ఇట్లు… ప్రేమతో
- Dr. Krishna Kumar Vepakomma
- 6 minutes ago
- 5 min read
Itlu Prematho - Telugu Family Story | Dr. Krishna Kumar Vepakomma
ఇట్లు… ప్రేమతో - తెలుగు కుటుంబ కథ | డా. కృష్ణ కుమార్ వేపకొమ్మ
Published in manatelugukathalu.com on 25/08/2026
పిల్లల జీవితంలో తల్లిదండ్రుల సమయం, ప్రేమ, ప్రోత్సాహం ఎంతో విలువైనవి. ‘ఇట్లు… ప్రేమతో’ కథలో ఆదిత్య అనే చిన్నారి తన పాఠశాల కార్యక్రమానికి తండ్రి తప్పకుండా రావాలని ఎదురుచూస్తాడు. అదే సమయంలో, తన చిన్ననాట తండ్రి కోసం ఎదురుచూసిన శేఖర్కు తన కొడుకు మనసులోని ఆశ అర్థమవుతుంది. జీవితంలో ఎన్నో పనులు ఉన్నప్పటికీ, పిల్లల బాల్యంలో తిరిగి రాని క్షణాలకు తల్లిదండ్రులు ఇచ్చే ప్రాధాన్యత ఎంత ముఖ్యమో ఈ కథ మనసును హత్తుకునేలా చెబుతుంది. కుటుంబ అనుబంధం, తండ్రి ప్రేమ, పిల్లల భావోద్వేగాలు మరియు పేరెంటింగ్ విలువలను ప్రతిబింబించే హృద్యమైన తెలుగు కథ ఇది.
వేదికపై తన పేరు వినిపించగానే ఆదిత్య ఒక్క క్షణం కదల్లేదు. హాలంతా చప్పట్లతో నిండిపోయింది. ఉపాధ్యాయురాలు మళ్లీ అతని పేరు పిలిచింది. కానీ అతని చూపు మాత్రం మొదటి వరుసలోని తల్లి పక్కనున్న కుర్చీ మీదే నిలిచిపోయింది. అతను వెతుకుతున్నది తన నాన్నను.
ఉదయం బయలుదేరే ముందు శేఖర్ చెప్పిన మాట ఒక్కటే అతని మనసులో ఉంది… “తప్పకుండా వస్తాను.”
ఆ మాటను నమ్మిన ఆదిత్య తన పేరు వినిపించినా వెంటనే వేదికపైకి వెళ్లలేదు. తల్లి పక్కనే ఉన్న కుర్చీ వైపు మరోసారి చూశాడు. నాన్న ఇంకా రాలేదు.
శేఖర్ తన కంపెనీలో పని హడావుడిలో నిమగ్నమై ఉన్నాడు. పని ఇంకా పూర్తికాలేదు. కొద్దిసేపట్లో క్లయింట్తో సమావేశం ఉంది. తన కొడుకు పాఠశాలలో జరిగే కార్యక్రమానికి వెళ్లాలని ఉన్నా, పూర్తి చేయాల్సిన పని కూడా ఎంతో ఉంది.
కానీ పని మీద దృష్టి పెట్టాలని ప్రయత్నించిన కొద్దీ, ముందు రోజు రాత్రి ఆదిత్యతో జరిగిన సంభాషణ అతని మనసులో మళ్లీ మళ్లీ గుర్తుకొస్తోంది.
ముందురోజు రాత్రి శేఖర్ తన పని చేసుకుంటూ ఉండగా, ఆదిత్య అతని దగ్గరకు వచ్చాడు.
“నాన్నా… రేపు నా కార్యక్రమానికి వస్తావు కదా?”
శేఖర్ తన పనినుంచి చూపు తీయకుండానే, “చూద్దాం రా,” అన్నాడు.
“అదేంటి నాన్నా… తప్పకుండా వస్తానని చెప్పు.”
శేఖర్ కాసేపు ఆగాడు.
“రేపు నాకు ముఖ్యమైన పని ఉంది. కానీ వీలైనంత త్వరగా పూర్తి చేసుకుని రావడానికి ప్రయత్నిస్తాను.”
