తప్పు నంబర్
Thappu Number - Telugu Emotional Story | Vasundhara Rani Munipalle
తప్పు నంబర్ - తెలుగు భావోద్వేగ కథ | వసుంధర రాణి మునిపల్లె
Published in manatelugukathalu.com on 10/09/2026
“తప్పు నంబర్” వసుంధర రాణి మునిపల్లె రచించిన హృదయస్పర్శి తెలుగు భావోద్వేగ కథ. ఒక అపరిచిత వృద్ధురాలి ఫోన్ కాల్తో ప్రారంభమైన అర్జున్ పరిచయం, క్రమంగా తల్లీకొడుకు అనుబంధం, ఒంటరితనం, మాతృప్రేమ, మానవీయ విలువల చుట్టూ తిరిగే స్ఫూర్తిదాయక ప్రయాణంగా మారుతుంది. కొడుకు కోసం ఎదురుచూస్తున్న సావిత్రమ్మకు అర్జున్ ఇచ్చిన ఆప్యాయత, అతని జీవితంలోనూ ఒక ముఖ్యమైన మార్పుకు కారణమవుతుంది.
ఈ కథ మన కోసం ఎదురుచూస్తున్న తల్లిదండ్రులను గుర్తుచేస్తూ, ప్రేమను చెప్పడమే కాదు—ఆచరణలో చూపించాల్సిన అవసరాన్ని తెలియజేస్తుంది. “తప్పు నంబర్” చదివిన తర్వాత మనసును కదిలించే ఒక మానవీయ సందేశం మిగులుతుంది.
రాత్రి పదకొండు దాటింది. అర్జున్ తన ల్యాప్టాప్ మూసి సోఫాలో వెనక్కి వాలాడు. గది మొత్తం నిశ్శబ్దంగా ఉంది. టీవీ ఆన్లోనే ఉన్నా, అతని దృష్టి దానిమీద లేదు. ఫోన్ తీసుకుని కొన్ని మెసేజ్లు చూసి పక్కన పెట్టాడు. అప్పుడే ఫోన్ మోగింది. తెలియని నంబర్ కావడంతో మొదట పట్టించుకోలేదు. కానీ ఫోన్ ఆగకుండా మోగుతూనే ఉండటంతో చివరికి తీసుకున్నాడు.
“హలో...”
అవతల కొన్ని క్షణాలు నిశ్శబ్దంగా ఉంది. తర్వాత ఒక వృద్ధురాలి స్వరం వినిపించింది.
“నాన్నా... ఇంటికి ఎప్పుడు వస్తావు?”
అర్జున్ కనుబొమ్మలు ముడుచుకున్నాడు.
“ఎవరు మాట్లాడుతున్నారు?”
“నేనే నాన్నా... నీ అమ్మను.”
అర్జున్కి ఏమీ అర్థం కాలేదు. తన తల్లి ఊర్లో ఉంది. ఈ నంబర్ ఆమెది కాదు.
“అమ్మా, మీరు ఎవరికి ఫోన్ చేయాలనుకున్నారో వాళ్ల నంబర్కి కాకుండా నాకు ఫోన్ చేశారు. ఇది తప్పు నంబర్.”
అవతల కొద్దిసేపు నిశ్శబ్దం. “అయ్యో... తప్పు నంబరా?”
“అవును.”
“సరే నాన్నా... క్షమించు.”
ఆమె ఫోన్ పెట్టేసింది. అర్జున్ కూడా ఆ విషయాన్ని మర్చిపోయాడు.
మరుసటి రోజు సాయంత్రం ఆఫీసు నుంచి బయటకు వస్తుండగా మళ్లీ అదే నంబర్ నుంచి ఫోన్ వచ్చింది. అర్జున్ స్క్రీన్ చూసి కాసేపు ఆగాడు. నిన్నటి వృద్ధురాలే అయి ఉంటుందని అనుకున్నాడు. కాల్ ఎత్తాడు.
