సవార్లు
Savarlu - Telugu Historical Supernatural Mystery & Moral Fiction Story | Sritha
సవార్లు - చారిత్రక నేపథ్యంతో కూడిన కల్పిత ఆధ్యాత్మిక మిస్టరీ కథ | శ్రిత
Published in manatelugukathalu.com on 05/11/2026
నిజాం కాలం నాటి ఓ సైనికుడికి, జిలేబీ కాకాకు మధ్య ఉన్న అనుబంధం వెనుక దాగిన ఆశ్చర్యకరమైన రహస్యమే ‘సవార్లు’. మంచితనం, కృతజ్ఞత మరణాన్నీ దాటి నిలిచిపోతాయని చెప్పే హృదయస్పర్శి కల్పిత కథ.
సవార్లు
🍥భాగం – 1🍭
నిజాం పాలనలోని ఓ చిన్న గ్రామం, ఊరి ప్రారంభంలో నాలుగు స్తంభాల కూడలి ఉండేది. అక్కడ ఒక స్తంభంపై ఒక విగ్రహం ఉండేది. ఆ విగ్రహం పక్కనే ఒక చిన్న జిలేబీ షాప్ ఉండేది. ఆ చిన్న షాప్ వెనుక ఉన్న కథ తెలిస్తే, జిలేబీకి కూడా ఇంతటి కథ ఉంటుందా అని ఆశ్చర్యపోతారు!
ఆ దుకాణం యజమాని పేరు ఎవరికీ గుర్తులేదు. కానీ అందరూ అతన్ని మాత్రం జిలేబీ కాకా అని పిలిచేవారు.
అతని చేతిలో తయారైన జిలేబీకి ఓ ప్రత్యేకమైన రుచి ఉండేది. ఆ రుచికి కారణం అతను వాడే పదార్థాలో, పాకమో కాదు. అతని చేతిలో ఏదో మహత్తు ఉందని ఊరివాళ్లు నమ్మేవారు.
కాలం గడిచింది.
దేశానికి స్వాతంత్ర్యం వచ్చింది. నిజాం పాలన అంతమైంది. ఊరు మారింది. మనుషులు మారారు. పాత గుర్రపు దళాలు, సవార్లు కనుమరుగయ్యాయి. ఒకప్పుడు గుర్రాల గిట్టల చప్పుళ్లతో మారుమోగిన వీధుల్లో ఇప్పుడు బండ్ల చక్రాల శబ్దాలు వినిపించేవి.
కానీ జిలేబీ కాకా దుకాణం మాత్రం అలాగే ఉంది.
వయసు మీదపడటంతో అతని చేతులు వణికేవి. కళ్ల చూపు మందగించింది. అయినా జిలేబీ రుచిలో మాత్రం ఏ మార్పూ రాలేదు.
ఒకరోజు రాత్రి
దుకాణం సర్దుకుని, మిగిలిన జిలేబీలను పక్కన పెట్టి, పొయ్యి ఆర్పబోతున్నాడు కాకా.
అప్పుడే...
టక్... టక్... టక్...
ఎవరో గుర్రం మీద వస్తున్న శబ్దం వినిపించింది.
కాకా తలెత్తి చూశాడు.
దుకాణం ముందు ఒక వృద్ధుడు నిలబడి ఉన్నాడు. పాతకాలపు సైనిక దుస్తులు. భుజాల మీద చిరిగిన అంగవస్త్రం. నడుముకు కత్తి. ముఖమంతా ముడతలు. కళ్లు మాత్రం చిత్రంగా మెరుస్తున్నాయి.
అతను గుర్రం మీద కూర్చునే అడిగాడు.
“కాకా... ఒక జిలేబీ ఇస్తావా?”
కాకా ఆశ్చర్యంగా చూశాడు.
“ఈ సమయంలోనా బాబూ? దుకాణం మూసేస్తున్నాను. మిగిలినవన్నీ తీసేశాను. ఒక్క జిలేబీ మాత్రమే ఉంది. అది కూడా చల్లారిపోయింది. సాధారణంగా మిగిలిన జిలేబీలు అమ్మను. పారేస్తాను.”
“పరవాలేదు కాకా. అదే ఇవ్వు.”
కాకా ఆ జిలేబీని ఒక కాగితంలో చుట్టి అతనికి ఇచ్చాడు.