ఆదిత్య ముఖం చిన్నబోయింది.
“నువ్వు వస్తే నాకు చాలా సంతోషంగా ఉంటుంది నాన్నా. అందరూ తమ అమ్మానాన్నలు వస్తారని చెబుతున్నారు.”
ఈసారి శేఖర్ పని పక్కన పెట్టి కొడుకు వైపు చూశాడు.
“సరే రా… వీలైతే తప్పకుండా వస్తాను.”
ఆదిత్య నవ్వుతూ, “నువ్వు వస్తే చాలు నాన్నా,” అన్నాడు.
ఆదిత్య తలుపు దగ్గరికి వెళ్లి మళ్లీ వెనక్కి తిరిగి తండ్రిని చూశాడు.
“నాన్నా… నువ్వు వస్తే చాలు. నేను స్టేజీ మీద ఉన్నప్పుడు నువ్వు కనిపిస్తే నాకు భయం ఉండదు.”
శేఖర్ ఆ మాటకు ఏమీ మాట్లాడలేదు. కొడుకు వైపు చూస్తూ ఉండిపోయాడు.
ఆదిత్య అక్కడి నుంచి వెళ్లిపోయాడు. కానీ కొడుకు చెప్పిన ఆ మాట శేఖర్ మనసులో నిలిచిపోయింది.
మరుసటి రోజు…
ఉదయం నుంచే వర్షం మొదలైంది. శేఖర్ ఆఫీసులో పని చేస్తుండగానే ప్రియాంక ఫోన్ చేసింది.
“ఇంకా ఆఫీసులోనే ఉన్నావా?”
“అవును.”
“ఆదిత్య నీ కోసం ఎదురుచూస్తున్నాడు. ఉదయం నుంచి ఒక్కటే అడుగుతున్నాడు… ‘నాన్న వస్తాడా?’ అని.”
శేఖర్ కళ్లు మూశాడు.
“నేను వస్తాను.”
ప్రియాంక నెమ్మదిగా అంది…
“వస్తానని చెప్పడం కాదు శేఖర్… ఈసారి నిజంగా రావాలి.”
కాల్ ముగిసింది.
బయట వర్షం జోరుగా కురుస్తోంది. ఆ వాన చప్పుడు వింటుండగా శేఖర్కు చిన్ననాటి జ్ఞాపకం గుర్తొచ్చింది.
అప్పుడు శేఖర్కు పదేళ్లు. పాఠశాల వార్షికోత్సవం జరుగుతోంది. బహుమతి అందుకోవాల్సిన రోజు.
ఉదయం పాఠశాలకు బయలుదేరే ముందు తండ్రి, ‘ఈరోజు తప్పకుండా వస్తాను’ అన్నాడు.
ఆ మాటను నమ్మిన శేఖర్ కార్యక్రమం మొదలయ్యే ముందే గేటు వైపు చూస్తూ కూర్చున్నాడు. గేటు తెరుచుకున్న ప్రతిసారీ అతని గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది. కానీ తండ్రి రాలేదు.
చివరకు అతని పేరు పిలిచారు. బహుమతి తీసుకుని వేదికపై నిలబడ్డాడు. హాలు చప్పట్లతో మారుమోగుతోంది. కానీ అతని కళ్లు మాత్రం ప్రేక్షకుల మధ్య తండ్రిని వెతుకుతున్నాయి.
కార్యక్రమం పూర్తయ్యే వరకు ఆయన రాలేదు.
ఆ రోజు ఇంటికి వెళ్లిన తర్వాత తండ్రి, ‘ఆఫీసులో పని ఎక్కువైంది. రాలేకపోయాను’ అన్నాడు.
శేఖర్ ఏమీ మాట్లాడలేదు.
తండ్రి చెప్పిన మాట శేఖర్కు అర్థమైంది. కానీ ఆ రోజు తన కోసం తండ్రి వస్తాడని ఎదురు చూసిన ఆ చిన్న మనసుకు ఆ మాట ఏ మాత్రం ఊరటనివ్వలేదు. ఆ రాత్రి తను దుప్పటిలో దాక్కుని ఏడ్చాడు.
