అమానవీయం
- Ch. Pratap
- Jul 10
- 8 min read
అమానవీయం, తెలుగు నేర కథ, ఆస్తి వివాదం, కుటుంబ హత్య, తల్లి హత్య కథ, సోదరుడి హత్య, కోర్టు తీర్పు కథ, అత్యాశ, కుటుంబ బంధాలు, సామాజిక కథ, తెలుగు క్రైమ్ స్టోరీ, సి హెచ్ ప్రతాప్ కథలు
Amanaveeyam - Telugu Crime Story | Ch. Pratap
అమానవీయం - తెలుగు క్రైం కథ | Ch. ప్రతాప్
Published in manatelugukathalu.com on 10/07/2026
ఆస్తి కోసం మనిషి ఎంతటి దారుణానికైనా దిగజారగలడా? కుటుంబ బంధాల కంటే డబ్బుకే విలువ ఇచ్చిన ఒక వ్యక్తి తీసుకున్న అమానుష నిర్ణయం ఎలా రెండు ప్రాణాలను బలితీసుకుంది? సి. హెచ్. ప్రతాప్ రచించిన "అమానవీయం" కథ, అత్యాశ మనిషిని ఎంత క్రూరుడిగా మార్చగలదో హృదయ విదారకంగా చూపించే శక్తివంతమైన సామాజిక నేర కథ.
న్యాయమూర్తి శ్రీమతి వర్మ గారి జిల్లా కోర్టు గదిలో అసాధారణమైన నిశ్శబ్దం అలుముకుంది. అది కేవలం మాటల లేమి కాదు; రాబోయే భయంకరమైన తీర్పు యొక్క బరువుతో ఆ నిశ్శబ్దం మరింత దట్టంగా, గంభీరంగా మారి, అక్కడి వాతావరణాన్ని ఉక్కిరిబిక్కిరి చేస్తోంది. పాతకాలపు శైలిలో ఉన్న ఆ కోర్టు భవనం యొక్క ఎత్తైన, పెద్ద కిటికీల గుండా పగటి సూర్యకాంతి వడపోసుకుని లోపలికి ప్రసరిస్తూ, సరిగ్గా నిందితుడు విష్ణువర్ధన్ ముఖంపై ఒక నిలువు గీతలా పడింది.
ముప్పై ఐదేళ్ల ఆ విష్ణువర్ధన్, లోపల తుఫాను రేగుతున్నా, పైన మాత్రం నిస్సత్తువగా, ఒక శిల్పంలా కదలకుండా నిలబడి ఉన్నాడు. తనను ఈ కోర్టు బోనులో నిలబెట్టిన ఆ భయంకరమైన గతం గురించి, తాను చేసిన అమానుష కృత్యం గురించి అతనికి ఏమాత్రం పట్టింపు లేనట్టు అతని ముఖం కఠినంగా ఉంది. అతని కళ్ళు ఖాళీగా ఉన్నాయి—అవి పశ్చాత్తాపాన్ని చూపలేదు, భయాన్ని చూపలేదు, చివరికి మనిషికి సహజంగా ఉండే భావోద్వేగాలను కూడా చూపలేదు. అతను అక్కడ నిలబడిన తీరు, ఆ రాత్రి అతను చేసిన ఘోరంలాగే, అక్కడివారిని లోలోపల వణికించింది.
దృఢమైన ప్రశాంతతకు మారురూపం అయిన న్యాయమూర్తి శ్రీమతి వర్మ గారు గొంతు సవరించుకున్నారు.
"నిందితుడు విష్ణువర్ధన్, దివంగత శ్రీ ఆనంద్ రావు కుమారుడు, మీరు మీ తల్లి శ్రీమతి జానకమ్మ మరియు మీ తమ్ముడు నారాయణ యొక్క జంట హత్య కేసులో దోషిగా తేలారు. ఇది భారతీయ న్యాయ సంహిత సెక్షన్ 103 ప్రకారం శిక్షార్హమైన నేరం." ఆమె స్వరం స్పష్టంగా ఉంది, ప్రతి అక్షరం తుది నిర్ణయాన్ని తెలియజేస్తున్నది.