“హలో.”
“నాన్నా... ఈరోజు ఆలస్యం అవుతుందా?”
అర్జున్ చిన్నగా నవ్వాడు. “అమ్మా, ఇది మీ కొడుకు నంబర్ కాదు అని నిన్న చెప్పాను కదా.”
“తెలుసు నాన్నా.”
“మరి మళ్లీ ఎందుకు ఫోన్ చేశారు?”
అవతల చిన్నగా నవ్విన శబ్దం వినిపించింది. “నిన్న నీతో మాట్లాడాక చాలా బాగా అనిపించింది.”
అర్జున్ ఏమీ మాట్లాడలేదు.
“నీకు పని ఉంటే పెట్టేయ్ నాన్నా.”
“లేదు... చెప్పండి.”
ఆ రోజు వాళ్లు దాదాపు పది నిమిషాలు మాట్లాడుకున్నారు. ఫోన్ పెట్టేసిన తర్వాత అర్జున్ కొద్దిసేపు స్క్రీన్ వైపు చూస్తూ కూర్చున్నాడు. అతనికే తెలియకుండా అతని ముఖంలో చిరునవ్వు వచ్చింది.
ఆ తర్వాత అది రోజువారీ అలవాటుగా మారింది. ప్రతిరోజూ సాయంత్రం అదే సమయానికి ఆ వృద్ధురాలి ఫోన్ వచ్చేది.
“నాన్నా... తిన్నావా?”
“లేదు అమ్మా.”
“ఎందుకు తినలేదు?”
“పని ఉంది.”
“పని ఎప్పుడూ ఉంటుంది నాన్నా. ముందు తినాలి.”
అర్జున్ నవ్వేవాడు. “మీ కొడుక్కి కూడా ఇలాగే చెప్పేవారా?”
ఆమె కాసేపు మౌనంగా ఉంది. “అవును.”
“ఆయన ఎక్కడ ఉన్నారు?”
“దూరంగా ఉన్నాడు.”
“ఎప్పుడు వస్తాడు?”
ఆ ప్రశ్నకు మాత్రం ఆమె సమాధానం చెప్పేది కాదు. “వచ్చినప్పుడు నీకు చెబుతాను.” అని మాట మార్చేసేది.
రోజులు గడిచేకొద్దీ వాళ్ల మధ్య ఉన్న అపరిచితత్వం పూర్తిగా పోయింది. అర్జున్ తన ఉద్యోగం గురించి చెప్పేవాడు. ఆఫీసులో జరిగిన చిన్న చిన్న విషయాలు కూడా ఆమెతో పంచుకునేవాడు. ఆమె కూడా తన కొడుకు రాఘవ్ గురించి చెప్పేది. చిన్నప్పుడు అతనికి ఏం ఇష్టమో, ఏం తినేవాడో, చిన్నప్పుడు చేసిన అల్లరి ఏంటో చెబుతూ ఉండేది.
ఒకరోజు అర్జున్ అడిగాడు. “మీ అబ్బాయి పేరు రాఘవ్ కదా?”
“అవును.”
“ఇప్పుడు ఎక్కడ ఉన్నాడు?”
ఆమె కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉండి, “దూరంగా ఉన్నాడు నాన్నా,” అంది.
ఆ సమాధానంలో ఏదో దాచిన బాధ అర్జున్కి కనిపించింది. కానీ ఆమెను మళ్లీ అడగలేదు.
ఒకరోజు అర్జున్కి ఆఫీసులో చాలా చెడ్డ రోజు ఎదురైంది. ఒక ప్రాజెక్ట్ అతని చేతిలో నుంచి తీసేశారు. మేనేజర్ ముందు అవమానంగా అనిపించింది. ఇంటికి వచ్చి ఎవరితోనూ మాట్లాడాలని అనిపించలేదు. అప్పుడే ఫోన్ మోగింది. అదే నంబర్.
