేష్. ‘‘చెప్పమ్మా! ఏమైనా కావాలా? నీకు త్వరగా నయమవుతుంది కదా!’’
సుగుణ పెదవులపై ఒక క్షీణించిన, అమరమైన చిరునవ్వు మెరిసింది. ఆమె తన బలహీనమైన చేతితో అతడి హస్తాన్ని నెమ్మదిగా తన చేతుల్లోకి తీసుకుంది. ఆ స్పర్శలో ఒక తపన ఉంది.
‘‘అమ్మంటే నీకు ఎంతిష్టం నాన్నా?’’
‘‘ఇదేం ప్రశ్నమ్మా! నువ్వు లేకుండా నేను ఒక్క క్షణమైనా బతకగలనా? నా సర్వస్వం నువ్వే కదా!’’
ఆ సమాధానం విన్న సుగుణ ముఖంలో ఆనందంతో పాటు ఒక పెనుభారం ఛాయలు కమ్ముకున్నాయి.
‘‘అదే నా భయం నాన్నా! నువ్వు నన్ను ఎంతగా ప్రేమిస్తున్నావో, నాపై ఎంతటి ఆధారపడి జీవిస్తున్నావో నేను ఎరుగుదును. కానీ ఆ ప్రేమ నీ జీవితానికి నడిపించే బలమవ్వాలి తప్ప, నీ ఎదుగుదలను అణచివేసే బంధనం కారాదు. మనిషి తన సొంత కాళ్లపై నిలబడటం నేర్చుకోవాలి.’’
‘‘అమ్మా! ఎందుకలా మాట్లాడుతున్నావు? నువ్వు కోలుకుంటావు. మనం ఎప్పుడూ ఇలాగే కలిసి ఉంటాం, ఇంటికి వెళ్లిపోదాం పదా!’’ అని రోదించాడు గణేష్.
తలగడ కింద నుంచి ఎంతో జాగ్రత్తగా దాచుకున్న ఒక తెల్లటి కవరును బయటకు తీసి, వణుకుతున్న అతడి చేతిలో పెట్టింది.
‘‘కాలం ఎవరికోసమూ ఆగదు, అందరి కోరికలనూ తీర్చదు నాన్నా! మనం భౌతికంగా ఈ లోకంలో లేనప్పుడు కూడా, మనం గాఢంగా ప్రేమించినవాళ్లు ఈ విశాల ప్రపంచంలో ఏకాకిగా భయపడిపోకుండా సంతోషంగా, ధైర్యంగా జీవించగలిగితేనే ఆ నిస్వార్థ ప్రేమకు పరమరహస్యం, నిజమైన అర్థం దక్కుతుంది. ఈ కవరును నీ పద్దెనిమిదో పుట్టినరోజున మాత్రమే తెరవాలి.
నాకు ఈ చిన్న మాటివ్వు!’’
‘‘నేను చదవలేనుమ్మా... నువ్వే నా ప్రతి పుట్టినరోజున దగ్గరుండి చదివి వినిపించాలి!’’ అని ఏడుపు ఆపుకోలేకపోయాడు.
‘‘నేను భౌతికంగా చదవలేకపోయినా, నా ప్రతి అక్షరం, నా ప్రతి శ్వాస నిన్ను జీవితాంతం రక్షిస్తూ చేరుతాయి నాన్నా...’’
ఆ రాత్రే సుగుణ ప్రాణదీపం శాశ్వతంగా మూగబోయింది.
ఆమె భౌతికంగా వెళ్లిపోయాక ఆ ఇల్లంతా ఒక అంతులేని శ్మశాన నిశ్శబ్దంలోకి జారిపోయింది. వంటింట్లో అమ్మ సరాగంగా పాడే మధురమైన పాటలు వినిపించలేదు.
ప్రతిరోజూ ఉదయాన్నే కన్నుల నిండా ప్రేమతో తల నిమిరి నిద్రలేపే అమృతహస్తాలు కనిపించలేదు. గణేష్‌కు లోకంలో అన్నీ ఉన్నా, లోలోపల ఏదీ లేని ఒక మహా వెలితి, అంతులేని అభద్రతాభావం చుట్టుముట్టాయి.