"కుటుంబ వివాదంపై సొంత తల్లిని, సోదరుడిని అత్యంత దారుణంగా చంపిన ఈ చర్య యొక్క క్రూరత్వాన్ని మరియు తీవ్రతను పరిగణలోకి తీసుకుంటే, ఈ కేసు 'అరుదైన వాటిలో అరుదైన కేసు' గా పరిగణించబడింది. ఇటువంటి నేరం మానవ విశ్వాసం మరియు కుటుంబ సంబంధాల మూలాలను ఛేదిస్తుంది. ప్రాసిక్యూషన్ ఎటువంటి సందేహం లేకుండా నిరూపించింది."
న్యాయమూర్తి శ్రీమతి వర్మ గారి కలం కాగితంపై కదులుతున్నప్పుడు వచ్చే కరుకు శబ్దం ఆ నిశ్శబ్దంలో మరింత భీతిని గొలిపింది.
"ఈ సమాజంలో నైతిక విలువల ఉనికిని ప్రశ్నించేలా చేసిన ఈ చల్లని రక్తపాతానికి ఎటువంటి క్షమాభిక్ష అర్హం కాదు" అని ఆమె తీవ్రమైన స్వరంతో ప్రకటించారు.
"మీరు చేసిన ఈ ఘాతుకానికి సంబంధించి మీ వైపు నుండి ఏమైనా చెప్పుకోవాలనుకుంటున్నారా?"
బోనులో ఉన్న విష్ణువర్ధన్ పెదవులు స్వల్పంగా కదిలాయి, కానీ అతని నోటి నుండి ఏ శబ్దమూ రాలేదు.
అతని ముఖంలో ఒక్క రక్తపు చుక్క కూడా లేనట్లుగా తెల్లబడిపోయింది, కానీ ఆ కళ్లలోని క్రూరత్వం ఇంకా తగ్గలేదు.
కోర్టు హాల్లో ఉన్న ప్రేక్షకులు, వకీళ్లు ఊపిరి బిగబట్టి నిలబడ్డారు; అందరి చూపులూ న్యాయమూర్తి చేతిలో ఉన్న ఆఖరి తీర్పు పత్రం పైనే ఉన్నాయి.
ఆమె తన కళ్లజోడును సరిచేసుకుని, మరణశిక్ష విధించే ఆ అత్యున్నత తీర్పును చదవడం ప్రారంభించారు.
"నిందితుడు విష్ణువర్ధన్ కు ఉరిశిక్ష విధించడమే సరైన న్యాయమని ఈ కోర్టు భావిస్తోంది."
ఈ మాట వినబడగానే కోర్టు గదిలో ఒకేసారి కలకలం రేగింది.
కానీ విష్ణువర్ధన్ మాత్రం చలన రహితంగా, తన విధిని ముందే ఊహించినట్లుగా అలాగే నిలబడిపోయాడు.
న్యాయమూర్తి ఒక్క క్షణం ఆగి, కోర్టు రూమ్ అంతా చూసి, ఆపై విష్ణువర్ధన్ వైపు చూశారు. "భారతీయ న్యాయ సంహిత సెక్షన్ 103(1) ప్రకారం, ఈ కోర్టు నిందితుడు విష్ణువర్ధన్కు మరణశిక్ష విధిస్తోంది. చట్టం నిర్దేశించిన విధంగా ఉరి తీయబడును."
విష్ణువర్ధన్ కదల్లేదు. అతని ముఖం రాయిలాగా ఉండిపోయింది. తీవ్రమైన, చల్లని ఉదాసీనతతో కూడిన ఆ ముసుగు... అది ఈ నేరం జరిగిన రాత్రి, ఒకప్పుడు ప్రశాంతంగా ఉన్న నగరంలోని మధురానగర్ శివారు ప్రాంతంలో మొట్టమొదటగా కనిపించింది.
ఈ కథ తీర్పు కంటే కొన్ని నెలల ముందు, స్థానిక లక్ష్మీ మార్కెట్ సముదాయం దగ్గర ఉన్న ఒక చిన్న, బాగా నిర్వహించబడే ఇంట్లో మొదలైంది.