ఆ సైనికుడు జేబులోంచి ఒక నాణెం తీసి కాకా చేతిలో పెట్టాడు.
కాకా దాన్ని చూసుకోకుండా తన పాత ఇనుప పెట్టెలో వేసుకున్నాడు.
జిలేబీ తీసుకున్న సైనికుడు వెళ్లిపోతూ ఒక్క మాట అన్నాడు.
“కాకా... రేపు కూడా వస్తాను.”
ఆ మాటలో ఏదో పరిచయం ఉన్నట్టనిపించింది కాకాకు.
కానీ ఎక్కడో గుర్తు రాలేదు.
మరుసటి రోజు అదే గుర్రపు గిట్టల చప్పుడు వినిపించింది.
అదే సైనికుడు.
అదే ప్రశ్న.
అదే జిలేబీ.
అదే ఒక అణా.
మూడో రోజు కూడా అలాగే జరిగింది.
నాలుగో రోజు కాకా ఒక నిర్ణయానికి వచ్చాడు.
రోజూ ఈ సమయంలో వచ్చేవాడికి చల్లారిన జిలేబీ ఎందుకు ఇవ్వాలి?
ఆ రోజు రాత్రి దుకాణం మూసే సమయానికి కొత్తగా జిలేబీలు వేశాడు. వేడివేడి జిలేబీలను పాకంలో ముంచి సిద్ధంగా ఉంచాడు.
“కాకా... జిలేబీ ఉందా?”
“నీ కోసమే ఎదురుచూస్తున్నాను బాబూ! వేడివేడిగా చేశాను. కూర్చుని తిను.”
ఆ సైనికుడు మొదటిసారి గుర్రం దిగాడు.
జిలేబీ తింటూ కాకాతో మాట్లాడాడు. ఊరి సంగతులు అడిగాడు. దుకాణం గురించి అడిగాడు. కాకా ఆరోగ్యం గురించి కూడా తెలుసుకున్నాడు.
కాకాకు అతనితో మాట్లాడుతుంటే ఎప్పటినుంచో తెలిసిన మనిషితో మాట్లాడుతున్నట్టనిపించింది.
ఆ రోజు నుంచి వాళ్లిద్దరి మధ్య స్నేహం మొదలైంది.
ప్రతిరోజూ రాత్రి కాకా జిలేబీ సిద్ధం చేసేవాడు. సైనికుడు వచ్చేవాడు. ఇద్దరూ కబుర్లు చెప్పుకునేవారు. అతను మాత్రం ప్రతిసారీ ఒక అణా ఇచ్చేవాడు.
అలా నెలలు గడిచిపోయాయి.
సవార్లు
🍥భాగం – 2🍭
ఒకరోజు కాకా కొడుకులు అతని దగ్గరకు వచ్చారు.
“నాన్నా! నీకు వయసు మీదపడుతోంది. రోజూ ఇంత కష్టపడటం ఎందుకు? ఇకనుంచి దుకాణం మేము చూసుకుంటాం. నువ్వు విశ్రాంతి తీసుకో.”
కాకా కొంతసేపు ఆలోచించి అంగీకరించాడు.
అయితే ఒక షరతు పెట్టాడు.
“రోజూ ఒక వృద్ధ సైనికుడు వస్తాడు. అతని కోసం వేడివేడి జిలేబీలు చిన్న పొట్లంలో పెట్టి ఉంచండి. అతను వచ్చి తీసుకెళ్లి ఒక అనా పెట్టి వెళ్తాడు. అతన్ని మాత్రం నిరాశపరచకండి.”
కొడుకులు సరేనన్నారు.
రాత్రి పొట్లం పెట్టేవారు. ఉదయం వచ్చి చూస్తే పొట్లం ఖాళీగా ఉండేది. పక్కన మాత్రం ఒక పాత నాణెం కనిపించేది. ఆ నాణెంను పెట్టెలో దాచేవారు. అయితే దీపావళి సందర్భంగా లెక్కలు చూసే సమయంలో అసలు విషయం బయటపడింది.
ఇనుప పెట్టెలో ఉన్న పాత నాణేలను లెక్కపెడుతుండగా పెద్ద కొడుకు ఒక నాణెం చేతిలోకి తీసుకున్నాడు.
“తమ్ముడూ! ఈ నాణెం చూడు. ఇది ఇప్పటి డబ్బు కాదు!”
రెండో కొడుకు మరో నాణెం తీసి చూశాడు.