కాలం తన అనంత ప్రవాహంలో అలాగే ఏడాది పాటు సాగిపోయింది.
ఎట్టకేలకు గణేష్ పద్దెనిమిదో పుట్టినరోజు రానే వచ్చింది. ఒంటరి గదిలో కూర్చుని, అమ్మ ఎంతో భద్రంగా ఇచ్చిన ఆ కవరును వణుకుతున్న చేతులతో తెరిచాడు. అందులో అమ్మ అక్షరాలు సజీవంగా పలకరించాయి:
నా బంగారు గణేష్! ఈరోజు నీ జీవితంలో అత్యంత సుందరమైన మైలురాయి — నీ పద్దెనిమిదో పుట్టినరోజు. నీ నుదుటిపై ప్రేమగా ముద్దుపెట్టుకోవడానికి ఈరోజు నేను భౌతికంగా లేకపోవచ్చు. కానీ నువ్వు ఈ లోకంలో వేసే ప్రతి మంచి అడుగులోనూ నా దీవెనలు, నా ఆత్మ నీ వెంట ఉంటాయి.
నీకు ఒక కఠినమైన సత్యం చెప్పాలి నాన్నా! మనం గాఢంగా ప్రేమించినవాళ్లు ఎప్పుడైనా దూరమైనప్పుడు, కేవలం వాళ్ల జ్ఞాపకాల నీడలోనే బందీలై బతకడం అసలైన ప్రేమ కాదు. వాళ్లు మనకోసం కన్న పవిత్రమైన కలలను నిజం చేయడమే ఆ ప్రేమకు అర్పించే నిజమైన నివాళి.
నువ్వు జీవితంలో నవ్వి నన్ను మరచిపోయావు అని ఎప్పుడూ బాధపడకు. నీ పెదవులపై ఆనందపు నవ్వును చూడటానికే కదా నేను ఈ జీవితాంతం శ్రమించాను!
మన ఇంటి పాత అటకమీద ఒక నీలిరంగు పెట్టె ఉంది. వెళ్లి దాన్ని తెరిచి చూడు. ప్రేమతో — నీ అమ్మ.
గణేష్ ఆత్రుతగా, కళ్లలో నీరు నిండగా అటకమీద వెతికాడు. పాత పుస్తకాల దుమ్ము మధ్యలో ఒక నీలిరంగు చెక్క పెట్టె కనిపించింది.
దాన్ని తెరిచి చూస్తే అతడి గుండె ఒక్క క్షణం ఆగిపోయినట్లయింది! అందులో కళాశాల ప్రవేశం, ఓటములు, తొలి ప్రేమ వైఫల్యాలు, ఉద్యోగం, పెళ్లి మరియు తండ్రి అయిన శుభసందర్భాల వంటి జీవితంలోని ప్రతి మైలురాయి కోసం అమ్మ ఎన్నో ఉత్తరాలను ఎంతో ప్రేమగా అమర్చి ఉంచింది.
తన భవిష్యత్తులోని ప్రతి మలుపునూ ముందే ఊహించి, తన కష్టసుఖాల్లో తోడుండటానికి అమ్మ రాసిపెట్టిన ఆప్యాయతా నిధి అది! గణేష్ ఆ పెట్టెను గుండెలకు హత్తుకుని గుక్కపట్టి ఏడ్చాడు.
కాలం తన వేగాన్ని పెంచింది. ఇంజినీరింగ్ ప్రవేశ పరీక్షల్లో ఆశించిన ర్యాంకు రాక, దిక్కుతోచని స్థితిలో కూర్చున్న ఆ చీకటి రోజున అమ్మ మొదటి ఉత్తరాన్ని తెరిచి చదివాడు:
‘‘గణేష్! లోకంలో ఓటమి అనేది నీ మేధస్సుకు, నీ సామర్థ్యానికి అంతిమ తీర్పు కాదు నాన్నా! నువ్వు ప్రయత్నించడం ఆపినప్పుడే నువ్వు నిజంగా ఓడిపోయినట్లు. పడిపోవడం తప్పు కాదు, పడి అక్కడే ఉండిపోవడం తప్పు.