35 ఏళ్ల విష్ణువర్ధన్, తనలో లోలోపల పెంచుకున్న కోపంతో, తన 60 ఏళ్ల తల్లి జానకమ్మ మరియు 30 ఏళ్ల తమ్ముడు నారాయణతో కలిసి ఉండేవాడు.
తండ్రి కష్టార్జితంతో కట్టిన ఆ ఇల్లు, పెరిగిపోతున్న ఉద్రిక్తతకు నిలయంగా మారింది.
ఈ వైరాగ్యానికి మూల కారణం పూర్వీకుల ఆస్తి మరియు కుటుంబం యొక్క చిన్నపాటి పొదుపు—ప్రతి సంభాషణలోనూ నిరంతరం విషపూరితమైన దారంగా మారుతున్న అంశం.
సంవత్సరాల తరబడి సాగిన ఈ పోరాటంతో అలసిపోయిన జానకమ్మ, నిశ్శబ్దంగా, సహాయంగా ఉండే చిన్న కొడుకు నారాయణను తరచుగా సమర్థించేది.
ఈ పక్షపాతం విష్ణువర్ధన్ మనసులో పదునైన చీలికలా మారి, తీవ్రమైన కోపంగా పెరిగింది.
ఆస్తిలో ఎక్కువ భాగం తనకే చెందాలని, ఆ హక్కును తన తల్లి మరియు సోదరుడు నిరాకరిస్తున్నారని అతను నమ్మాడు. మధురానగర్ లో, ఆ ఇంట్లో జరిగే ఆస్తి తగాదాలు రాత్రివేళల్లో ఒక విషాదకరమైన ఆచారంగా మారిపోయాయి.
చీకటి పడగానే, విష్ణువర్ధన్ నోటి నుంచి వచ్చే కోపంతో కూడిన మాటలు, తల్లి జానకమ్మ దీనాలాపనలు, తమ్ముడు నారాయణ బతిమాలుకోలు... ఇవన్నీ కలిసి పొరుగువారి నిద్రను పాడుచేసేవి.
ఈ నిరంతర కలహాల వల్ల ఆ చుట్టుపక్కల నివాసితులు తీవ్రంగా కలత చెందేవారు, నిస్సహాయంగా తలలు పట్టుకునేవారు.
"అన్నయ్యా, ఆస్తి కోసం అమ్మను ఇలా రోజురోజుకూ మానసికంగా చంపకు, మనకు ఉన్నదాంట్లోనే సర్దుకుందాం" అని నారాయణ ఎన్నోసార్లు బ్రతిమాలాడు.
"నువ్వు నోరు మూయ్! నా హక్కును కాలరాయడానికి మీరిద్దరూ కలిసి కుట్రలు పన్నుతున్నారు, దీనికి తగిన శాస్తి జరుగుతుంది" అని విష్ణువర్ధన్ గర్జిస్తూ హెచ్చరించేవాడు.
"విష్ణు, వాడు నీ తమ్ముడు, వయసులో చిన్నవాడైనా ఎంతో నిజాయితీగా మాట్లాడుతున్నాడు, ఆస్తి ముఖ్యం కాదురా మన బంధాలు ముఖ్యం" అని జానకమ్మ కన్నీళ్లతో సర్దిచెప్పడానికి ప్రయత్నించేది.
"నాకు ఏ బంధాలూ వద్దు, నా దారికి అడ్డు వస్తే ఎవరినైనా సరే కడతేర్చడానికి నేను వెనుకాడను" అని అతను కఠినంగా ముఖం పెట్టి అక్కడి నుండి వెళ్ళిపోయేవాడు.
రోజురోజుకూ అతని మనసులో క్రూరత్వం నరనరానికీ పాకిపోయింది.
డబ్బుపై ఉన్న అత్యాశ అతనిలోని కన్నప్రేమను, తోడబుట్టిన బంధాన్ని పూర్తిగా చంపేసింది. ఆ రాత్రి కూడా ఇంట్లో గొడవ పెద్దదవుతున్న కొద్దీ అతని కళ్లలో ఒక అమానుషమైన ఆలోచన మెరిసింది.