అది కూడా పాతకాలపు నాణెమే.
అన్నీ పరిశీలిస్తే అవన్నీ నిజాం పాలనకు ముందటి కాలానికి చెందినవిగా కనిపించాయి.
“ఇన్ని పాత నాణేలు మన దుకాణంలోకి ఎలా వచ్చాయి?”
వాళ్లకు ఏమీ అర్థం కాలేదు.
వెంటనే తండ్రి దగ్గరకు వెళ్లారు.
కాకా ఆ నాణేలను చూసి ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దంగా ఉండిపోయాడు. “ఇవి నా దోస్త్ సవార్ల సైనికుడు ఇచ్చాడు.”
“నాన్నా! ఇవన్నీ ఆ సైనికుడే ఇచ్చాడంటావా? రాత్రి పొట్లం పెట్టి వెళ్తాం. ఉదయం పొట్లం ఖాళీగా ఉంటుంది. అక్కడ ఈ నాణెం మాత్రం ఉంటుంది!”
కాకా ముఖంలో ఆందోళన కనిపించింది.
“అతను ఎవరు? ఈ రాత్రి నేనే దుకాణానికి వస్తాను.”
ఆ రాత్రి...
కాకా దుకాణానికి చేరుకున్నాడు.
కొడుకులను ఇంటికి పంపించి, వేడివేడి జిలేబీలు సిద్ధం చేసుకుని ఎదురుచూశాడు.
ఎక్కడా గుర్రపు శబ్దం వినిపించలేదు.
కాకా ఆత్రంగా వీధివైపు చూస్తున్నాడు.
అంతలో...
టక్... టక్... టక్...
అదిగో! అదే శబ్దం!
చీకట్లోంచి గుర్రం బయటకు వచ్చింది. దాని మీద అదే వృద్ధ సైనికుడు.
కాకా ఊపిరి పీల్చుకున్నాడు.
“రా బాబూ! ఈ రోజు నీకోసం నేనే ఎదురుచూస్తున్నాను.”
సైనికుడు గుర్రం దిగి జిలేబీ తీసుకున్నాడు.
కాకా అతని చేతిని పట్టుకున్నాడు.
“నువ్వెవరు బాబూ? నిజం చెప్పు. ఇన్ని రోజులుగా వస్తున్నావు. ఈ పాత నాణేలు ఎక్కడివి? మా పిల్లలు నిన్ను చూడలేకపోతున్నారు. అసలు నువ్వు మనిషివేనా?”
ఆ సైనికుడు కొద్దిసేపు కాకా ముఖంలోకి చూశాడు.
ఆ తర్వాత మెల్లగా నవ్వాడు.
“కాకా... నన్ను నిజంగానే మర్చిపోయావా?”
“నిన్ను ఎక్కడ చూశానో గుర్తు రావడం లేదు బాబూ!”
“అయితే ఒక విషయం చెబుతాను. ఎన్నో ఏళ్ల క్రితం నీ దుకాణం వెనుక గుర్రాలను శుభ్రం చేస్తూ ఒక చిన్న కుర్రాడు తిరిగేవాడు. గుర్రపు దళంతో పాటు వచ్చేవాడు. రోజంతా పని చేసేవాడు. ఆకలేస్తే నీ దుకాణం ముందు నిలబడి జిలేబీలను చూస్తుండేవాడు.”
కాకా కళ్లలో ఏదో మెరుపు.
“అవును... అలాంటి పిల్లలు చాలామంది వచ్చేవారు!”
“ఆ పిల్లాడి దగ్గర డబ్బులు ఉండేవి కావు. అయినా రోజు నువ్వు అతనికి జిలేబీలు ఇచ్చావు. మరుసటి రోజు కూడా ఇచ్చావు. డబ్బులు లేవని ఎప్పుడూ వెనక్కి పంపలేదు. ‘ఆకలిగా ఉన్నప్పుడు తిను బాబూ’ అని చెప్పేవాడివి.”
కాకా నెమ్మదిగా తల ఊపాడు.
“అవునా!"
సైనికుడి గొంతు గంభీరంగా మారింది.
“ఆ పిల్లాడే నేను, కాకా!”
కాకా అతని ముఖంలోకి చూశాడు.
“నువ్వా?”
