పక్కింటి కిటికీ
Pakkinti Kitiki - Telugu Emotional Story | Vasundhara Rani Munipalle
పక్కింటి కిటికీ - తెలుగు భావోద్వేగ కథ | వసుంధర రాణి మునిపల్లె
Published in manatelugukathalu.com on 12/09/2026
పక్కింటి కిటికీ – వసుంధర రాణి మునిపల్లె
ఒంటరిగా కిటికీ దగ్గర ఎదురుచూసే విశ్వనాథం… అతని జీవితంలోకి అనుకోకుండా వచ్చిన సిరి. వారి మధ్య ఏర్పడిన అనుబంధం చివరకు ఎందరో ఒంటరి వృద్ధులకు ఒక కుటుంబాన్ని ఎలా ఇచ్చిందో చెప్పే హృదయస్పర్శి కథ.
సిరి, 28 ఏళ్ల అమ్మాయి. ఉద్యోగం చేస్తూ తండ్రి, తల్లితో కలిసి ఒక కాలనీలో ఉంటోంది. వాళ్ల ఇంటికి ఎదురుగా ఉన్న ఇంట్లో విశ్వనాథం అనే 72 ఏళ్ల వృద్ధుడు ఒంటరిగా ఉంటాడు.
ప్రతిరోజూ సాయంత్రం సిరి ఆఫీసు నుంచి ఇంటికి వచ్చేటప్పుడు అతను తన కిటికీ పక్కన కూర్చుని బయటికి చూస్తూ ఉండటం గమనిస్తోంది. రాత్రి ఎనిమిది గంటలకు ఖచ్చితంగా అతను భోజనం చేస్తాడు. ఒక ప్లేట్ అన్నం, ఒక కూర, పెరుగు. అంతే.
మొదట సిరికి అది పెద్దగా పట్టించుకునే విషయం కాదు.
కానీ ఒకరోజు వర్షం పడుతున్నప్పుడు అతను కిటికీ దగ్గర కూర్చుని ఉండటం చూసింది. భోజనం మాత్రం ముందే పెట్టుకున్నాడు. కానీ తినడం లేదు.
ఆమె తల్లిని
“ఎదురింట్లో ఉండే తాతయ్యకి ఎవరూ లేరా?”అడిగింది.
“ఉన్నారు. కొడుకు అమెరికాలో ఉంటాడట. ఏడాదికోసారి వస్తాడేమో.”
“మరి ఆయన ఒంటరిగా ఎలా ఉంటున్నారు?”
“అదేంటో మనకెందుకులే.”
ఆ మాటతో సిరి కూడా మౌనంగా ఉంది.
కానీ ఆ రాత్రి ఆమెకు నిద్ర పట్టలేదు.
మరుసటి రోజు ఆమె ఇంట్లో చేసిన పప్పు కొంచెం ఒక చిన్న గిన్నెలో పెట్టి ఎదురింటి గుమ్మం దగ్గర పెట్టింది.
డోర్‌బెల్ కొట్టి పారిపోయింది.
కొద్దిసేపటికి విశ్వనాథం తలుపు తీసి ఆ గిన్నెను చూశాడు.
ఎవరూ కనిపించలేదు.
మరుసటి రోజు అదే.
ఈసారి టమాట పప్పు.
మూడో రోజు పెరుగు అన్నం.
నాలుగో రోజు బంగాళాదుంప కూర.
విశ్వనాథం ఆ గిన్నెలను చూస్తూ చిరునవ్వు నవ్వడం మొదలుపెట్టాడు.
ఎవరు పెడుతున్నారో అతనికి తెలియదు.
సిరికి మాత్రం ఇది ఒక చిన్న ఆనందంగా మారింది.
క్రమంగా వాళ్లిద్దరి మధ్య మాటలు మొదలయ్యాయి.
ఒకరోజు విశ్వనాథం బయటికి వచ్చి—
“అమ్మా... ఈరోజు పప్పు చాలా బాగుంది.”
సిరి అమాయకంగా
“అలాగా?”
“అవును. మీ ఇంట్లో ఎవరు వండుతారు?”
“మా అమ్మ.”
“అయితే రేపు మీ అమ్మని అడిగి మళ్లీ చేయించు.”
సిరి నవ్వింది.
అతను కూడా నవ్వాడు.
అలా మొదలైన పరిచయం క్రమంగా బంధంగా మారింది.