చేతిలోకి పదునైన ఆయుధాన్ని తీసుకుంటున్నప్పుడు అతని మనస్సాక్షి ఒక్క క్షణం కూడా ఆపలేదు. తన సొంత రక్తాన్ని పారించడానికి సిద్ధపడిన ఆ రాత్రి, ఆ మూసి ఉన్న తలుపుల వెనుక ఒక భయంకరమైన నిశ్శబ్దం చోటుచేసుకోబోతోందని చుట్టుపక్కల వారు ఊహించలేకపోయారు.
ఆ ఇంటి నుంచి అరుపులు, కేకలు మితిమీరిన ప్రతిసారీ, పొరుగువారు విధిలేక పోలీసులకు ఫిర్యాదు చేసేవారు. పోలీసులు అనేకమార్లు రంగంలోకి దిగేవారు. స్థానిక పోలీసులు వచ్చి, ఆస్తి వివాదంపై ఇరు పక్షాలకు గట్టిగా నచ్చజెప్పి, కేసు నమోదు చేస్తామని బెదిరించేవారు. వారి జోక్యం కేవలం తాత్కాలికమైన, అత్యంత పెళుసైన శాంతిని మాత్రమే నెలకొల్పేది. పోలీసులు వెళ్లిన కాసేపటికి మళ్లీ ఎక్కడ గొడవ మొదలవుతుందోనని ఆ ప్రాంతమంతా భయంతో అల్లకల్లోలమయ్యేది.
పోలీసులు వెళ్లిపోయాక ఆ ఇంట్లో నెలకొనే నిశ్శబ్దం ఆందోళన కలిగించేది. అది ప్రశాంతత కాదు, అది రాబోయే పెను తుఫాను ముందు ఉండే ప్రమాదకరమైన నిశ్శబ్దం. నెలల తరబడి పేరుకుపోయిన కోపం, ద్వేషం, అత్యాశ అనేవి ఎప్పుడూ తెగిపోవడానికి సిద్ధంగా ఉన్న తీగలా తయారయ్యాయి. ఆ బంధాలు, ఆ ఇంటి ప్రశాంతత ఎప్పుడైనా తెగిపోయి, పెను విధ్వంసం సృష్టించడానికి సిద్ధంగా ఉన్నాయని ఆ చుట్టుపక్కల వారందరికీ అర్థమైంది. ఆ తీగ తెగిన రాత్రి, ఆ విషాదానికి ముగింపు పలికింది.
మంగళవారం తెల్లవారుజామున సుమారు మూడు గంటల సమయానికి, ఆ ఇంట్లో నెలకొన్న ఉద్రిక్తత పరాకాష్టకు చేరి, పూర్తిగా తెగిపోయింది. ఆ రాత్రి, ఎప్పటిలాగే ఇంటి మధ్యలో కూర్చుని ఉన్న విష్ణువర్ధన్ తన వాదనను మరింత తీవ్రం చేశాడు.
అతను తల్లి జానకమ్మ చేతిలో ఉన్న ఆస్తి పత్రాలు లాక్కుని, "ఇప్పుడే, ఈ క్షణమే నా పేరు మీద సంతకం పెట్టాలి. లేదంటే జరిగే పరిణామాలకు నేను బాధ్యుడిని కాదు!" అంటూ ఆమెను బెదిరించాడు. జానకమ్మ వృద్ధాప్యంతో వణికిపోతున్న స్వరంతో, "ఆనాడు మీ నాన్న కష్టపడి సంపాదించింది. మీ ఇద్దరికీ సమానంగా చెందుతుంది. నా తరువాతే ఆ నిర్ణయం!" అంటూ ఆమె దృఢంగా నిరాకరించింది.
తల్లిని రక్షించే ప్రయత్నంలో పక్క గదిలో ఉన్న నారాయణ వారి మధ్యకు దూసుకువచ్చాడు. "అన్నా! ఇంకెంత కాలం ఈ గొడవ? అమ్మను బాధ పెట్టకు. ఆస్తి గురించి మళ్లీ ఉదయం మాట్లాడుకుందాం," అని నారాయణ శాంతపరచడానికి ప్రయత్నించాడు. అయితే విష్ణువర్ధన్లో పేరుకుపోయిన క్రోధం ఇప్పుడు నారాయణపై కూడా మళ్లింది; వారిద్దరి మధ్య మాటల యుద్ధం మరింతగా రాజుకుంది.