మరోసారి లేచి ప్రయత్నించు. ఫలితం ఏదైనా సరే, నిన్ను చూసి ఎప్పుడూ గర్వపడే తల్లి ఈ లోకంలో ఎక్కడో ఒకచోట ఉంటూనే ఉంటుంది!’’
అలాగే, కాలం మారుతున్న కొద్దీ తొలి ప్రేమ విఫలమైన క్షణంలో...
‘‘నాన్నా! మనం ప్రేమించిన ప్రతి మనిషీ మన జీవితాంతం మనతోనే ప్రయాణించాలని నియమం లేదు. ప్రేమ పేరుతో నీ ఆత్మగౌరవాన్ని, నీ వ్యక్తిత్వాన్ని ఎప్పుడూ కోల్పోకు.
నిన్ను నిండు మనసుతో అర్థం చేసుకునే నిజమైన మనసు ఎదురయ్యే వరకు నిరీక్షించు.’’
అమ్మ రాసిన ఆ దివ్యమైన అక్షరాలే అతడికి ప్రతి సంక్షోభంలోనూ ఒక దిక్సూచిలా, రక్షణ కవచంలా నిలిచాయి.
అలా ఎనిమిది సంవత్సరాల దీర్ఘకాలం గడిచిపోయింది. హైదరాబాద్‌లోని ఒక ప్రఖ్యాత ఆసుపత్రిలో గణేష్ భార్య ఒక పండంటి ఆడబిడ్డకు జన్మనిచ్చింది.
ఆ రక్తం పంచుకు పుట్టిన పసిపాపను తన చేతుల్లోకి తీసుకున్న ఆ దివ్య క్షణంలో గణేష్‌కు అకస్మాత్తుగా అమ్మ సుగుణ గుర్తుకువచ్చింది. గడగడలాడే గుండెతో ఇంటికి వచ్చి, ఆ నీలిరంగు పెట్టెలోని చివరి ఉత్తరాన్ని వణికే చేతులతో తెరిచాడు.
నా ప్రియమైన గణేష్! ఈరోజు నువ్వు ఒక తండ్రివయ్యావు. నీ జీవితంలో అత్యంత పవిత్రమైన, మధురమైన బాధ్యత ఇప్పుడు నీ భుజస్కంధాలపై పడింది.
చిన్నప్పుడు నువ్వు నన్ను అమాయకంగా అడిగేవాడివి — ‘అమ్మా! నువ్వు నన్ను ఎందుకంతగా ప్రేమిస్తావు?’ అని. అప్పట్లో నేను నీకు చెప్పలేకపోయిన ఆ మూగ సమాధానం, ఈరోజు నీ చేతుల్లో ప్రశాంతంగా నిద్రపోతున్న ఆ పసిపాపను చూస్తే నీకే సంపూర్ణంగా అర్థమవుతుంది.
పిల్లలకు నువ్వు ఇచ్చే ఖరీదైన భౌతిక బహుమతులకంటే, నీ అమూల్యమైన సమయమే ఎంతో గొప్పది. వాళ్లు తప్పు చేసినప్పుడు ప్రేమగా సరిదిద్దు, ఓడిపోయినప్పుడు ధైర్యాన్నివ్వు, విజయాలు సాధించినప్పుడు అభినందించు. అన్నింటికంటే ముఖ్యంగా వాళ్ల అంతరంగాన్ని అర్థం చేసుకో.
నాన్నా! ఒకప్పుడు నువ్వు నన్ను అడిగావు కదా — ‘నువ్వు లేకుండా నేను బతకగలనా?’ అని. ఈరోజు నా ఆత్మ నుంచి నీకు సమాధానం ఇస్తున్నాను. నువ్వు కేవలం ఈ లోకంలో బతకడం మాత్రమే కాదు; మరొక ప్రాణానికి, మరొక జీవితానికి ఆసరా అయ్యే పరిపూర్ణ స్థాయికి ఎదగాలి. అదే నేను నీ నుంచి కోరుకున్న అసలైన కానుక.
నీ బిడ్డను నిస్వార్థంగా ప్రేమించు. అప్పుడు నా ప్రేమ కేవలం నీతో ముగిసిపోదు; మరొక తరానికి అమృతంలా ప్రవహిస్తుంది.