అర్జున్ మొదట కాల్ కట్ చేయబోయాడు. కానీ ఏదో ఆలోచించి ఎత్తాడు. “హలో.”
“నాన్నా... నీ గొంతు ఎందుకు అలా ఉంది?”
“ఏం లేదు.”
“ఏదో ఉంది. చెప్పు.”
అర్జున్ ఆ రోజు జరిగినదంతా ఆమెకు చెప్పేశాడు. ఆమె నిశ్శబ్దంగా విన్న తర్వాత, “ఒకసారి ఓడిపోయినంత మాత్రాన మనిషి ఓడిపోయినట్టు కాదు నాన్నా. రేపు మళ్లీ ప్రయత్నించు,” అంది.
అర్జున్ కళ్లను మూసుకున్నాడు. “ధన్యవాదాలు అమ్మా.”
“అమ్మకి ధన్యవాదాలు చెప్పరు నాన్నా.”
ఆ మాట అతని గుండెల్లోకి వెళ్లిపోయింది.
చాలా కాలం తర్వాత ఎవరో తనను అలా ఓదార్చారు. ఆ రాత్రి అర్జున్ తన తల్లికి ఫోన్ చేశాడు. “అమ్మా...”
“ఏమైంది రా?”
“ఏం లేదు. నీతో మాట్లాడాలనిపించింది.”
అవతల అతని తల్లి కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉండి నవ్వింది. “నువ్వు బాగున్నావా రా?”
“బాగున్నాను.”
ఆ రోజు వాళ్లు చాలా సేపు మాట్లాడుకున్నారు. ఆ తర్వాత అర్జున్ తన తల్లికి తరచూ ఫోన్ చేయడం మొదలుపెట్టాడు. తన జీవితంలో తెలియకుండానే ఒక చిన్న మార్పు మొదలైంది. ఇక మరోవైపు, ఆ వృద్ధురాలి ఫోన్ కోసం కూడా అర్జున్ ఎదురుచూడటం మొదలుపెట్టాడు.
ఒకరోజు ఆమె చాలా సంతోషంగా మాట్లాడింది. “నాన్నా... ఈరోజు నీకోసం ఒకటి దాచిపెట్టాను.”
“ఏమిటమ్మా?”
“చెప్పను.”
“ఎందుకు?”
“నువ్వు వచ్చాక ఇస్తాను.”
అర్జున్ నవ్వాడు.
“నేను మీ ఇంటికి ఎలా వస్తాను? మీ అడ్రస్ కూడా నాకు తెలియదు.”
“అయితే అడ్రస్ రాసుకో.”
ఆమె నెమ్మదిగా తన చిరునామా చెప్పింది. అర్జున్ ఫోన్లో సేవ్ చేసుకున్నాడు.
“నిజంగానే వస్తావా?” ఆమె అడిగింది.
“వస్తాను అమ్మా.”
“మాట తప్పకూడదు.”
“తప్పను.”
ఆమె సంతోషంగా ఫోన్ పెట్టింది. మరుసటి రోజు సాయంత్రం మాత్రం ఫోన్ రాలేదు. అర్జున్ మొదట పెద్దగా పట్టించుకోలేదు. “ఏదో పని ఉండి ఉంటుంది,” అనుకున్నాడు. రెండో రోజు కూడా ఫోన్ రాలేదు. మూడో రోజు కూడా అదే.
అర్జున్కి ఆందోళన మొదలైంది. అతనే ఆ నంబర్కి ఫోన్ చేశాడు. ఫోన్ మోగింది. ఎవరూ ఎత్తలేదు. మళ్లీ చేశాడు. ఈసారి ఫోన్ స్విచ్ఆఫ్లో ఉంది.