సిరి ప్రతిరోజూ అతనికి భోజనం తీసుకెళ్లడం మొదలుపెట్టింది.
అతను తన పాత కథలు చెబుతాడు.
తన భార్య గురించి.
తన కొడుకు చిన్నప్పటి గురించి.
కొడుకును ఇంజనీర్ చేయడానికి పడిన కష్టాల గురించి.
కొడుకు విదేశాలకు వెళ్లిన రోజున తాను ఎంత గర్వపడ్డాడో.
సిరి“అయితే ఇప్పుడు ఆయన ఎందుకు రారు?”అని అడిగింది.
విశ్వనాథం నవ్వుతూ—
“బిజీగా ఉంటాడు. పిల్లలుంటారు. వాళ్ల జీవితం వాళ్లది.”అని మాట మార్చాడు.
కానీ సిరికి అతని మాటల్లో దాగిన బాధ అర్థమైంది.
ఒకరోజు విశ్వనాథం సిరిని అడిగాడు.
“నీకు పెళ్లి కాలేదా?”
“లేదు.”
“ఎందుకు?”
“ఇంకా సరైన మనిషి దొరకలేదు.”
అతను నవ్వుతూ—
“సరైన మనిషి దొరకడం కష్టం కాదు. సరైన మనిషిని గుర్తించడం కష్టం.”
అన్నాడు.
ఇంతలో సిరికి పెళ్లి సంబంధం వచ్చింది.
ఆమెకు ఆ అబ్బాయి నచ్చాడు.
కానీ ఒకరోజు ఆ అబ్బాయి తన తల్లిదండ్రుల గురించి మాట్లాడుతున్నప్పుడు—
“పెళ్లి తర్వాత నా తల్లిదండ్రుల బాధ్యత నువ్వు చూసుకోవాలి. నాకు వాళ్లతో ఉండడం కుదరదు.”అన్నాడు.
సిరి వెంటనే ఆ సంబంధాన్ని తిరస్కరించింది.
ఆమెకు విశ్వనాథం గుర్తొచ్చాడు.
“ఒక మనిషిని జీవితంలోకి తీసుకోవడం అంటే అతని భవిష్యత్తును మాత్రమే కాదు, అతని గతాన్ని కూడా గౌరవించడం.”
అని ఆమెకు అర్థమైంది.
ఒకరోజు విశ్వనాథం అకస్మాత్తుగా సిరిని అడిగాడు —
“నువ్వు రేపు నా ఇంట్లోకి వస్తావా?"
“ఎందుకు?”
“ఒకటి చూపించాలి.”
సిరి వెళ్ళింది.
అతను ఒక పాత అల్మారా తెరిచాడు.
అందులో చాలా ఫైళ్లు.
పాత ఫోటోలు.
స్కూల్ సర్టిఫికెట్లు.
ఒక చిన్న బొమ్మ.
కొడుకు చిన్నప్పుడు వేసిన డ్రాయింగ్.
అన్నింటినీ ఎంతో జాగ్రత్తగా దాచుకున్నాడు.
చివర్లో ఒక ఫోటో ఉంది.
అందులో విశ్వనాథం, అతని భార్య, చిన్న కొడుకు.
సిరి ఫోటో చూస్తూ—
“మీ కొడుకు చాలా చిన్నగా ఉన్నాడు.”
అంది.
విశ్వనాథం మౌనంగా ఉన్నాడు.
కొద్దిసేపటి తర్వాత—
“అతను ఇప్పుడు ఈ లోకంలో లేడు.”అన్నాడు.
సిరి షాక్ అయ్యింది.
“ఏమిటి?”
అప్పుడు అసలు నిజం తెలుస్తుంది.
విశ్వనాథం కొడుకు విదేశాల్లో లేడు.
అతను ఎన్నో సంవత్సరాల క్రితమే చనిపోయాడు.
అయితే ఇంతకాలం అందరికీ ఎందుకు అలా చెబుతున్నాడు?
అతని కొడుకు చిన్న వయసులోనే ఒక ప్రమాదంలో చనిపోయాడు. ఆ సంఘటన తర్వాత అతని భార్య కూడా ఎక్కువకాలం బతకలేదు.
ఆ రోజు నుంచి విశ్వనాథం ఒంటరిగా ఉన్నాడు.
కానీ కొడుకు చనిపోయాడని అందరికీ చెప్పడానికి అతని మనసు ఒప్పుకోలేదు.