ఎప్పటికీ నీతో ఉండే నీ అమ్మ — సుగుణ.
ఆ ఉత్తరం చదువుతుండగా గణేష్ కళ్ల నుంచి జారిన ఆనంద భాష్పాలు కాగితాన్ని తడిపేశాయి. పక్కనే మంచంపై ఉన్న భార్య ఆశ్చర్యంగా అడిగింది:
‘‘ఏమండీ! జీవితంలో ఇంతటి పరమార్థమైన, సంతోషకరమైన సమయంలో ఎందుకమ్మా ఈ కన్నీళ్లు?’’
‘‘నాకు అమ్మ గుర్తొచ్చింది. మన పాపను ఒక్కసారి కళ్లారా చూసి ఉంటే ఆమె ఎంత పొంగిపోయి ఉండేదో!’’
కంటి నిండా ప్రేమను నింపుకుంటూ భార్య అన్నది: ‘‘అత్తయ్యగారు భౌతికంగా మన మధ్య లేకపోయినా, వారి ఆత్మరూపమైన ఆ అమూల్యమైన ప్రేమ మీలోనే సజీవంగా ఉందిగా! ఆ నిస్వార్థ ప్రేమను మనం మన పాపకు పంచుదాం.’’
గణేష్ తన బిడ్డను మరింత గట్టిగా గుండెకు హత్తుకున్నాడు.
‘‘మరి మన అమ్మాయికి మన అమ్మ పేరు ‘సుగుణ’ అనే పెడదామా?’’
భార్య పెదవులపై చెరగని చిరునవ్వుతో సంపూర్ణంగా అంగీకరించింది. అదే సమయంలో ఆ పసిపాప నిద్రలో చిన్నగా చిరునవ్వు చిందించింది.
‘‘చూశావా! మన చిన్నారికి కూడా మన అమ్మ పేరు ఎంతో నచ్చినట్లుంది!’’ అన్నాడు గణేష్ గొంతు గద్గదమవగా.
ఆ రాత్రి అమ్మ తన జీవితంలోని ప్రతి సందర్భానికి రాసిచ్చిన ఆ ఉత్తరాలన్నింటినీ ఆ పెట్టెలో అత్యంత భద్రంగా సర్దిపెట్టాడు. కానీ ఆ చివరి ఉత్తరాన్ని మాత్రం తన గుండెలకు హత్తుకుని అలాగే నిద్రలోకి జారుకున్నాడు.
ఇన్నేళ్లుగా తాను అనుభవిస్తున్న అమ్మ లేని మహా లోటు ఆ క్షణంలో పూర్తిగా తొలగిపోయినట్లు అనిపించింది.
మృత్యువు మనిషిని కేవలం కంటిచూడకుండా దూరం చేయగలదేమో కానీ, ఒక తల్లి తన బిడ్డపై పంచే నిస్వార్థమైన ప్రేమను ఏ శక్తీ అంతం చేయలేదు.
తల్లి ప్రేమ అనేది కేవలం ఒక జీవితంతో ముగిసిపోయే నశ్వరమైన బంధం కాదు; అది ఒక తరం నుంచి మరో తరానికి, అనంతమైన కాల ప్రవాహంలో ఎప్పటికీ ప్రవహించే ఒక దివ్యమైన అమృతధార!
***
📢 మనతెలుగుకథలు.కామ్ WhatsApp ఛానల్‌ను ఉచితంగా ఫాలో అవ్వండి!
మనతెలుగుకథలు.కామ్‌లో ప్రచురించే కథలు • కవితలు • ప్రత్యేక వ్యాసాలు • సీరియల్ ఎపిసోడ్స్ - వాటి తాజా లింక్స్‌ను మా WhatsApp ఛానల్‌లో పొందవచ్చు.