సవార్లు
🍥భాగం – 3🍭
సవారు ఇచ్చిన జవాబు
“అవును. ఆ తర్వాత నేను సైన్యంలో చేరాను. గుర్రపు దళంలో సైనికుడినయ్యాను. యుద్ధాలు చేశాను. చివరికి ఈ ఊరిని కాపాడుతూ ప్రాణాలు కోల్పోయాను.”
కాకా గుండె ఒక్కసారిగా ఆగినంత పనైంది.
“ఏమిటి? నువ్వు... చనిపోయావా?”
సైనికుడు తల ఊపాడు.
“అవును కాకా. నేను చనిపోయి ఎన్నో ఏళ్లు అయింది.”
కాకా చేతులు వణకడం మొదలైంది.
“అయితే... నువ్వు ఇప్పుడు...”
సైనికుడు తన నడుముకు ఉన్న కత్తిని చూపించాడు. ఆ తర్వాత గుర్రం వైపు తిరిగి చూశాడు. అక్కడ గుర్రంపై కత్తి పట్టుకుని ఉన్న సైనికుడి విగ్రహం చూపరులను ఆకర్షించేది.
"ఆ విగ్రహం నాది, ఇక్కడ ఊరిని కాపాడుతూ వుంటాను ఈ గుర్రం మీద ఈ ఊరికి కాపలాగా తిరుగుతుంటాను." నువ్వు ఇచ్చిన ఆ ఒక్క జిలేబీని నేను ఎప్పటికీ మర్చిపోలేదు. ఆకలితో ఉన్నప్పుడు నువ్వు నాకు పెట్టిన ఆ మిఠాయి రుచి నా జ్ఞాపకంలో అలాగే ఉండిపోయింది.”
“కానీ ఈ నాణేలు?”
“నేను నీ దగ్గర జిలేబీ తిన్నప్పుడు నా దగ్గర డబ్బులు ఉండేవి కావు. నువ్వు ఏమీ ఆశించకుండా నాకు పెట్టావు. ఇప్పుడు నీకు ఇవ్వడానికి నా దగ్గర ఉన్నవి ఆ కాలపు నాణేలే. వాటిని నీకు ఇచ్చి నా రుణం తీర్చుకోవాలనుకున్నాను.”
కాకా కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.
“బాబూ... నువ్వు నేను పెట్టిన జిలేబీకి ఇంత విలువ ఇస్తావనుకోలేదు.”
సైనికుడు చిరునవ్వు నవ్వాడు.
“నువ్వు జిలేబీ ఇచ్చావు కాకా. కానీ నాకు గుర్తుండిపోయింది నీ మంచితనం. ఆకలితో ఉన్నవాడికి పెట్టిన ముద్ద ఎప్పుడూ వృథా కాదు. అది మనిషి ఉన్నంతకాలమే కాదు... అతను లేనప్పటికీ గుర్తుండిపోతుంది.”
ఆ మాటలు వింటుండగానే కాకా కళ్ల నుంచి కన్నీళ్లు జారాయి.
అతను సైనికుడి చేతిని పట్టుకోవడానికి ముందుకు వెళ్లాడు.
కానీ...
అక్కడ ఎవరూ లేరు!
గుర్రం లేదు.
సైనికుడు లేడు.
కాకా చేతిలో మాత్రం వేడివేడి జిలేబీ ఉన్న కాగితపు పొట్లం ఉంది. జిలేబీలు మాత్రం లేవు, దాని పక్కనే ఒక పాత నాణెం మెరుస్తోంది.
దూరంగా గుర్రపు గిట్టల చప్పుడు వినిపించింది.
టక్... టక్... టక్...
ఆ శబ్దం క్రమంగా దూరమై, ఊరి శివార్ల వైపు వెళ్లిపోయింది.
కాకా ఆకాశం వైపు చూస్తూ చేతులు జోడించాడు.
మరుసటి రోజు కాకా తన కొడుకులందరినీ పిలిచాడు.
రాత్రి జరిగినదంతా చెప్పాడు.
వాళ్లు మొదట నమ్మలేదు. కానీ తండ్రి కళ్లలో కనిపించిన నిజాయితీని చూసి మౌనంగా ఉండిపోయారు.
కాకా చెప్పాడు.
“మనకు ఎన్ని దుకాణాలు వచ్చినా, ఎంత సంపద వచ్చినా ఈ అలవాటును మాత్రం ఆపకూడదు. ప్రతిరోజూ రాత్రి పన్నెండు గంటలకు ఒక పొట్లం జిలేబీ సిద్ధం చేయాలి. అతను వస్తాడో రాడో మనకు తెలియదు. కానీ ఆకలితో ఉన్నవాడికి పెట్టాలనే మనసు మాత్రం ఎప్పుడూ మనకు ఉండాలి.”