ఎవరైనా అడిగితే—
“అమెరికాలో ఉన్నాడు. బిజీగా ఉంటాడు.”
అని చెప్పేవాడు.
ఎందుకంటే తన కొడుకు ఈ ప్రపంచంలో లేడని నోటితో చెప్పిన ప్రతిసారీ...
అతను రెండోసారి కొడుకును కోల్పోయినట్టుగా అనిపించేది.
సిరి కళ్లలో నీళ్లు వచ్చాయి..
“అయితే ఇంతకాలం మీరు ఎవరిని ఎదురు చూస్తున్నారు?”
విశ్వనాథం కిటికీ వైపు చూస్తూ మెల్లగా
“ఎవరినో కాదు అమ్మా... ఒకరోజైనా నా తలుపు తట్టి ‘నాన్నా’ అని పిలిచే శబ్దం కోసం.”
ఈ మాటకి హృదయం ద్రవించిన
సిరి అప్పటి నుంచి అతన్ని ఒంటరిగా వదలట్లేదు.
కానీ కొన్ని రోజుల తర్వాత విశ్వనాథం ఆమెకు ఒక విషయం చెప్పాడు.
“నువ్వు ప్రతిరోజూ నాకు భోజనం పెట్టడం మొదలుపెట్టిన రోజు... నాకు నా కోడలు గుర్తొచ్చింది.”
సిరి ఆశ్చర్యపోయి
“మీ కొడుకుకి పెళ్లయిందా?”
విశ్వనాథం తల ఊపేడు.
“అవును. ఆమె కూడా ఆ ప్రమాదంలోనే...”
అక్కడే సిరికి అర్థమవుతుంది.
విశ్వనాథం కోల్పోయింది కొడుకును మాత్రమే కాదు.
కోడలిని కూడా.
అందుకే సిరి అతని జీవితంలోకి రావడం అతనికి ఒక అమ్మాయి రావడం కాదు.
కొద్ది రోజుల్లో సిరికి పెళ్లి ఖాయం అయింది.
విశ్వనాథం చాలా సంతోషించాడు.
“నీ పెళ్లికి నేను వస్తాను.”
“మీరు రాకపోతే పెళ్లే జరగదు.”
అంది సిరి.
పెళ్లి అయిపోయిన తర్వాత సిరి తన కొత్త ఇంటికి
వెళ్లిపోయింది.
ఎదురింటి కిటికీ మళ్లీ మూసుకుపోయింది.
కొన్ని రోజుల పాటు సిరి రాలేకపోయింది.
ఒకరోజు ఆమె తల్లి ఫోన్ చేసింది.
“సిరి... విశ్వనాథం గారు బాగా లేరు.”
సిరి వెంటనే వచ్చింది.
అతను మంచం మీద
ఆమె చేతిని పట్టుకుని—
“నువ్వు వెళ్లిపోయాక ఆ కిటికీ మళ్లీ చాలా పెద్దగా అనిపించింది.”
సిరి ఏడుస్తూ
“మీరు మా ఇంటికి వచ్చేయండి.”అంది.
అతను తల అడ్డంగా ఊపాడు.
“నేను నీ ఇంట్లో ఉంటే నీ జీవితం నీదిగా ఉండదు అమ్మా.”
“మరి?”
“నీకు ఒక కుటుంబం ఉంది. దాన్ని నువ్వు నా కోసం కోల్పోవద్దు.”
ఆ మాట సిరిని కదిలించింది.
అప్పుడు ఆమె
విశ్వనాథం ఇంటిని అమ్మేయాలన్న ఆలోచనని మాన్పించి, దాన్ని వృద్ధుల కోసం కమ్యూనిటీ హోమ్గా మార్చాలని ఒక నిర్ణయం తీసుకుంది.
ఆ కాలనీలో ఒంటరిగా ఉన్న వృద్ధులు అక్కడికి వచ్చి కలిసి భోజనం చేయడం, మాట్లాడుకోవడం మొదలుపెట్టారు.
విశ్వనాథం మొదటిసారి తన ఇంట్లో ఒంటరిగా భోజనం చేయలేదు.
ఒక పెద్ద టేబుల్ చుట్టూ పది మంది కూర్చుంటారు.
ఎవరో ఒకరు నవ్వుతారు.
ఎవరో పాత కథ చెబుతారు.
ఎవరో ఇంకొకరికి కూర వడ్డిస్తారు.