అర్జున్ కొద్దిసేపు ఫోన్ చేతిలో పట్టుకుని అలాగే కూర్చున్నాడు. ఆమెతో తనకు ఏ బంధమూ లేదు. అయినా ఆమె ఫోన్ చేయకపోవడం మాత్రం అతనికి ఎందుకింత బాధగా అనిపిస్తుందో అతనికే అర్థం కాలేదు.
చివరికి ఆమె ఇచ్చిన అడ్రస్ తీసుకుని మరుసటి ఉదయం బయలుదేరాడు. చిన్న పట్టణానికి చేరుకుని ఆమె చెప్పిన వీధిలోకి వెళ్లాడు. అక్కడ ఒక పాత ఇల్లు కనిపించింది. తలుపు మూసి ఉంది. పక్కింటి వాళ్లను అడిగాడు. “ఇక్కడ సావిత్రమ్మ ఉండేవారా?”
వాళ్లు ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు.
“సావిత్రమ్మా? ఆమె ఒంటరిగా ఉండేది. ఇప్పుడు వృద్ధాశ్రమంలో ఉంది.”
“ఎందుకు?”
“ఆమె కొడుకు చనిపోయిన తర్వాత ఒంటరిగా ఉండలేకపోయింది.”
అర్జున్ ఒక్కసారిగా ఆగిపోయాడు. “ఆమె కొడుకు...?”
“రాఘవ్. చాలా సంవత్సరాల క్రితమే చనిపోయాడు.”
అర్జున్ చేతిలోని ఫోన్ బిగుసుకుంది. తన చెవుల్లో ఆ వృద్ధురాలి మాటలు మళ్లీ వినిపించాయి. “నా కొడుకు ఎప్పుడు వస్తాడో...”
“వచ్చినప్పుడు చెబుతాను...”
అర్జున్ ఏమీ మాట్లాడకుండా వృద్ధాశ్రమం అడ్రస్ తీసుకున్నాడు.
అక్కడికి వెళ్లేసరికి సావిత్రమ్మ అక్కడ లేదు. “ఆమె ఎక్కడుంది?”
“మూడు రోజుల క్రితం ఆరోగ్యం బాగాలేక ఆసుపత్రికి తీసుకెళ్లాం.”
అర్జున్ గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది.
అతను వెంటనే ఆసుపత్రికి వెళ్లాడు. ఒక చిన్న గదిలో సావిత్రమ్మ మంచం మీద పడుకుని ఉంది.
అర్జున్ తలుపు దగ్గర నిలబడ్డాడు. ఆమె కళ్లను తెరిచి అతన్ని చూసింది. కొద్దిసేపు గుర్తుపట్టలేకపోయింది.
తర్వాత ఆమె కళ్లలో ఒక్కసారిగా వెలుగు వచ్చింది. “నువ్వు వచ్చావా నాన్నా...”
అర్జున్ ఆమె దగ్గరకు వెళ్లి కూర్చున్నాడు.
“వస్తానని చెప్పాను కదా అమ్మా.”
ఆమె అతని చేతిని పట్టుకుంది. “రాఘవ్... నువ్వు వచ్చావు.”
అర్జున్ కళ్లలో నీళ్లు నిండాయి.
“నేను రాఘవ్ని కాదు అమ్మా.”
సావిత్రమ్మ చిరునవ్వు నవ్వింది. “తెలుసు.”
అర్జున్ ఆశ్చర్యంగా ఆమె వైపు చూశాడు. “తెలుసా?”
“మొదటి రోజే తెలుసు.”
అర్జున్ గొంతు ఆగిపోయింది.
“మరి... ఇన్ని రోజులు నాతో ఎందుకు మాట్లాడారు?”
సావిత్రమ్మ కిటికీ వైపు చూస్తూ మెల్లగా మాట్లాడటం మొదలుపెట్టింది. “నా రాఘవ్ చనిపోయి పదేళ్లు అయ్యింది నాన్నా.”
అర్జున్ మౌనంగా విన్నాడు.