ఇన్నేళ్ల తర్వాత ఆ జ్ఞాపకం మళ్లీ ఇంత స్పష్టంగా ఎందుకు గుర్తొచ్చిందో శేఖర్కు అర్థమైంది.
తండ్రి రాక కోసం తాను చిన్నప్పుడు ఎంతగా ఎదురుచూశాడో, ఇప్పుడు తన కొడుకు కూడా తన కోసం అంతే ఎదురుచూస్తున్నాడని శేఖర్కు అర్థమైంది.
ఆ ఆలోచన వచ్చిన వెంటనే శేఖర్ ఏమీ మాట్లాడలేకపోయాడు.
చిన్నప్పుడు జరిగిన ఆ సంఘటన గురించి శేఖర్ ఎప్పుడూ ఆలోచించలేదు.
కానీ ఈరోజు తన కొడుకు మాటలు విన్న తర్వాత, ఆ రోజు జరిగిన సంఘటన శేఖర్కు మళ్లీ గుర్తుకొచ్చింది.
తాను చిన్నప్పుడు అనుభవించిన బాధనే ఇప్పుడు తన కొడుకు కూడా అనుభవించబోతున్నాడని శేఖర్కు అనిపించింది.
వెంటనే తన పనిని పక్కన పెట్టాడు.
“ఈరోజు ఎన్ని పనులున్నా సరే… అక్కడ ఉండాల్సిందే” అనుకున్నాడు.
బయట వర్షం ఇంకా కురుస్తూనే ఉంది.
కానీ ఈసారి శేఖర్కు ఆ వర్షం అడ్డంకిగా అనిపించలేదు.
ఎందుకంటే తన కోసం ఎదురుచూస్తున్నది తన కొడుకు.
“శేఖర్!” సహోద్యోగి అభి పిలిచాడు. “క్లయింట్ కాల్ ఉంది.”
శేఖర్ ముందున్న ఫైళ్లను చూశాడు. గడియారంలో సమయం చూసుకున్నాడు.
పని పూర్తి చేయాలి. సమావేశానికి కూడా హాజరు కావాలి. కానీ శేఖర్ మనసు మాత్రం అక్కడ లేదు. తన కోసం ఎదురుచూస్తున్న ఆదిత్యే అతని ఆలోచనంతా ఆక్రమించాడు.
ఒక్కసారిగా అతని మనసులో ఒక ప్రశ్న మెదిలింది…
“ఈ పని రేపు కూడా చేయొచ్చు. కానీ ఆదిత్య జీవితంలో ఈ రోజు మళ్లీ రాదు కదా?”
అతను ల్యాప్టాప్ మూసేశాడు.
“ఎక్కడికి?” అని అభి అడిగాడు.
“పాఠశాలకు.”
“కానీ సమావేశం?”
“వాయిదా వేయొచ్చు.”
“ఇది చాలా ముఖ్యమైన పని.”
శేఖర్ బ్యాగ్ తీసుకుంటూ అన్నాడు…
“తెలుసు. కానీ ఈరోజు నా కోసం ఎదురుచూస్తున్న మనిషి… నా కొడుకు.”
వర్షంలో కారు నడుపుతున్న శేఖర్ కళ్ల ముందు తన బాల్యంలోని ఆ పాఠశాల, తండ్రి కోసం ఎదురుచూసిన ఆ రోజు, మరోవైపు ఆదిత్య ముఖం… అన్నీ కనిపిస్తూనే ఉన్నాయి.
“ఆదిత్య విషయంలో మాత్రం ఈసారి అలా జరగకూడదు,” అని అనుకున్నాడు.
వర్షం మరింత గట్టిగా కురుస్తోంది. అయినా శేఖర్ కారు ఆపలేదు.
ఈసారి తన కొడుకు కోసం అతను తప్పకుండా అక్కడ ఉండాలి.