ఆ రోజు నుంచి ఆ కుటుంబం ఆ సంప్రదాయాన్ని కొనసాగించింది.
కాలం మారింది. చిన్న దుకాణం పెద్ద మిఠాయి దుకాణంగా మారింది. ఆ తర్వాత మరిన్ని దుకాణాలు వచ్చాయి. కానీ రాత్రి పన్నెండు గంటలకు ఒక పొట్లం జిలేబీ సిద్ధం చేయడం మాత్రం ఆగలేదు.
ఉదయం పొట్లం ఖాళీగా ఉండేది. పక్కన పాత నాణెం ఒకసారి ఉండేది, ఒకసారి ఉండేది కాదు. అయినా వాళ్లు దాన్ని ఆపలేదు.
ఎందుకంటే ఆ కుటుంబానికి జిలేబీ అమ్మడం కేవలం వ్యాపారం కాదు. అది ఒక మనిషి మంచితనానికి కొనసాగింపుగా మారింది.
ఆ ఊరిలో ఇప్పటికీ ఒక నమ్మకం ఉందని చెబుతారు.
రాత్రి సమయంలో ఊరి శివార్లలో గుర్రపు గిట్టల శబ్దం వినిపిస్తే, ఆ వృద్ధ సవారు ఊరిని కాపాడటానికి తిరుగుతున్నాడని.
అతనికి జిలేబీ పొట్లం పెట్టేవారు అతని ఆశీస్సులు పొందుతారని.
ముగింపు
నిజాం కాలంలో గుర్రాలపై ఠీవిగా స్వారీ చేస్తూ వెళ్లే సైనికులను ‘సవార్లు’ అని పిలిచేవారు. కల్పిత కథ ఇది. ఈ కథను చదివి ఆనందిస్తారని ఆశిస్తున్నాను.
మీ శ్రిత
***
📢 మనతెలుగుకథలు.కామ్ WhatsApp ఛానల్‌ను ఉచితంగా ఫాలో అవ్వండి!
మనతెలుగుకథలు.కామ్‌లో ప్రచురించే కథలు • కవితలు • ప్రత్యేక వ్యాసాలు • సీరియల్ ఎపిసోడ్స్ - వాటి తాజా లింక్స్‌ను మా WhatsApp ఛానల్‌లో పొందవచ్చు.
✅ ఛానల్‌ను Follow చేయండి✅ WhatsAppలో Updates → Channels ద్వారా మా పోస్టులు చూడండి✅ మీకు నచ్చిన కథ లేదా పోస్టు లింక్‌పై క్లిక్ చేసి చదవండి✅ కొత్త పోస్టులు మిస్ కాకుండా Notifications 🔔 ON చేసుకోండి✅ మీ స్నేహితులు, సన్నిహితులతో మా ఛానల్‌ను Share చేయండి
👉 మా WhatsApp ఛానల్: https://whatsapp.com/channel/0029VbE7RFB3mFY84MHHSb3y
***
శ్రిత గారి కొన్ని ఇతర రచనలు:
శ్రిత గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
మేము నిర్వహించే వివిధ పోటీలలో రచయితలకు బహుమతులు అందించడంలో భాగస్వాములు కావాలనుకునే వారు వివరాల కోసం story@manatelugukathalu.com కి మెయిల్ చెయ్యండి.
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత్రి పరిచయం: శ్రిత
శ్రిత అనే కలం పేరుతో రచనలు చేస్తున్న జమున, సాధారణ జీవితంలోని అనుభూతులు, కుటుంబ బంధాలు, మానవ సంబంధాలు, మహిళల మనోభావాలను కథల రూపంలో ఆవిష్కరించడాన్ని ఇష్టపడతారు.
ఆమె రచనల్లో ఆప్యాయత, మానవత్వం, కుటుంబ విలువలు సహజంగా ప్రతిబింబిస్తాయి. రోజువారీ జీవితంలో కనిపించే చిన్న చిన్న సంఘటనల్లోని గొప్ప భావాలను పాఠకుల హృదయాలకు చేరేలా చెప్పడం ఆమె రచనల ప్రత్యేకత.
Comments