“వాడు చనిపోయిన రోజు చివరిసారిగా నాకు ఫోన్ చేశాడు. ‘అమ్మా... ఇంకో అరగంటలో ఇంటికి వచ్చేస్తాను’ అన్నాడు.”
ఆమె గొంతు వణికింది. “ఆ అరగంట ఎప్పుడూ రాలేదు.”
గదిలో నిశ్శబ్దం అలుముకుంది. “అప్పటినుంచి ప్రతి సాయంత్రం అదే సమయానికి తలుపు వైపు చూస్తూ కూర్చునేదాన్ని. తర్వాత అతని నంబర్కి ఫోన్ చేసేదాన్ని. ఎప్పుడో ఒకరోజు వాడు ఫోన్ ఎత్తి... ‘అమ్మా, ఆలస్యం అయింది’ అని చెబుతాడేమో అనుకున్నాను.” ఆమె కళ్ల నుంచి కన్నీళ్లు జారాయి.
“అతని నంబర్ ఎప్పుడో ఇంకొకరికి వెళ్లిపోయిందని నాకు తెలియదు. నువ్వు మొదటిసారి ఫోన్ ఎత్తిన రోజు... అవతల నుంచి ‘హలో’ అన్నావు.”
ఆమె అర్జున్ వైపు చూసింది. “అది నా కొడుకు గొంతు కాదని నాకు తెలుసు.”
“అయినా మాట్లాడారా?”
“అవును.”
“ఎందుకు?”
సావిత్రమ్మ అతని చేతిని పట్టుకుంది. “ఎందుకంటే నువ్వు ఒక్కసారి కూడా నన్ను విసుక్కోలేదు. ప్రతిసారీ ‘అమ్మా’ అని పిలిచావు.”
అర్జున్ తల వంచుకున్నాడు. “మీకు నిజం తెలిసిన తర్వాత కూడా...”
“తెలిసినా ఏం నాన్నా? నువ్వు ఫోన్ పెట్టేసిన తర్వాత మళ్లీ ఆ గది ఖాళీగా అనిపించేది. నువ్వు మాట్లాడిన పది నిమిషాలు మాత్రం నా ఇల్లు మళ్లీ నిండినట్టుగా అనిపించేది.”
అర్జున్ కళ్లలో కన్నీళ్లు తిరిగాయి. “అమ్మా... ఇన్ని రోజులు ఒంటరిగా ఎలా ఉన్నారు?”
ఆమె చిన్నగా నవ్వింది. “కొడుకు కోసం ఎదురుచూసే తల్లికి ఒంటరితనం తెలియదు నాన్నా. తలుపు వైపు చూస్తూ ఉంటే చాలు.”
ఆ మాట అర్జున్ గుండెల్లో బలంగా తగిలింది.
తన తల్లి కూడా తన కోసం ఇలాగే ఎదురు చూస్తుందేమో అనే ఆలోచన అతన్ని లోపల నుంచి కదిలించింది. అతను సావిత్రమ్మ చేతిని పట్టుకున్నాడు.
“అమ్మా... ఈరోజు మీకోసం నేను వచ్చాను.”
ఆమె కళ్లలో మళ్లీ నీళ్లు చేరాయి.
“నాకోసం కాదు నాన్నా. నీకోసం వచ్చావు. నువ్వు ఎవరినో వెతుక్కుంటూ వచ్చి... నీలో ఏదో మర్చిపోయినదాన్ని తీసుకెళ్లాలి.”
అర్జున్ ఏమీ మాట్లాడలేదు. సావిత్రమ్మ మంచం పక్కన ఉన్న చిన్న సంచిని చూపించింది. “అది తీసుకో.”
అర్జున్ సంచి తెరిచాడు.
అందులో రాఘవ్ చిన్ననాటి ఫోటో, అతను చివరిసారి వేసుకున్న పాత స్వెటర్, ఒక చిన్న గడియారం, ఒక లేఖ ఉన్నాయి.