"ఆపండి, విష్ణు! ఇది అమ్మ ఇల్లు. ఆమెను బలవంతం చేయలేవు," అని నారాయణ బతిమాలాడు.
"నువ్వు కేవలం పరాన్నజీవివి, ఆమె బలహీనతను ఆసరాగా తీసుకుంటున్నావు!" అని విష్ణువర్ధన్ గట్టిగా అన్నాడు. నెలల తరబడి నిండిన నిరాశ మరియు లోతైన, దుర్మార్గపు అసూయతో ఆ ఘర్షణ అదుపు తప్పింది.
"నువ్వు నన్ను ఇంట్లో నుంచి వెళ్లగొట్టాలని చూస్తున్నావా?" అని విష్ణువర్ధన్ కళ్లు ఎర్రబేసి అడిగాడు.
"అలాంటిదేమీ లేదు అన్నయ్యా, మనమంతా కలిసి ఉండాలనేదే నా తాపత్రయం" అని నారాయణ నెమ్మదిగా చెప్పాడు.
"కపటపు మాటలు ఆపు! నీ నాటకాలు నా దగ్గర సాగవు, ఈ రోజుతో ఈ కథ ముగిసిపోవాలి" అని విష్ణువర్ధన్ గది మూలలో దాచిన కత్తి వైపు చూస్తూ అన్నాడు.
"విష్ణు, వద్దురా, వాడు నీ తమ్ముడు, వాడి జోలికి వెళ్తే నేను ఊరుకోను" అని జానకమ్మ మధ్యలోకి వచ్చి నిలబడింది.
"నువ్వు కూడా వాడికే సపోర్ట్ చేస్తున్నావు కదా, మీ ఇద్దరి పీడ ఒకేసారి వదిలించుకుంటాను" అని అతను ఆయుధాన్ని చేతుల్లోకి తీసుకున్నాడు.
ఆ క్షణంలో అతని కళ్లలో మనుషులెవరూ చూడని ఒక భయంకరమైన రాక్షసత్వం ఆవహించింది.
బయట గాలి వేగంగా వీస్తూ కిటికీ తలుపులు గట్టిగా కొట్టుకున్నాయి, కానీ ఆ ఇంట్లో జరగబోయే ఘోర కలకలాన్ని ఆపడానికి ఏ శక్తీ ముందుకు రాలేకపోయింది.
విష్ణువర్ధన్ ఒక్క అడుగు ముందుకు వేసి కత్తిని పైకెత్తాడు.
నారాయణ ప్రాణభయంతో తల్లిని వెనుకకు నెట్టి తాను అడ్డుగా నిలబడ్డాడు.
ఆ చీకటి రాత్రిలో ఆస్తిపై ఉన్న మితిమీరిన కాంక్ష కన్నప్రేమను, తోడబుట్టిన అనుబంధాన్ని శాశ్వతంగా బలితీసుకోవడానికి సిద్ధమైంది.
భయంకరమైన కోపంలో విష్ణువర్ధన్ వంటగదికి పరుగెత్తి, పొడవైన, పదునైన కత్తిని తీసుకున్నాడు. అతను లివింగ్ రూమ్కి తిరిగి వచ్చాడు; అతని కళ్ళు అడవిలా, ఏమీ కనిపించని విధంగా ఉన్నాయి.
అతను మొదట తన తల్లి జానకమ్మపై దాడి చేశాడు; పదే పదే మరియు క్రూరంగా ఆమెను పొడిచాడు. ఆమె ముఖంలో భయం ఆమె చూసిన చివరి విషయం; ఆమె జీవితం మార్బుల్ నేలపై కరిగిపోయింది.
క్షణంలో భయంతో స్తంభించిపోయిన నారాయణ అరిచి, తన అన్నయ్యపై పడ్డాడు.