పాఠశాలకు చేరేసరికి కార్యక్రమం ఇంకా కొనసాగుతోంది. శేఖర్ మొదటి వరుసలో కూర్చున్న ప్రియాంక పక్కన వెళ్లి కూర్చున్నాడు.
వేదికపై ఉన్న ఆదిత్య తండ్రిని చూడగానే, అతని ముఖంలో ఆనందం తొణికిసలాడింది.
ఆదిత్య నాట్యం మొదలుపెట్టాడు. స్టేజీపై అతను చేస్తున్న నాట్యాన్ని శేఖర్ కళ్లప్పగించి చూస్తూ కూర్చున్నాడు.
ప్రదర్శన ముగిసిన వెంటనే ఆదిత్య తండ్రి దగ్గరకు పరుగెత్తాడు.
“నాన్నా… నా డాన్స్ చూశావు కదా?”
“చూశాను రా. నువ్వు చాలా బాగా చేశావు,” అన్నాడు శేఖర్.
ఆదిత్య సంతోషంగా తండ్రి వైపు చూశాడు.
“నువ్వు వస్తావని నాకు తెలుసు నాన్నా.”
ఆ మాటలు విన్న శేఖర్ కొడుకును దగ్గరకు తీసుకున్నాడు.
ఇంటికి తిరిగి వచ్చిన తర్వాత ఆదిత్య తన గదిలోకి వెళ్లి డ్రాయింగ్ పుస్తకం తీసుకొచ్చాడు. “నాన్నా, ఇది చూడు” అంటూ ఒక పేజీ తెరిచి శేఖర్ ముందు పెట్టాడు.
అందులో ముగ్గురు మనుషులు చేతులు పట్టుకుని ఉన్నారు—అమ్మ, నాన్న, ఆదిత్య.
బొమ్మ కింద ‘నా కుటుంబం’ అని రాసి ఉంది.
శేఖర్ ఆ బొమ్మను కొద్దిసేపు చూస్తూ ఉండిపోయాడు.
“ఇది ఎప్పుడు గీశావు?” అని అడిగాడు.
“ఈరోజే. నువ్వు వస్తావని తెలిసి,” అన్నాడు ఆదిత్య.
శేఖర్ అతని వైపు చూసి నవ్వాడు.
డ్రాయింగ్ చూసి శేఖర్ నవ్వి, ‘చాలా బాగుంది రా,’ అన్నాడు.
ఆదిత్య డ్రాయింగ్ పుస్తకాన్ని మూసి తండ్రి పక్కన కూర్చున్నాడు.
ఆ రాత్రి శేఖర్కు ఒక్క విషయం మాత్రం స్పష్టంగా అర్థమైంది…
పిల్లలు తల్లిదండ్రులు తమ కోసం ఎంత సమయం కేటాయించారో గుర్తుంచుకుంటారు. ఆ సమయం వాళ్లకు ఎంతో విలువైనది.
ఆ రాత్రి నిద్రపోయే ముందు ఆదిత్య తన డైరీ తీసుకున్నాడు. ఆ రోజు జరిగిన విషయాన్ని అందులో రాశాడు…
“ఈరోజు నాన్న నా డాన్స్ చూశాడు. నేను స్టేజీ మీద ఉన్నంతసేపూ నన్నే చూస్తున్నాడు. నాన్న వస్తాడా రాడా అని ఇక ఎదురుచూడాల్సిన అవసరం లేదు.”
డైరీ చదివిన శేఖర్ కాసేపు మౌనంగా కూర్చున్నాడు.
తన బాల్యంలోని పాఠశాల, ఆ వేదిక, తండ్రి కోసం ఎదురుచూసిన ఆ రోజు… అన్నీ శేఖర్ కళ్ల ముందు మళ్లీ కనిపించాయి.
అప్పుడు తనకు కావాల్సింది బహుమతి కాదు. తన తండ్రి అక్కడ ఉండటమే.
ఈరోజు ఆదిత్యకు కూడా తన తండ్రి అక్కడ ఉండటమే ముఖ్యమని శేఖర్ అర్థం చేసుకున్నాడు.
