అన్నదానం - పార్ట్ 4
- Manasa Reddy Chichili
- 2 days ago
- 5 min read
అన్నదానం, అన్నదానం పార్ట్ 4, తెలుగు కథ, మానవత్వం, సేవాభావం, అమ్మ ప్రేమ, అమ్మ చేతి ముద్ద, ప్రేరణాత్మక కథ, సామాజిక కథ, ఆకలి, కరుణ, దానం, Telugu Inspirational Story, Annadanam Story, Human Values, Charity Story, Telugu Serial Story
Annadanam - Part 4 - Telugu Inspirational Story | Manasa Reddy Chichili
అన్నదానం - పార్ట్ 4 - తెలుగు ప్రేరణాత్మక కథ | మానస రెడ్డి చిచిలీ
Published in manatelugukathalu.com on 20/07/2026
అన్నదానం - పార్ట్ 4 చదవండి
అమ్మ చేతి ముద్దలో ప్రేమ ఉంటుంది... ప్రేమతో పెట్టిన అన్నదానంలో పరమార్థం ఉంటుంది. చిన్నప్పుడు ఆకలి బాధను అనుభవించిన రాము, తన తల్లి లక్ష్మి బోధించిన విలువలు మరియు వెంకటయ్య గారి స్ఫూర్తితో ఎదిగి, ఒక ముద్ద అన్నాన్ని వేలాది మందికి ఆశగా మార్చిన సేవా ప్రయాణమే "అన్నదానం – పార్ట్ 4". అమ్మ ప్రేమ, స్నేహం, కరుణ, సేవ, మానవత్వం కలిసి హృదయాలను తాకే ఈ కథ ప్రతి పాఠకుడిలో అన్నదానం గొప్పతనంపై కొత్త ఆలోచనను కలిగిస్తుంది.
8. అమ్మ చేతి ముద్ద
ఆదివారం జరిగిన అన్నదానం తర్వాత గ్రామమంతా కొత్త ఉత్సాహంతో నిండిపోయింది. దేవాలయం ముందు ఖాళీగా ఉన్న ప్రదేశం ఇప్పుడు నవ్వులతో కళకళలాడుతోంది. ఎవరో పాత్రలు శుభ్రం చేస్తున్నారు... ఎవరో మిగిలిన బియ్యాన్ని జాగ్రత్తగా గోదాములో పెడుతున్నారు... చిన్న పిల్లలు మాత్రం అక్కడక్కడా పరిగెత్తుతూ ఆడుకుంటున్నారు. రాము మాత్రం నిశ్శబ్దంగా కూర్చుని అన్నీ గమనిస్తున్నాడు.
అతని మనసులో ఒక కొత్త ఆనందం ఉంది. "ఇతరుల ఆకలి తీరడం చూడటం కూడా ఇంత సంతోషమా?" అని అతను తనలో తానే అనుకున్నాడు.
ఆ సాయంత్రం... లక్ష్మి ఇంటి ముందు కూర్చొని చిరిగిన చొక్కాకు కుట్లు వేస్తోంది. రాము ఆమె ఒడిలో తల పెట్టుకుని పడుకున్నాడు. కొద్దిసేపు ఇద్దరూ ఏమీ మాట్లాడలేదు. అస్తమిస్తున్న సూర్యుడు ఆకాశాన్ని నారింజ రంగుతో అలంకరిస్తున్నాడు.
అప్పుడే రాము మెల్లగా అడిగాడు. "అమ్మా..."
"ఏమైంది నాన్నా?"
"ఈ రోజు నేను అన్నం వడ్డిస్తున్నప్పుడు ఒక అవ్వ నా తలపై చేయి పెట్టి ఆశీర్వదించింది. ఆ మాటలు వినగానే నా గుండె ఎందుకో చాలా తేలికగా అనిపించింది."