అతను తీవ్రంగా పోరాడాడు, కానీ తమ్ముడు అన్నయ్య పిచ్చి పరాక్రమానికి మరియు ప్రాణాంతక ఆయుధానికి సరిపోలేదు.
విష్ణువర్ధన్ తన తమ్ముడిని కూడా అనేకసార్లు కత్తితో పొడిచాడు.
తీవ్రంగా గాయపడిన నారాయణ, బహుశా సహాయం కోసం వెతుకుతూ ఇంటి నుండి బయటకు తూలి, వెలుపల వీధిలో కూలిపోయాడు.
ఈ భయంకరమైన కేకలు పొరుగువారిని అప్రమత్తం చేశాయి. నిమిషాల్లో స్థానిక పోలీసు స్టేషన్కు సమాచారం అందింది.
సబ్-ఇన్స్పెక్టర్ రమేష్ నాయకత్వంలోని పెట్రోలింగ్ బృందం భయంకరమైన దృశ్యాన్ని చూసింది: జానకమ్మ నిర్జీవమైన శరీరం ఇంటి లోపల, మరియు నారాయణ వీధిలో. అతన్ని ఆసుపత్రికి తరలించారు, కానీ దారిలోనే అతను మరణించాడు.
విష్ణువర్ధన్ ఇంకా రక్తపు మరకల మధ్య నిలబడి, చేతిలో రక్తపు కత్తిని పట్టుకుని ఉన్నాడు. పోలీసులు అతన్ని అరెస్టు చేసి, శ్రీనివాసపురం ఉత్తర పోలీస్ స్టేషన్కు తీసుకెళ్లారు.
పోలీసు విచారణ వేగంగా జరిగింది. విష్ణువర్ధన్ నేరాన్ని అంగీకరించాడు.
ఆస్తి వివాదం మరియు చివరికి కలిగిన ఆ కోపం గురించి అతను వివరించినప్పుడు అతని స్వరం చప్పగా ఉంది.
ప్రధాన ఉద్దేశం పరిష్కరించలేని ఆస్తి వివాదం మరియు లోతుగా పాతుకుపోయిన సోదరుల మధ్య వైరం అని పోలీసులు ధృవీకరించారు.
ఈ విషాదం మధురానగర్ అంతటా తీవ్ర ప్రకంపనలు సృష్టించింది.
డబ్బు కోసం తన తల్లిని, సోదరుడిని చంపిన కొడుకు విష్ణువర్ధన్ కథ ఒక భయంకరమైన హెచ్చరికగా మారింది.
"నువ్వు చేసిన ఈ పాపానికి నీకు నరకంలో కూడా చోటు దొరకదురా" అని స్టేషన్ లో సబ్-ఇన్స్పెక్టర్ రమేష్ కోపంతో ఊగిపోతూ అన్నాడు.
"నాకు ఏ నరకమూ లేదు, నా ఆస్తి నాకు దక్కకుండా చేస్తున్నందుకే వారిని ఖతం చేశాను" అని విష్ణువర్ధన్ చల్లగా సమాధానమిచ్చాడు.
"కన్నతల్లి ప్రాణం తీస్తున్నప్పుడు నీ చేతులు ఎలా వణకలేదు?"
"ఆ సమయంలో నాకు కేవలం ఆ కాగితాలు, ఆ డబ్బు మాత్రమే కనిపించాయి; మరేమీ గుర్తురాలేదు."
"నీలాంటి క్రూరుడిని సమాజం క్షమించదు, చట్టం నీకు కఠినమైన శిక్ష విధిస్తుంది."
"ఏ శిక్ష వేసినా నాకు పర్వాలేదు, నా శత్రువులు ఇద్దరూ ఇప్పుడు లేరు, అదే నాకు ముఖ్యం."
అతని నోటి నుండి వచ్చిన ఆ కఠినమైన సమాధానాలు విని విచారణ చేస్తున్న పోలీసు అధికారులే నివ్వెరపోయారు.
కనిపెంచిన తల్లిని, తోడుగా పెరిగిన తమ్ముడిని హతమార్చినా అతనిలో ఏమాత్రం పశ్చాత్తాపం లేకపోవడం ఆ మానసిక రాక్షసత్వానికి అద్దం పట్టింది.