✅ ఛానల్‌ను Follow చేయండి✅ WhatsAppలో Updates → Channels ద్వారా మా పోస్టులు చూడండి✅ మీకు నచ్చిన కథ లేదా పోస్టు లింక్‌పై క్లిక్ చేసి చదవండి✅ కొత్త పోస్టులు మిస్ కాకుండా Notifications 🔔 ON చేసుకోండి✅ మీ స్నేహితులు, సన్నిహితులతో మా ఛానల్‌ను Share చేయండి
👉 మా WhatsApp ఛానల్: https://whatsapp.com/channel/0029VbE7RFB3mFY84MHHSb3y
మనతెలుగుకథలు.కామ్ — తెలుగు కథలకు మీ సొంత వేదిక
***
Ch. ప్రతాప్ గారి కొన్ని ఇతర రచనలు( కథ పేరు పైన క్లిక్ చేయండి.):
Ch. ప్రతాప్ గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత పరిచయం: https://www.manatelugukathalu.com/profile/pratap
నేను వృత్తిరీత్యా ఒక సివిల్ ఇంజనీర్‌ అయినప్పటికీ, నా నిజమైన ఆసక్తి, నా జీవనసారం సాహిత్యానికే అంకితం. తెలుగు పుస్తకాల సువాసన నా జీవితంలో 1984 నుంచే పరిమళించింది. అప్పటి నుంచి పఠనం నా అలవాటుగా కాక, నా జీవనశైలిగా మారింది. పుస్తకాలు నా మనసును తీర్చిదిద్దాయి, ఆ పఠనమే క్రమంగా రచనగా రూపాంతరం చెందింది. ఆలోచనల రూపం, అనుభవాల ప్రతిబింబం, హృదయానికి స్వరం — అదే నా రచన.
ఆధ్యాత్మికత, మానవ సంబంధాల లోతులు, సామాజిక స్పృహ, ప్రజాసేవ పట్ల నాలో ఉన్న మమకారం ప్రతి రచనలోనూ ప్రతిఫలిస్తుంది. నేను రాసే ప్రతి వాక్యం పాఠకునితో చేసే ఒక మౌన సంభాషణ. నా కలం కేవలం అక్షరాలు కాదు; అది జీవనాన్ని గ్రహించే ఒక మార్గం.
ఇప్పటివరకు నేను రచించినవి రెండు వందలకుపైగా కథలు, ఐదు నవలలు, రెండు వేల వ్యాసాలు. ఇవి పలు దిన, వార, మాస పత్రికలలో, అలాగే డిజిటల్ వేదికలలో వెలువడి విభిన్న వయస్సుల పాఠకులను చేరాయి. ప్రతి రచన నా అనుభవాల సారాన్ని పాఠకుని మనసుతో కలిపే ఒక మాధ్యమంగా నిలిచింది.
సాహిత్యం నాకు హాబీ కాదు — అది నా జీవిత యానం. కొత్త ఆలోచనలను అన్వేషించడం, తెలుగు భాషా సౌందర్యాన్ని కొత్త రూపాల్లో వ్యక్తపరచడం, సమాజానికి ఉపయోగపడే మార్గాలను వెతకడం — ఇవే నా సాహిత్య సాధనకు మూలాధారం. రచన ద్వారా మనసులను మేల్కొలపడం, మనసుల్లో విలువల జ్యోతిని వెలిగించడం నా నిశ్చయం.
ఇటీవల నా కృషికి గాను ఒక ప్రముఖ సంస్థ గౌరవ డాక్టరేట్ ప్రదానం చేయడం నా జీవితంలో ఒక విశిష్ట ఘట్టం. అది కేవలం గుర్తింపే కాదు, మరింత బాధ్యతను జోడించిన ప్రేరణ.
మన పురాణాలు, ఉపనిషత్తులు, వేద వాక్యాలలో దాగి ఉన్న ఆధ్యాత్మిక జ్ఞానాన్ని ఆధునిక పాఠకులకు అందించడం, వాటి సారాన్ని సమాజానికి చేరవేయడం నా సాహిత్య లక్ష్యం. ఆ దిశగా ప్రతి రచన ఒక నూతన యత్నం, ఒక అంతర్ముఖ ప్రయాణం.
సాహిత్యం నా కోసం కేవలం అభిరుచి కాదు; అది నా ఆత్మ స్వరూపం. నా కలం నా ఆలోచనలకు శ్వాస, నా రచన నా జీవితయానం.
Comments