విశ్వనాథం కిటికీ దగ్గర నిలబడి ఆ దృశ్యాన్ని చూస్తూ ఉన్నాడు.
సిరి అతని దగ్గరకు వచ్చింది.
“ఇప్పుడు ఏం చూస్తున్నారు?”
అతను నవ్వాడు.
“నా పక్కింటి కిటికీ.”
సిరి అర్థం కాక నవ్వింది.
“ఇంతకాలం ఆ కిటికీ బయట ఎవరైనా వస్తారేమో అని చూస్తూ ఉండేవాడిని. ఇప్పుడు... ఆ కిటికీ లోపలే ప్రపంచం కనిపిస్తోంది.”
సిరి అతని భుజంపై తల వాల్చింది.
కొన్ని నెలల తర్వాత ఒకరోజు విశ్వనాథం నిశ్శబ్దంగా కన్నుమూసాడు.
అతని మంచం పక్కన సిరి కూర్చుని ఉంది.
అతని చేతిలో ఒక చిన్న కాగితం ఉంది.
అది సిరి కోసం.
“నువ్వు నా ఇంటి తలుపు తట్టలేదు.
కానీ నా మనసు తలుపు తెరిచావు.
నేను ఎదురు చూసింది నా కొడుకు కోసం.
కానీ దేవుడు నిన్ను పంపాడు.
ఇక నేను ఒంటరివాడిని కాదు.”
సిరి ఆ కాగితాన్ని గుండెలకు హత్తుకుని ఏడ్చింది.
అదే కిటికీ.
ఇంతకుముందు ప్రతిరోజూ ఒక వృద్ధుడు ఒంటరిగా కూర్చునే కిటికీ.
ఇప్పుడు అక్కడ పిల్లలు ఆడుకుంటున్నారు.
వృద్ధులు నవ్వుకుంటున్నారు.
సిరి వంటగదిలో అందరికీ భోజనం వడ్డిస్తోంది.
కిటికీ దగ్గర ఒక ఖాళీ కుర్చీ ఉంది.
సిరి దాని వైపు చూసి మెల్లగా నవ్వింది.
ఎందుకంటే ఇప్పుడు ఆ కుర్చీ ఖాళీగా లేదు.
అతను అక్కడ లేడు.
కానీ అతను కలిపిన మనుషుల మధ్య అతని జీవితం ఇంకా ఉంది.
కొన్నిసార్లు మనం ఎవరి ఒంటరితనాన్ని తొలగించడానికి వాళ్ల జీవితంలోకి వెళ్తాం.
కానీ చివరికి....
వాళ్లు మన జీవితంలో ఒక కుటుంబాన్ని వదిలి వెళ్తారు.
పాఠకులు ఇప్పుడు మా వాట్సాప్ ఛానల్ ఉచితంగా ఫాలో చెయ్యడం ద్వారా మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో ప్రచురింపబడే అన్ని కథలు, కవితలు, ప్రత్యేక వ్యాసాలు, సీరియల్ ఎపిసోడ్స్ వీటన్నిటికి సంబంధించిన లింక్స్ చూసి, కావలసిన వాటిని క్లిక్ చేసి చదువుకోవచ్చును.
మా whaatsApp ఛానల్ ను ఫాలో చెయ్యండి. మీ సన్నిహితులకు షేర్ చెయ్యండి.
వసుంధర రాణి మునిపల్లె గారి కొన్ని ఇతర రచనలు( కథ పేరు పైన క్లిక్ చేయండి.):
వసుంధర రాణి మునిపల్లె గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
విజయదశమి 2026 కథల పోటీల వివరాల కోసం
ఉగాది షడ్రుచుల కథల పోటీల వివరాల కోసం
మేము నిర్వహించే వివిధ పోటీలలో రచయితలకు బహుమతులు అందించడంలో భాగస్వాములు కావాలనుకునే వారు వివరాల కోసం story@manatelugukathalu.com కి మెయిల్ చెయ్యండి.
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత్రి పరిచయం: వసుంధర రాణి మునిపల్లె
నాకు ఈ సదవకాశం ఇచ్చినందుకు ధన్యవాదములు.
నేనొక హౌస్ వైఫ్ ని నాకు కథలు రాయడం ఒక హాబీ.
ఇంతకుముందు జాగృతి లాంటి పత్రికలలో కథలు ప్రచురితమయ్యాయి. ఇంకా కొన్ని కథలు పరిశీలనలో ఉన్నాయి.
Comments