ఈ కేసు నివేదికను రూపొందించిన పోలీసులు, విష్ణువర్ధన్ సమాజానికి అత్యంత ప్రమాదకరమైన వ్యక్తిగా మారాడని, ఇతనికి ఉరిశిక్షే సరైనదని న్యాయస్థానానికి సమర్పించిన చార్జ్షీట్లో స్పష్టంగా పేర్కొన్నారు.
ఆ ఆస్తి పిచ్చి ఒక నిండు కుటుంబాన్ని ఎలా సర్వనాశనం చేసిందో ఈ దారుణ ఉదంతం నిరూపించింది.
తిరిగి నిశ్శబ్దంగా ఉన్న కోర్టురూమ్లో, న్యాయమూర్తి వర్మ గారి కంఠం ఉరుములా వినిపించింది: "మీరు స్వార్థంతో రెండు పవిత్రమైన జీవితాలను హరించారు. మానవత్వాన్ని మంటగలిపిన ఈ అరుదైన నేరానికి, భారతీయ న్యాయ సంహిత నిర్దేశించిన అత్యంత కఠిన శిక్ష, మరణశిక్ష విధించబడింది. మాతృమూర్తి జానకమ్మ, సోదరుడు నారాయణ ఆత్మలకు శాంతి చేకూరుగాక."
విష్ణువర్ధన్ను పోలీసులు తీసుకువెళ్లారు; అతని అడుగుల శబ్దాలు కారిడార్లో తగ్గిపోయాయి. కేవలం ఈ చేదు వాస్తవం మిగిలిపోయింది: అత్యాశతో విచ్ఛిన్నమైన కుటుంబంలో జరిగిన ఈ నేరం మొత్తం సమాజానికి ఒక పెద్ద గుణపాఠం.
"నేరస్థుడిని సెంట్రల్ జైలుకు తరలించడానికి బందోబస్తు సిద్ధం చేయండి" అని కోర్టు ఇన్స్పెక్టర్ కానిస్టేబుళ్లను ఆదేశించాడు.
"సార్, అతని ముఖంలో ఇప్పటికీ ఎలాంటి భయం గానీ, బాధ గానీ కనిపించడం లేదు" అని ఒక కానిస్టేబుల్ ఆశ్చర్యంగా అన్నాడు.
"ఆస్తి పిచ్చి తలకెక్కినప్పుడు మనుషులు రాక్షసులుగా మారతారు. ఇలాంటి వారికి చట్టం విధించిన ఉరిశిక్షే సరైన న్యాయం."
"కన్నతల్లిని, తమ్ముడిని పొట్టనబెట్టుకున్న పాపికి ఈ భూమిపై బతికే హక్కు లేదు."
"నిజమే, డబ్బు కోసం ఎంతటి దారుణానికైనా ఒడిగట్టే సమాజానికి ఈ తీర్పు ఒక బలమైన హెచ్చరిక."
కోర్టు భవనం వెలుపల వేచి ఉన్న జనం విష్ణువర్ధన్ను గట్టిగా దూషిస్తూ పోలీసు వాహనం వైపు దూసుకెళ్లారు.
కానీ భారీ పోలీసు రక్షణ మధ్య అతనిని కారు ఎక్కించి జైలు వైపు తరలించారు.
న్యాయమూర్తి వర్మ గారు తీర్పు ప్రతాలపై సంతకం చేసి, తన కలం నిబ్ను విరిచేశారు.
ఆ గదిలో మిగిలిన నిశ్శబ్దం మానవ సంబంధాల కంటే డబ్బుకే ప్రాధాన్యత ఇస్తున్న ఈ ఆధునిక సమాజం యొక్క చీకటి కోణాన్ని నిరంతరం గుర్తు చేస్తూనే ఉంటుంది.
నిందితుడు తన అంతిమ ముగింపు వైపు అడుగులు వేయగా, బాధితులకు ఎట్టకేలకు చట్టపరమైన న్యాయం చేకూరింది.