లక్ష్మి చిరునవ్వు నవ్వింది. "ఎందుకంటే ఆ ఆశీర్వాదం హృదయం నుంచి వచ్చింది. డబ్బు ఇచ్చినందుకు వచ్చే 'ధన్యవాదం' కంటే... ఆకలి తీర్చినందుకు వచ్చే 'దీవెన' చాలా గొప్పది."
రాము ఆ మాటను మళ్లీ మళ్లీ మనసులో పలికించుకున్నాడు. మరుసటి రోజు... గ్రామ పాఠశాలలో మధ్యాహ్న భోజన సమయం. అందరూ తమ తమ భోజన పెట్టెలు తెరిచారు. రాము దగ్గర మాత్రం చిన్న డబ్బాలో అన్నం, పప్పు మాత్రమే ఉన్నాయి.
అతని పక్కనే కొత్తగా వచ్చిన విద్యార్థి కూర్చున్నాడు. అతని పేరు సూరి. అతను నిశ్శబ్దంగా కూర్చున్నాడు. భోజన పెట్టె లేదు. ఎవరితోనూ మాట్లాడడం లేదు. రాము అతన్ని గమనించాడు. "సూరి... నువ్వు భోజనం చేయవా?"
సూరి తల వంచుకున్నాడు. "ఇంట్లో... ఈ రోజు వండలేదు."
ఆ మాట విన్న రాము కళ్లముందు తన పాత రోజులు మెదిలాయి. ఆకలితో గడిపిన ఉదయాలు... పక్కింటి వంట వాసన... తల్లి కన్నీళ్లు... వెంకటయ్య గారు ఇచ్చిన మొదటి ముద్ద అన్నం... అన్నీ ఒక్కసారిగా గుర్తుకు వచ్చాయి.
ఒక్క క్షణం కూడా ఆలోచించకుండా... తన భోజన పెట్టెను సూరి ముందు పెట్టాడు. "రా... ఇద్దరం కలిసి తిందాం."
"కానీ..."
"స్నేహితుల మధ్య 'కానీ' అనే మాట ఉండదు."
సూరి కళ్లలో నీళ్లు మెరిశాయి. ఇద్దరూ ఒకే పెట్టెలో భోజనం చేయడం మొదలుపెట్టారు. ఆ దృశ్యాన్ని దూరం నుంచి చూస్తున్న ఉపాధ్యాయుడు శ్రీరామ్ గారు నిశ్శబ్దంగా చిరునవ్వు నవ్వారు. భోజనం అయిపోయాక ఆయన రామును పిలిచారు.
"రామూ..."
"సార్..."
"ఈ రోజు నువ్వు పుస్తకాల్లో లేని ఒక గొప్ప పాఠం నేర్పావు."
రాము ఆశ్చర్యంగా చూశాడు. "ఏ పాఠం సార్?"
"మనిషి గొప్పతనం మార్కుల్లో కాదు... మనసులో ఉంటుంది."
ఆ మాట విని రాము తల వంచాడు. సాయంత్రం ఇంటికి వచ్చి జరిగిన విషయం మొత్తం తల్లికి చెప్పాడు. లక్ష్మి ఏమీ మాట్లాడలేదు. ఆమె వంటింట్లోకి వెళ్లి చిన్న గిన్నెలో వేడి అన్నం తీసుకొచ్చింది. తన చేతులతో ఒక చిన్న ముద్ద చేసి... రాము నోటికి అందించింది.
"తెలుసా రామూ..."
"అమ్మ?"
"ప్రపంచంలో ఎన్నో వంటకాలు ఉంటాయి. కానీ... అమ్మ చేతితో పెట్టిన ముద్దలో ఉండే ప్రేమను ఏ వంటకమూ మించలేదు. అలాగే... ప్రేమతో పెట్టిన అన్నదానాన్ని ఏ దానమూ మించలేదు."