శేఖర్ ఆదిత్య గది తలుపు దగ్గర నిలబడి మెల్లగా అన్నాడు…
“పిల్లలు ‘నాన్నా, వస్తావా?’ అని అడిగినప్పుడు అది కేవలం ఒక ఆహ్వానం కాదు… వాళ్ల చిన్న ప్రపంచంలో మనకోసం కేటాయించిన ఒక స్థానం. వాళ్లు పెద్దయ్యాక కూడా ఆ స్థానాన్ని మనకోసం అలాగే ఉంచుకునేలా ఉండాలి.”
శేఖర్ అతని దగ్గరే కాసేపు కూర్చున్నాడు. ఆదిత్య నిద్రలో ఉన్నాడు. శేఖర్ మెల్లగా అతని తలపై చేయి వేశాడు.
ఆదిత్య వేళ్లు తండ్రి వేళ్లను గట్టిగా పట్టుకున్నాయి.
శేఖర్ కొడుకు ముఖం వైపు చూస్తూ అన్నాడు…
“ఇక నువ్వు నా కోసం ఎదురుచూడాల్సిన అవసరం లేదు… నేను నీ దగ్గరే ఉంటాను.”
అని చెప్పి, శేఖర్ ఆ చిన్న చేతిని తన చేతిలో మరింత గట్టిగా పట్టుకున్నాడు.
ఆ చిన్న చేతి స్పర్శలోనే ఆ తండ్రీకొడుకుల మధ్య మాటల్లో చెప్పలేని అనుబంధం మిగిలిపోయింది.
పాఠకులు ఇప్పుడు మా వాట్సాప్ ఛానల్ ఉచితంగా ఫాలో చెయ్యడం ద్వారా మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో ప్రచురింపబడే అన్ని కథలు, కవితలు, ప్రత్యేక వ్యాసాలు, సీరియల్ ఎపిసోడ్స్ వీటన్నిటికి సంబంధించిన లింక్స్ చూసి, కావలసిన వాటిని క్లిక్ చేసి చదువుకోవచ్చును.
మా whaatsApp ఛానల్ ను ఫాలో చెయ్యండి. మీ సన్నిహితులకు షేర్ చెయ్యండి.
డా. కృష్ణ కుమార్ వేపకొమ్మ గారి కొన్ని ఇతర రచనలు:
డా. కృష్ణ కుమార్ వేపకొమ్మ గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
మేము నిర్వహించే వివిధ పోటీలలో రచయితలకు బహుమతులు అందించడంలో భాగస్వాములు కావాలనుకునే వారు వివరాల కోసం story@manatelugukathalu.com కి మెయిల్ చెయ్యండి.
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx/docs రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత పరిచయం:
నమస్కారం,
నేను డా. వేపకొమ్మ కృష్ణకుమార్, జువాలజీ లో డాక్టరేట్ పొందిన విశ్రాంతి ప్రొఫెసర్; మాజీ ప్రిన్సిపల్. విద్యారంగంలో 30 సంవత్సరాల పైగా అనుభవం కలిగి, పుస్తక రచయిత, పరిశోధక, విద్యా నిపుణుడిగా సేవలందించాను. ప్రస్తుతం పలు ప్రముఖ పత్రికల్లో కాలమిస్టుగా సామాజిక, విద్యా, సమకాలీన అంశాలపై విశ్లేషణాత్మక వ్యాసాలు రాస్తూ ప్రజల్లో చైతన్యం కలిగిస్తున్నాను.
మీ సంస్థలో నా అనుభవాన్ని ఉపయోగించి గుణాత్మక, ఆసక్తికర వ్యాసాలు అందించగలనని తెలియజేయడం నాకు సంతోషంగా ఉంది.
డాక్టర్ కృష్ణ కుమార్ వేపకొమ్మ
ప్రొఫెసర్ & ప్రిన్సిపాల్ (రిటైర్డ్)
వార్తాపత్రిక కాలమిస్ట్
రాజీవ్ నగర్, హైదరాబాద్
Comments