“ఇవి మీ కొడుకువి కదా?”
“అవును.”
“నాకు ఎందుకు ఇస్తున్నారు?”
సావిత్రమ్మ మెల్లగా నవ్వింది. “నా కొడుకు తిరిగి రాడు నాన్నా. కానీ అతని జ్ఞాపకాలు ఎవరో ఒకరి దగ్గర ఉండాలి కదా.”
ఆమె కొద్దిసేపు ఆగింది.
“ఒక చిన్న పని చేస్తావా?”
“ఏమిటమ్మా?”
“రేపు సాయంత్రం... ఇదే సమయానికి నాకు ఒకసారి ఫోన్ చేస్తావా?”
అర్జున్ కళ్లలో కన్నీళ్లు ఆగలేదు.
“రేపే ఎందుకు అమ్మా?”
అతను ఆమె చేతిని బిగిగా పట్టుకున్నాడు.
“ఇక నుంచి ప్రతిరోజూ చేస్తాను.”
సావిత్రమ్మ అతని చేతిని తన రెండు చేతులతో గట్టిగా పట్టుకుంది.
“అయితే... నేను ఇక ఎదురుచూడను.”
ఆ మాట విన్న అర్జున్ ఆమెను దగ్గరకు తీసుకున్నాడు.
ఆమె అతని భుజంపై తల పెట్టుకుని చిన్నపిల్లలా ఏడ్చింది.
కొద్దిసేపటి తర్వాత అర్జున్ బయటకు వచ్చాడు.
ఆసుపత్రి కారిడార్లో నడుస్తూ తన ఫోన్ తీసుకున్నాడు.
తన తల్లి నంబర్పై వేళ్లు ఆగిపోయాయి.
ఫోన్ చేశాడు.
అవతల నుంచి వెంటనే తల్లి గొంతు వినిపించింది.
“హలో నాన్నా...”
అర్జున్ మాట్లాడలేకపోయాడు.
“ఏమైంది రా?”
అతను కళ్లను తుడుచుకున్నాడు.
“అమ్మా...”
“చెప్పు.”
“నువ్వు నాకోసం ఎప్పటినుంచో ఎదురుచూస్తున్నావు కదా?”
అవతల కొన్ని క్షణాలు నిశ్శబ్దం.
“ఎందుకురా అలా అడుగుతున్నావు?”
అర్జున్ గొంతు వణికింది.
“ఇకపై నేను నిన్ను ఎదురుచూడనివ్వను.”
అతను ఫోన్ పెట్టలేదు.
అదే ఫోన్ చెవికి పెట్టుకుని ఆసుపత్రి బయటకు నడిచాడు.
అదే సమయంలో ఆసుపత్రి గదిలో సావిత్రమ్మ కిటికీ దగ్గర కూర్చుంది.
సూర్యుడు అస్తమిస్తున్నాడు.
రాఘవ్ ప్రతిరోజూ ఫోన్ చేసే సమయం దగ్గరపడింది.
ఇన్నేళ్లుగా ఆ సమయానికి ఆమె ఒంటరిగా కూర్చునేది.
కానీ ఆ రోజు ఆమె ముఖంలో ఒంటరితనం లేదు.
ఫోన్ మోగింది.
సావిత్రమ్మ వెంటనే ఫోన్ ఎత్తింది.
“హలో?”
అవతల అర్జున్ గొంతు వినిపించింది.
“అమ్మా... ఇంటికి వచ్చేస్తున్నాను.”
సావిత్రమ్మ కళ్లను మూసుకుంది.
ఆమె పెదవులపై చిరునవ్వు వచ్చింది.
“సరే నాన్నా... త్వరగా రా.”
కాల్ ముగిసింది.
ఆమె ఫోన్ను గుండెలకు హత్తుకుంది.