రాము ఆ ముద్దను తింటూ తన తల్లి కళ్లలోకి చూశాడు. అక్కడ అలసట ఉంది... కానీ దాని కంటే ఎక్కువగా గర్వం ఉంది. ఆ రాత్రి... ఆకాశంలో పౌర్ణమి చంద్రుడు ప్రకాశిస్తున్నాడు. గుడిసె ముందు చిన్న దీపం వెలుగుతోంది. ఆ వెలుగు చిన్నదే... కానీ చీకటిని తరిమేయడానికి అది సరిపోయింది. రాము మనసులో కూడా అలాంటి చిన్న దీపమే వెలిగింది.
"నేను పెద్దవాడినయ్యాక... ఆకలితో ఉన్న ఒక్క మనిషి కూడా కన్నీళ్లు పెట్టుకోకుండా చూస్తాను."
ఆ చిన్న ప్రతిజ్ఞ... ఒకరోజు వేలాది మంది జీవితాల్లో వెలుగునింపబోతోందని... అప్పుడు అతనికి తెలియదు.
9.ఒక ముద్ద అన్నం... ఒక శాశ్వత జ్ఞాపకం
కాలం తన ప్రయాణాన్ని ఆపలేదు. సంవత్సరాలు గడిచిపోయాయి. ఆకలితో కన్నీళ్లు పెట్టుకున్న చిన్న రాము ఇప్పుడు ఒక విద్యావంతుడిగా, సేవాభావం కలిగిన యువకుడిగా ఎదిగాడు.
కానీ అతని హృదయం మాత్రం మారలేదు. తన తల్లి లక్ష్మి చెప్పిన మాటలు... వెంకటయ్య గారు నేర్పిన విలువలు... ఆ మొదటి ముద్ద అన్నం రుచి... అవి అన్నీ అతని జీవితానికి మార్గదర్శకంగా నిలిచాయి. తన గ్రామంలోనే అతను "అన్నపూర్ణ సేవా నిలయం" అనే చిన్న అన్నదాన కేంద్రాన్ని ప్రారంభించాడు.
ప్రతి రోజు అక్కడ పొయ్యి వెలిగేది. ప్రతి రోజు వేడి వేడి అన్నం వండబడేది. ప్రతి రోజు ఎవరో ఒకరి ఆకలి తీరేది. కొన్ని నెలల్లోనే ఆ చిన్న సేవ పెద్ద ఉద్యమంగా మారింది. పక్క గ్రామాల వారు కూడా బియ్యం, కూరగాయలు, పండ్లు, పంపుతూ తమ సేవను అందించడం ప్రారంభించారు.
"ఆకలితో వచ్చినవారిని ఎప్పుడూ ఖాళీ కడుపుతో పంపకూడదు" అనే నియమం అక్కడ ఎప్పుడూ మారలేదు. ఒక రోజు... చిరిగిన బట్టలు వేసుకున్న ఒక చిన్న బాలుడు కేంద్రం ముందు నిలబడ్డాడు. అతని కళ్లలో భయం... కడుపులో ఆకలి... రాము అతన్ని చూసిన క్షణంలో తన చిన్ననాటి రూపమే కనిపించింది. అతను నవ్వుతూ బాలుడి దగ్గరకు వెళ్లాడు. "రా నాన్నా... ముందు కడుపు నింపుకుందాం." అని తన చేతులతో అన్నం వడ్డించాడు.
ఆ చిన్నవాడు మొదటి ముద్ద తిన్న వెంటనే కళ్లలో నీళ్లు తెచ్చుకుని అడిగాడు... "అన్నయ్యా... నేను మీకు ఏమి ఇవ్వాలి?"
రాము చిరునవ్వుతో సమాధానం చెప్పాడు. "ఈ రోజు నువ్వు ఏమీ ఇవ్వాల్సిన అవసరం లేదు. కానీ ఒక మాట ఇవ్వు."
"ఏమిటి అన్నయ్యా?"
"నువ్వు పెద్దవాడైన తర్వాత... ఆకలితో ఉన్న ఇంకొకరికి ఒక ముద్ద అన్నం పెట్టు."