విష్ణువర్ధన్ చివరగా వెనుక్కి తిరిగి శూన్యంలోకి చూస్తూ గొంతు పెంచి అరిచాడు.
"ఈ ఆస్తి నాది... ఎప్పటికీ నాదే, దీనిని ఎవరూ తీసుకోలేరు!"
సమాప్తం
***
Ch. ప్రతాప్ గారి కొన్ని ఇతర రచనలు( కథ పేరు పైన క్లిక్ చేయండి.):
Ch. ప్రతాప్ గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
విజయదశమి 2026 కథల పోటీల వివరాల కోసం
ఉగాది షడ్రుచుల కథల పోటీల వివరాల కోసం
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత పరిచయం: https://www.manatelugukathalu.com/profile/pratap
నేను వృత్తిరీత్యా ఒక సివిల్ ఇంజనీర్ అయినప్పటికీ, నా నిజమైన ఆసక్తి, నా జీవనసారం సాహిత్యానికే అంకితం. తెలుగు పుస్తకాల సువాసన నా జీవితంలో 1984 నుంచే పరిమళించింది. అప్పటి నుంచి పఠనం నా అలవాటుగా కాక, నా జీవనశైలిగా మారింది. పుస్తకాలు నా మనసును తీర్చిదిద్దాయి, ఆ పఠనమే క్రమంగా రచనగా రూపాంతరం చెందింది. ఆలోచనల రూపం, అనుభవాల ప్రతిబింబం, హృదయానికి స్వరం — అదే నా రచన.
ఆధ్యాత్మికత, మానవ సంబంధాల లోతులు, సామాజిక స్పృహ, ప్రజాసేవ పట్ల నాలో ఉన్న మమకారం ప్రతి రచనలోనూ ప్రతిఫలిస్తుంది. నేను రాసే ప్రతి వాక్యం పాఠకునితో చేసే ఒక మౌన సంభాషణ. నా కలం కేవలం అక్షరాలు కాదు; అది జీవనాన్ని గ్రహించే ఒక మార్గం.
ఇప్పటివరకు నేను రచించినవి రెండు వందలకుపైగా కథలు, ఐదు నవలలు, రెండు వేల వ్యాసాలు. ఇవి పలు దిన, వార, మాస పత్రికలలో, అలాగే డిజిటల్ వేదికలలో వెలువడి విభిన్న వయస్సుల పాఠకులను చేరాయి. ప్రతి రచన నా అనుభవాల సారాన్ని పాఠకుని మనసుతో కలిపే ఒక మాధ్యమంగా నిలిచింది.
సాహిత్యం నాకు హాబీ కాదు — అది నా జీవిత యానం. కొత్త ఆలోచనలను అన్వేషించడం, తెలుగు భాషా సౌందర్యాన్ని కొత్త రూపాల్లో వ్యక్తపరచడం, సమాజానికి ఉపయోగపడే మార్గాలను వెతకడం — ఇవే నా సాహిత్య సాధనకు మూలాధారం. రచన ద్వారా మనసులను మేల్కొలపడం, మనసుల్లో విలువల జ్యోతిని వెలిగించడం నా నిశ్చయం.
ఇటీవల నా కృషికి గాను ఒక ప్రముఖ సంస్థ గౌరవ డాక్టరేట్ ప్రదానం చేయడం నా జీవితంలో ఒక విశిష్ట ఘట్టం. అది కేవలం గుర్తింపే కాదు, మరింత బాధ్యతను జోడించిన ప్రేరణ.
మన పురాణాలు, ఉపనిషత్తులు, వేద వాక్యాలలో దాగి ఉన్న ఆధ్యాత్మిక జ్ఞానాన్ని ఆధునిక పాఠకులకు అందించడం, వాటి సారాన్ని సమాజానికి చేరవేయడం నా సాహిత్య లక్ష్యం. ఆ దిశగా ప్రతి రచన ఒక నూతన యత్నం, ఒక అంతర్ముఖ ప్రయాణం.
సాహిత్యం నా కోసం కేవలం అభిరుచి కాదు; అది నా ఆత్మ స్వరూపం. నా కలం నా ఆలోచనలకు శ్వాస, నా రచన నా జీవితయానం.
Comments