కిటికీ బయట చీకటి కమ్ముకుంటోంది.
కానీ ఎన్నేళ్ల తర్వాత ఆ సాయంత్రం ఆమెకు చీకటిగా అనిపించలేదు.
ఎందుకంటే ఆ రోజు ఆమె ఎదురుచూసింది చనిపోయిన కొడుకు కోసం కాదు.
తనను “అమ్మా” అని పిలిచే ఒక మనిషి కోసం.
అది ఒక తప్పు నంబర్.
కానీ ఆ తప్పు నంబర్ ఇద్దరి జీవితాల్లో ఒక నిజాన్ని మాత్రం సరిచేసింది.
ఎవరైనా మన కోసం ఎదురుచూస్తున్నారని తెలిసినప్పుడు... వాళ్ల దగ్గరకు వెళ్లడానికి ఇంకో రోజు కోసం ఎదురుచూడకూడదని.
***
పాఠకులు ఇప్పుడు మా వాట్సాప్ ఛానల్ ఉచితంగా ఫాలో చెయ్యడం ద్వారా మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో ప్రచురింపబడే అన్ని కథలు, కవితలు, ప్రత్యేక వ్యాసాలు, సీరియల్ ఎపిసోడ్స్ వీటన్నిటికి సంబంధించిన లింక్స్ చూసి, కావలసిన వాటిని క్లిక్ చేసి చదువుకోవచ్చును.
మా whaatsApp ఛానల్ ను ఫాలో చెయ్యండి. మీ సన్నిహితులకు షేర్ చెయ్యండి.
వసుంధర రాణి మునిపల్లె గారి కొన్ని ఇతర రచనలు( కథ పేరు పైన క్లిక్ చేయండి.):
వసుంధర రాణి మునిపల్లె గారి ప్రొఫైల్ కొరకు, మనతెలుగుకథలు.కామ్ లో వారి ఇతర రచనల కొరకు
విజయదశమి 2026 కథల పోటీల వివరాల కోసం
ఉగాది షడ్రుచుల కథల పోటీల వివరాల కోసం
మేము నిర్వహించే వివిధ పోటీలలో రచయితలకు బహుమతులు అందించడంలో భాగస్వాములు కావాలనుకునే వారు వివరాల కోసం story@manatelugukathalu.com కి మెయిల్ చెయ్యండి.
మాకు రచనలు పంపాలనుకుంటే మా వెబ్ సైట్ లో ఉన్న అప్లోడ్ లింక్ ద్వారా మీ రచనలను పంపవచ్చు.
లేదా story@manatelugukathalu.com కు text document/odt/docx రూపంలో మెయిల్ చెయ్యవచ్చు.
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి యూ ట్యూబ్ ఛానల్ ను ఈ క్రింది లింక్ ద్వారా చేరుకోవచ్చును.
దయ చేసి సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి ( పూర్తిగా ఉచితం ).
మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి ఫేస్ బుక్ పేజీ చేరడానికి ఈ క్రింది లింక్ క్లిక్ చేయండి. లైక్ చేసి, సబ్స్క్రయిబ్ చెయ్యండి.
గమనిక : పాఠకులు తమ అభిప్రాయాలను మనతెలుగుకథలు.కామ్ వారి అఫీషియల్ వాట్స్ అప్ నెంబర్ : 63099 58851 కు పంపవచ్చును.
రచయిత్రి పరిచయం: వసుంధర రాణి మునిపల్లె
నాకు ఈ సదవకాశం ఇచ్చినందుకు ధన్యవాదములు.
నేనొక హౌస్ వైఫ్ ని నాకు కథలు రాయడం ఒక హాబీ.
ఇంతకుముందు జాగృతి లాంటి పత్రికలలో కథలు ప్రచురితమయ్యాయి. ఇంకా కొన్ని కథలు పరిశీలనలో ఉన్నాయి.
Comments