ఆ బాలుడు గట్టిగా తల ఊపాడు. అక్కడ ఉన్న ప్రతి ఒక్కరి కళ్లూ తడిశాయి. అప్పటికే వృద్ధుడైన వెంకటయ్య గారు నెమ్మదిగా అక్కడికి వచ్చారు. రామును చూసి గర్వంగా నవ్వారు. "రామూ... ఇప్పుడు నాకు ఎంతో సంతోషంగా ఉంది."
"ఎందుకు తాతయ్య?"
"ఎందుకంటే... నేను పెట్టిన ఒక ముద్ద అన్నం, ఇప్పుడు వేలాది ముద్దలుగా మారింది."
రాము వెంటనే ఆయన పాదాలకు నమస్కారం చేశాడు. "తాతయ్య... నేను చేసినది అంతా మీ వల్లే."
వెంకటయ్య గారు రాముని లేపి హత్తుకున్నారు. "కాదు నాన్నా... మంచి విత్తనం నేలలో పడితేనే చెట్టు అవుతుంది. కానీ చెట్టుగా ఎదగడానికి ఆ విత్తనం కూడా ప్రయత్నించాలి. నువ్వు ఆ ప్రయత్నం చేశావు."
ఆ సాయంత్రం గ్రామమంతా కలిసి అన్నదానం చేశారు. పిల్లలు నవ్వుతూ భోజనం చేశారు. వృద్ధులు సంతోషంగా ఆశీర్వదించారు. లక్ష్మి దూరంగా నిలబడి తన కొడుకును చూస్తోంది. ఆమె కళ్లలో ఆనందబాష్పాలు మెరిశాయి.
"నా రాము... ఈ రోజు నిజంగా గొప్ప మనిషి అయ్యాడు."
ఆకాశంలో అస్తమిస్తున్న సూర్యుడు గ్రామంపై బంగారు కాంతిని చల్లాడు. ఆ కాంతిలో ఒక నిజం మరింత ప్రకాశించింది. అన్నదానం కేవలం ఆకలిని తీర్చదు… అది ఆశను పంచుతుంది. అది కేవలం కడుపును నింపదు... మనసులను కలుపుతుంది. అది కేవలం ఒక భోజనం కాదు... ప్రేమకు, కరుణకు, మానవత్వానికి ప్రతీక.
ఆ రోజు నుంచి ఆ గ్రామం గురించి అందరూ ఒక మాట చెప్పేవారు... "ఆ గ్రామంలో ఆకలికి స్థానం లేదు... ఎందుకంటే అక్కడ ప్రతి హృదయంలో అన్నదానం ఉంది."
"మనిషి సంపాదించిన ధనం కాలంతో కలిసి మాయమవుతుంది. కానీ ఆకలితో ఉన్నవారికి ప్రేమతో పెట్టిన ఒక్క ముద్ద అన్నం... వారి ఆశీర్వాదాల్లో శాశ్వతంగా జీవిస్తుంది."
అన్ని దానాలలో అన్నదానం గొప్పది.
===============================
సమాప్తం
===============================
మానస రెడ్డి చిచిలీ గారి కొన్ని ఇతర రచనలు:
మానస రెడ్డి చిచిలీ గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత్రి పరిచయం: https://manatelugukathalu.com/profile/manasa/profile
మానస రెడ్డి చిచిలీ తెలంగాణ రాష్ట్రంలోని హైదరాబాద్కు చెందిన కవయిత్రి. ఆమె రచించిన హైకూ మరియు టాంకా కవితలు Under the Basho, Mainichi Haiku వంటి అనేక పత్రికల్లో ప్రచురించబడ్డాయి. ఆమె హైకూ 2025 సంవత్సరానికి సంబంధించిన Touchstone Award కు నామినేట్ చేయబడింది. అంతేకాకుండా, ఆమె నేరుగా జపనీస్ భాషలో కూడా హైకూ రచనలు చేసారు.
telugu moral story, kids story telugu, inspirational story telugu, success failure lesson, children story telugu, Manasa Reddy Chichil, మానస రెడ్డి చిచిలీ |
Comments